Cem Adrian, Perdenin Ardındakiler - Bu Gece Benimle Ölür Müsün?

Yaprak yaprak dökülür kalbimden sözlerim

Bu gece sus, bu gece konuşma

Yağmur yağmur ıslanır karşında gözlerim

Bu gece bana dokunma

☂

MAYIS

"Anlamadım canım?" Aysun Hanım, kafasının karıştığını belli eden bir yüz ifadesiyle bana baktı. Şafak ve Burçak'ın güldüğünü duydum ama çok kısa sürdü.

"Mercimek çorbası yapmış anneciğim. İçeriz değil mi sıcak sıcak?" Burçak'ın sesi eğlenir gibiydi.

"Hele bir durun da ben bir oturayım." Konuşan Sultan Hanımdı. Şafak, "Tabii babaanne, gel şöyle." deyip berjere onu oturttuğunda Yaz ayağa kalkıp Sultan Hanım'ın önünde durdu.

"Merhaba, benim adım Yaz. Elinizi öpeyim mi?" deyip Sultan Hanım'ın elini tuttu. Sultan Hanım, Yaz'a az da olsa tebessüm etti ve "Öp evladım." diyerek elini uzattı. Yaz elini öpünce uzanıp iki yanağına öpücük kondurdu. "El öpenlerin çok olsun, evladım." Baş örtüsünü düzeltip arkasına yaslandığında gözlerini bana çevirdi.

Aysun Hanım da bu sırada "Ben de bir oturayım." diyerek diğer berjere yöneldi.

"Ben bir çorba içeyim." Burçak, bir anda koluma girdi ve beni mutfağa doğru yönlendirmeye başladı. Bir elimi karnıma koyup ona eşlik ettim. Başka şansım yok gibiydi zaten. Yaz da benim ardımdan geldi çünkü Aysun Hanım'dan çekinmişti. Bakışlarından anlamak zor değildi.

Yaz, mutfak masasına oturdu ve bahçeye bakan pencerenin önünden dışarıyı seyretmeye başladı. Ben de bir kâse çıkartıp Burçak için çorba koydum.

"Kimsin?" Burçak bir anda omzumun ardında belirince korkuyla sıçradım. Şafak'ın ikiz kardeşi olmasına şaşırmıyordum gerçekten. Hareketleri de bakışları da ikizine ancak bu kadar benzeyebilirdi. "Abimin evinde ne işiniz var?" Soruyu eğlenir tonda sormuştu, bir art niyet aramadım ben de. Ona neden burada olacağımızı söylemeyecektim ama onun çorbasını ada tezgahına bıraktığımda bana merakla bakmaya devam ettiği için "Birkaç gün burada kalmamız gerekiyordu. Abin de sağ olsun, bize evini açtı." diyerek heyecanını yatıştırmaya çalıştım.

"Kalıcı değil misiniz yani?" diye sordu, çorbadan bir kaşık aldı. Hoşuna giden bir mırıltı çıkardı.

"Yok değiliz." Dudak büzdü. Yanakları al aldı. Gözlerine renkli eyeliner çektiği için Şafak gibi otuz yaşında göstermiyordu. Üzerindeki çiçekli elbise de onu genç göstermişti. Bir de bana ilk andan beridir sıcak bakışlar atması da onu benim için daha ılımlı bir insan yapıyordu.

"Bana şu on dakikada bir senelik malzeme çıktı." dedi ve kıkırdadı. "Şafak'ın Hakan'dan başka misafir ağırladığı görülmüş şey değildir. Burçak bunu çok beğendi." deyip çorbasından bir kaşık daha aldı. Kaşla göz arasında çorbayı da bitirivermişti. "Neyse hadi içeri girelim, annemin Şafak'a fırça çekme merasimi de bitmiştir. Ayak altından yeterince kaybolduk. Şimdi arenalar bizi bekler." deyip benim koluma tekrar girdi. Sanırım yürüme anlayışı bu yöndeydi çünkü ikidir aynı şeyi yapıyordu. Sonra bahçeye dalmış kızıma seslendi. "Koş cimcime! İçeri giriyoruz." Yaz gülümsedi, koşarak onun yanına geldi ve onun elinden tuttu.

Burçak'ın koluna girmiş bir vaziyette salona girince Şafak kızgın bakışlarını Burçak'a yöneltti ama Burçak sadece kıkırdamakla yetindi. Şafak'a baktım, gözlerini bana çevirdi. Herhangi bir sorun varmış gibi durmuyordu ama Aysun Hanım'ın bana attığı bakışlar ondan çekinmemi sağlıyordu. Ortada bir şey yoktu ama ortada sahiden çok büyük bir şey vardı.

Oğluyla bir ilişkim olduğunu düşünüyordu. Ki gayet açık bir şekilde sanki öyleymiş gibi görmüşlerdi bizi. Bu yanlış anlaşılmayı nasıl düzelteceğimi bilmiyordum. Bu konuda Şafak da bir şeyler yapsa iyi olurdu.

"Geç kızım, gebesin sen. Çok ayakta kalma." Sultan Hanım, Şafak'ın yanındaki koltuğu işaret edince önce Yaz'ı oturttum sonra da kendim oturdum. "Senin kızın mı?" Yaz'ı gösterdi bal rengi gözleriyle.

"Evet, benim kızım." dedim gülümseyerek. Koltukta diken üstünde oturur gibi oturduğum için hiç rahat değildim.

"Allah bağışlasın. Karnındaki kız mı oğlan mı peki?" diye sorduğunda gülümseyerek, "Oğlan olacak inşallah." diye yanıt verdim. "Maşallah maşallah." diye mırıldandı. "Kocanla Şafak arkadaş sanırım. Onun Tanrı misafiri olduğunuza göre."

Gözlerim Şafak'a buldu. Buna ne cevap vereceğimi bilmiyordum.

"Hayır babaanne." diye araya girdi Şafak düz bir ses tonuyla. "Mayıs'ın kocası ile arkadaş değilim. Ben bizzat Mayıs'ı tanıyorum."

"Öyle mi?" Sultan Hanım'ın suratı düştü. Yüzündeki kırışıklar beni sorguya çeker gibi sorular sordukça daha da artıyor gibi hissettim. "Kocan nerede peki kızım?" diye sorunca ellerimin tedirginlikle titrediğini fark ettim. Yumruk yaptım ellerimi. Yaz, Aysun Hanım'dan çekindiği için bana sokuldu ve farkında olmadan titreyen ellerimi tuttu.

"Sultanım, iki dakikada narkotik şube gibi sorguya çektin kadını." Araya giren Burçak oldu. Sonra ayağa kalktı. "Muhabbetinize doyum olmaz ama biz artık kalkalım. Ne demiş atalarımız, bir evde iki misafir durmazmış. Değil mi ama?" Aysun Hanım'ın kolundan tutup onu kaldırdı. "Biz bir teftişe, aman yani kahve içmeye gelmiştik." Sultan Hanım'ı da kaldırdı koltuktan. "Ama biz evde içelim kahvemizi. Aynı makineden, hatta bir üst modelinden bizim evde de var inanır mısın Mayıs?" Bana dönüp son kelimelerini söyledi. Sonra da bir kolunda Aysun Hanım'ı, bir kolunda da Sultan Hanım'ı takıp bahçe kapısından dışarı çıktı.

Aysun Hanım, "Kızım bir dur çekiştirme!" diye söylenerek arabaya bindiğinde Burçak onu duymuyormuş gibi Sultan Hanım'ı arabaya bindirdi. Sonra da şoför koltuğuna oturup evden uzaklaştılar.

Yaz, onlar gitse bile suskunluğunu bitirmedi. Aysun Hanım'dan hoşlanmadığı aşikardı çünkü kadın gerçekten bana ve kızıma memnuniyetsiz bakışlar atmıştı. Konuşmasa da gözleri tenimi karıncalandırmıştı oturduğumuz süre boyunca. Yaz, ben Şafak'a kaş göz işareti yapıp onu mutfağa çağırdığımda da koltuğun bir köşesinde sessizce oturmaya devam etti. Şafak ile mutfağa girdiğimde endişeli bakışlarımı ona çevirdim.

"Yanlış anladılar değil mi?" diye sordum telaşla. "Keşke kendimi açıklama fırsatım olsaydı. Bizi böyle görmeleri hiç hoş olmadı."

"Ne şekilde gördüler bizi?" Şafak'ın sesi eğlenir bir tonda çıkmıştı. O, en başından beridir çok rahat davranıyordu ve ben bu hallerine anlam veremiyordum. Sonuçta onun ailesiydi gelenler. Durumumuzu yanlış anlayanlar da bizzat kendi annesi ve babaannesiydi.

"Yanlış bir izlenim verdik Şafak. Ne demek ne şekilde gördüler?" Kaşlarımı çattım. "Sen de az bir ciddi olsana." deyip göğsüne elimin tersiyle hafifçe vurdum.

"Ben ciddiyim, sen merak etme. Yanlış anlaşılma falan da olmadı. Otuz yaşımda kimseye hesap verecek değilim, onlar da hesap sormadı zaten. Sadece beklemedikleri bir manzaraydı ama ben durumu izah ettim. Sen sıkma o güzel canını." Gözlerime endişemi yatıştırmak ister gibi bakıp tatlı diliyle de beni sakinleştirmesini başardı.

"Sen zor bir duruma düşmediysen sorun yok madem." diye mırıldandım. Şafak bir elini kaldırıp kolumu hafifçe sıktı ve başını sağa doğru hafifçe eğip tebessüm ederek baktı yüzüme.

"Siz beni hiçbir zaman zor bir duruma düşürmezsiniz. Merak etme."

Tüm endişelerimi alan da bu cümleleri ve o sıcak bakışı oldu.

☁️

Yağmur'un sinir bozucu kahkahasını tekrar duyunca gözlerimi devirdim. "Sonra oturdunuz Frozen izlediniz yani?" Ellerini tezgâha koyup dizleri üzerine çöktü ve gülmeye devam etti. "Mısır da soğumuştur yazık olmuş." Gülmeye devam etti, ben de göz devirmeye. "Neyse mercimek çorbasını içmişsinizdir sıcak sıcak." Son söylediklerinden sonra kendisini tutamadı ve elini karnına koyarak katıla katıla gülmeye devam etti.

Kapının çanını duyunca yeni bir müşterinin geldiğini anlayıp kasaya yöneldim. Müşteri ilk önce bana, sonra yanımda yere çöküp karnını tuta tuta kahkaha atan Yağmur'a baktı ve o da güldü.

"Bakmayın siz ona, normalde iyi birisidir. Deliliği de yalnızca bana." dediğimde müşterinin yüzündeki tebessüm büyüdü. "Buyurun, ne alırdınız?" diye sordum gülümseyerek.

"Latte alayım ben. Orta boy olsun." İç cebinden cüzdanını çıkartırken Yağmur da gülmesini az da olsa durdurmuş, ayağa kalkmıştı. "Sıcak çorbamız var. Mercimek çorbası, içer miydiniz sıcak sıcak?" diye sordu ve tekrar gülmeye başladı.

Ona elimdeki boş karton bardağı atınca kahkaha atarak koşup dinlenme odasına saklandı.

"Gerçekten kusura bakmayın!" Yeni bir bardak alıp latteyi yapmaya başladım. "Arkadaşımın bugün neşesi pek yerinde. Gözünüzün önünde de bardak fırlattım, hoş olmadı." Müşteri, beni de sırıtarak izlemeye başladı. "Hiç huyum değildir. Yani israf etmeyiz böyle bardakları. Ama yere de düştü gördünüz. Yere düşen ürünlerimizi de hijyen açısından kullanmıyoruz. İsraf oluyor ama çok olmaz yani. İsraf etmeyiz biz."

Müşteri, başını geriye doğru atarak gülünce sinirden ben de gülmeye başladım. "Ben en iyisi size kahvenizi vereyim. Size de daha fazla rezil olmayalım." Adam halinden memnun gibi gülmeye devam ederken kapı tekrar açıldı ve bu sefer Şafak ve Hakan girdi dükkâna. Beni ve adamı gülerek gördüğü için Şafak önce bir kaşlarını çattı sonra kendisini toparlayıp tezgâhın yanında durdu.

"Siz hiç acele etmeyin. Ben sayenizde yeterince eğlendim ve hiç de rahatsız olmadım." Adamın samimiyetle söyledikleri yüzümdeki mahcup ifadeyi az da olsa sildi.

"Dediğim gibi, hiç yapmayız böyle şeyler aslında." Lattesini hazırladım, kapağı ve tutamacı da geçirdikten sonra kasaya ilerleyip ona uzattım.

"Bir dahaki gelişimde karar vereyim ben buna," deyip göz kırptı ve kartını uzattı. "Temassız olacak."

"Tabii," diyerek pos cihazını elime aldım ve tutarı girdim. Bu sırada gözleri yan dolaptaki tatlılara takılınca "Tatlıları siz mi yapıyorsunuz?" diye sordu.

"Kurabiyeleri az önceki arkadaşım yapıyor, diğer tatlılar bana ait. Günlük çıkartıyoruz, seveceğinize eminim." dediğimde adamın ilgisini çekti.

"O zaman kurabiyelerden ve tiramisudan birer porsiyon alabilir miyim? Onlar da paket olsun." Dolaba yöneldiğim sırada Şafak'ın boğazını temizlediğini işittim. Gözlerim bir süre ona kaydı ama iki adam da müşteriye pür dikkat baktıkları için benim onlara baktığımı görmediler. Ben tatlıları adama uzattığımda ve adam bana kibarca teşekkür ettiğinde de gözlerini ondan ayırmadılar. Adam ise onların farkında bile değildi. Toplam ücreti girip paketi ona uzattığımda paket elimdeyken elimden aldı ve "Çok güzel bir hizmetti. İyi günler." deyip yandan bir tebessümle dükkândan ayrıldı.

Adam dükkândan ayrılana kadar gülümsememi yüzümden silmedim ama ne zaman kapıyı kapattı ve biz üçümüz kaldık, "Yağmur!" diye bağırarak sessizliği bozdum.

Yağmur, kapıyı hafif aralayıp bana baktı. Sonra Şafak'ı gördü. Az önce kestiği kahkahasını tekrar duyunca sinirden ellerimi yumruk yaptım. "Yağmur kes artık şunu!" Ona sahiden kızmadığımı bildiği için bir anda kesmedi kahkahasını. Yavaşça kapıyı açtı ve omuzlarını yukarı kaldırıp başını da hafifçe eğerek odadan çıktı.

"Ne oluyor burada?" Şafak, az önce olanlardan hiçbirine şahit olmadığı için kafası karışmış bir ifadeyle bize baktı. Ayrıca sinirli gözüküyordu.

"Ne olacak? Yağmur yüzünden müşteriye rezil oldum. Adam şimdi caddede bana gülerek elinde kahvesiyle turluyordur. Adımız deliye çıkacak, sahiden çok az kaldı." dedim sinirle. Yağmur kıkırdadı, bana arkamdan sarıldı ve yanağıma kocaman bir öpücük kondurdu.

"İki eğlenelim dedik, Nisanlık yapacağın tuttu." Beni sinir etmek istediğinde Mayıs demek yerine Nisan derdi bana.

"Canımın ciğeri," dedim alayla. "Müşteri varken niye eğleniyoruz biz? Nerede Kahveyaz ciddiyeti?"

"Canının ciğeri," dedi Yağmur alayla. "Özür diliyor." Yanağıma sulu bir öpücük kondurdu. Hiç sevmediğimi biliyordu tabii. Yüzümü ekşittim. "Söz bir daha olmayacak." Sonra diğer yanağımı da öptü ve ben "Yağmur kaybol!" diye öfkeyle sitem edince kollarını benden çözüp kahve makinesinin önüne geçti.

Sabır diler gibi derin bir nefes aldığımda Şafak ve Hakan'ın bizi sırıtarak izlediğini görünce işaret parmağımı onlara doğru salladım. "Bir kişi daha bana bakıp sırıtırsa bakın kibarlık falan dinlemem, Mayıs'mış Nisan'mış umursamam sahiden kovarım hepinizi dükkândan!" diye bağırınca Hakan, Şafak'ın arkasına saklandı. Şafak gülmemek için dudaklarını birbirine sımsıkı bastırırken Hakan, Yağmur'a baktı ve "Sana diyor." deyip kaşlarıyla beni işaret etti.

Sonra hepsi aynı anda gülmeye başladı. Benim de bozulan sinirlerim beni şaşırtmadı ve onlara eşlik ettim. "Birdi üç oldular Allah'ım. Ne yapacağım ben?" diye söylenirken sandalyeme oturdum.

"Tamam, kesin gevezeliği." Kendisini ilk toparlayan Şafak oldu ve ilgi dolu gözleri beni buldu. "Her şey yolunda mı?" diye sordu. Başımla onayladım.

"Yolunda, merak etme." Hakan, Şafak'ın yanında belirince "Siz ne için gelmiştiniz?" diye sordum.

"Bir girişimciyle toplantımız var. Onun ofisine gidiyoruz. Gitmeden uğrayıp kahve alalım dedik." Yağmur onları duyunca kahve makinesinin önüne geldi ve iki bardak çıkartıp kahvelerini doldurmaya başladı.

"Biraz da benim misafirperverliğim hakkında konuşalım mı Delikanlı?" Hakan'ın söylediklerini duyan Yağmur gözlerini devirdi. Dün, ben Şafak'ta kaldığım gibi Yağmur ve annesi de Hakan'da kalmıştı. Yağmur aslında Şafak'a gelecekti ama iş çıkışınca Hakan hiç itiraz kabul etmeden Yağmur'u kendi arabasına bindirivermişti. Yağmur da istemeden Hakan'ın Tanrı misafiri oldu. Hakan da şimdi bundan söz ediyordu.

Yağmur, "Yalaka seni." deyip yüzünü ekşitti. "Anneme nasıl kibarlık yapıyor bir görseniz!" Ben ve Şafak'a gözlerini irice açarak baktı. "Utanmasa beni evlatlık al diyecekti az kalsın. Yazık anacığım da kıyamaz, alırdı maazallah." Kulak memesini çekiştirip tahtaya vurdu. Üçümüzü de güldürdü.

"Delikanlı, annenin beni evlatlık almasına gerek yok. Ben seni alınca otomatik olarak damadı olacağım. Aileye her türlü giriyorum yani." deyip göz kırpınca Yağmur göz devirdi. Bak sen şuna. Benimle alay ediyordu ama Yağmur'un da benden kalır bir yanı yoktu.

"Ne yaptınız? Oturup dizi mi izlediniz annesiyle?" Hakan'a sorduğum sorudaki kinayeyi yalnızca Yağmur anladı. Bu yüzden boğazını temizledi ama Hakan alacağım cevabı bana vermişti.

"İzlemez miyiz? Şu Yalıdaki Çapkın dizisi var ya, oturduk üçümüz onu izledik dün. Kanal 7'yi de bulmam gerekiyordu." Dudaklarını büzdü. "Ben öyle bir kanalın olduğundan bile habersizdim ama anacığım için uğraştım, buldum." Hakan'ın söylediklerinden sonra Yağmur'a baktım. Kaşlarımı kaldırdığımda Yağmur öfke saçan gözlerini Hakan'a dikti.

"Herkese benden kahve. Hakan'a yok!" deyip dinlenme odasına kaçtı. Onunla bütün gün alay etmezsem benim de adım Mayıs değildi. Hakan'a vereceği kahveyi de yanında götürünce ben ayağa kalkıp tekrar bir kahve doldurdum ona.

"Ne demek Hakan'a kahve yok? Ne dedim ben şimdi?" Hakan söylenirken Şafak, Yağmur ile aramızdaki münakaşanın sebebini anlar gibi gözlerime baktı. Geldiğinden beridir yüzünde olan o ciddiyet çoktan dağılmıştı.

Onu da eğlendirmiştim ya, ne güzel. Aferin bana, aferin Yağmur olacak canım arkadaşıma.

"Sen bir şey demedin. Bakma sen ona." deyip kahvelerini uzattım, Şafak cüzdanını çıkardı. Ödemelerini istemediğimi dile getirsem de itirazlarıma kulak asmadı. İki kahvenin parasını da ödedi. Sonra da ayrıldılar.

☂

ŞAFAK

"Şafak oğlum, bir gün bunu sana soracağım aklıma gelmezdi ama sen aklını mı yitirdin?" Annem, koltukta bana doğru döndü. Sıkkın bir nefes verdim. Sabahın ilk saatlerinde Burçak ile ofise gelmişlerdi. Dün Burçak, Mayıs'ı mutfağa götürdüğünde annemi ve babaannemi yanlış bir şey dememeleri için uyarmıştım ama annem dün sessizliğini korusa da sabah olur olmaz ofise gelmişti.

"Aklım gayet yerinde anne." Dirseklerimi masaya yaslayıp ona doğru eğildim. "Ben ne yaptığımı da gayet iyi biliyorum."

"Kadın hamile ve bir çocuğu var." Annem sabır diler gibi elini alnına koyup nefes aldı.

"Kadına hamilelik çok yakışmış. Ayrıca cimcimesi de çok tatlıydı, niye öyle diyorsun anne?" dedi Burçak. Ona göz kırptım. O her zaman beni destekler, benim yanımda olurdu. Çift yumurta ikiziydik ama huylarımız da birbirine benzerdi, düşünce yapılarımız da.

"Burçak sen sus!" Annem gözlerini tekrar bana çevirdi. "Kocası nerede? Nasıl müsaade etti sende kalmasına? Bir de bir gece değil ki belli ki daha çok kalmışlar sende."

Öfkelenmemek elde değildi. Sağ elimle yüzümü sıvazladım. "Anne ben sence kocası olan bir kadını bu şekilde evime alır mıydım?" Gözlerine kararlılıkla baktım. "Tekrar söylüyorum, bu benim meselem. Ben ne yaptığımı çok iyi biliyorum. Ne istediğimi de çok iyi biliyorum."

"Şafak bu hiç hoş karşılanmayacak." Annem bakışlarını indirdi ve başını iki yana salladı.

"Kimin ne dediği umurumda bile değil. Ben ne yapmam gerekiyorsa onu yaptım. Hiç de pişman değilim. Mayıs bana taşınmak istese de itiraz etmem çünkü neyin doğru neyin yanlış olduğunu biliyorum."

Annem söylediklerimden sonra elini kalbine götürdü. Onu üzmek, etkilemek istemiyordum ama kendisi bir açıklama istiyordu. O açıklamayı ona verince de böyle tepkiler vermesi işimi zorlaştırıyordu.

"Ne demek sana taşınmak Şafak? Bu kadının kendi çocuğuna da mı saygısı yok? Kocası yokken çocuğunu da böyle şeylere alet edecek kadar aklını kaçırmış!"

"Anne!" Öfkeme hâkim olmaya çalışsam da Mayıs hakkında söyledikleri bardağı taşıran son damlaydı. Ayağa kalktım hiddetle. Avuçlarımı masaya yasladım. "Mayıs bu dünyada görüp görebileceğin en öz saygıya sahip kadın. Hayatında neler olup bittiğini bilmeden böyle düşüncesizce konuşamazsın! İzin vermiyorum. Mayıs hakkında bana söylemesen bile kötü düşünmene izin vermiyorum anne. Onu tanımıyorsun, onun hakkındaki bu söylemlerine de bir son vereceksin!"

"Oh," Konuşan Burçak'tı.

"My,"

"Dear." Burçak'ın şaşkın gözleri benim üzerimdeydi. Bu tepkiyi neden verdiğini anlamak zor değildi. İstediğini de düşünebilirdi.

"Sen de ne düşünürsen düşün Burçak. Gerçekten ne düşündüğünüzü umursamıyorum."

"Ben arkandayım İkiz. Beni bilirsin." Burçak bana göz kırptı. Söyledikleri bir nebze de olsa beni rahatlattı.

Anneme dönüp "Anlaştık mı anne?" diye sordum. Ses tonum daha yumuşaktı. "Lütfen oğluna güven. Yanlış bir şey yapmayacağımı biliyorsun. Ve rica ediyorum," Üzerine basa basa söyledim. "Mayıs hakkındaki düşüncelerinden vazgeç çünkü ne düşünüyorsan tam tersi bir kadın."

Kaşlarını şaşkınlıkla alnına doğru kaldırdı, bana hayretle baktı. Biliyorum, benden beklemediği cümleler kullanmıştım. Daha önce anneme karşı hiçbir kadını savunmamıştım çünkü hayatımda bir kadın olmamıştı. Elinden tutup annemle yemek yedirdiğim, babaannemin elini öptürdüğüm hiçbir kadın olmamıştı. Bu sözlerim ona şimdi yabancı geliyordu çünkü ona hiçbir zaman kendimi ifade etmek zorunda da kalmamıştım.

Alışacaktı bunlara. Alışması gerekiyordu çünkü artık böyle bir adamdım. Mayıs'ı koruyan, onu her yerde savunan bir adamdım artık.

"Sen öyle diyorsan öyledir oğlum." diye mırıldandı. Sehpanın üzerindeki siyah deri çantasını aldı ve ayaklandı. "Aranızda tam olarak neler yaşanıyor bilmiyorum ama bana her şeyi açık açık anlatmadığın sürece Mayıs benim için sınırlarında dolanan bir kadın olarak kalacak. Onun kendisine duyduğu saygıyı ben ona duymayacağım."

Sıkıntılı bir nefes verdim. Burçak da ayağa kalktı. "İyi bir şey demedi ama çabaladı yani. Biliyorsun annemi." Fısıldayarak konuşmuştu ve kapıya yaklaşmış olan annem bizi duymamıştı.

"Bir delilik yapmasın, Burçak. Rica ediyorum." diye tembihledim onu. Burçak, bu ailede aklı başında olan benden sonraki ilk kişiydi. Bu yüzden uyarımı ona yaptım. Masanın üzerindeki elimi tuttu ve güç vermek ister gibi sıktı.

"Bu iş bende, sen hiç merak etme." Göz kırptı. "Ne yapmam gerektiğini çok iyi biliyorum."

Ardından annemle beraber odadan ayrıldılar. Burçak'a güveniyordum güvenmesine ama gözlerime tehlikeli bir bakış atmıştı. Ne yapacağını ben de merakla bekliyordum. Konu Burçak olunca işleri ne kadar karışık yollardan hallederse o kadar net bir çözüme ulaşıyorduk. O yüzden şimdilik sadece ona güvenmekle yetindim.

Annemler odadan ayrıldıktan kısa bir süre sonra kapım tekrar çalındı. "Gel," dedikten sonra kapı açıldı ve Ayhan odaya girdi. Ben sıkıntılı bir nefes verirken Ayhan, o her zamanki donuk gülüşüyle karşıma geçti. "N'aber kuzen?" deyip az önce annemin oturduğu koltuğa oturdu.

"Ne istiyorsun Ayhan?" Annem yeterince başımı ağrıtmışken bu şerefsiz kuzenime ayıracak tek bir dakikam bile yoktu.

"Halini hatırını sormaya geldim kuzen." Omuzlarını indirip kaldırdı ve koltuğa daha rahat oturdu.

"İkimiz de bunun için gelmediğini biliyoruz." dedim. Öfkem sesime yansısa da yüzümü sabit tutmayı başarmıştım ama kaşlarımı çatışım, onu izlediğim her dakika öfkeden kasılan bedenim onu eğlendiriyormuş gibi gülümsedi. O aptal gülüşü yumruğumu o kadar çok hak ediyordu ki.

"Annemle konuştum az önce. Duyduklarıma çok şaşırdım kuzen! Tebrik olsun dileklerimi iletmek için gelmiştim." Halamla ne konuştuğu gayet belliydi. Sultan, dün akşam yaşanılanları halama anlatmış olmalıydı. Halam da durmamış, oğluna rapor vermişti. Ne halamı ne de onun oğlundan gram hazzederdim.

Babamın ölümünden sonra şirketin %20'si de Ayhan'a geçmişti çünkü ölen amcamın hakkı Ayhan'a miras kalmıştı. Ailede babamın ve amcamın ölümünden sonra erkek olarak yalnızca ben ve Ayhan kalmıştık ama Ayhan hiçbir zaman ailesini geçindirecek ciddiyete sahip olamamıştı. Hayatın ciddiyetini hiçbir zaman kavrayamamıştı.

Ayrıca boş bulduğu her vakitte yanıma gelir, beni manipüle etmek için elinden gelen her şeyi yapardı. Benim açıklarımı arardı, kendini rezil durumlara düşürdüğü çok an oldu ama ben ona hiçbir zaman yem olmadım. Olmam da. Onun ne zekâsı ne ahlakı bana yetişebilirdi. Aramızdaki uçurumların farkındaydı, onun kuyruk acısı da tam olarak bu yüzdendi.

"Ayhan, siktir git." Sabrımın sınırlarında geziyordu. O alaycı bakışlarının ne anlama geldiğini gayet iyi biliyordum. Aklınca Mayıs hakkında bilgi alacak, Mayıs'ı da rahatsız edecekti. Buna asla müsaade etmezdim.

Ayhan, söylediklerime güldü. Hak ettiğinden fazla güldü, daha da sinirlendim. "Ben barışalım diye uğraşıyorum. Bu üslubun hiç hoş değil kuzen." Ayağa kalktı. Uzun boyluydu. Çocukluğumuzda çok basket oynamıştık onunla ama hiçbir zaman aynı takımda olmadık, olamazdık. Ceketinin düğmesini karşımda iliklerken, başını dik tutup bana alttan bakışlar atarken ben de hak ettiğim masada, hak ettiğim konumda, onun hak ettiği bakışı attım ona. Yani gözlerimle de siktir git dedim.

Ayhan bana doğru ilerledi. Masamın arkasındaki tamamen camdan oluşan duvara doğru adımladı ve bir omzunu cama yasladı. Ellerini de ceplerine soktuktan sonra gözlerini tekrar bana sabitledi. "Yakında tekrar görüşürüz kuzen. Bu sefer yanında Mayıs'ı da görelim ama olur mu? Ailemize dahil olan bu gizemli kadını en kısa zamanda tanımak istiyoruz." Masamın altındaki çöp kovasına gözleri kaydı, sonra doğruldu ve ofisi terk etti. Gözlerimi istemsizce çöp kovasına indirdim. Kahveyaz'a ait kahve bardağını gördüğümde "Hay sikeyim." diye mırıldanıp sıkıntılı bir nefes verdim.

Ayhan'ı tanıyorsam en kısa zamanda Mayıs ile tanışmak için elinden geleni yapacaktı çünkü seneler sonra, bu şirket için varımı yoğumu ortaya koyduktan sonra, sonunda benim bir açığımı bulmuştu. Bunu sonuna kadar kullanacaktı.

Fakat hep gözden kaçırdığı gibi, ben yine ondan bir adım önde olacaktım. Mayıs'a el uzatmak mı istiyordu? O eli hiç düşünmeden kesecektim. Mayıs'ı huzursuz etmeyi mi planlıyordu? Hayatında tek bir huzur kırıntısı bile bırakmayacaktım.

Zaafları olan bir adama dönüşüyordum ve ben bile, zaaflarımı korumak için nasıl bir adama dönüşeceğimi kestiremiyordum.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları