Cem Adrian , Gazapizm - Kalbim Çukurda

Bir şehir sanki karşında

Hatıraların arkanda

Kıstırıyorlar seni sokakta

Öldün her köşe başında

İsmin her yıkık duvarda

Ağlatıp kaldırımlarda, kandırıyorlar seni masalla

Kalbim hep aynı çukurda

☂

MAYIS

Mutluluk insanın kalbini yumuşatır. Açık bir pencereden tatlı bir rüzgâr esiyormuş gibi ferah hissettirir. Denizde kum tanelerinin suyla birlikte elinden kayıp gitmesi gibi yumuşak hissettirir. İnsan, mutluysa sessizleşir. Zihni durulur. Sesler kesilir ve yalnızca kendisini duyar. Kanının akışını hisseder. Teninin sıcaklığını hisseder.

Ama insan endişeliyse, ama insan korkuyorsa ne kalp yumuşaktır ne de sessizlik söz konusudur. Zihnim durgun değil. Kafamda onlarca düşünce dönüp duruyor. Her ihtimal gözümde canlanıyor, kalbimi sıkıştırıp beni nefessiz bırakıyor. Sinsi bir ses, "Bugün çocuklarını kaybedeceksin." diyor. Sızıyor kalbime ve nefesim kesiliyor. Gözlerim doluyor. Burnum sızlıyor.

Elimi kalbime bastırdım çünkü kalbim ağrıyor. Hareketsiz durmayı denedim ama yapamadım. Kalktım sandalyeden. Ayağımdaki topuklu ayakkabının sesi adliye koridorlarında yankılandı ama kimse duymadı sesi. İnsanlar vızır vızır geçiyor önümden. Kimi avukatların cüppesi elinde, kimisi de üzerine giymiş. Takım elbiseli adamlarla ve üzerine giyecek kıyafet bulamayan insanlarla aynı koridoru paylaşıyorum.

Korkuyorum. Alın söyledim işte. Korkuyorum. Şu zamana kadar çocuklarım için çok çabaladım ama şu an korkuyorum işte. Ya her şey ters giderse diye düşünüp duruyorum. Kalbim sıkışıyor. Gökyüzüne bakıyorum. Sakinleşeyim istiyorum ama gökyüzü diğer günler gibi huzur vermiyor. Aksine, bulutlu bir hava var dışarıda. Aydınlık bir karanlık çökmüş semte. Yine sakinlik istiyorum ama aşağıdaki insanların hızlı hareketleri midemi bulandırıyor.

Derin bir nefes aldım. Bir daha aldım. Gözlerimi kapattım. İçimdeki sıkıntının nasıl geçeceğini bilmemek beni daha da korkutuyordu. Güçlü durmam gerektiğinin farkındaydım ama bir anneyim ben. Çocuklarım birkaç saat sonra belki de elimden alınacak. Nasıl sakin kalayım?

Yanıma geldi. "Sana sakinleşmeni söylemeyeceğim." dedi. Ben gibi dışarıyı izlemeye başladı. "Çünkü seni kendi kollarımda sakinleştirmekten başka bir yol görmüyorum." Başımı ona doğru çevirdim ama bakmadım. "Ama buradayken yapamam." Başını bana çevirdi ve bana baktı. "Yaz ve Rüzgâr'ı düşün. Bugün akşam onlarla izleyeceğimiz filmi düşün." Başını tekrar pencereye çevirdi. "Ama onlarsız eve döneceğimizi düşünme çünkü ne sen ne de ben bugün böyle hissetmek için mücadele ettik." Göğe baktı. "Biz kazanacağız. Başka yolu yok. Biz kazanacağız."

Adliye koridorunda olmasak onun göğsüne başımı koyar ve ona sıkıca sarılırdım. Bana nefes olması için kokusunu içime çekerdim. Her ne kadar evden çıkmadan önce bunu yapmış olsam da şimdi tekrar ihtiyaç duyuyordum.

Ama kendimi tuttum. Söyledikleri her zamanki gibi bana güç verdi ve etrafımı sarmış kasveti dağıttı. Açelya'nın yanına tekrar oturduğumda bana bakıp gülümsedi. Onunla ilk tanıştığımda onu kıskanmıştım. Kendi parasını kazanan, o parayı kazanmak için gerçekten emek veren ve güçlü duruşuyla insanları kendisine iki kez baktıran bir kadındı çünkü. İmrenmiştim. Burçak'ı da bu yüzden kıskanmıştım. Kendi ayakları üzerinde durmaları ve kimseden medet ummadan kendi kararlarını kendileri verebilmeleri bana çok uçuk bir hak gibi gelmişti. Ne saftım.

İsteyen her kadın, bu uğurda gözlerini karartmış her kadın aslında onlar gibi olabilirdi. Bunu anlamak için birçok şey yaşadım ama anladım işte. Açelya'ya baktıkça kendimi daha güçlü hissediyordum ve onu kıskandığım için suçluluk da duyuyordum.

Lansmandan sonraki üç gün bizim için çok hareketli geçmişti. Uzman pedagoglar kızım ile görüşmeler yapmıştı çünkü. Bu görüşmelerin olacağını öğrendiğimde mecburen Yaz'a her şeyi anlatmak zorunda kaldım. Üzerinde hiçbir baskı hissetmemesi için elimden geleni yaptım. Ona Yusuf'tan sonra yaşadıklarımı anlattım ve beni sahiden anladı. Travma yaratmamak için elimden geleni yaptım ama o, söylediklerimin arkasında başka şeyler yattığının da farkındaydı.

Bana sarıldı Yaz. Sıkıca sarıldı. "Seni bırakmayacağım anne." der gibi sarıldı. Uzun bir süre gözyaşı döktüm. Onu uyuturken, onun yatağında uzanmışken bir süre gözyaşı döktüm. Cennet kokusunu içime çekerken ciğerlerim yandı.

Ertesi gün yaşadığımız evi görmeye geldiler. Benimle konuştular, Şafak ile konuştular ve sonra kızımın odasından uzun bir süre çıkmadılar. Şafak ile aynı evde yaşadığımı saklamayı reddettim. Kötü bir şey yapmıyordum ve bunu da saklamayacaktım. Yaptığım her şeyi çocuklarım için yapıyor, yapmadan önce de defalarca düşünüyordum. Olur da mahkemede bu sorulursa vereceğim cevapları da çok iyi biliyordum.

Koridorda bir hareketlilik oldu. Gözlerimi sağa çevirdiğimde koridorda bir avukat ordusu görmeyi beklemiyordum. Hemen önlerinde ilerleyen Şeref Bey, Makbule Hanım ve Zehra ile teker teker göz göze gelince yutkunmadan edemedim. Beş avukat arkalarından yürüyordu. Benim tek avukatım ise Açelya'ydı.

Kendime engel oldum. Güçsüzleşeceğimi hissettiğimde derin bir nefes aldım. Şeref Beyler tam karşımdaki sandalyelere oturduğunda onun gözlerinin içine baktım. "Çocuklarına iyice sarıldın mı bu sabah?" diye sordu Şeref Bey.

"Müvekkilim ile duruşma dışında konuşmamanız gerektiğini avukatlarınız size iletmedi mi?" diye araya girdi Açelya.

"İki çift kelam da mı etmeyelim gelinimizle?" dedi alayla Şeref Bey.

"Gelininizken benimle ne zaman konuşmak istediniz ki?" dedim gözlerinin içine bakarak. "Emir vermek konuşmak demek değildir Şeref Bey." Şafak, yanımda ve ayaktaydı. Baran hemen yanındaydı ve ikisinin de gölgesi benim üzerime düşüyordu. Bundan güç aldım.

Açelya bacağıma dokununca konuşmamam gerektiğini anladım.

"Evimize gelip surat asıp oturmaktan başka ne yaptın ki sen?" dedi Makbule Hanım. Yüzünde tiksinti dolu bir ifade vardı. "Evi kasvet sarardı sen geldiğinde. Nefes alamazdık." Öne doğru biraz eğildi. "Senden kibarca istediklerimizi yaptın mı ki de şimdi emirlerimize laf atar oldun?"

"Müvekkilleriniz müvekkilim ile karşılıklı konuşmaya son vermezse duruşma salonuna girmeden bu davayı alırım." dedi Açelya, Atahan ailesinin avukatlarına bakarak. Koridorda bir sessizlik oluşmuşken benim kafamda Konya'da kayınbabamın evinde yaşadıklarım canlanıyordu. Benden kibarca istedikleri şeyler, on kişilik yemek sofrasını tek başıma toplamak, gelmişken çamaşırları yıkamak, dolapların içini baştan aşağı temizlemek, evi süpürmek, silmek ve onlara torun vermekti.

Dişlerimi sıktım. Şimdiden böylesine sinirleniyorken duruşma salonunda yaşayacaklarımı düşünmekten midem kasılmaya başlamıştı. Baran'ın uzattığı soğuk suyu içerken suyun katılaşıp mideme oturduğunu hissettim. Bu hissin nasıl geçeceğini bilmesem de üzerime düşen gölgeler bana cesaret veriyordu.

Bugün, birden fazla çatının altındaydım.

☁️

"Şeref Atahan'ı dinleyelim." Hâkim konuştuktan sonra Şeref Bey masadan kalkıp şahit kürsüsünün önüne geldi.

"Sorulacak sorulara, hiçbir şey saklamadan dürüstçe dile getireceğime şeref ve namusum üzerine yemin ederim." dediğinde gülesim geldi. Şeref Bey ve şeref kelimeleri pek yakın değillerdi.

"Mercan Mayıs Atahan'a velayet davasını açtınız. Gerekçeleriniz nelerdi? Çocuklarına annelik yapamayacağını düşündüren şeyleri şimdi açıkça anlatmanızı istiyorum." dedi Hâkim Bey.

Şeref Bey, siyah takım elbisesinin içinde onu evde gördüğüm hallerinden beş yaş daha küçük görünüyordu. Genç ve dinç. Bu sinirlerimi bozdu. Duruşma salonunun ahşapla kaplı olması ve sürekli ahşap kokusunu solumak bana eskisi gibi huzur vermiyordu şimdi. Sola dönüp Şafak'ın oturduğu yere baktım. Baran ile yan yana oturmuşlardı ve tüm dikkati Şeref Bey'in üzerindeydi. Ona baktığımı hissedince bana döndü ve güç vermek ister gibi başını eğip kaldırdı.

"Biricik oğlum Yusuf, bu kadınla evlenmek istediğini söylediğinde on sekiz yaşındaydı." diyerek başladı sözlerine. Hâkim onu "Mayıs Hanım" demesi gerektiği konusunda uyarınca içim kıpırdadı. O bana asla böyle seslenmemişti ve şu an seslenmesi için can atar hale gelmiştim. "Yusuf'a emin misin diye sordum, yaşınız daha küçük ve geçinemezsiniz dedim ama beni dinlemediler. Evlenmek istediler ve ikisi de reşit olduğu için karışamadık. Evlendirdik."

"İlk başlarda iyiydi evlilikleri. İkisi de güler yüzlüydü. Yusuf'a işlerimin çoğunu devrettim. Çalışkan oğlum birkaç senede sahiden büyük bir gelir elde etti ve ocağımız bereketlendi. Allah ondan razı olsun."

Yapmacık, ahmak adam.

"Evliliklerinin ikinci aylarına doğru bizim eve geldiklerinde onun yüzü düşmeye başladı. Hürmetini yitirmişti bize. Çay katmasını isterdik, başını eğer gözlerimize bakmaz ve oflaya sıkıla bir çay getirirdi. Hanımımın beli ağrıdığı için işlerin bazılarını yapamazdı. Ondan rica ederdik, burun kıvırırdı. Kendimizi kötü hissettik Hâkim Bey. Sorunu çözmek istedik. Onu karşımıza alıp konuştuk ama o hiçbir şey söylemedi. Bizden nefret eder gibi bakıyordu gözlerimize ama biz onun sadece iyiliğini istedik."

"Çocuk haberiyle çıkıp geldiklerinde üzüldük ilk başta Hâkim Bey. Vallahi de üzüldük, billahi de üzüldük! Daha kendileri çocukken nasıl olur da çocuk bakmayı düşünürlerdi?"

Yalancı herif. Çocuk yapın diye baskı yapan, kocamın aklını çelen senin karın değil miydi?

"Olan olmuş. Torunumuzu reddedecek değildik. Makbule Hanım, onun hamileliğinin her anında yanındaydı. Elini sıcak sudan soğuk suya sokmadı. Canı ne istediyse aldık ama olmadı Hâkim Bey. Kininin önüne geçemedik. Biz çok korktuk. O kinin torunumuza zarar vermesinden korktuk. Biz elimizden geleni yaptık ama o bizi her defasında reddetmeyi seçti."

Siz benim elimden özgürlüğümü aldınız. Siz anca bunu yaptınız. Siz bana çok şey yaptınız.

"Torunum Yaz doğdu. Güzeller güzeli bir kız çocukları oldu."

Yaz'ı kucağına aldığında ona bir erkek torun veremedim diye surat yaptığı günleri ne çabuk unutmuştu böyle?

"Ama olmadı Hâkim Bey. O iyice kinlendi. Evine gelirdik, ev dağınık. Yardımcı tutalım derdik, bizi dinlemedi. Yaz, o evde pislik içinde büyüdü. Onun kaygısızlığı yüzünden, ne oğlum doğru düzgün eve geldiğinde yemek yiyebildi ne de torunum düzgün şartlar altında büyüyebildi. İmkânımız vardı Allah'a şükür. O izin verse torunumuzu misler gibi büyütürdük. Ama nerede? Oğlumuzu da bize karşı kışkırttı. Ne zaman oğlumu karşıma alıp konuşsam iyi olduklarını söyleyip geçiştirdi ama bilmez miyim ben oğlumu! Gencecik yaşında karısıyla ne mücadeleler veriyordu! Ama o ne yapıyordu? Ona iyi bir hayat sunmak için verdiklerimizi reddediyordu. Söyleyin Hâkim Bey, ne yapsaydık?"

Siz hiçbir desteğinizi beni düşünerek yapmadınız. Sizin zenginliğiniz gösteriş içindi sadece. Siz beni vitrininizde bir süs yaptınız ve akrabalarınıza sundunuz.

"Yusuf'um her ne kadar saklasa da Yaz büyüdükçe o daha da hırçınlaştı ve oğlum bundan çok etkilendi. Kaç kez onu karşıma alıp konuştuğumda ağladı. Bilmez ama. Oğlumun onun için ne kadar gözyaşı döktüğünü bilmez. Çok ağrıma gitti ama Hâkim Bey. Oğluma yaptıkları çok ağrıma gitti ama sustum. Onlar bir aileydi ve bana karışmak düşmezdi."

Yalanlarınız diz boyu. Siz kendinizi dağ sanıyorsunuz ama bir çakıl taşı bile değilsiniz.

"Sonunda oğlum kaldıramadı. Karısına öfkelenip arkadaşlarıyla takılmış. Akşam eve dönerken aklı çok bulanıkmış çünkü oğlum acı çekiyordu. Oğlum trafik kazası geçirdiğinde karısı yüzünden acı çekiyordu."

Sesi yükseldi, bazen titredi ve kesildi. Gözleri sulandı ama ağlamadı. Oğlunun cenazesinde ağlamayan adam eğer şimdi burada ağlasaydı ona bu duruşma salonunu dar ederdim zaten.

"Oğlumun bedeni soğumamışken biricik torunum Yaz'ı alıp kaçtı." dedi Şeref Bey. İşte başlıyorduk. "Günlerce onu aradık. Meraktan deliye döndük. Nerede olduğunu bilmeden aylar geçirdik. Kimin yasını tutacağımızı şaşırdık." Hâkim Bey'e doğru eğildi biraz. "Bakın Hâkim Bey, biz iki yaşlı insanız. Yüreğimizde yalnızca çocuklarımız ve torunlarımız için atar. Oğlumu kaybetmenin acısını yaşarken torunumu da bizden koparıp hiç bilmediği bir şehre gelmiş. Bize bunları yaşatmaya ne hakkı vardı? Soruyorum Hâkim Bey! Ne hakkı vardı?"

Sesinin gürlüğü kadar şerefin olsa seni ciddiye alırdım.

"Onu İstanbul'da bulduğumuzda bir de ne görelim? Torunumuzu bizden kaçırdığı yetmiyormuş gibi bir de ikinci torunumuzu da bizden saklıyormuş meğerse! Nasıl kahrolduk? Biz nasıl kahrolduk biliyor musunuz?"

Boğazına yapışıp öldürmek istiyorum onu.

"Eğer onu görmeye gelmesek, elimizi ayağımızı ondan sahiden çeksek, bir torunumuz daha olduğunu bilemeyecektik. Bir de bir dükkân kiralamış. Dünya kadar borcun içine girmiş. Biz gelmeden önce akşam yiyecek yemek bulamayacak kadar parasızmış. Yine de bizim desteğimizi reddetti! Gel dedim, sen hâlâ benim gelinimsin. Konya'ya dönelim, torunlarıma güzel bir hayat sunayım dedim ama yine reddetti Hâkim Bey."

Dakikalar sonra Şeref Bey'in gözleri beni buldu. "Velayet davası açmasaydım torunlarım onun ellerinde yoksul bir hayat sürecekti. O, sırf kini uğruna, çocuklarının aç kalmasını göze alabilecek biri! O, sırf ona yardımlarımızı kabul etmemek için arkada oturan adam ile namusuna leke sürmeyi göze alabilecek biri!"

"Sözlerinize dikkat edin!" diyerek araya girdi Hâkim Bey. "Namus, bekçilik ile işlemez!"

Hâkim Bey'in söyledikleri beni gülümsetti. Şeref Bey daha da sinirli bir tonda, "Onun namusu onun meselesidir ama benim torunlarım bu durumdan etkileniyorsa ben karşı çıkarım Hâkim Bey! Benim tek mücadelem, torunlarıma güzel bir hayat yaşatmak! Ben başka hiçbir şey istemiyorum!"

Hâkim Bey, Şeref Bey'in oturmasını söyledi. Tanıklar dinlenmeden önce onların avukatlarından sarışın olan ayağa kalktı. Elindeki dosyaları düzenledi ve dik bir duruşla Hakim'e baktı. "Müvekkilimin az önce söylediklerine istinaden size verilmiş olan belgede pedagog görüşmesinin Şafak Milas'ın evinde gerçekleştiği sunulmuştur. Müvekkilimin namus olarak bahsettiği husus, hâlâ eski kocasının soyadını taşırken başka bir adamla birlikte olup onaylanamaz kararlar alması üzerine açılmıştır. Mercan Mayıs Atahan, yaklaşık bir ay önce Şafak Bey'in evine taşınmıştır ve çocuklarının düzenini tamamen bozmuştur. Babasının kaybını yaşayan küçük bir çocuk için, baba kimliğinde başka birinin sunulması pedagogların da onaylamadığı bir durumdur. Elinizdeki belgelerden bu durum hakkındaki görüşlerini öğrenebilirsiniz."

Gözlerim tahta sandalyede oturan Şafak'a kaydı. Elleri yumruk olmuş, konuşan sarışın avukatı pür dikkat ve öfkeyle dinliyordu. Ona baktığımı hissedince gözlerini bana çevirdi. Öfkeden deliye dönen yalnızca o değildi ve konuşmayı sabırla bekliyordu. Bir delilik yapmanın eşiğinde ama bir delilik yapıp duruşma riske atmayacak kadar da aklı yerindeydi.

Birbirimize gözlerimizle güç verdik.

Sıra Makbule Hanım'daydı. Usul usul kalktı, kürsünün önünde durdu ve eşarbını düzeltti.

"Kırk senelik ev hanımıyım." diyerek başladı sözlerine. "Evlendiğim ilk günden beridir Şeref Bey'in mutluluğu için çabaladım. Onun karnını doyurdum, ona destek oldum, onunla büyüdüm. Evlilik budur Hâkim Bey. Evlilik, ciddi bir husustur. Küslükler ve kinlikler bulaşmamalıdır."

Verdiği nasihatler öyle boş geliyordu ki.

"Ona yardım etmek istedim. Evlilikten ne öğrendiysem ona göstermek istedim. Oğlum ile evlendiğinde çok gençti ve hiçbir şey bilmiyordu. Ona sabırla öğrettim. Yemek yapmayı, ütü yapmayı, evin huzurunu sağlamak için yapılması gerekenleri bir anne gibi anlattım ona. Kızım yerine koydum onu ama o bana bir kez olsun anne dememiştir."

Göğsünden süt gelen herkes anne olsaydı, senin benden ne farkın kalırdı? Sen benim her şeyim olabilirsin ama asla annem olamazsın.

"Çok istedim. Torunum doğduğunda ve o anneliğin bütün zorluklarıyla yüzleştiğinde ona yardım etmek istedim. Annesini yeni kaybetmişti. O büyük acıyı ondan almak için çabaladım ama hiç istemedi. Uzattığım her eli geri itti."

Gözlerini bana çevirdiğinde yüzüne tükürmek istedim.

"Oğlumu toprağa verirken duyduğum tek pişmanlık, keşke onu sevdiğimi daha çok gösterseydim demek oldu. Belki oğlum o zaman ölmezdi. Belki evlilikleri bu kadar kötü olmaz, torunum da kavganın gürültünün eksik olmadığı o evde büyümek zorunda kalmazdı."

Yalancı kadın. Şeref yoksunu, vicdansız kadın.

"Oğlum öldükten sonra dayanamadım ve torunumu bir süre bizim evde ağırladım. O sakinliği tatsın istedim çünkü. Senelerdir süren kavga bitmişti ama onun öfkesi hiç dinmemişti. Bu yüzden torunumu ondan uzaklaştırdım."

Mayıs Hanım demeyi ikisi de reddediyordu. Çünkü o güçte olduğumu kabul etmiyorlardı. Onlar için silik bir "o" idim sadece. Yazık.

"Kaçıp gitti. Oğlumu kaybedince dünya başıma yıkılmıştı ama torunumu kaçırdığını öğrendiğimde nefes almayı bıraktım." Ağlamaya başladı. "Oğlumun acısı daha korlaşmamışken torunumu da benden alarak cayır cayır yaktı beni! Hiç umurunda olmadı! Senelerce yalnızca kendisini düşündü! Fedakârlık nedir hiç bilmedi! Oğlum etrafında dört dönerken ona hep sırtını döndü! Kızının her ihtiyacını giderdi Yusuf ama bir kere minnet duymadı! Bir kere teşekkür etmedi bize!"

Sesi yükseldi. Bir ağıt yakar gibi dile getiriyordu sözlerini. Yusuf'tan söz ederken eliyle göğsüne vuruyordu. Ağlamak istiyordum. Ağlamak ve ağlamak istiyordum. Hıçkıra hıçkıra, sarsıla sarsıla ağlamak istiyordum.

"Her şey affedilir ama bir annenin ahını almak insanın yakasından silinip gitmez hiç! O vicdan azabı çekmiyor ama ben oğlumun kaybının kahrından her gün ölüyorum! Olanları konuşamadan çıkıp gitti! Torunumu karnında büyütmüş. Bunu da çok görmüş bizden! Bir kez gelip özür dilese bağrımıza basardık yine onu! Evimize yine alırdık! Ama o ne yaptı! Torunlarımızı bizden kaçırmaktan başka ne yaptı! Namusunu ağzına sakız yapmaktan başka ne yaptı! Torunlarımızı sırf kini uğruna aç bıraktırdı! Ailesiz büyüttü! Torunlarım bir ailenin ne demek olduğunu bile bilmiyorsa tek sebebi odur!"

Eli hiddetle beni gösterdiğinde Hakim'in gözleri bana çevrildi. Hakim'e baktım. Konuşmayı geçtim, başımı dik tutmak bile zor geliyordu ama dik tuttum. Bu sözlerin hiçbirini hak etmediğimi ona gözlerimle gösterdim. Anladı mı bilmiyorum. Gözlerimde birçok şey gördü ama asla kabullenişi görmedi.

Sonra sırayla onların şahitleri salona davet edildi. İlk başta Yusuf'un teyzesi geldi. "Mercan'ın evine misafirliğe giderdik, oturacak yer bulamazdık. Evi havalandırmayı bile akıl edemezdi. Onun evine her gittiğimde üzülürdüm Yaz kızıma. Suskun suskun otururdu içeride. E annesi iki çift kelam edemezken kızı nasıl konuşsun! Haksız mıyım Hâkim Bey?"

Yusuf'un amcası geldi. Beni yerlerde sürükleyen adam geldi ve pişkin pişkin baktı suratıma. "Mercan ile pek konuşmadım ben. Zaten onunla konuşabilen insanı da zor bulursunuz. Bir Yusuf yeğenim vardı işte. Onu da toprağa gönderdi zaten!"

İlk cümlelerinin bu kadar aşağılık olmasını kaldıramadım ve masaya yumruk vurup ayağa kalkacaktım ki Açelya olacakları önceden sezip bileğimi tuttu ve beni durdurdu. Gözlerime bakmamıştı. Yusuf'un amcasını dinliyordu ama beni durdurmayı başarmıştı.

"Yusuf ile oturur, içerdik. Dertli adamdı Yusuf. Çok dertliydi!" Bana baktı. Yüzü buruştu öfkeden. "O, Yusuf'u hep geri çevirdi. Yusuf ailesi için uğraşırken o hep daha da dağıtmayı seçti. Akraba yemeklerimiz olurdu, akşamları toplanırdık. Başını asla kaldırmazdı yerden. Yaz yeğenim de aç kalırdı. Neyse ki Makbule yengem alırdı torununu yanına da, o yedirirdi yemeklerini. Yoksa bu kadının aklı, çocuğunun karnını doyurmak dışında her şeye çalışırdı!"

Yusuf'un kuzenleri sırayla geldiler. "Yengeyi bilmiyoruz. Yusuf bize mutlu bir evliliği olmadığını hep anlatırdı. Yusuf'un gömleklerini ütüleyemeyecek kadar acizmiş. Ben evliyim Hâkim Bey. Karıma bir kere bile gömleğimi ütülemesini söylemedim. O ben demeden yaptı hep. Peki Mercan neden yapmadı? Şimdi siz söyleyin Hâkim Bey, kocasının bir gömleğini bile ütülemiyorsa neden evlendi onunla ve neden çocuk yaptı? Ütü bilmeyen bir kadın çocuk bakabilir mi hiç?"

"Yusuf'un en sevdiği kuzeni bendim. Sağ olsun, başı sıkışınca veya derde düşünce bana gelirdi. Ben de hiç çevirmedim onu. Bazen hanımıyla kavga ederdi, geceleri bizde kalırdı. Mercan ise onu hiç aramazdı. Nerede kaldı, başına bir şey geldi mi diye hiç arayıp sormazdı. O arayıp sormadığı gecelerden birinde Yusuf'un başına sahiden bir şey geldi. Kuzenim sabahı göremedi!"

"Benim kızım var, Allah bağışlasın dokuz yaşında. Yaz ile oyunlar oynarlardı bir araya geldiklerinde. Bir akşam, yine böyle bir akraba buluşmasından sonra eve gelmiştik. Bizim kız durdu bir anda ve annesine 'Anne hani anneler çocuklarını çok severdi?' diye sordu. Biz anlamadık ilk başta. Sonra ne desin? 'Yaz'ın annesi Yaz'ı dövüyormuş anne. Çocuğunu döven anneler cehennemliktir değil mi?' dedi. Şok olduk Hâkim Bey! Çocuğuyla ilgilendiği yetmiyor gibi bir de çocuğunu dövüyormuş. Akli dengesi yerinde değil ki! Benim hanım da söylüyor bunu! Bir araya geldiklerinde hiç konuşmazmış Mercan. Sürekli -affedersiniz- deli gibi boşluğa bakarmış."

Ayağa kalkıp Yusuf'un en büyük kuzeninin üzerine atlayacaktım ki Açelya beni yine durdurdu. Durdurulmak istemiyordum! Hakkımı aramak istiyordum! Durmadan konuşuyorlar, yalanlarını sıralıyorlardı! Göz yumamıyorum, kaldıramıyorum!

"Dosyalarıma bakıyorum ve kızınızın bu ifadesini kanıtlayamadığınızı görüyorum." diyerek araya girdi Açelya.

"Kanıta ne hacet?" dedi Yusuf'un kuzeni. "Bana söyledi işte kızım! Ben de görevimi yapıyorum, burada söylüyorum." dedi ama tedirginliğe kapıldığını hissettim.

"Beyefendi, o zaman her şahit gelsin burada kendi kafasında göre hikayeler uydursun. Biz de yarım saattir yaptığımız gibi hepsini dinleyelim. Sizce mantıklı mı bu? Eğer bir iddianız varsa bunu kanıtlamanız gerekmektedir. Kızınız size böyle bir şey söylediyse ve siz Yaz'ı bu kadar düşünen biriyseniz neden Yusuf Bey hayattayken ve Mayıs Hanım da hâlâ Konya'dayken bir şeyler yapmadınız? Bir çocuk dövülüyor ve bunun haberini alıyorsunuz. Nasıl soğukkanlı kalıp hiçbir şey yapmadan durabildiniz?"

Açelya'nın söyledikleri içimdeki yangına su serpmişti. Beni savunması gözlerimi doldurmuştu çünkü dakikalardır yalanlara maruz kalıp suçlanıyordum. Birilerinin beni savunması, bana inanması şu an öyle güzel hissettirmişti ki.

"Aile içerisindeki meselelere başkası karışır mı hiç?" dedi Yusuf'un kuzeni.

"Akrabalarınız dakikalardır tam olarak Yusuf ve Mercan'ın aile içerisindeki meselelerine karışmıyor mu? Mayıs Hanım'ın ütü yapmayı bilmemesine kadar her şeye hakimsiniz. Yaz'ın sizin için bir ütü kadar değeri yok mu?"

Gözlerimi Şafak'a çevirdiğimde onun da zaten bana baktığı gördüm. Yüzünde yarım bir gülüş vardı. Açelya'nın çok doğru bir noktaya parmak bastığını düşünüyorduk ve içimizdeki umut şimdi daha parlaktı.

Yusuf'un kuzeni söyleyecek bir şey bulamadı ve Şeref Bey'e boynunu hafifçe eğerek bakıp yerine oturdu. Şeref Bey'in yüzü asılmış, ona öfkeyle bakıyordu. Duruşmadan sonra Yusuf'un kuzenine kim bilir neler yapacaktı?

Sonrasında yengelerim sırayla geldi. Kimisi için yemek yapmayı bilmiyordum. Kimisi için pazara çıkamayacak kadar üşengeçtim. Kimisi için evimdeki tozlardan rahatsız olmayacak kadar sağlıklı biriydim çünkü astımı olan biri evime gelse anında nefessiz kalıp ölürmüş. Kimisi için hürmet bilmeyen bir gelindim, kaynanamın evine gidip bir köşede gölge gibi otururmuşum. Kaynanama yardım etmek aklıma gelmezmiş. Kimisi için paragözmüşüm. Yusuf'un çok para kazanacağını bir falcıdan öğrenip sonra Yusuf ile evlenmişim. Hemen çocuk yapmışım çünkü kocamı elimde tutmam gerekiyormuş.

Ve en can alıcı iddia şuydu. Yusuf'un yengesi, "Şimdi yeni doğum yaptı ama bana günler tutmuyor gibi geliyor Hâkim Bey. Merakımdan gittim geçende oturdum hesapladım. Yusuf'um öleli on ay oluyor. Rüzgâr da doğalı bir ay oldu. Tam dokuz ay var gibi görünüyor aralarında ama öyle değil işte Hâkim Bey! Rüzgâr'ın bir ay önce değil, bir buçuk ay önce doğması gerekiyordu çünkü Yusuf'um ölmeden üç hafta önce İstanbul'a gitmişti iş için. Eğer bir bebek yapıldıysa bu en az üç hafta önceden yapılmalıydı ve Rüzgâr da şu an bir aylık değil iki aylık olmalıydı. Haksız mıyım Hâkim Bey? Şimdi insan nasıl bu çocuğun Yusuf'tan olduğunu düşünsün? Kimse kusura bakmasın ama içimde kalacağına duruşma salonunda kalsın. Ben Rüzgâr'ın arkamda oturan adamdan olduğunu düşünüyorum!" dedi ve eliyle Şafak'ı gösterdi.

Duruşma salonunda bir uğultu baş gösterdi. Utanmayıp benim kocamla ne zaman çocuk yaptığımı hesaplamaya çalışan kadın, yine hiç utanma kırıntısı bile göstermeden çocuğumun başkasından olduğunu iddia ediyordu. Nasıl dayanayım? Nasıl sindireyim bunu?

Şafak, kaşlarını çattı ve kadının suratına baktı sadece. Afallamıştı ve yalnız değildi. Yusuf'un yengesi hemen atıldı. "Bakın görüyor musunuz? Hiç konuşmuyor! Reddetmiyor da! Bakın haksız değilmişim, görüyor musunuz!" diye sesini yükseltmeye başladığında elimi kalbime götürdüm. Nefes almakta zorluk çekiyordum ve gözlerimin içi yanıyordu. Açelya konuşmaya başlamıştı.

"DNA testi bile talep edilmemiş. Asılsız bir iddiayı duruşmada öylece dile getiremezsiniz. Arkasında hiçbir kanıtınız yok. Yaptığınız gülünç hesap ile anca burada bir kaos yaratabilirsiniz. O kaostan da en çok siz etkilenirsiniz!" dedi Açelya. "Müvekkilim ve şahitler üzerinde tekrardan bir baskı kurulmaya devam ederse sizden şikayetçi olacağımızı bilmenizi isterim!"

Uğultular yükseldi. Yusuf'un yengesi tekrar konuştu. "Eğer asılsızsa, kendilerine çok güveniyorlarsa savunsunlar kendilerini! Onlar yapsaymış bir DNA testi. Zorla örnek mi alacaktık onlardan?" dedi.

"Ne dediğinizi kendiniz de bilmiyorsunuz!" dedi Şafak. Sanırım oturduğu sandalyeden kalkmıştı. "Mayıs'ı böyle bir iftirayla suçlayamazsınız! Bilmediğiniz konularda yorum da yapmayacaksınız!" Hâkim sessizliği sağlamak için bağırdığı sırada Şafak'ın sesi Hakim'den de gür çıktı. "Rüzgâr, sizin yüzünüzden erken doğdu! Çocuklarınız, yeğenleriniz evimi basmasaydı, Mayıs'ı darp etmeseydi Mayıs da sezaryen olmak zorunda kalmazdı! Hiç utanmıyorsunuz şu iftirayı söylerken! Sizin suçunuzu bile hiç utanmadan Mayıs'a ve bana atmaya çalışıyorsunuz!" Sesi yükselmişti. Baran Şafak'ın kolundan tutup onu oturtmaya çalışıyordu.

Yusuf'un yengesi, "Görüyor musunuz nasıl öfkelendi? Gerçek olduğu için mi endişelendi? Yoksa ağrına mı gitti?" diye sordu Hakim'e doğru. Bu pişkinliği, bu cahilliği midemi bulandırıyordu artık. Beynim uyuşmuş gibiydi.

"Hâlâ utanmadan konuşmaya devam ediyorsunuz! Hâlâ tek suçlunun Mayıs olduğunu düşünüyorsunuz ama sizin oğlunuz yüzünden oldu her şey! Ali yüzünden ben neredeyse Mayıs'ı ve Rüzgâr'ı kaybediyordum. Karşıma geçmiş, Rüzgâr'ın kimden olduğunu tartışıyorsunuz. Oğlunuzu haklı çıkarma uğruna masum bir bebeğe ne sıfatlar uyduruyorsunuz. Yazık! Cahilliğiniz midemi bulandırıyor!" diye öfkeyle bağırdı Şafak. Delirmiş gibiydi. Hem iş adamı saygısını kaybetmiyor hem de bir baba gibi korkusuzca ailesini savunuyordu.

Gözlerim doldu. Sesler yükseldi. Hakim'in Şafak'a karşı çıktığını, onu duruşma salonundan atacağını söylediğini duydum. Nefes aldım. Öfkem ağır geldi. Başımı kaldırdım. Belki yapmamalıydım belki de yapmalıydım. Ama olan oldu. Makbule Hanım'a baktım. Gözlerinin içine baktım ve "Söyle!" dedim. O da ne demek istediğimi anladığı için gözlerimin içine bakıyordu. Açelya, Şafak ve Hâkim arasındaki konuşmayı yatıştırmak için konuştuğundan sesim baskın çıkmadı. "Söyle!" dedim. Neredeyse bağırmıştım. Açelya bana döndü ama ben Makbule Hanım'a bakıyordum. Hakim'in ilgisini çektim, o da Makbule Hanım'a bakmaya başladı. "İki torunumun da olmasını aslında ben ayarladım desene!" dediğimde artık duruşma salonunda benden başka hiç ses çıkmıyordu.

Artık konuşma sırası bendeydi.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları