Perdenin Ardındakiler - Gururum Kadarsın

Kaç kapı var daha yüzüme vuracağın?

Kaç kez ölüp yine sana uyanacağım?

Bilmem,

Ben üzülmem.

Birkaç konu var kendime danışacağım.

Gel yanıma, cehenneme kucak açalım.

☂

MAYIS

İnsanların kendine has kokuları vardır. Bir eve girdiğinizde o evin kokusunu o evde yaşayan insanların oluşturduğunu bilirsiniz. Biriyle yakın bir temas kurduğunuzda ondan yayılan koku sizi etkiler. Kokular içerisinde anıları da barındırır. Olur da ansızın tanıdık bir koku dolarsa ciğerlerinize o kokunun hapsettiği anıların içerisinde bulursunuz kendinizi.

"Baba gibi kokuyorsun, Şafak Abi."

Dakikalar önce Yaz, Şafak'ın kucağındayken söylemişti bunu.

Hafta sonu evden çalışmış, dükkâna gelmemişti. Mesajlaşarak benim nasıl olduğumu sormuştu ama yüz yüze iki gün sonra görmüştüm. Ben de Yaz da. Yaz, boyama yapmak istediğini söylemiş ve dinlenme odasında boyama kitaplarını getirmişti. Şafak da itiraz etmemiş, onunla oynamayı kabul etmişti. Ben de onları izlemiştim. Ağaçların mavi olması konusunda bir münakaşaya girmişlerdi. Bulutların aslında beyaz olması gerektiğini savunmuştu Şafak ama Yaz bunu hemen reddetmişti. Bir de evin bacasının olması, güneş olsa bile bacadan duman çıkması Şafak'a saçma gelmişti ve tatlı bir dille bunu Yaz'a anlatmıştı. Yaz ise itiraz etmişti.

"Bir ev her zaman sıcak olmalı. Çatısından da duman çıkmalı." Böyle demişti Yaz. Şafak bunun üzerine söylenecek söz bulamamıştı ve boyamaya devam etmişlerdi. Sessizlik hüküm sürmüşken Yaz, Şafak'a biraz daha yaklaşmış ve başını Şafak'ın omzuna koymuştu.

"Baba gibi kokuyorsun Şafak Abi." Böyle demişti bir anda. Şafak'ın gözleri anında beni bulmuştu. Yutkunmuştu bana bakarken. Yüz ifadesi hem düşünceli hem öfkeli hem de çaresizdi. Ben kalkmıştım masadan. Nasıl kalırdım ki?

Lavaboya girmiş, kapıyı kitler kitlemez de tezgâha zar zor tutunabilmiştim.

Babasını özlediğini biliyorum. Çocuk bu, hem anneyi ister hem babayı. Yuva ister çocuk, herkes tarafından sevilmek ister ama en çok da ailesi sevsin ister. Hele bir kız çocuğuysa babasını ister. Her şeyden çok ister. Biliyorum, bunu biliyorum ama ona babasını geri getiremiyorum.

Benden birçok şey istesin, ne isterse sereyim önüne ama bana "Babamı getir anne." der gibi bakmasın. "Baba gibi kokuyorsun." diyerek babasına duyduğu özlemi yansıtmasın sesine. Dayanamıyorum çünkü. Çocuğumun o küçük kalbinde babasına duyduğu özleminin bu kadar yer kaplamasına yüreğim dayanmıyor.

Aynadaki yansımama bakar bakmaz gözlerimden yaşlar akmaya başladı. Yorgunluğum, yalnızlığım nasıl da belliydi? Ben de Yusuf'u yanımda istiyordum. Ben de Yusuf'u geri istiyordum. Ben de hatamın farkındayım. Kızıma babasızlığı tattıran nedenlerden biri olduğumun farkındayım ve bu kahrediyor beni. Oturup hüngür hüngür ağlamıyorum diye Yusuf'u atlattığım sanılıyor. Gözyaşı dökmedim diye Yusuf kalbimden geçip gitti sanıyorlar ama yanıyorum ben de. Cayır cayır yanıyorum. Üstüm başım is içinde, saçlarımın uçları yanmış ama her gün ruhumu yıkıyorum islerimden kurtulayım diye. Her gün saçlarımı tarıyorum yanan uçlarım kopsun diye. Anlamasınlar acımı. Kızım anlamasın acımı.

Saklayamıyorum artık. Yaz, babasının öldüğünü biliyor. Biliyor bilmesine ama kabullenemiyor. Ölmenin daha ne olduğunu çözemediği bir yaşta nasıl anlatılır babasının bir daha gelmeyeceğini. Anlatamıyorum, dilim varmıyor.

Benim dilim varmadıkça kendince umut bağlamış benim güzel kızım. Şafak'a söyledikleri yankılanıyor kulağımda. Kime kızacağımı bilemiyorum. Neye üzüleceğimi, neye kırılacağımı kestiremiyorum.

Yüzüm olsa da kızımın ayaklarına kapanıp babası için özür dilesem. Keşke yüzüm olsa da ona babasının bir hiç uğruna öldüğünü anlatabilsem. Kızsın bana, istediği kadar kızsın ama anlasın beni. Ne olur kızım beni anlasın. Biliyorum kızım beni anlayınca bu acı daha az yakacak canımı. Biliyorum, kızım beni anlayınca yüreğimdeki yangın bir nebze olsun sönecek ama şimdi, şimdi canım çok yanıyor.

Farkında olmadan bir başka şeye sebep olmuştum. Yaz'ın Şafak'ı baba gibi görmesine sebep olmuştum. Şafak'a haksızlık ettiğimi biliyorum ama Yusuf'a da yapmıyor muyum bu haksızlığı? Şafak'ın varlığı Yusuf'u unutturursa ne yaparım? Ben Yusuf'un mezarına bir daha nasıl giderim?

Hıçkırıklarım kaçtı dudaklarımın arasından. "Özür dilerim Yusuf." diye fısıldadım. "Özür dilerim. Her şey için."

"Mayıs?" Şafak'ın sesini duyunca hıçkırıklarım arttı. Kapıyı çalıyordu. "Mayıs, korkutma beni. Aç kapıyı." Ellerimi dudaklarıma bastırıp hıçkırıklarımı duymasına engel olmaya çalıştım.

Yusuf bunu istemezdi. Çocuklarının onu unutmasını istemezdi. Bir başkasına baba demelerini istemezdi. İsteyemezdi. Bir çocuğun bir babası olur, değil mi? Ben yanlış mı düşünüyorum? Ben bilmiyorum. Aklımı yitirmek üzereyim, hiçbir şey bilmiyorum.

Yusuf'u istiyorum. O anlatmalı bana doğru olanı. Baba olan o çünkü. Baba gibi kokmak Yusuf'un hakkı. Öyle değil mi? Ben yanlış düşünmüyorum değil mi?

"Mayıs ses ver. Korkutuyorsun beni." Şafak'ın sesindeki çaresizliği duydum. Kapıyı açabilirdim ama elim gitmiyordu. O kapıyı açtığımda onun yüzünde Yusuf'u görmekten çok korkuyordum.

"Git Şafak." Elimi kapıya yasladım ve mırıldandım. "Beni yalnız bırak."

"Bu kapıyı açmadan gitmiyorum." Elini kapıya yasladığını hissettim. "Bir kere merak ettim seni. Nasıl olduğunu görmeden gidemem."

Hıçkırdım. Ne demekti bu? Şafak için neydim ben? Kimim ben? Neden böyle davranıyor bana ve kızıma? Ne istiyor? Ne yapmaya çalışıyor? Bizim iyiliğimizi düşünüyor ama ne yapmaya çalışıyor? O beyaz manolyalar, bakışları, samimiyeti ne amaçlıyor?

Delireceğim. Şimdi şurada delireceğim.

"Mayıs, aç kapıyı. Açmazsan kıracağım." Sesindeki ciddiyeti hissettim.

"Git Şafak." Yalvarır gibi söyledim çünkü bu kapıyı açarsam kalbini kıracak kadar kafam karışık. Bu kapıyı sana açamam.

"Gidemem Mayıs." Ses tonu canımı acıttı. Bağlılığı hissettim. Bana, bize bağlandığını hissettim. Bunun en başından beridir böyle olacağı belliydi. Bize bizden gidemeyecek kadar bağlanacağını biliyordum çünkü en başından beridir tüm benliğini adamıştı bana ve kızıma. Hissediyordum, reddetsem de hissediyorum.

Kapıyı açtım. Benim kızarmış gözlerimi, yanaklarımı görünce yüzünü buruşturdu. Onun da canı yanar gibi dişlerini sıktı. Tuvalete girdi, kapıyı ardından kapattı.

"Neden sen?" diye sordum. Ellerini bana destek olmak ister gibi kaldırdığında gözyaşlarım hızlandı. Bu kadar iyi olması; beni, bizi bu kadar desteklemesi sinirlerimi bozuyordu. Niye başkası değil de o?

"Neden ben?" diye sordu. Bunun cevabını o da merak ediyordu.

"Yaz, Yavuz'u da tanıyor. Ona da sarıldı, onun da kucağında oturup ödevlerini yaptı. Ömer Abi ile de tanışıyor, onunla oyunlar oynuyor." Onu ilk kez dağılmış gördüm. Söylediklerim onun da canını yakıyordu, biliyordum ama bu halimi görmek isteyen oydu.

"Komşunun kocası da çok seviyor Yaz'ı. Kızım diye seviyor hatta. Niye onlar dokunmuyor? Onların sarılışı, onların kızımı sahiplenişi dokunmuyor da senin bu bağlılığın neden canımı yakıyor?" Hıçkırıklarımı tutamaz oldum. Yere çökecekmiş gibi halsiz duruşum onu endişelendirdi. Kimse benim için böyle endişelenmiyordu. Niye onun için durum farklı?

"Herkese sarılır benim kızım. Ona sevgi gösteren herkese sevgi gösterir ama neden sadece sen baba gibi kokuyorsun? Neden Şafak, neden?" Destek almak için tezgâha tutunduğumda artık sabrının sonunu tüketmiş gibi yanıma geldi ve yanaklarımı avuçları arasına aldı. Onun için döktüğüm yaşları kendi elleriyle sildi.

"Amacım babasının yerine geçmek değil. Hiçbir zaman olmadı." Dudaklarını zar zor aralıyordu çünkü o da ağlamanın eşiğine gelmişti, görüyordum. Kendisini sıkmasa oturup o da ağlardı. "Amacım Yusuf'u silmek değil."

"Biliyorum." diye fısıldadım. Böyle bir şey yapacak adam değildi Şafak. Biliyorum. Bunu biliyorum ve başka bir sebep bulamadığım için kızıyorum ya zaten. Neden kızım yalnızca Şafak'ta buldu babasının kokusunu? Yalnızca bunun cevabını istiyorum.

Yanaklarımı daha sıkı tuttu. Gözlerimden akan yaşları baş parmağıyla hemen siliyordu. "Ben Yaz'ı çok seviyorum Mayıs." dediğinde sesi titredi. Gözlerimi sımsıkı yumdum çünkü daha çok ağlamaya başladım. "Ama onu asla Yusuf gibi sevemem." Başımı yere eğmek istedim ama yanaklarındaki baskı yüzünden yapamadım. "Ben baba gibi kokuyorumdur belki ama asla babasının kokusunu taşıyamam. Ben onun yerini dolduramam, bunu biliyorum." Sitem eder gibi konuştu. "Ama yapabildiğim kadar yapmak istiyorum. Onun bir baba tarafından korunmaya ihtiyacı var. Ben onu sen beni hangi kimliğe sokarsan o kimlikle koruyacağım. Ben onun babası olamam. Keşke olsaydı, keşke öyle bir şansım olsaydı da Yaz gibi bir kızım olsaydı. Keşke Mayıs, keşke senin gibi bir annesi olsaydı kızımın. Keşke ben de birinin babası olabilseydim ama olamam. Anlıyor musun? Mümkün değil."

"Kalbini kırmak istememiştim." diye fısıldadığımda iç çeker gibi nefes aldı. Canını yakmıştım, yakıyordum. Beni hafifçe yan çevirip göğsüne çekti. Başım ve omzum göğsüne değerken kollarıyla omuzlarımı sardı.

"Biliyorum. Senin kalbini de biliyorum." Yanağını başıma yaslayınca iç çektim. "Sana bir an bile Yusuf'un yerini alıyormuş gibi hissettirdiysem beni affet." Omzunu saran koluna sımsıkı tutundum. Son söylediği cümle hıçkırıklarımı hızlandırmıştı. Ben Şafak'ı tanıdığım için çok şanslıydım. O çok güzel bir adamdı. O çok temiz kalpli bir adamdı.

"Sana kızdığım için sen beni affet." diye mırıldandım. Artık gözyaşlarım durulmuştu. Saçlarımı okşadı.

"Kızını korumak için yaptığın hiçbir şey için af bekleme. Tamam mı?" diye sordu. Yanıt bekler gibi yasladığı yanağını kaldırdı ve çenesini koydu başımın üzerine.

"Tamam." diye fısıldadım. Beni tutan kollarını bir saniyeliğine daha çok sıktı. Kolumu hafifçe okşadı, sonra benden ayrıldı. Elimin tersiyle gözlerimdeki yaşları silerken o da gömleğinin yakasını düzeltti. En az ben kadar etkilenmişti Yaz'ın söylediklerinden. İkimiz de bunun öylesine kurulmuş bir cümle olmadığını biliyorduk çünkü. O çizgiyi aştığını düşünmüştü, ben de onu Yusuf'un ördüğü çatının altına almışım gibi hissetmiştim. İkimiz de suçlu hissetmiş, ikimiz de dağılmıştık.

Ama yetişkinler böyledir değil mi? Dağılır ama çabuk toparlanmak zorundadır.

Biz de toparlandık. Toparlanmak zorundaydık. Ben ondan birkaç dakika daha izin istedim. O tuvaletten çıktıktan sonra yüzümü yıkadım. Başımdaki bandanayı düzelttim ve saçlarımın arasındaki gizli dikiş yarasının kapandığından emin oldum.

Sonra yüzüme bir tebessüm yerleştirdim. Buruk da olsa yapabildim. Keşke Yusuf'un mezarına gidebilsem diye düşündüm ama bu düşüncelerimi yüzüme yansıtmadan dışarı çıktım ve kızımın yanına geri döndüm. Sanki dakikalar önce ikimiz de dağılmamışız gibi Yaz'a gülümsedik. Yaz gülüşümüze inandı çünkü o masum yüreği, tebessümlerin tek bir nedeni olduğunu düşünecek kadar kir görmemişti.

Oysa biz yetişkinler, gülüşlerimizi mezar yerimiz yapar, gözyaşlarımızla da mezarlarımızı sulardık.

Umarım bunu çok geç fark edersin Yaz. Annenin her zaman gerçekten gülümsemediğini umarım çok geç fark edersin.

☁️

Bu gece evimize geçtik. Şafak sağ olsun, evi temizletmiş, kırılan camı taktırmış ve sanki bunların hiçbiri yaşanmadan önceki sabah bıraktığım gibi temiz bir şekilde teslim etmişti bana anahtarı. Yaz da evde olmamıza çok sevindi. Odasındaki en sevdiği oyuncakları salona getirdi. Onlarla oynadı. Ben yalnız kalmayayım diye hiç odasında oynamazdı zaten. Ders çalışmak için de salondaki sehpayı kullanırdı. O ders çalışırken bir yandan ona yardım eder bir yandan da kendim ders çalışırdım. Üniversiteyi bu sene kazanmam mümkün değildi o yüzden seneye kadar istediğim bölümü kazanacak kadar çalışmam gerekiyordu ve ben de bulduğum her boş anda ders çalışıyordum.

Rüzgâr'ın doğacak olması beni engellemeyecekti. Gerekirse Rüzgâr'ı kanguruya koyacak, onunla derse girecektim ama o okula gidecektim. Ben üniversite mezunu olacak, diplomamı da elime alacaktım.

Bu akşam Yaz eve geldiğimiz için mutluydu ama canını sıkan bir şeyler olduğunu fark etmiştim. Bu yüzden yemeğini yerken onun saçlarını okşadım ve "Bir sorun mu var anneciğim?" diye sordum. Yaz, kâküllerini iki yanına atıp gözlerime baktı.

"Sen bana bugün kızdın mı?" diye sorunca afalladım. "Şafak Abi'ye dediklerimden sonra bana kızdın mı anne?" Suçluluk duygusuyla gözlerimi bakması beni paramparça etti. Alnına kocaman bir öpücük kondurdum.

"Hiç kızmadım anneciğim." dedim, saçlarını okşadım. "Neler hissettiğini söyleyeceksin elbette. İçinde tutmayacaksın. Korkuyor musun, o an söyleyeceksin. Çok mu mutlusun, saklamayacaksın. Güvende mi hissettin, susmayacaksın. Şafak, sana babanı mı anımsattı, onu da söyleyeceksin. Korkmayacaksın, çekinmeyeceksin hislerini anlatırken." Yanağından öptüm. "Kimse bir insanı hissettikleri yüzünden yargılayacak hakka sahip değildir. Anladın mı melek kızım?"

Söylediklerim gözlerini doldurdu. Uzanıp birkaç kez daha öptüm yanaklarından. "Sana kurban olurum ben. Gözyaşına, üzüntüne kıyamam. Annesinin meleği, annesini hiç üzmez. Annesi de ona hiç kızmaz."

"Ben o an kendimi mutlu hissettim." Ağlamaya başlayınca dayanamadım, göğsüme yasladım onu. Kollarını karnıma sarıp başını da göğsüme sakladı. "Şafak Abi bana sarılınca ben hiçbir şeyden korkmuyorum anne. Ne canavarlardan ne de köpeklerden. Hiçbirinden korkmuyorum. Ben korkmadığım için baba demek istedim ona. Babalar çocuklarını korurlar çünkü, değil mi?"

"Her şeyden korurlar hem de." Onu onayladım hemen. İçinde biriken ne varsa anlatsın diye kısa kestim.

"Şafak Abi de öyle biri gibi. Onu çok seviyorum. İyi ki seninle polisçilik oynamak istemiş." Sesi titreyince ona sardığım kollarımı daha da sıkılaştırdım. "Bana kızmadığın için teşekkür ederim anneciğim. En çok seni seviyorum. Kardeşim duymasın ama en çok seni seviyorum anneciğim."

Söyledikleri gözlerimden yaşlar akmasına sebep oldu. Saçlarına art arda öpücükler kondurdum. "Ben de seni çok seviyorum ilk göz ağrım. Bir tanemsin sen benim. Mucizemsin. Meleğimsin. Umudumsun." Saçlarını okşadım, yanağımı başına yaslayarak eğdim ve ona sımsıkı sarıldım.

Yaz, o andan sonra daha mutluydu. Rahatladığını hissetmiştim. Benimle satranç oynamak istediğini söylediğinde de çok sevinmiş, onunla iki el satranç oynamıştım. Yarın okul olduğu için akşam onda uykuya dalmıştı.

O uyuduktan sonra evi toparlamaya başladım. Salondaki dağınıklığı yavaş yavaş toplarken telefonuma bildirim geldi ve mesajı açtım.

İki günlük bir iş seyahatim çıktı son anda. Bu gece uçuyorum. Aklım sizde kalacak ama Fatih ve Yahya dönüşümlü olarak nöbet tutmaya devam edecekler. Bir şey olursa, iyi veya kötü, hemen bana yaz Mayıs.

Mesaj Şafak'tan gelmişti. Bir yandan uzaklaşmasına sevinmiştim. Bugün yaşadıklarımız ikimizin de kolayca atlatabileceği bir şey değildi. İkimiz için de düşünmek için yeterli bir zaman olacaktı bu iki gün.

Kendine çok dikkat et. İyi yolculuklar.

Mesajı yazıp gönderdim.

İyi geceler Mayıs.

"İyi geceler Şafak." dedim ama ona mesaj olarak atmadım. Ondan mesaj aldıktan sonra evi toplayasım gelmedi, kendimi yatağa attım ve uykunun bana iyi gelmesini umarak gözlerimi kapattım.

☁️

Ertesi sabah dükkânı yine ben açtım. Yağmur altı buçuk gibi dükkâna geldi. Gözlerinden her zamanki gibi uyku akıyordu. Normal çalışma saatlerimiz yoktu, bunu ben de biliyordum. Bunu kabul ederek işe girmişti ama onu her sabah böyle görmek de beni üzüyordu. Bu yüzden "Sen geç, içeride uyu hadi." dedim. "İş yok şimdilik zaten. Olduğunda ben seni uyandırırım."

Yağmur esnedi. "Hepsi o Hakan denen telefon sapığı yüzünden." diye mırıldanınca kıkırdadım. Elimi belime koydum ve "Ne yaptı o sapık?" diye sordum göz kırpıp.

"Arıyor beni. Manyak herif, bilhassa geceleri arıyor. Gündüzler çuvala mı girdi? Anlamıyor muyum ben onun amacını. Aklı gücü başka yerlerde belli." Elindeki süpürgeyi beline sabitleyip ellerini de beline koydu. "Bende ona kanacak göz var mı?"

"Senin canını sıkacak mesajlar mı atıyor?" Hakan'ı severdim ama her şeyin bir sınırı vardı elbette.

"Ay hem de nasıl!" Yağmur'un uykusu açıldı resmen. "Anacığının ellerinden öp, buyurun ömür boyu misafirim olun, sen de bu arada karım oluverirsin anacığın da kızmaz falan diyor sapık herif. Sonra efendime söyleyeyim, seni görmeyince günüm güzel geçmezler, harbi delikanlısın Delikanlı demeler falan. Çenesi ne düşük anacım bunun?"

Kıkırdadım. "Niye öyle diyorsun, kaptırmış işte gönlünü sana. Belli değil mi?" dedim ılımlı bir ses tonuyla.

"Ya ondan daha dağ ayısı bir kişiliğim var. Nasıl mümkün olabilir benden hoşlanması? Bu çocuk beni uykumdan uyanır uyanmaz falan da gördü. Yani görüp görebileceği en agresif, en çirkin halimden söz ediyorum. Nasıl benden hoşlanabilir? Kurudu mu bu çocuk, ne oldu buna?"

Son söylediklerinden sonra kahkaha atmadan edemedim. "Öyle denmez, ayıp!" Yalandan kızdım ama gülmeye devam ediyordum.

"Bak ben de otobüste crush buluyorum kendime. Metroda falan bakışıyoruz güzel oluyor. Rabbim neler yaratıyor deyip adam süzmediğim tek günüm yok. Şimdi eğri oturup doğru konuşalım." Hak verir gibi kaşlarımı kaldırıp indirdim. "Ama güzelim sen söyle, bir insan bir insandan hemen etkilenebilir mi? İki günde böyle ya seninim ya kara toprağın ayakları yapar mı?"

Yağmur benden gerçek bir cevap bekliyordu. Ben de poğaça hamurlarını top hale getirirken ona döndüm. "Yapar canımın ciğeri, neden yapmasın?" dedim abla edasıyla. "Kalbe söz geçmez. Kalp insanları tanır, içeriye alır ama sadece birine yuva olur. Diğer gelip gidenler misafirdir. Saygıda kusur etmezsin misafirlerine ama bir insanın başka bir insanın kalbinde yuvasını bulması hafife alınacak bir şey değildir." Yağmur düşünüyordu, gözlerini benden kaçırdı. "Hakan'ı tanımıyorum. İlişkilerinde nasıl bir adamdır bilmiyorum ama sana ilgi duyduğu bakışlarından belli. Ben anladım yani. Hoşuna gittin çocuğun, etkilendi senden ve devamını istiyor. Ben normal karşılıyorum." Omuz silktim.

"Aşk perisi oldun çıktın başıma. Utanma utanma, yarın gazetede bir köşe ayarlat kendine. Aşk uzmanı ol. İki güzel sözle fena para kaldırırsın sen. Emektar Kahveyaz duymasın." deyip dükkânı süzdü.

Söylediklerine kıkırdadım. "Sen de onun sana olan ilgisinin basit bir şey olmadığını biliyorsun bence. Ben sinirlenen Yağmur ve inkâr eden Yağmur'u ayırabilirim. Sen onun bu hallerine sinirlenmiyorsun. Bu hallerini inkâr ediyorsun."

Bakışlarını kaçırdı. Yerinde kıpırdandı. "Sabahın altısında ne konuşuyoruz biz ya? Ne bu enerji? Gün doğmadı, güneşe ayıp olur. Azıcık somurtalım." Dediklerimi duymazlıktan geldi, elindeki süpürgeyle yerleri süpürmeye devam etti.

"İnkâr et bakalım sen. Senin de aşkından kıvrandığın günler gelir." diye mırıldandım ama beni duymadı.

Öğlen saatlerine kadar yoğun bir gün geçirdik. Ben kasada oturdum, Yağmur da siparişleri paketledi. Yaz'ı okuldan alıp öğle yemeği için dükkâna getirdim ve yemeğini yedikten sonra da okula ben bıraktım. Öğleden sonra daha sakin geçerken ben de fırsattan istifade gazetedeki bulmacaları çözdüm. Sakinlik yaklaşık bir saat sürmüş, ikindi saatlerinde tekrar bir hareketlilik başlamıştı.

Günü sakinlikle bitirmeyi amaçlıyordum. Ne Atahan ailesinde bir gelişme olmuş ne de Şafak cephesinde kafamı karıştıracak şeyler yaşamıştı ve ümitlenmiştim. Fakat çok uzun sürmedi. Kapıdan içeri Burçak ve Burçak'ın annesi Aysun Hanım girince kimseye fark ettirmeden küçük dilimi yutuverdim.

Burçak, siyah saçlarını geriye doğru savurdu ve dükkâna bir göz atıp beni görünce de bana hızlıca el salladı. Kasada donakalmış bir vaziyette oturuyorken Burçak ve Aysun Hanım bana doğru gelmeye başladılar. Bozuntuya vermeden gülümsedim ve "Hoş geldiniz!" dedim.

Bir bit yeniği vardı bu işte ama hadi bakalım.

"Nasılsın Mayıs?" diye sordu Burçak. Samimiyetle sorduğu bir soruydu, ben de o samimiyetle cevap verdim. "İyiyim Burçak, sen nasılsın? Siz nasılsınız?" Son sorumu Aysun Hanım'a bakarak sordum.

"Sağ ol canım, biz de iyiyiz. Biz abimin yanına uğrayalım demiştik. Oradan çıktık şimdi, çıkışında da sana gelmemizi önerdi. Kahveyaz'ı Mayıs işletiyor, mutlaka gidin bir kahvesini için dedi." Şafak'ın iş için şehir dışında olması dışında bir problem yoktu.

"Ne iyi ettiniz." dedim bozuntuya vermeden. Oyunlarına katılmaktan bir zarar gelmezdi, değil mi? "Ne içersiniz? Hazırlayayım ben size."

Burçak kasanın üzerindeki tabelada asılı olan menüye bir göz attı. Annesi de yandan yandan bana bakıyor, kalan vakitlerinde de dükkânı inceliyordu. İstediği gibi inceleyebilirdi.

"Biz ikimiz de latte alalım. Tatlılar da çok güzel duruyor." Son cümlesini mırıldanarak söyledi Burçak.

"Tatlıları her gün biz yapıyoruz. Hepsi tazedir." diye eklediğimde "Biz iki dilim de cheesecake alalım o zaman." dedi Burçak.

Cam kenarındaki masaya ilerlediler. Radyodan eğlenceli bir şarkı çalarken ben onların kahvesini hazırlamaya başlamıştım ki tezgâhın altında saklanarak ilerleyen Yağmur belirdi yanımda. "Bunlar kim?" diye sordu. "Bir tuhaf bakıyorlardı sana."

Başımı onun olduğu tarafa doğru eğdim. "Şafak'ın annesi Aysun Hanım ve ikiz kardeşi Burçak."

Yağmur'un ağzı şaşkınlıkla açıldı. "Hangi birine şaşıracağımı şaşırdım!" diyerek açılan ağzını eliyle kapattı. "Hem ikizi var." Tahtaya vurdu. "Maşallah pek güzel." Gözlerini kıstı. "Bir de otoriter anacığı durmuş seni yiyecekmiş gibi süzüyor! Şafak'a haber ver hemen."

Kaşlarımı çattım. "Ay yok canım. Annesini mi şikâyet edeceğim koca adama? Kötü niyetleri olduğunu sanmıyorum. Kahve içerler, meraklarını giderirler sonra da giderler." Kahvelerini hazırlayıp tepsiye koydum ve iki tabak da cheesecake çıkardım. Yağmur tezgâhın altından yanımda olduğu belli olmasın diye eğilerek geçti. Niye böyle bir şey yapma zahmetine girdi, onu da anlamadım açıkçası.

Kahvelerini ve tatlılarını masaya koyduktan sonra yanlarından ayrılacaktım ki Aysun Hanım, "Gel otur sen de." diyerek yanındaki sandalyeyi benim için çekti. Bunun basit bir ziyaret olmadığını o an tam anlamıyla anladım.

"Oturayım." diye mırıldanarak oturdum. Tepsiyi diğer yanımdaki boş sandalyenin üzerine koydum. Aysun Hanım'ın yüz ifadesi çok ciddiydi ve bu ciddiyeti anlıyordum. Ne amaçla geldiği en başından beridir belliydi ama farklı olur sanmıştım. Yanıldım. Hakkımda ne düşündüğünü de içten içe merak ederken şimdi söyleyecekleri merakımı sonunda giderecekti.

"Burası sana mı ait?" diye sordu. Elimi karnıma koydum.

"Burayı ben işletiyorum ama bana ait değil."

"Takdir ediyorum yaptığın işi." Başını soluna doğru eğip gözlerini kaçırdı. "Kendi ayaklarının üzerinde duruyorsun, maşallah."

"Çarpı kırk bir." dedi Burçak. Kırk bir kere maşallah demenin bir başka yolu buydu tabii.

"Bakın, neden burada olduğunuzu anlıyorum." Masaya doğru karnımın izin verdiği kadar eğildim ve Aysun Hanım'ın gözlerinin içine ciddiyetle baktım. "Ama sandığınız gibi değil. Şafak ile aramda hiçbir şey yok."

"Bir de olsaydı güzel kızım?" Aniden bana dönüp söyledi sözlerini. Dirseklerini masaya yasladı. "Böyle bir şeyi düşünmek bile istemiyorum." Tamam, Şafak ile aramda bir şey yoktu ama bunu bu şekilde dile getirmesi kırıcıydı.

"Neden dokunulması yasak bir nesneymişim gibi davrandığınızı anlayamadım." Haksızlığa uğradığımda sınırlarımda gezinmeyi severdim. Konya'da her gün öyle değersiz hissettirildim, öyle örselendim ki karşımda kim olursa olsun kendimin sesi olacağımın yeminini etmiştim. Aysun Hanım, Şafak'ın annesi de olsa susmazdım. Gün gelir de kızım bile benden bu şekilde hesap sorarsa ona da aynı tavrı takınırdım.

Aysun Hanım saçlarını omuzlarının ardına attı. Ellerini birleştirdi ve biraz daha bana döndü. "Bir kızın var, birkaç aya diğer çocuğunu da kucağına alacaksın." Yutkundu. "Kocanın haberi yoktur Allah bilir." Gözlerini yukarı kaldırdı, tövbe eder gibi. "Yani kızım, sence bu yakışır mı sizin gibi insanlara?" Burçak araya girecekti ama Aysun Hanım ona bakmadan elini ona doğru kaldırıp onu susturdu. "Şafak, özel bir çocuktur. Özgürlüğüne düşkündür. İşi, kariyeri her şeyden önce gelir ve olur da bu haber yayılırsa otoritesi sarsılır. Bunun olmasına asla müsaade etmem. Anlıyor musun beni?" Masadaki elimi tuttu. "Bak, sen de çok güzel bir kadınsın. Kendi işini bir şekilde eline almışsın ama Şafak ile teraziyi dengede tutamazsın. Şafak fazla gelir sana. Kaldıramazsın onun yükünü." Elimi ondan çekmek istedim ama elimi daha sıkı tuttu. "Bak bana kızıyorsun şimdi, söylediklerim ağır geliyor. Anlıyorum seni ama bu sözleri söyleyen kişinin bir anne olduğunu unutma. Sen de bir annesin, beni en iyi sen anlarsın."

Elimi sertçe ondan çektim. "Aysun Hanım siz her şeyi en başından yanlış anlamışsınız zaten." Elimi karnıma koydum. "Eşim yedi ay önce vefat etti. Yani Şafak Bey'in otoritesini sarsacak herhangi bir skandal yaşanmayacak çünkü biz kendi kararlarını kendi alabilen iki özgür insanız." Aysun Hanım'ın dudakları şaşkınlıkla aralandı. "Bakın, oğlunuzu korumanızı anlarım ama hayatta tahammül edemediğim tek şey, değersiz görülmektir. Şafak ile aramızda hiçbir şey yok, bundan emin olabilirsiniz. Ayrıca bizi farklı kefelere koyarsanız elbette birimiz bir şekilde ağır basacaktır ama kaçırdığınız nokta da bu. Oğlunuzla tanıştığımdan beridir beni karşı kefeye değil kendi kefesine koydu."

Burçak'ın "Oh, my, dear." fısıltısını duydum.

"Siz farklılıklarımızı ölçerken oğlunuz benzerliklerimizi bulup benimle sağlıklı bir ilişki kurmak istedi. Hemen aklınıza farklı anlamlar gelmesin. Bir kadın ve bir erkek arkadaş olabilir. Bir kadın başı sıkıştığında erkek arkadaşından yardım isteyebilir. İster evli olsun ister dul isterse de bekar." Dudaklarımı dilimle nemlendirdim. "Size saygım sonsuz. Siz de annesiniz, ben de. Aramızdaki tek fark, ben çocuğumu korumak isterken başka bir insanın kalbini bu şekilde kırmayı seçmezdim." Masadan kalktım. "Kahveyaz'ın kapısı size her zaman açık. Bu dükkânı küçük bir işletme olarak görebilirsiniz ama ben ekmeğimi taştan çıkarıyorum. Bu yüzden kazandığım tek bir kuruş bile altın değerinde. Umarım bu hazzı siz de bir gün tadarsınız."

Masadan uzaklaştım ve tezgâhın diğer tarafına geçtim. Bu söylediklerimi belki yine saygısızlık olarak algılayabilirdi ama ben de çok kırılmıştım. Beni neyle itham ediyordu, farkında mıydı? Ben kimsenin kötülüğünü istemiyordum zaten. Ben Şafak'a benim yüzümden bir şey olmasını elbette istemiyordum. Oğlunu koruyayım derken etrafında ne var ne yoksa yıkıyorsa bunun nesi korumaktır ki?

Sahiden çok sinirlenmiştim. Belli etmesem de çok sinirlenmiştim.

"İyi misin?" Kasanın yanına geldiğimde Yağmur omzunun ardından bakıp sordu sorusunu.

"İyiyim." deyip kestirip attım ve işime döndüm. Basit bir kahve dükkânı işletiyor gibi görünebilirim dışarıdan ama bu çatının altına sığınmak için nelerimi feda ettiğimi yine yalnızca ben biliyordum. Ne kendime ne de dükkanıma tek bir söz söyletmezdim. Kimsenin buna hakkı yoktu.

Burçak, hesabı ödemek için kasaya geldiğinde Yağmur mutfağa girdi. Kasaya ben geçtim. "Annemin kusuruna bakma Mayıs." diyerek kartını çıkardı. Ben de pos cihazına tutarı girdim.

"Kusura bakılacak şeyler söyledi ama umarım bir şeylerin farkına varmıştır." Kartı pos cihazının üzerine tuttu, kart okundu.

"Anlayacağını anladı, merak etme sen." deyip göz kırptı. Bu huyu ikizinde de vardı. Bir an karşımda Şafak varmış gibi hissettim. "Seninle ayrıca kahve içmek isterim." Cüzdanını kapatmadan küçük bölmeden bir kart çıkardı. "Bu benim kartım. Ne zaman istersen yaz bana. İki kadın, karşılıklı bir kahve içelim. Ne dersin?"

Karta baktım. Uzman Doktor Burçak Gonca Milas, hemen altında da Kardiyolog yazıyordu. Doktor olmasına şaşırmış, bir o kadar da sevinmiştim. Onunla çok bir yaş farkımız yoktu ama o on sekizinde evlenmek yerine okumayı seçmiş ve şimdi saygın bir doktor olmuştu.

Kalbim burkulmuştu.

"Doktor musun?" diye sordum gülümseyerek. İçimdeki yangını belli etmeden.

"Olduk öyle bir şeyler," deyip elini salladı. Kıkırdadım. "Kardiyolog oldum da ne oldu? Terzi yine kendi söküğünü dikemiyor." Tatlı yakarışı tekrar kıkırdamama sebep oldu. Ben gülünce o da daha büyük tebessüm etti. "İçiyoruz kahvemizi, değil mi?" diye sordu heyecanla.

"İçiyoruz tabii." dedim. "Ben seni ararım." Sevinci yüzünden okundu. Yanımdan ayrılıp annesinin yanına gitti. Burçak yanımdan gittiği anda Aysun Hanım'ın olduğu tarafa bakmadan işime geri döndüm. Onun bakışlarının son kez üzerimde dolandığını hissetmiştim ama kalp kırıklığım, hürmetimden üstün gelmişti. Bu yüzden ona bakmadım.

Ben kimseye kin besleyen biri değilim. Ben affetmeyi bilirim. Kin beslemek yerine affedip o insanları hayatımdan çıkarmayı tercih ederim çünkü kinimi içimde tuttukça kalbimi kirletmekten öteye gidemeyeceğimi bilirim. Kimseye darılmak, kırılmak istemedim şu yaşıma kadar ama nedense bu yüzden hep ben kırıldım. Artık tahammülüm yok. Beni reddedeni kabul etmeye; beni görmeyene kendimi göstermeye, bana inanmayana kendimi ispatlamaya çalışmaya; beni tanımayıp hakkımda atıp tutanlara tahammülüm yok.

Ben Mercan Mayıs Atahan'ım. Herkesin gördüğünden, düşündüğünden, işittiğinden çok daha fazla acıya, çok daha fazla güce, çok daha fazla umuda sahibim. Bunu yakında herkes görecekti.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları