Murat Dalkılıç - Yalan Dünya

Hiç kimse dinlemiyor kalbin ne söylediğini

Kimse gerçeği duymuyor

Hayat yokuşlarında yalan savaşlarıyla

Kimse gerçeğini görmüyor

☂

MAYIS

"Torun istediğin için kocamın aklını sürekli çeldiğini, kocamın aklını bulandırdığını ve sonra her şeyin sarpa sardığını söylesene! Benim fikirlerime önem veren kocamı manipüle ettiğini ve bana artık rızamı bile sormadan çocuk yapmaya çalıştığını söylesene!" Ayağa kalktım. Sandalyem geriye düştü. "Söylesene hadi! İkinci torun için, bu sefer erkek torun için bize Konya'nın en lüks otelinde oda ayarladığını söylesene! Yusuf'un eline bir gecelik bir de çiçek tutuşturduğunu söylesene!" Masaya yumruk attım. "Bal gibi de biliyorsunuz! Buradaki herkes, çocuklarımın Yusuf'tan olduğunu bal gibi de biliyor!" Açelya kollarımdan tutup beni sakinleştirmeye çalışırken Hâkim Bey'in söylediklerini de duyamaz hale geldim. "Çünkü bunu da emrettiniz! Siz bana bunu da emrettiniz! Çocuk yapmamı emrettiniz! Buna da karıştınız! Bana bunu da söylettirdiniz! Ahlaksızlar! Utanmadan karşıma geçip çocuğumun Yusuf'tan olmadığını iddia ediyorsunuz sanki o gece giydiğim geceliği çarşıya çıkıp beraber seçmemişsiniz gibi!" Gözlerimden sicim sicim yaşlar akıyordu. Bedenim titriyordu.

Hâkim duruşmaya ara vermiş. Farkında değilim. Hiçbir şey duyamaz vaziyetteyim. Kontrolümü kaybetmemem gerekiyordu ama kaybettim işte. Gücüm çekildi bir anda. İhanetler ve yalanlar boğazımı düğümledi ve işte geldiğim nokta. Yere yığılmak üzereyim. Şafak yakalamasa yere yığılmak üzereyim. Başımı göğsüne yaslamasa bayılmak üzereyim.

"Buradayım." diye fısıldadı saçlarıma doğru. "Buradayım Mayıs." Beni daha sıkı tuttu kollarının arasında. "Buradayım Manolya." dediğinde gözlerimden yaşlar hızla akmaya devam etti. Omuzlarım sarsılıyordu. Duruşma salonunda kimin olduğu umurumda değildi. Çok gücüme gitmişti söylenenler. İmalar ve iftiralar çok gücüme gitmişti. "Eğer sen yıkılırsan ben de kontrolümü kaybederim." dedi. Konuşamayacak durumdaydım.

"Bize neler söylüyorlar!" diye karşı çıktım. Kollarının arasından çıkıp duruşma salonunu terk eden Makbule Hanım'ın üzerine atılmak istiyordum. Kollarımı hareket ettirdim ama beni daha sıkı tuttu. "Yalan söylüyorlar! Söylediklerinin hepsi yalan!" Omuzlarım sarsılıyordu. Bileklerime kolonya döküldüğünü hissettim. Keskin bir koku genzimi yaktı.

"Hepsinin yalan olduğunu kanıtlayacağız zaten." diye araya girdi Açelya. Tam karşımdaydı. "Bırak konuşsunlar! Bunu istiyorum zaten. Mayıs bak bana." deyip saçlarımı okşadı ve ona bakmamı sağladı. "Her şeyin vakti var. Bu duruşma salonuna elim boş çıkmadım ben. Güveniyor musun bana?" diye sorduğunda gözlerimden birkaç damla yaş daha aktı. Başımla onayladım onu. "O zaman onlara kendilerini savunmak için hak vermeyeceksin. Bırak ilk onlar konuşsunlar. Konuşmaları lazım ki gerçekler açığa çıktığında hepsi yargılanabilsin."

"Çok zor." diye sızlandım. Şafak'ın göğsüne sığındım biraz daha. "Aylardır görmediğim insanlar karşımda. Aylardır söylemediği şeyleri şimdi bir bir sıralıyorlar. Boğuluyorum." deyip elimi göğsüme bastırdım. "Boğuluyorum." diye tekrar ettiğimde sesim titremişti. "Anlamıyorsunuz." diye ekledim. "Ben senelerdir bu insanlarla yaşadım. Artık onlarla birkaç dakika geçirecek kadar bile tahammülüm yok. Yargılıyorlar beni! Anlamıyorlar! Tek suçlu benmişim gibi her yükü benim omzuma bırakıyorlar. Çocuğumu dövdüğümü söylüyorlar Açelya!" diye sızlandım. "Ben saçlarını okşarken tek bir saç teli düşmesin diye dikkatli olurken nasıl söyleyebiliyorlar bunları? Nasıl vicdanları el veriyor?"

"Çünkü seni böyle görmek istiyorlar." dedi Açelya. "Seni senelerdir böyle manipüle etmişler. Onların söylediklerinin hepsi yalan değil." dediğinde kaşlarımı çattım. "Sen senelerce susmuşsun. Senelerce başını eğmişsin. Çünkü seni susturmayı bilmişler. Seni sömürmüşler, sonra senden yardım isteyince 'deli' damgası vurmuşlar. Sen yine susmuşsun. Sen şimdi de susuyorsun." Parmağını koluma vurdu. "Sen öfkene yeniliyorsun ve adaleti savunan yanını susturuyorsun. Şimdi hepsi dışarıda bunu kutluyorlar. Sesin çıksın Mayıs! Öfken değil, adaletin konuşsun!"

Beni sarsan sözleri yutkunmamı sağladı. Haklıydı. Haklıydı ama canım yanıyordu. Omuzlarım sarsılmaya başladı. Ağlamam hızlandı. Şafak'ın boynuna sokuldum. Açelya'nın haklı olduğunu biliyordum ama canım yanıyordu işte. Söyledikleri zihnimde dolanıp duruyordu. Yüreğim sızlıyordu.

"Eğer şimdi kendini toplamazsan ve kontrolü bana vermezsen bu gözyaşların son gözyaşların olmayacak. Bundan sonra durmadan ağlayacaksın. Bunu istemiyorum!" dedi Açelya. "Kalkacaksın şimdi buradan. Düzelteceksin ceketini. Sileceksin gözyaşlarını ve dinleyeceksin. Anlattıklarını dinleyeceksin ve sıra bize geldiğinde el ele onların işini bitireceğiz. Bana güven. Şafak'a güven. Baran'a güven. Artık kime güveniyorsan, seni kim ayağa kaldıracaksa onlara güven! Ama biz alacağız bu davayı! Ben aylardır bugün rahatça duruşma salonuna gelelim diye uğraşıyorum. Benim emeklerimi boşa çıkarma ve kalk düştüğün yerden! Bugün karşımda görmek istediğim en son manzaraya bakıyorum şu an. Sen bu değilsin! Uğruna savaştığım kadın bu değil!"

Açelya'nın sözlerine bir tokat demek doğru değildi. Bir deprem gibiydi. Bakışı, duruşu, ses tonu, her şeyiyle beni ayağa kaldırmayı başardı. Bilmiyorum nasıl yaptı ama acım geçti. Artık eskisi gibi canımı yakmıyordu sözleri. Ara bittiğinde ve herkes salona girdiğinde de onların yüzüne bakmak midemi bulandırmadı. Aksine heyecanlıydım. Söz hakkı bize geçtiğinde neler diyeceğimiz konusunda heyecanlıydım.

Bundan sonra Atahan ailesinin iki şahidi daha gelmişti. Biri Yusuf'un çırağı biri de evimizi temizlemeye gelen temizlikçi abla Füsun Hanım'dı. Evimi temizlemeye geldiğinde evimin ne kadar dağınık olduğundan söz etti. Yatak odamdaki eşyalara bile karıştı ve o eşyaların öyle durmasının bile kocamla aramdaki "cinsel" mesafeyi kanıtladığını dile getirdi. En komiği ise Yaz'ın odasında muska bulduğunu söylemesiydi. Gizlice almış ve bir 'üfürükçü'ye götürmüş. Meğerse ben Yaz'ın hastalanmasını istiyormuşum ve bunun için büyü yapmışım. Gülmek istedim. Gerçekten gülmek istedim. Bu pişkinlik artık çok başka bir boyuttaydı.

Yusuf'un çırağı bana nefret kustu. Yusuf'un evlendikten sonra benim yüzümden çok değiştiğini söyledi. Dükkâna geldiğimde ben meğerse sürekli Yusuf ile kavga ediyormuşum. Dükkânda sürekli bir şeylerin yerini değiştiriyormuşum ve meğerse bu dükkânı kendi üzerime almak istiyormuşum. Ben bileziklerimi satmışım ve Yusuf bu dükkânı almış. Bu yüzden hak iddia ediyormuşum. Darlıyormuşum Yusuf'u. Oysa o dükkânı Yaz'ın üzerine yapmamız gerektiğini konuşurduk Yusuf ile. Ölmeseydi birkaç hafta sonra -Rüzgâr'ı da öğrenseydik beraber- iki çocuğumuzun üzerine yapacaktık.

Sonra sıra bize geldi. Duruşma salonu kalabalıklaştı çünkü onların tüm şahitleri artık yerlerine oturmuştu. Onların tarafı oldukça doluydu. Benim tarafımda ise şimdi yalnızca Baran ve Şafak vardı.

Önce Yağmur girdi salona. Onların tarafına doğru hiç bakmadı. Doğruca kürsüye geldi ve bana bakıp gülümsedi. Önce yemin etti. Sonra anlatmaya başladı.

"Ben paramı tırnaklarımı kazıya kazıya kazandım bu zamana kadar. On beş yaşından beridir de eve ekmek getiren kişi benimdir. Emek nedir bilirim. Bir kadının hayatta kalmak için erkeklere göre ne kadar daha çok problemle mücadele etmesi gerektiğini bilirim. Erkekler için para kazanmak kolay değildir demiyorum ama hiçbir zaman bir erkekle aynı işi yaptığımda aynı maaşı almadım. En basit örneği budur." Soluklandı. Gözlerini Hakim'in arkasındaki "Adalet Mülkün Temelidir." yazısına çevirdi. "Son iş yerimden cinsiyet ayrımı yapıldığı sebebiyle ayrıldıktan sonra ve moralim çok bozukken Kahveyaz'ın önünden geçiyordum. Dikkatimi çekti. Dışarıya kadar yayılan şarkı, içeride kıpır kıpır dolanıp duran ve müşteriler ile ilgilenmeye çalışan kadın dikkatimi çekti." Bana baktı ve gülümsedi. İster istemez gülümsedim. "Depresif bir insanım ben. Böyle Mayıs gibi neşeli insanlar ve siz gibi çok ciddi insanlar ile karşılaşınca uzaylı görmüş gibi bakıyorum." dediğinde Hâkim ufacık tebessüm etti. "Mayıs'ı görünce öyle kalakaldım ama bir şeyler hissettim Kahveyaz için. İçimi kıpır kıpır eden bir histi ve ne olursa olsun burada çalışmam gerekiyordu. Mayıs'ın o zamanlar zor bir süreçten geçtiğini anlamıştım. Birçok borca girmiş, dükkânın faturaları ve kiraları ile boğuşuyordu. Beni işe alamayacağını söyledi. Bu sefer ben para istemediğimi söyledim." Bana baktı tekrardan ve gülümsedi. "Ve iki ay para almadan çalıştım."

"Bu karardan ilk memnun olduğum an, Yaz'ın okuldan dönüp dükkâna geldiği andı." Yağmur'un gözleri doldu. "O an, annemle uzun zamandır sarılmadığımı fark ettim." Buruk bir tebessüm etti Yağmur. "Kızına sımsıkı sarılmıştı Mayıs. Yaz'ın saçlarından öpmüştü, havada döndürmüştü. Yaz'ın kıkırtıları hâlâ kulağımda." Gözlerini yukarı kaldırdı çünkü ağlayacak gibi olmuştu. "Sonra dükkân kalabalıklaştı. Akşam saatlerinde kahve içmeye gelenler arttı. Oturanlar arttı. Yaz, tezgâhın öte ucunda ödevlerini bitirmekle meşguldü. Mayıs durmadan kahve yapıyordu. Ben masalara servis yapıyordum. Sonra Mayıs'ın, kahveyi yaparken Yaz'ın ödevine de yardım ettiğini gördüm. Yaz sesli sorular soruyordu. Mayıs da kahveyi hazırlarken sorulara cevap veriyordu. Yaz illeri soruyordu, Mayıs hangi bölgede olduğunu söylüyordu. Fasulye saydı Yaz. Onun sesli saymasını söyledi. Sayı kaçırdığında onu hemen düzeltti. Sonra ara verdiklerinde kahveyi nasıl yaptığını anlattı Yaz'a." Yağmur konuşurken ellerini kullanmaya başladı. "Hiç durmuyordu Hâkim Bey. Müşterilerle de ilgileniyor, siparişi de hazırlıyor, kızıyla da ilgileniyor ve şikâyet etmiyordu. İlk günümün akşamında dinlenmek için masalara oturduğumuzda yüzünde sahici bir gülümseme vardı. Onu o kadar kıskandım ki o gün. Böyle mutlu olabilmesine o kadar imrendim ki. Çünkü ben olsam, siz olsanız günün yorgunluğunu şikâyet edersiniz değil mi? O ise bugün tanıştığı insanlar hakkında benimle konuşuyordu ve bir anda, yüzünde güller açarken, hamile olduğunu söyledi."

"Çok şaşırdım. Bu kadar hareket etmesinin doğru olup olmadığını sordum. Ben mutluyum, çocuğum da mutlu olacak demişti bana. O zamanlar cinsiyetini bilmiyorduk. Sonra beraber yürüttük her şeyi. Ben pastalar yapmayı öğrendim. Onun o meşhur poğaçalarını yapmayı denedim. Gittikçe daha çok masa ekledik. Daha çok kitabımız oldu ve daha çok çiçekler yerleştirdik raflara. Bir kuşumuz vardı ilk zamanlarda. Öterdi ciyak ciyak. Kahveyaz'da kendinizi ormanda gibi hissedersiniz. Radyomuz vardır. Usul usul çalar." Gülümseyerek anlatıyordu Yağmur.

"Ben sekiz aydır Mayıs'ı tanıyorum. Onunla tanıştığıma bir gün bile pişman olmadım. Onun azmi beni olgunlaştırdı. Onun şefkati bana iyi geldi. Onu abla gibi gördüm. Mayıs'ı size anlatmak için doğru kelimeleri kullanmakta zorlanıyorum çünkü söylediklerim hep eksik kalacakmış gibi hissediyorum. Mayıs'ın hem bir çocuk yetiştirdiğini hem de karnında bir çocuk büyüttüğünü gördüm ben. Onu bu duruşma salonunda en çok ben tanırım çünkü düşmesini de kalkmasını da ben gördüm. Azmini, inatçılığını, kararlığını ben gördüm."

Son cümlelerinde sesi titredi. Elimin tersiyle gözümden akan yaşı sildim. Onun da aynısını yaptığını gördüm.

"Ailesinden kaçtığını bana bir ay sonra söyledi. Bana söylemeye çekinmişti. Hak verdim ve bundan sonra onunla mücadele ettim. Bana Konya'da yaşadıklarını anlattı. Onu çok iyi anladım çünkü karşımda evli Mercan değil, iş kadını Mayıs vardı. Evli olan ve sorumluluklar yüklenen kadının neden zorluklar çektiğini anlayabildim." Derin bir nefes aldı Yağmur. "Siz her akrabanızı seviyor musunuz? Sevemezsiniz. Neden? Çünkü sevmediklerimiz haddi olmayan meselelere karışır. Bir evlilik iki kişi yaşanır. Üçüncü kişi araya girdiğinde o evlilik olmaktan çıkar, topluluk olur. Yusuf ve Mayıs'ın evliliği de böyleydi. Artık bir toplum olmuştu ve kaos kaçınılmazdı."

Yağmur beni güldüren bir insandı. Şimdi ciddiyetle konuşması onda yadırgadığım bir özellikti.

"Yusuf'u hiç tanımadan çok sevdim. Mayıs, her şeye rağmen, Yusuf'un da çok suçu olmasına rağmen, evliliklerinin güzelliklerinden de söz etti. O konulara Mayıs girsin ama benim diyeceğim şu Hâkim Bey, eğer bu odada bir fedakârlık konuşulacaksa, mikrofonu Mayıs'a uzatın. Onu pür dikkat dinleyin çünkü o çok şey yaşadı. Benim arkadaşım, en dipten şu günlere geldi. Onunla bu yolda yürüdüğüm için çok mutluyum. Bin hayatım olsa bininde de Mayıs ile tanışmayı isterim. Çünkü o öyle biri. Hayatınıza girdiğinde size çiçekler uzatan biri. Tüm mesele, sizin o çiçeğe nasıl davrandığınızda gizli aslında."

Kürsüden ayrılmak üzereyken gözlerimin içine baktı ve elini dudaklarına bastırıp bana bir öpücük gönderdi. Çok hızlı, sessiz bir öpücüktü. Dükkânda bana hep yaptığı gibi vıcık vıcık olanlardan değildi. Ciddi ama samimi bir öpücüktü. Gülümsedim.

Sıra Şafak'a geldi. Ceketinin düğmesini ilikledi ve kürsünün önüne geçti. Önce yemin etti. Bana bakmadı. Hâkim her şeyi en baştan anlatmasını istedi ve o da öyle yaptı.

"Bir sabah, hiç hesapta yokken kahve almak için dükkanına girdim. Sabahın yedisi. Üzerimde dünün yorgunluğu var. Bir yandan da toplantım için telefon görüşmesi yapıyorum. Hayattan zerre keyif almadığım bir an. Tam karşımda onu gördüm. Dükkâna girdiğimi, tam ortasında durduğumu ve onun bana baktığını sonradan fark ettim. O gülümsedi, dükkânın o samimi hissiyatı kemiklerime kadar işledi. Nereye geldiğimi şaşırdım. Ne evime ne ofisime benziyordu Kahveyaz. Birçok müşteri ile yüz yüze görüşmeler yaptım ama Mayıs da hiçbirine benzemiyordu. Tekrar söylüyorum. Sabahın yedisi. Yüzünde sahici bir gülümseme vardı. Karşısında bir dağ durduğunu fark etse de o dağın içinden geçip gidecekmiş gibi bir inançla bana gülümsedi ve Yağmur'un da dediği gibi her şey bir anda değişti. Kendimi sürekli Kahveyaz'a giderken buldum. O enerjiyi bir kez hissedince kopamıyorsunuz çünkü. Ben de kopamadım."

Bana bakmıyordu. Sanırım aklını bulandırmamı istemiyordu. Hak verdim.

"Sonra onu üçüncü görüşümde tanımadığım bir adam, Kahveyaz'da ona tokat atmak üzereydi. O sıralarda yedi aylık hamile olduğunu belirtmemde fayda var. Çalışanım Ömer ve yakın arkadaşım Hakan ile müdahale ettik. Biz orada olmasaydık Rüzgâr şu an evimizde uyuyor olmazdı. Siz de bilirsiniz, bir yumruğun öldürücü olup olmadığını anlarsınız. Ben Mayıs'a kalkan o elin öldürücü olduğunu anladım ve neler yaşandığını bilmesem de tehlikenin o an farkına vardım. Kendime engel olamadım. Mayıs'a yardım ettim ama onun daha çok yardıma ihtiyacı olduğunu düşündüm. Bu yüzden onunla konuşmaya çalıştım. Beni günlerce her şeyden uzak tutmaya çalıştı. Direndim. Ona yardım etmek istedim. Kocası gelene kadar elimden geleni yapmam gerekiyordu. Kocasının gelmeyeceğini öğrendiğimde her şey değişti. Ona yardım etmek istediğim ilk zamanlarda kocasının öldüğünü bilmiyordum."

Soluklandı. Yutkundu.

"Beni uzak tutmak istedi. Uzak kaldığımız zamanlar oldu ama Yaz'ı da Mayıs'ı da korumak isteyen yanımı bastıramadım. Ben bastırmak istedim ama onlar müsaade etmedi. Bu sefer de Mayıs'ın evine girip bütün eşyalarını dağıttılar. Yatağına bir silah bırakmışlar. Her şey orada netleşti. Artık Mayıs'ı ve Yaz'ı tam anlamıyla korumam gerektiğinin farkında vardım. İtirazlara müsaade etmeyecektim. Eğer onların ölüm haberini herhangi bir yerden duysaydım hayatım tamamen biterdi. Çünkü gördüm. Onu tehlikedeyken gördüm. Sessiz kalsaydım suçlu ben olurdum."

İşaret parmağını göğsüne bastırarak konuşmaya devam ediyordu.

"Hamileliği ilerlemişti. İşlere daha az vakit ayırması gerekiyordu ama ona bir teklif sundum. Bir ortaklık teklifi. Kahveyaz'a yatırım yaptık ve geri dönüşlerinden oldukça memnunuz. Biz girişimleri seçerken ilk önceliğimiz azmi ve hırsı görmektir. Kahveyaz'ın ne süreçlerden geçtiğini öğrendikçe tamam dedim. Kahveyaz, yapacağımız en sağlam yatırım olacak çünkü arkasındaki hikâye duyulmayı hak ediyor. Mayıs bu işin de altından kalktı. Çok güzel projeler yaptı ve adını duyurdu. Şimdi ona karşı duyduğum en baskın his, gurur. Çünkü bu insanlardan kaçarken nasıl çaresiz hissedip ağladığını da gördüm, tırnaklarıyla kazıya kazıya geldiği noktayı da gördüm. Yaz'a sarıldığı anları da gördüm, Rüzgâr'ı kucağına aldığı anları da. İki evladını da çok seviyorum. Kendi çocuklarımmış gibi benimsedim. Bundan pişman değilim. Benim oğlum olduğunu düşünmeleri beni onore eder. Keşke Rüzgâr benim oğlum olsaydı. Keşke böylesine güzel bir ailem olsaydı. Babam gibi bir baba olmayı başarabilirsem ne mutlu bana."

Duruşma salonunda uğultular yükselirken benim sol gözümden bir damla yaş akıp gitti.

"Yaz'ın baba özlemi çektiğini biliyordum. Babasını kaybetmiş biri olarak onun yanında oldum. Çocuklarla bu kadar eğlenebildiğimi ben de Yaz ile fark ettim. Onun babası olmak gibi bir düşüncede değildim. Ben onun yalnız hissetmesinin önüne geçmek istiyordum. Babasızlık en ortak noktamızdı ve bağlandık birbirimize. Yaz benim kıymetlim. Bir çocuğu benimsemek için de kan bağımız olmasına gerek yok. Yaz'ı kendi kızımmış gibi seviyorum. Rüzgâr'ı kendi oğlummuş gibi bağrıma basıyorum. Bir yanlışım olsaydı duyardım. Kimseden saklamadık Yaz ve Rüzgâr ile olan ilişkimizi. Biri bize dur derdi. Eğer bir hata yapıyorsak biz de elbet hissederdik ama hayır. Her şey olması gerektiği gibi ilerledi."

Sözlerindeki ve gözlerindeki kararlılık kendimi çınar ağacının gölgesinde dinleniyormuşum gibi hissettirdi.

"Mayıs'ı evime davet ettim. Onunla evlenme planlarım yokken, onu bir dost olarak görüyorken istedim bunu. Çünkü onlarla gün içerisinde ilgilendikten sonra akşam evlerinde başlarına bir şey gelir korkusuyla yaşamalarını, yaşamayı istemiyordum. Mayıs'ın tek başına hamilelik sürecinden geçmesini istemiyordum. Edeceğim tek bir yardım bile çok kıymetliydi. Onları çatımın altına almak istedim ve bundan asla pişman değilim."

Açelya araya girdi. "Size sunmuş olduğumuz dosyaları incelerseniz Yusuf Atahan'ın kuzeni olan Ali Atahan'ın Şafak Milas'ın evine düzenlemiş olduğu baskına ait fotoğrafları görebilirsiniz. Mercan Mayıs Atahan ve kızı Yaz Atahan, o gece Şafak Milas'ın evindeyken eve izinsiz giriyorlar ve Mercan Mayıs Atahan orada darp ediliyor. Davacı Makbule Atahan'ın kız kardeşinin bahsettiği 'erken doğma' tezi aslında doğru. Eğer Atahan ailesi eve bu saldırıyı düzenlemeseydi Rüzgâr'ın doğumuna iki hafta daha vardı. Mayıs Hanım'ın doktor raporu, doğum raporu ve Rüzgâr'ın gelişim raporu size sunulmuştur."

Hâkim bir süre raporları inceledi. Üzerinden kaç dakika geçti bilmiyorum ama sahiden raporları dikkatlice inceledi. Sonra Şafak'a devam etmesini söyledi.

"Evime girdikleri akşam ben evdeydim. Markete gitmek için evden ayrılmıştım. Şeref Atahan ve akrabaları beni yol üzerinde sıkıştırdılar ve intikam için olduğunu belli ederek beni darp ettiler. Ali ve diğerlerinin arabaya binip evime doğru gittiklerini kendi gözlerimle gördüm."

Açelya araya girdi. "Şafak Milas'ın o geceki saldırıya ait sağlık raporu size sunulmuştur."

Onların avukatlarından biri araya girdi. "O gece yaşanan saldırının müvekkilim Şeref Atahan ile bir ilgisi olmadığı şahitler tarafından sorguda aktarılmıştır. Sorgu kayıtlarına size sunduğumuz dosyadan ulaşabilirsiniz."

"Bana o gece kimin vurduğunu hatırlayacak kadar aklım yerindeydi." dedi Şafak. "Şeref Atahan, gözlerimin içine bakıp bu saldırının intikam için olduğunu bizzat kendisi söyledi. Eğer bunu yalanlayabiliyorsa az önce ettiği adalet yemini yakasını hiç bırakmaz."

Hâkim, Şeref Bey'e döndü. "Bu iddialar hakkında söyleyeceğin bir şeyin var mıdır?" diye sordu. Şeref Bey gözlerini önce bana sonra Şafak'a çevirdi.

Pişkin pişkin, "Yusuf'un kuzenleri serseridir biraz. Mercan'ın İstanbul'da olduğunu öğrenince kalkıp gelmişler. Dur dedim, dinletemedim. Yusuf'u kaybettikleri için çok üzgünlerdi. Öfkelerine yenildiler." dedi. Suratına tükürmek istedim.

"Siz o gece Mayıs'ın hâlâ hamile olduğunu biliyordunuz. Biricik torununuzun zarar göreceğini bile bile yeğenlerinize onay mı verdiniz?" diye sordu Açelya. Şeref Bey yutkundu.

"Mercan'ın o evde olduğunu bilmiyorduk. Ali'nin de öfkesine böyle yenileceğini bilmiyorduk." diye savundu kendisini.

"Siz Yaz'ın iyiliği için çabaladığınızı söylediniz. Peki o zaman Şafak Milas'a saldırı düzenlendiğinde bundan Yaz'ın da etkileneceğini bilmeliydiniz. Doğru ebeveynlik budur, değil mi? Neden en azından Yaz için buna bir dur demediniz? Gördüğüm kadarıyla eğer hayır deseydiniz sizi dinlerlerdi. Ailenize sözünüz mü geçmiyor yoksa?" diye sordu Açelya.

"Şu an kürsüde olan kişi müvekkilim Şeref Atahan değildir. Sorunuz varsa Şafak Milas'a sormalısınız." diye araya girdi avukatlarından biri. Açelya gülümsedi, avukata gözlerini kısarak baktı ve yerine oturdu. Alması gerekeni almıştı zaten.

"O gece karşı karşıya geldiğim insanı çok iyi hatırlıyorum. Bana kin dolu bakışlarını da çok iyi hatırlıyorum. Şeref Atahan, yeğenlerini öne sürüp bundan kaçabilir ama ben o gece, bana saldıran, benim evime girip Mayıs'a, Yaz'a ve Rüzgâr'a saldıranların hepsinin yüzünü çok net hatırlıyorum. Her gece rüyama giriyor o yüzler. Ben her şeyi unuturum ama o yüzlerini unutmam!" Sesi yükseldi Şafak'ın. "Beni o gece ne kadar darp ettikleri önemli değil. Ben o gece, bana sığınmış insanların zarar görmesini engelleyemedim. Yaz, doğumhanenin önünde kucağımda annesi için ağlarken onu teselli edecek cümleleri ben bulamadım. Bunu kimseye kanıtlayamam. Ne bir Mobese vardı ne de yoldan geçen biri. Bir başımızaydık ama o gece hastanenin önünde bekleyenler her şeyi biliyor! Eğer biraz şerefiniz varsa o gece yaşananları tüm gerçekliğiyle anlatırsınız!"

Hâkim, çenesini okşadı. Duruşma salonunda sessizlik oldu. Önündeki kâğıtta yazanları okudu. Sonra başını ilk önce Şafak'a sonra da bana doğru kaldırdı. "Yaz Atahan'ın Pedagog görüşmesindeki raporu okudum. Burada Mercan Mayıs Atahan ve Şafak Milas arasındaki ilişkiyi evlilik olarak adlandırmamış. Arkadaşı Koray gibi olduklarını dile getirmiş. Fakat seni bir baba gibi gördüğünü de dile getirmiş. Babalık, bebek zamanlarında iki oynayıp sonrasında elini ayağını çekmek değildir. Bunu biliyorsun değil mi? Eğitimi senden sorumlu olur. Sağlığı senden sorumlu olur. Hayalleri senden sorumlu olur. Güvenliği senden sorumlu olur. Sen olur da velayet Mercan Mayıs Atahan'a verilirse bundan sonra da babalık etmeye devam edecek misin? Tehlike kalkacak sonuçta, onları korumak zorunda değilsin artık. Çekip gitmeyi mi tercih edeceksin?"

"Gitmem." dedi hemen. "Mayıs beni ne kadar yakınında tutmak isterse o kadar yakınında olurum ama onları ömrüm boyunca koruyacağım. Git derse uzaktan gözlemeye devam ederim. Onları rahatsız etmem ama gidemem. Artık onlardan ayrı yaşayamam. Bu sizin kararınızı değiştirecek mi bilmiyorum, belki her şeyi elimin tersiyle geri itiyorum şu an ama bu konuda yalan söyleyemem. Ben onları bırakamam. Yapamam. Gidemem." dedi Şafak. Gözlerini ilk kez bana çevirdi. Bana baktığı anda gözlerimde biriken yaşlar usulca aktı ve elimin tersiyle silip gülümsedim. Kendimi değerli hissettim, şanslı hissettim.

"Hem gitsem bile Mayıs'ın her şeyiyle çocukları için savaşacağını biliyorum. Mayıs'ın bana ihtiyacı yok Hâkim Bey. Benim Mayıs'a ihtiyacım var." dediğinde gözlerimden birkaç damla yaş akıp gitti. Çünkü gözlerinde ve sesinde hissettiğim gurur, kalbime dokunmuştu.

Bu adamı neden çok seviyorum biliyor musunuz? İşte bu yüzden. Bana böylesine inandığı için. Birbirimizin desteğine böylesine ihtiyacımız olduğu için seviyorum işte.

Şafak yerine oturdu. Hakan geldi. Ömer Abi geldi. Baran geldi. Burçak, Aysun Hanım ve Sultan Hanım geldi. Sonra beni oldukça şaşırtan kişiler geldi: Gülşah Hanım, Ahmet Amca ve Çiçek Hanım. Yavuz geldi. Onların şahit olduğunu bilmiyordum çünkü Açelya bana şahitlerimizi söylememişti.

Ömer Abi, anneliğimin ne kadar takdir edilse az olduğu söyledi. Baran, saldırı anında Rüzgâr'ı canım pahasına koruduğumdan söz etti. Yağmur araya girip onu onayladı. Gülşah Hanım hamilelik sürecimden söz etti. Zorlukları ve nasıl üstesinden geldiğimi anlattı. Ahmet Amca çok zeki bir kadın olduğumu çünkü tavlada sadece bana yenildiğini söyledi. Çiçek Hanım, kimsesiz biriyken nasıl insanlarla bir aile bağı kurduğumdan söz etti. Yavuz, en başından bu noktaya gelmemde tek etkenin benim mücadeleci yanım olduğunu söyledi. Güzel sözler hiç bitmedi. Kötü bir huyum var mı diye sordu Hâkim tek tek. Hepsi hiç duraksamadan hayır dediler. "Mayıs, örnek alınması gereken bir kadın." dedi Ahmet Amca. "Onu izlemelisiniz, ondan dersler çıkarmalısınız. Şu yaşımda bana ne çok şey öğretti bu kadın!" diye ekledi. Gözlerimden birkaç damla yaş usul usul akıp gitti.

Sonra beni oldukça şaşırtan bir şahit daha çıkageldi. Kahveyaz ile aynı caddeyi paylaşan Coffee Shop'un mağaza müdürü şahit olarak gelmişti. Onu gördüğümde çok şaşırmıştım. Açelya onu konuşturdu. Ersoy Bey, Kahveyaz'ı ilk açtığım zamanlarda caddede başka kahve dükkânı istemedikleri için yanıma geldiğinde gerçekleştirdiğimiz konuşmadan söz etti.

"İnatçı bir kadın dedim onu görür görmez. Bu iş için heyecanlı olduğu belliydi. Dükkânda daha hiçbir eşya yokken aldığı ilk şey bir kahve makinesiydi. Tezgâhın ortasında duruyordu. Beni ilk müşterisi sanmıştı. Bu yüzden bariz bir heyecanı vardı. Ben biraz ciddi davrandım tabii. Ne ile karşı karşıya olduğumu bilmiyordum. Bana kurduğu bir cümle ile beni ikna etti. Bana, 'Siz kahve hizmeti veriyorsunuz, ben ise sıcak bir ortamda kahve içme imkânı. Aynı amaca hizmet etmediğimiz için endişeleneceğiniz bir şey de olmasın.' dedi ve kahve ikram edebileceğini söyledi. O dükkândan çıktığımda artık başka bir adamdım."

İlk başlarda Ersoy Bey'e sinir olsam da şimdi burada benim için çabalıyor olması her şeyi geride bırakmıştı. Duruşmadan sonra ona ciddi anlamda kahve içmeyi teklif edecektim.

Duruşma saatlerdir sürüyordu. Hepimiz yorgunduk ve ben daha konuşmamıştım bile. Yargılar, iftiralar beni yorduğu gibi, benim hakkımda söylenen güzel şeyler de bana cesaret vermişti.

Hakim'in karşısına geçtiğimde, kürsüye ellerimi yasladım. Üzerimdeki lacivert ceketin önünü ilikledim. Topukluların üzerinde durmak şimdilik rahatsız etmiyordu beni. Perçemlerimi düzelttim. Beyaz saten bluzumun yakasını düzelttim.

"Şimdi olacakları biliyor musun?" diye sordu Hâkim.

"Bilmiyorum." dedim.

"Neredeyse herkesi dinledik. Artık anlatacağın bir şey kaldıysa seni dinleyeceğim ama sonrasında ben sana sorular soracağım ve senden net cevaplar isteyeceğim. Kararımı bundan sonra senin vereceğin cevaplar etkileyecek."

Gözüm korkmadı. Başımı salladım.

"Yusuf Atahan ile neden evlendin?" diye sordu.

"Biz birbirimize aşıktık. Yusuf liseden mezun olur olmaz aile işlerinin başına geçecekti. Babası öyle istemişti. Ayrıca ailesi tarafından zorla evlendirileceğini söyledi. Başka biriyle evlenmesini ikimiz de istemiyorduk ve on sekiz yaşında evlendik."

"Mutlu bir evlilik miydi?" diye sordu.

"Yusuf beni çok sevdi ama hayır." dedim. Sesim titremişti. "Mutlu bir evlilik değildi."

"Neden değildi?" diye sordu.

"Çünkü ailesi ne derse onu yapan biriydi Yusuf. Evliliğimize anne ve babasını dahil etti. Ben bunu istemedim. Kendi kararlarına göre yaşamasını söyledim ama asla kabul etmedi ailesi tarafından manipülasyona maruz kaldığını."

Nasıl bir manipülasyondu?" diye sordu Hâkim.

Yutkundum. "Kendi evimde nasıl davranmam gerektiğini annesi söylerdi. Yusuf bana aktarırdı kendi cümleleriymiş gibi. Şeref Bey, ona hizmet etmem gerektiğini Yusuf aracılığıyla söylerdi. Yemeğini, kahvesini ya da diğer tüm ihtiyaçlarını gidermek zorundaymışım. Onların evine gittiğimizde hiç oturtmazdı beni. Orayı sil, burayı süpür, ütü yap, yemek yap... Misafirliğe gittiğiniz evde hizmetçi gibi davranılmasını hoş görmezsiniz değil mi? Ben de hoş görmedim."

"Peki neden çocuk istediniz? Madem ailevi meseleler bu kadar ciddiydi ve sen mutlu değildin, bu aileye çocuk vermeyi nasıl düşündün?" diye sordu.

Bunları anlatmak benim için biraz zordu. Yutkundum. "Ben okumak istiyordum." dedim. "Ben çocuk için erken olduğunu düşünüyordum. Çünkü biz Yusuf ile böyle anlaşmıştık. Evlenecektik ama ben okumaya devam edecektim. Beni eve hapsetmeyecekti. Yemekleri tek başıma yapmayacaktım. Beraber yapacaktık. Evi beraber çekip çevirecektik ama hiçbir sözünü tutmadı. Beni okutmadılar. Üniversiteye gitmeme izin vermediler. Evimde sakladığım test kitaplarını buldular ve götürdüler. Sonra torun diye direttiler. Makbule Hanım eve 'erkek' çocuk kıyafetleri alıp gelirdi. Daha on dokuz yaşındayken çocuk düşünmezsiniz değil mi? Ben de düşünmedim. Onlar diretti. Sanki üzerlerine vazifeymiş gibi hangi günlerde kocamla yatmam gerektiğini söylediler. Doğum kontrol hapı kullanıyordum. Hepsini alıp çöpe attılar ve eczaneden almama da müsaade etmediler. Adımız çıkarmış çünkü."

"Allahtan kork!" diye hiddetle karşı çıktı Makbule Hanım.

"Şu sözlerimin birinde yalan varsa bu duruşma salonunda çıkmak bana nasip olmasın!" dedim Makbule Hanım'a bakarak. "Siz benim için değil, kendiniz için Allah'tan korkun. Bunca iftira yanınıza kâr mı kalır sanıyorsunuz?"

"Makbule Atahan, sessiz olmanız konusunda sizi bir kere daha uyarmayacağım." dedi Hâkim ve sonra bana döndü. "Buradaki tek muhatabın şu an benim. Yalnızca bana cevap ver." dedi. Başımla onayladım.

"Hiç aklında yokken Yusuf da çocuk istemeye başlamıştı artık." dedim. "Ben de bilmiyordum. Toydum. Bana çocuk yaptıktan sonra da okursun dedi Yusuf. İnandım. Ama öyle olmadı. Yaz doğduktan sonra her şey değişti. Önceliklerim değişti. Korkularım değişti. Kararlarım değişti."

"Yani Yaz'ı doğurmak istemiyordun?" diye sordu Hâkim.

"Ona hamile olduğumu öğrendiğimde korktum. İçimde artık okuyamayacağımı söyleyen tarafı bastıramadım. Ama ne zaman Yaz karnımda belirginleşmeye başladı, işte o zaman her şey değişti. Her şeyi yapabilirmişim gibi hissetmeye başladım. Kızım için, ailem için her şeyi göze alabilirdim artık. Anne olduğumu anladığım ilk an oydu işte. Yani hayır Hâkim Bey, Yaz'ı doğurmak istedim."

"Okula gittin mi?" diye sordu.

"Hayır." dedim. Yutkundum. "Çocuklu kadın okula gitmez diyerek reddettiler. Evimdeki test kitaplarını aldılar. Kitaplığımda okuyacak kitap bile bırakmadılar. Aklımı sulandırıyormuş çünkü. Evde bulmacayı geçtim kâğıt kalem bile bulunmazdı. Yatak odama kadar girdikleri için onları saklamayı başaramamıştım hiç. Zaten bir süre sonra da vazgeçtim." deyip omuz silktim.

"Neden vazgeçtin?" diye sordu.

"Çünkü kazansam bile beni okutmayacaklardı. Kayıt yaptırmaya bile gidemeyecektim. Kimliğimi benden alacaklardı. Bunu söylediler. Beni kimliğimi de elimden almakla tehdit ettiler."

"Peki sonra ne oldu? Yusuf nasıl öldü?" diye sordu Hâkim Bey.

"Biz kavgalar etmeye başladık artık. Yaz doğduktan sonra değişmediğimi iddia edemem. Ama ben değiştiğimde Yusuf bir kere bile nedenini sormadı. 'Yine surat asıyorsun.' deyip sinirlenirdi. Neden surat astığımı hiç merak etmedi." Makbule Hanım'ın bir şeyler mırıldandığını işittim. "Biz aslında Yaz'dan önce kopmuştuk. Sindiremeyeceğim şeyler yaşandı aramızda." Gözlerimi yukarı kaldırdım çünkü ağlama hissi bastırmıştı. Derin bir nefes aldım. "Kaynanamlardan döndüğümüz bir gece, daha Yaz doğmamışken Yusuf çocuk için diretti. Artık benim kararlarımı umursamıyordu. Çocuk yapmaya kararlıydı. Bense istemedim. Makbule Hanım o gece bana çocuk yapmadığım için yetersiz bir gelin olduğumu söylemişken bunun üstüne o gece çocuk yapmak istemedim. Ama durduramadım. Yusuf çok kararlıydı ve üzerime gelip duruyordu. Kavga çıktı. Ona direndim. Beni savurdu ve başımı tezgâha çarptım."

Şeref Bey ve Makbule Hanım konuşmak istiyordu ama avukatları onları susturmaya çalışıyorlardı. O sırada elim saçlarıma gitti. Bandanamı başımdan çıkardım ve dikiş izini Hakim'e gösterdim. Ömrüm boyunca bu yarayı saklayacağıma söz vermiştim ama şu anda bunları konuşmayacaksa ben başka ne anlatacaktım ki? Geçmişe set çekmek için tek şansım bugündü. Davayı kazanmak için bunu yapmam gerekiyorsa yapacaktım.

"Bana verilmiş raporda bu yaranın merdivenlerden düştüğün için olduğu söyleniyor." dedi Hâkim.

"Yusuf öyle söyledi herkese. Ben de geçici hafıza kaybı geçirmiştim. Hatırlamıyordum olanları. Bu yüzden polise verdiğim ifade ile şu an söylediklerim çok başka. Ona inandım ama birkaç hafta sonra hatırladım. Bir şeyi değiştirmeyeceğini bildiğim için içimde tutmaya karar verdim. Yusuf'a bile hatırladığımı söyleyemedim."

"Kızgın mısın Yusuf'a?" diye sordu.

"Kırgınım." dedim. "Her şey bizim için çok güzel olabilirdi ama bunu görmeyi reddetti. Ailesine bağlı kaldı. Bana olan bağını yitirdi. Kırgınım Hâkim Bey. Keşke işler bu raddeye gelmeseydi."

"Rüzgâr'a hamile kalmanda ailesinin bir payı olduğunu söylemiştin. Bu söylediklerinin hâlâ arkasında mısın?" diye sordu.

"Arkasındayım." dedim. Sesimi düz tutabildiğime şaşkındım. Canım yanıyordu ama güçlü kalmam gerektiğini söyleyen yanım çok baskındı. "Günler sonra öğrendim. İçimden bir ses oteli araştırmam gerektiğini söyledi ve öyle yaptım. Meğerse rezervasyonu Makbule Hanım yapmış. Sonra çarşıya çıktığım bir gün, -yanımda tabii ki de Makbule Hanım da vardı- o gece giydiğim geceliği aldığı dükkâna girmiştik ve çalışan kadın kendi ağzıyla pişkin pişkin 'Gecelik işe yaradı mı? Müjdeli haberi ne zaman alırız?' diye sordu."

Sinirden güldüm. Makbule Hanım, avukatlarının uyarısıyla konuşmuyordu ama üzerime atlamak istediğini biliyordum.

"Kendi başınıza hiçbir karar alamadığınızı düşünün. On sekiz yaşında bir eve hapsolduğunuzu, aslında dışarı çıkabilecek kadar özgür olduğunuzu ama kendi kafanıza göre hareket edemeyeceğinizi düşünün. Ve bunu on sene boyunca yapacaksınız. Ne kadar sakin kalabilirdiniz? Birileri sizin giydiğiniz geceliğe kadar, yatak odanızdaki nevresim takımına kadar, mutfak dolabınızdaki cam kâseye kadar, giydiğiniz kıyafetin yaka açıklığına kadar, kullandığınız doğum kontrol haplarına kadar karıştığını düşünün ve karışan kişinin karınız ya da kocanız olmadığını unutmayın. Delirmeden kaç sene yaşardınız?"

Hâkim çenesini sıvazladı.

"Evet ben delirdim. Yusuf'a soğuk yaptım. Onunla hiç ilgilenmemeye başladım ama biri de çıkıp demedi, bir sorunun mu vardı diye. Ütü yapacakmışım, evi temizleyecekmişim! Ya benim hayatımı elimden almışlar! Ben nasıl güçlü kalabileyim?" Sesim sonlara doğru yükseldi. "Kalamadım da zaten. Delirdim. İşim gücüm Yaz oldu. Yusuf'a ilgimi yitirdim. Suçlu olduğum yerler var ama sadece ben suçlu değilim Hâkim Bey! Kocam senelerce ailesinin manipülasyonlarıyla bir evlilik yürüttü. O da böyle olmayı hak etti. Sevgisi önemini yitirdi çünkü aramızda saygı kalmadı. Sonra kavgalarımız çoğaldı. Bir kavgamızın da geri dönüşü olmadı zaten."

Gözlerimi yukarı kaldırıp kendimi toparlamaya çalıştım. Şu an ağlamak istemiyordum. "Sonrası zaten tam bir kaos. Cenaze evinde Makbule Hanım yerlerde sürükleyerek dövdü beni. Suçladı. Katil dedi. Çocuğumu benden aldılar. Dört gün yüzünü göstermediler. Tak etti." deyip elimi göğsüme bastırdım. "Yaptıkları canıma tak etti. Benim de kocamı kaybettiğimi asla düşünmediler ve odadan odaya sürükledi, saçlarımdan asıldılar. Arkamda oturan ve onların şahit gösterdiği her insan beni nasıl dövdüklerini gördü ama hiçbiri de çıkıp bunu burada anlatmadı. Şahitlik bu değil midir? Doğruları söylemeye gelmemişler, geleceklerini de ummuyordum zaten."

Duruşma salonunda uğultular yükseldi. Hâkim Bey herkesi susturdu.

"Kaynanamın evine gizlice girdim ve kızımı da alıp kaçtım. Yatak odalarına girdim. Benim düğün günü takılan altınlarımı senelerdir sakladıkları yerden çıkardım. İlk otobüse binip İstanbul'a geldim. O zamanlar Rüzgâr'a hamileymişim, bilmiyordum. İlk geceyi ucuz bir pansiyonda geçirdik. İkinci gün iş aramaya başladım. Kahveyaz'ın olduğu caddede Coffee Shop dükkânı vardı. Oraya barista olarak girmek istedim. Beni almadılar. Sonra o caddede yürürken Kahveyaz'ı gördüm. O zamanlar içi boş dükkandı tabii ama ben bugün geldiği halini o boş dükkâna baktığımda görebildim. Bu yüzden orayı kiraladım. Nasıl yapacağımı bilmiyordum ama insan kendi ayakları üzerinde durmak isterse sahiden de durabiliyormuş. Esnaf arkadaşım Yavuz, sonrasında aramıza katılan Yağmur sayesinde her şeyin üstünden geldim. Borca girdiğim zamanlar oldu. Kuru ekmek ile geçirdiğimiz geceler oldu ama evime ekmeğimi kendi paramla getirmiştim ya, gerisi önemli değildi. O kuru ekmek beni üç gün tok tutardı, biliyordum."

"Ben hiçbir zaman birilerinden para alabilen biri olmadım. On sene boyunca kendimi kaybetmişim. Avcuma bırakılan parayı hasretle kucaklamışım ama artık öyle biri değilim. Çocuklarım refah ve huzur içinde yaşıyorlar. Ekonomik özgürlüğümü kazandım. Çocuklarımı ne kadar sevdiğimi size anlatmayacağım çünkü bunlar anlatılabilinen şeyler değildir. Sevgi gösterilir, hissettirilir. Ben çocuklarımı çok seviyorum. Ömrümü benden çalan bu insanlar çocuklarımın velayetini almayı hak etmiyorlar çünkü onlar benim çocuklarıma yalnızca paralarını sunacaklar ama çocuklarımın hayatlarını yönetecekler. Buna müsaade edemem. Çocuklarımın benim yaşadıklarımı yaşamalarını hiç istemem. Çünkü biliyorum. Rüzgâr'ın eline iki sene sonra bir silah tutuşturacaklar. Oynasın diye. Yaz'ın eline de gider gitmez bir bez verecekler. Çocukken evin nasıl temizlendiğini öğrenebilsin diye. Konya böyle bir yerdir Hâkim Bey. Kadınların tek görevi kocalarının karısı olmaktır."

"Dosyanızı incelediğimde Şafak Milas'ın Yaz Atahan'ın birçok yaz kursunu karşıladığını görüyorum." dedi Hâkim. Böyle bir bilginin Hakim'in eline geçmesinde kimin parmağı olduğunu anlayamadım. Arkamı dönüp Şafak'a baktım ama o da ben gibi şaşkındı. Sonra Açelya'ya baktım ve her şey yerine oturdu. Açelya'nın oyunuydu bu.

Hâkim devam etti. "Şafak Milas'a güveniyor musun ki kızının eğitim hayatına dahil olmasına izin veriyorsun?"

"Güveniyorum." dedim hiç düşünmeden. "O bizim için saldırıya uğramayı göze alan biri. Yara bere içindeyken beni arayıp kapıları kilitleyin diyen biri. Kendisinin yardıma ihtiyacı varken Hakan ve Ömer Abi'yi beni ve çocuklarımı korumaları için gönderen biri o. Eğer başıma bir şey gelirse onu ararım çünkü geleceğini biliyorum. Dükkanıma saldırı düzenlendiğinde iki gün içerisinde sanki hiçbir şey olmamış gibi tadilatını tamamlamamıza yardım eden biri o. En önemlisi de fikirlerimi önemsiyor. Söylediklerimin bir hükmü var. Değerli hissetmek Hâkim Bey. Buradaki tek mesele, değerli hissetmek. Onunla konuşurken güçleniyorum, başaramayacağım hiçbir şeyin olmadığını anlıyorum. O yüzden evet Hâkim Bey, Şafak'a çok güveniyorum. Kızımı yaz kursuna göndermek de onun fikriydi. Yaz'ın ilgi alanlarını öğrendikten sonra onun gelişimi için her adımı atmaya hazırdı. Öyle de yaptı. Bu yüzden başım sıkıştığında onu aradığım için, ağladığımda ilk onu sarıldığım için, onun evine taşındığım için, girişimime yatırımcı olduğu için, onu bu mahkeme salonlarına sürüklediğim için pişman değilim."

"Benim soracaklarım bu kadar." dedi Hâkim. "Kararı açıklamadan önce on dakika mola!" dedi ve tokmağı vurmak üzereyken Açelya ayağa kalktı ve, "Bizim son bir şahidimiz de var Hakim Bey." dedi.

Duruşma salonunda uğultular yükseldi. Ne olduğunu anlamadığım için Açelya'ya baktım. O bana bakıp göz kırptı. Masaya oturmam için işaret etti. Ben masaya oturduktan sonra Hakim'in izniyle kapı açıldı ve şahit içeri girdi.

Gelen kişi Zehra'ydı.

O şaşırılacak bir şahit değildi. Asıl şaşırılması gereken taraf, bizim şahidimiz olarak gelmesiydi.

Şafak'a baktım. Onun da bana baktığını gördüm. İkimiz de şaşkındık. Burada ne olduğunu Zehra ve Açelya dışında kimse bilmiyordu sanırım.

Makbule Hanım, "Ne yapıyorsun sen?" diye sordu. Avukatları ona oturmasını söyledi ama Makbule Hanım her an Zehra'nın üzerine atılacakmış gibi ayakta duruyordu. Şeref Bey suskundu. Gözlerini kısmış, kızına bakıyordu. Sonra tek bir hamleyle Makbule Hanım'ı sandalyesine oturttu.

Zehra önce yemin etti. Sonra Hâkim, "Seni dinliyorum." dedi.

"Ben Yusuf'un kız kardeşiyim." diye başladı sözlerine. "Mayıs'ın Konya'da neler yaşadığını burada en doğru şekilde ben anlatabilirim." dediğinde uğultular yükseldi. Hâkim, tokmağını vurdu. Sessizlik istedi. Herkes sustu. "Öncelikle, akrabalarımın söylediklerinin tamamen yanlış olduğunu söyleyerek başlamak istiyorum." dedi ve başını eğdi. "Mayıs'a ben de dahil, tüm Atahan ailesi çok kötü davrandı. Onun altınlarını annem sakladı. Evini zorla temizletmek istedi. Test kitaplarını elinden aldı. Ona gecelikler aldı. Çarşıda giyeceğini kıyafetleri bile o aldı. Eve her geldiklerinde onu mutfağa çekip ona hakaretler etti. Mayıs'ı kendisine küstürecek cümleler kurdu. Çocuk yapmadıkları için kısır dedi, ev işi yapmadığı için beceriksiz dedi. Akrabalarım onu beğenmesin diye her buluştuklarında Mayıs'ı kötüledi. Teyzemleri, yengemleri toplayıp aniden Mayıs'ın evine giderdi ve sonra evin dağınık olduğundan şikâyet ederdi. Torun istediklerini her akşam babam ile konuşurlardı. Babam, anneme onay verdi. Her şeyi yapabileceğinin onayını verdi. Annem de Yusuf'a oynadı. Aklını çeldi. Merdivenlerden düşme olayı da yalandır. O gece, Mayıs'a zorla sahip olmak istedi ve Mayıs direnince onu savurdu. Mayıs'ın o gece için anlattığı her şey doğrudur. Adımız çıkmasın diye annem, merdivenlerden düştü yalanını uydurttu ve Yusuf'a da herkese böyle söylemesini emretti. Yusuf karşı çıkmadı."

Uğultular, fısıltılar eksilmiyordu. Ben donup kalmıştım. Açelya yanı başımda ciddiyetle Zehra'yı dinlerken benim kulaklarım uğuldamaya başladı. Bu gerçekten yaşanıyor muydu?

"Mayıs, çocuk yapmaktan başka bir şey düşünmesin, hiç arkadaşı olmasın diye onun çalışmasına izin vermedik. Yusuf'un ona verdiği harçlıklarla anca evin ihtiyaçlarını alabildiği için hiç arkadaşı kalmadı. Evine misafir gelmesin diye tüm tanıdıklarına Mayıs'ı kötüledi ve günün sonunda Mayıs'ın hiç arkadaşı kalmadı. Bunu bilerek yaptık."

Zehra'nın sesi titredi. Annesinin olduğu tarafa bakmıyor, yalnızca Hâkim ile göz teması kuruyordu.

"Buna bir son vermek istiyorum." dedi ağlamaklı bir tonda. "Ailemin bu yaptıklarına bir son vermek istiyorum. Mayıs bunların hiçbirini hak etmedi. Onu biz delirttik. O çok güzel bir anneydi. Yaz ile hep ilgilendi. Ona imrendim bazen. Annemin bana karşı böyle olmasını istediğim anlar oldu. Mayıs, tanıyabileceğiniz en güzel annelerden biridir. Kendi çocuğumu da ona emanet ederim. Eğer beni affedebilirse, ona çektirdiğim zulümleri unutup beni affedebilirse gelecekteki çocuklarımı hiç düşünmeden ona emanet edebilirim."

"Mayıs kaçmakta haklıydı çünkü cenaze evinde annem onu sahiden dövdü. Herkesin içinde katil dedi, rezil etti. Sonra da Yaz'ı ona vermeyeceğini söyledi. Yaz'ı zorla elinden aldı. Sonra hiç beklemediğimiz bir anda kaçtığını öğrendik. Eğer Mayıs o gece Konya'dan ayrılmasaydı babamlar onu öldürecekti. Amcamlar, dayımlar, kuzenlerim silahlarını çıkarıp onu bütün gece aradılar. Mayıs iyi ki İstanbul'a gelmiş."

"Burada olduğunu öğrendikten sonra onu rahat bırakmadık. Babamlar dükkânı bastı, onu darp ettiler. Sonra evini bastılar, evini yağmaladılar. Sırf her şeyi bırakıp Konya'ya dönsün diye. Yaz'ı izinsiz okuldan aldılar. Mayıs'ı tehdit ettiler. Babam, Şafak Milas'ın evini basma planını bizzat kendisi yaptı. Mayıs'ın evde olduğunu bilmiyorduk çünkü onların beraber yaşadıklarını bilmiyorduk ama bu babamı durdurmadı. Ali'ye istediğini yapabileceğini söyledi."

Midem bulandı. Gözlerimi kapattım. Başımın dönmesinin, kulaklarımın çınlamasının durmasını istedim. Yutkunmaya çalıştım, başaramadım.

"Şafak'ı nasıl dövdüğünü kendisi karşımıza geçip anlattı. Üstüne keyif kahvesini içti." Durdu. Derin ve titrek bir nefes aldı. Düşündü. "Dükkanına saldırı düzenleyen bendim. Ben ve Şafak'ın kuzeni Ayhan. İkimizin de ortak bir amacı vardı. Ben Mayıs'ı yaralamak istiyordum, Ayhan da Şafak'a Mayıs aracılığıyla zarar vermek istiyordu. Bu yüzden bir saldırı düzenledik. Dükkânı yerle bir ettik." Konuşmakta zorlanıyordu. "Hatamı sonradan fark ettim. İşlerin ciddiyetini anladığımda. Polis beni kelepçeleyip götürdüğünde fark ettim. Cezamı çekeceğim." dedi kararlılıkla. "Söyleyeceklerim bitmedi. Biteceğini de sanmıyorum ama daha fazlasını şu an kaldıramam. Söyleyeceğim son söz şudur: Yeğenlerimin velayetini annem ve babama vermeyin. Beni onlar büyüttü ama bazen keşke yetim büyüseydim diyorum! Belki daha mutlu olurdum. Kendimi daha özgür hissederdim! Kendimi daha kadın gibi hissederdim."

Zehra'nın söyledikleri duruşma salonundaki her bireyi sarsmıştı, bu aşikardı. Açelya da bu kadarını beklemiyor olmalıydı ki bana döndü. Başını iki yana salladı. Zehra çok yorgun, çok üzgün gözüküyordu. Zaten ağlamaya başlamıştı. Ona kızgın olmasam gidip ona sarılırdım. Ama bu hali canımı yaktı.

Omuzları sarsıla sarsıla ağlamaya başladı. "Bu hatayı yapmayın. Yeğenlerimin, kendi kaderimi yaşamasını istemiyorum. Seneler sonra Yaz'da kendi kırgınlıklarımı, yaşayamadıklarımın acısını, pişmanlıklarımı görmek istemiyorum. Yapmayın. Bırakın, Mayıs ile özgür olmayı öğrensinler. Mayıs bunu başaracak. İyi bir anne olmayı başaracak. Ona inanın."

Zehra, bizim tarafımızdaki sandalyelere oturdu. Hâkim ara vermedi. Karar için herkes ayağa kalktı. Ellerim titriyordu. Açelya ellerimden tuttu. Şeref Bey'in kızına baktığını hissediyordum ama sanki bana bakıyormuş gibi ağırlık çökmüştü üzerime.

"Mahkeme, velayet davasının görülmesi için toplandı. Dosyanın incelenmesi sonucunda, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 41. maddesi uyarınca, her bireyin özel hayatına ve aile hayatına saygı gösterilmesi gerektiği ilkesini göz önünde bulundurarak, ailenin korunması ve çocukların en iyi çıkarlarının gözetilmesi hususlarına özellikle önem verilmiştir. Davacı taraf, davanın esasına ilişkin olarak çocuğunun velayetini talep etmiş, davalı taraf ise çocuğun velayetinin kendisinde kalması gerektiğini ileri sürmüştür. Çocukların fiziksel, duygusal ve zihinsel gelişiminin sağlıklı bir şekilde sürdürülebilmesi, kişisel ilişkilerinin en iyi şekilde korunması, eğitim hakkının güvence altına alınması ve çocukların genel refahının sağlanması amacıyla mahkeme, her iki tarafın da sunmuş olduğu delilleri titizlikle değerlendirmiştir. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 41. maddesinde ifade edilen aile hakkına saygı ilkesi çerçevesinde ve çocuğun üstün yararını gözeterek, mahkeme tarafından çocuğun en iyi çıkarlarının dikkate alındığı görülmüştür. Yapılan değerlendirme sonucunda, çocukların sağlıklı gelişimi ve en iyi çıkarlarının gözetilmesi amacıyla velayetin her iki tarafın da katkılarına ve çocuğun sürekli ve istikrarlı bir ortamda bulunmasına olanak tanıyacak şekilde velayetinin Mercan Mayıs Atahan'a verilmesi yönünde bir karar alınmıştır."

Sessiz sevinç çığlıkları dudaklarımın arasında hapsoldu. Gözyaşlarım hızla akmaya başlarken Açelya'nın elini sımsıkı tutmaya devam ettim.

"Çocuklar, yalnızca Mercan Mayıs Atahan'ın uygun gördüğü yerlerde ve uygun gördüğü saatler içerisinde davalı taraf ile görüşmesine izin verecektir. Bu kapsamda yine Mercan Mayıs Atahan'ın kararıyla çocukların eğitim ve sağlık gereksinimlerinin karşılanması, duygusal ve zihinsel gelişiminin desteklenmesi kararına varılabilir. Yukarıda belirtilen nedenlerle ve Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 41. maddesine uygun olarak; çocuğun en iyi çıkarlarının gözetilmesi amacıyla, velayetin Mercan Mayıs Atahan'a verilmesine, çocukların her iki tarafın da katkılarına ve çocuğun sürekli ve istikrarlı bir ortamda bulunmasına olanak tanıyacak şekilde belirli günlerde davalı tarafın velayeti altında kalmasına karar verilmiştir."

Hâkim duruşma salonundan ayrılmak için kalktığı anda yaptığım ilk şey Açelya'ya sımsıkı sarılmak oldu. Benim sımsıkı kucakladı ve "Başardık!" dedi. Sevinç kahkahaları yükseldi ikimizden de.

Sonra Savaş'ın hızla bana doğru geldiğini gördüğümde Açelya'dan ayrıldım ve ona sımsıkı sarıldım. Savaş kahkaha atıyordu. Belime sımsıkı sarıldığında kahkahası omzuma hapsoldu. Beni havada bir kez döndürdü. Ben sevinç gözyaşları dökerken ve bedenim heyecan titrerken ona tutundum. "Başardık!" dedim ağlarken. "Allah'ım inanamıyorum, başardık!"

"Bu başarıyı sonuna kadar hak ettin!" dedi Şafak omzuma doğru. "Seninle gurur duyuyorum."

Biz sarılmışken bir hareketlilik oldu. Makbule Hanım ve Şeref Bey, Zehra'nın üzerine doğru yürümeye başladılar. Baran hemen Zehra'nın önüne geçti. Koşarak şahit sandalyelerinin olduğu yere ilerledik ve Şeref Bey'in önüne geçtim.

"Elimde kalırsın, yıkıl karşımdan!" dedi öfkeyle bana bakarak.

"Sıkıyorsa bana el kaldırmayı deneyin. Sizi senelerce bu duruşma salonlarında süründürürüm!" diye tehdit ettim.

"Buraya gel Zehra!" dedi Makbule Hanım.

"Gelmeyeceğim." dedi Zehra. Sesi titriyordu. Gözü kapıdaydı.

"Eve gideceğiz. Buraya gel!" diye diretti Makbule Hanım.

"Benim artık bir evim yok." diye diretti Zehra. Makbule Hanım öne atıldı ama Baran, Şafak, ben ve Açelya önlerinde bir duvar gibi durup Zehra'yı koruduk. Hakan ve Yağmur da Zehra'nın yanına gelip onu geriye çektiler.

"Zehra!" dedi Şeref Bey dişlerinin arasından. Tek bir kelimeyle onlarca tehdidi art arda sıralamıştı. Bu tınıyı, bu bakışı çok iyi bilirdim. En az Zehra kadar iyi bilirdim.

"Gelmeyeceğim!" diye sızlandı Zehra. "Ben bu saatten sonra sizin evinize girer miyim? Girersem sağ çıkar mıyım?" Ağlamaya başladı. Bedeni korkudan tir tir titriyordu. Omzumun üzerinden ona dönüp elimi uzattım. Her ne olursa olsun, bunca şeyden sonra ona bunu borçluydum. Elimi tuttu.

"Utanmaz arlanmaz!" dedi Makbule Hanım. Yüzünde tiksinir bir ifade vardı. "Sana verdiğim emeklere yazıklar olsun. Sütüm helal değil sana!" dedi öfkeyle. "Kardeşinin kanına bulaştırdın ellerini!" deyip ellerimizi gösterdi.

"Ben de size hakkımı helal etmiyorum!" dedi Zehra ve o anda Şeref Bey öfkeyle soluyup üzerimize geldi. Odaya görevlilerin girmesi an meselesiydi ve bir görevlinin gireceğini düşünürken kapıdan Ayhan'ın girmesini beklemiyordum.

Gözleri anında Zehra'yı buldu. Zehra onu görür görmez ağlamaya başladı. Ayhan hızla Zehra'nın yanına geldi ve ona sarıldı. Şeref Bey iyice sinirlendi. Baran ve Şafak, onun kollarından tuttu. Açelya ile Makbule Hanım'ın onlara yaklaşmasına engel olduk. Zaten birkaç saniye sonra güvenlik odaya girdi ve Şeref Bey ve Makbule Hanım'ı dışarı çıkardılar. Koridordan hâlâ sesleri yükselirken arkamı döndüm.

Ayhan, kollarını Zehra'ya sımsıkı sarmış ve onu sakinleştirmeye çalışıyordu. Ayhan'ın iri bedeninin aksine Zehra'nın küçücük kalmış bedeni gözüme bir bütün gibi gelmişti o an. Karşımda gördüğüm bu manzara hiç alışılabilir bir manzara değildi ama karşımdaydı işte. Ayhan ve Zehra birlikteydi.

Ayhan bana döndü. "Zehra'nın canını acıtmayacaksın artık." dedi. "Bugünün hesabını sormasını da bilirdim ama Zehra için susuyorum." diye ekledi.

"Zehra bugün burada beni savunmuş olabilir ama ikiniz yüzünden ben Kahveyaz'ı kaybediyordum! Sözlerine dikkat et!" dedim. Hâlâ hiçbir şey yapmamış gibi davranmasını kaldıramıyordum.

Zehra, Ayhan'ın kolunu tuttu. "Mayıs haklı." dedi durgun bir tonda. Yorgun görünüyordu. Ayhan ona daha sıkı sarıldı. "Bunu hak ettim. Pişman değilim." Açelya'ya baktım. "Zorla da olsa bana bunu yaptırdığın için teşekkür ederim." dedi ve gözlerinden usul usul damlalar akmaya başladı.

Onunla konuşmak için doğru zaman değildi. Bu yüzden çıkıp gitmelerine izin verdik. Onlar çıkar çıkmaz Açelya'ya "Zehra'yı nasıl ikna ettin?" diye sordum.

Durdu. Gülümsedi. "Abimle bir ilişkileri olduğunu abimin telefonunu karıştırırken öğrendim. Sonra Zehra'ya gidip bunu ailesine söyleyebileceğim ihtimalinden bahsettim." dediğinde yüzünde bir iş kurnazlığı vardı.

"Şantaj mı yaptın?" diye sordum.

"Hayır." dedi ciddiyetle. "Şantaj yapmadım. Doğruları söylemesini garantiledim."

Şafak, Açelya'nın omzuna elini koydu ve kendisine çevirip sarıldı. Açelya ve Ayhan'ın arası bu duruşmadan sonra açılmış olmalıydı ama Açelya gözüme korkusuz ve rahat göründü. Sanırım başka planları vardı kardeşi ve sevgilisi için.

Bundan sonrası kutlamadan ibaretti. Birkaç dakika daha duruşma salonunda kalıp zaferimizi kutladık. Yağmur'a sıkıca sarıldım, benim için şahitlik yapan insanlara sarıldım. Hepsine defalarca teşekkür ettim.

Dakikalar sonra koridora çıktığımızda Şeref Bey ve Makbule Hanım'ın hâlâ koridorda olduğunu gördüm. Sol yanımda Şafak, sağ yanımda Açelya ve arkamda bana güvenen insanlar varken durdum ve onlara baktım. Konuşmadım. Dik durdum sadece. Karşılarına geçtim ve sadece dik durdum. Senelerce eğdikleri başımın inadına onlara baktım ve duruşumla başardığımı gösterdim.

Onlar beni artık hiçbir şekilde yenemeyeceklerdi.

Sol yanıma dönüp Şafak'ın elini tutmak istemiştim ki sol yanımda Şafak'ın olmadığını gördüm. Refleksle arkamı döndüğümde tanıdığım insanların ortasında öylece durduğunu fark ettim. Herkes etrafımızda ufak bir çember oluşturmuştu ve Yağmur Hakan'ı dürtüp duruyordu heyecandan.

Ne olduğunu anlayamadım.

Ta ki, Hakan'ın öne doğru bir adım atıp siyah kadife bir kutuyu Şafak'a uzatana kadar.

Ta ki, Şafak'ın kutuyu açıp önümde diz çöktüğünü görene kadar.

"Sana söylemiştim." diye başladı sözlerine. "Sana inandım. Bensiz, param veya itibarım olmadan bu mücadeleyi kazanacağına inandım. Açelya'nın odasındayken ve bir karar vermek üzereyken seninle o gün evlenmemem gerektiğini biliyordum. Çok istiyordum." dedi ve gözlerini birkaç saniye yumdu. "O gün, evet demeyi çok istiyordum ama bu senin mücadelendi. Kendin için, geleceğin için, çocukların için savaşman gerekiyordu ve bu yüzden seninle evlenmemeyi seçtim. Ama bunca yaşanmışlıktan sonra ve seni deliler gibi severken Adliye'den çıkmayı bekleyecek kadar bile sabrım kalmadı."

Birkaç ay önce bu davayı kazanmak için sahte bir evlilik yapmak zorunda bırakıldıktan ve şiddetle bunu istemediğini belirttikten sonra duruşmayı kazanır kazanmaz bana evlilik teklifi etmesini aklım almıyordu.

"Bana sevilebilecek bir adam olduğumu öğrettin. Bana birini sevebileceğimi öğrettin." diye söze başladığında gözlerim dolduğu için onu net görememeye başladım. Sol elini bana uzattı ve ona doğru bir adım atıp elini tuttum.

"O yüzden sana geldim. Seni sevmek için sana geldim. Sevilmek için sana geldim." Gözlerinin parladığını fark ettiğimde onun da benden farksız olduğunu anladım. Onun böyle bir anda gözyaşı döküyor olması, kalbimin içinde bir yangın başlattı.

"Beni kabul et. Seni ömrüm boyunca seveyim. Yaz ve Rüzgâr'ın hayatlarında kalıcı bir parça olmama izin ver. Sizi istiyorum. Tüm yenilgilerinizle, tüm savaşlarınızla ve tüm inatçılığınızla." Konuşurken sesi titremeye başladı. Hay aksi! Ben çoktan ağlamaya başlamıştım bile.

"Kapındayım Mercan. Kalbimdesin Mayıs. Ruhumdasın Manolya. Dizlerim yırtık, yüzümde kirli izler var. Bu raddeye gelebilmek için ikimiz de çok savaştık ve başardık sevgilim." Sesi titredi. Derin ve titrek bir nefes aldı. "Ve ben ömrümüz boyunca bunu kutlayalım istiyorum." Yüzük kutusu tuttuğu eliyle gözlerinden akan birkaç damla yaşı sildi. Elini daha sıkı tuttum.

"Benimle evlenir misin Mayıs?" diye sorduğunda hıçkırıklarım hızlandı ve başımı salladım. Evet dedim. Kalbim küt küt çarparken, titreyen elleri yüzüğü parmağıma geçirdi. Beni kolları arasına aldığında Adliye'nin ciddiyet kokan koridorlarında kısa bir an sevincimizi yaşayabildik. Başımızı birbirimizin omzuna gömdük ve birkaç saniye mutluluk gözyaşlarımızın akmasına izin verdik.

Kendimi cennette hissettim. Onun kollarında olmak artık çok başka hissettiriyordu. Onun çatısı artık kendi evimmiş gibi hissettiriyordu.

Beni kolları arasında sevinçle kaldırdığında başımdaki bandana özgürlüğüne kavuştu. Onu saçlarımın arasında tutmak istedim ama başaramadım. Bandana yere düştü ama ben kendimi ilk kez çıplak hissetmedim.

Çünkü artık acıtmıyordu.

Çünkü her acıya değişmişti.

Çünkü evimdeydim.

Sevdiğim adamın kolları arasındaydım.

Eski kocamın soyadını taşıyorken müstakbel kocamın kolları arasındaydım.

Hikayemiz bu açıdan bakıldığında korkunç geliyordu fakat hayır. Biz yanlış bir şey yapmıyorduk. Biz sadece birbirimizi seviyor, birbirimize değer veriyor ve geleceğimizi inşa etmek istiyorduk.

O an, nasıl olduğunu bilmiyorum ama Yusuf'un da bu evliliğe onay verdiğini yüreğimin en derinlerde hissettim.

Çünkü doğru olan buydu.

Çünkü yaşamam gereken hayat buydu.

Kaderim bana bunu borçluydu.

Yaşamak, benim için bandanama hapsolmak değil, çınar ağacının gölgesinde dinlenmekti artık.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları