Fatma Hümeyra Akbay - Kirli Beyaz Kedi

Sen neler neler çektin ben biliyorum

Dokunsam ağlarsın hissediyorum

Hüzün zamanı geçti onlar eskidendi bitti hepsi geçti

Kirli beyaz kedi yıkan gözyaşımla

Kurtul anılardan, sarıl yarınlara

Kirli beyaz kedi yıkan gözyaşımla

Kurtul anılardan sarıl yarınlara

☂

MAYIS

Zil çalıyordu. Daha doğrusu evde iki aylık bir bebek olduğunu bilmeyen bir densiz kapımı sabahın köründe çalıyordu. Mızmızlanarak doğruldum ve şimdiden ağlamaya başlayan Rüzgâr'ın beşiğine gidip oğlumu kucakladım.

"Biliyorum oğlum. Benim de hâlâ çok uykum var!" diye sitem ettim ama bir yandan merdivenlerden inmeye devam ediyordum. Rüzgâr, meme arama iş güdüsüyle yanağımı emmeye çalışırken bir yandan ona gülüyor, bir yandan da kapımı alacaklı gibi çalmaya devam eden kişiye sövüyordum.

Kapıya ulaştığımda delikten kimin geldiğine baktım. Tabii ki de o gelecekti. Başka kimin gelmesini bekliyordum ki!

"Gü-nay-dın!" Her heceyi bastıra bastıra ve büyük bir sevinçle dile getiren canım arkadaşım canımın ciğeri Yağmur kapımda sabahın yedisinde belirmişti.

"Tek bir günüm vardı." dedim onu görür görmez. "Tatil olarak değerlendirebileceğim tek bir gün vardı Canımın Ciğeri." Boştaki elimi belime yerleştirdim. "Ve sen o günü sabahın yedisinde kapıma dayanarak öldürdün!" dediğimde karşımda sırıtmaya devam ediyordu. "Sadece soruyorum. Sabahın yedisinde kapımda olmak zorunda mıydın?" diye sızlandım.

Yağmur kıkırdadı. "Ömer Abi beni altıda almak için beşte buradan yola çıktı. O hiç erken uyandığı için sitem ediyor mu?" Arkasına döndü ve arabanın önünde bekleyen Ömer Abi'ye el salladı. "Beni hâlâ seviyorsun değil mi Ömer Abi?" diye sorduğunda Ömer Abi güldü.

"Sizi sevmemek mümkün mü?" dedi gülerek. Sinirli olsam da beni de güldürdü.

"Bak gördün mü? Bugün tek huysuz sensin. Hem sanki beni istemeye gelecekler? Ben sadece canım arkadaşımın akşamı rahatça atlatabilmesi için çabalıyorum ama sen hâlâ canının ciğerini dışarıda tutuyorsun." dedi. Havalar artık soğumaya başladığı için hak verdim.

"Gir içeri başımın belası." dedim hafif sitem hafif neşeyle. Yağmur, Rüzgâr'ı koynumdan alıp içeri girerken ben de kapıda nöbet tutan Baran'a el salladım. Başını eğerek selam verdi.

Birazdan dışarıda bu soğukta bekleyen güvenlik ekibine kahve yapmayı aklıma not ettim. Yazın her şey iyiydi ama şimdi havalar iyice soğumuştu ve onların dışarıda olmasının bir sebebi de ben olduğum için vicdanımı rahatlatmak için onlara kahve yapmak istiyordum.

Kapıyı kapattıktan sonra Yağmur'un yanına gittim. Rüzgâr'ı kıkırdatmak ile meşguldü. Oğlumu güldürmek için yüzünün aldığı şekiller beni de güldürdü.

"O burada değil, değil mi?" diye sordu beni gördüğünde. Bu konuda ona hâlâ kızgın olduğum için kaşlarımı çattım.

"Adamı kendi evinden kovduğun günden beridir evde değil." diye cevap verdim. Yağmur iki gün önce Hakan ile eve gelmişti ve biz sakince yemeğimizi yerken bir anda Şafak'ı kendi evinden kovma fikrini öne atmıştı. Gerekçesi ise iki gün sonra, yani bugün, beni istemeye gelecek olmalarıydı. Aynı evde yaşayıp bu evde isteme yapılmasının tuhaf kaçtığını söyledi ve ayrılığın heyecanımızı daha da artıracağını öne sürerek Şafak'ı resmen Hakan'ın evine postalamıştı. Şafak, evin güvenliğinden emin olmadığını dile getirince de "Git o zaman birkaç adam daha dik kapının önüne!" diye cevap vermişti. O günden beridir kapıda bekleyen adam sayısı on bire çıkmıştı.

Ve Şafak sahiden de evden -kendi evinden- gitmişti. İki gündür onsuz giriyordum yatağa ve bu gerçekten bir zulümdü. Yağmur'un bu konuda bize iyi mi kötü mü ettiğini bugün akşam görecektik.

O an, beni sahiden bu akşam elinde çiçek ve çikolatayla istemeye geleceğini fark ettim ve bir telaşa kapıldım. Daha hiçbir şey hazır değildi!

Yağmur, bendeki gözle görülür telaşı fark edince keyiflendi. Yanıma gelip, "Hiç korkma hayatım. Her şey benim kontrolüm altında. Bu gece çok eğleneceğiz!" diye sakinleştirmeye çalıştı ama nedense ben daha da endişelenmeye başladım çünkü Yağmur'u bilirsiniz. Onun sakinliği, sizi çileden çıkarırdı.

Ama ona ayak uydurdum.

Ve istemsizce gülümsedim.

Şafak ve ailesi, akşam beni istemeye geleceklerdi. Şafak ile evlilik için ilk adımımızı atmış olacaktık.

☁️

Evet, ellerim titriyordu. Avuçlarım terliyordu. Her şey hazırdı, yani Yağmur böyle iddia ediyordu ama sanki bir şeyleri unutmuşuz gibi hissediyordum. Bu yüzden gergindim. Aynada son kez kendime baktım.

Bugün sabah kahvaltıdan önce Yağmur ile akşam kesilecek pasta için hazırlıklara başladık. Yaz uyanınca hızlıca bize kahvaltı hazırladım ve kahvaltı yaptıktan sonra Baran, salonu akşam için herkese uygun hâle getirdi. Sandalyeler yerleştirdi, sehpayı kaldırdı ve koltuğun yerini değiştirdi. Yağmur onun erkek tarafı olduğunu düşündüğü için evde bulunmasına karşıydı ama bir erkek gücü gerektiği için itiraz etmedi. Hem onu çalışırken görmeyi seviyor ve onunla laf dalaşına giriyordu. Hakan'ın hiç tasvip etmeyeceği ifadeler kullanıyor ama bunu tamamen alayla yaptığı için hem Baran hem de ben takmıyorduk. Baran'ın dudaklarının azıcık kıvrılmasına bile sebep olmuştu ve bu Yağmur'un bugünkü en büyük başarısı ilan edilmişti.

İsteme pastasını öğlene kadar hazırladık. Yani ben bu pastaya gerek olmadığını düşünüyordum ama Yağmur, hünerlerimizi her alanda sergilememiz gerektiğini dile getirdi. Onunla laf dalaşına girmek yerine bildiğimi yaptım. Pastayı güzelce süsledim.

Pastayı dolaba zar zor sığdırdıktan sonra saç ve makyaj için Çiğdem, Yasemin ve Havva Hanım geldi. Ben her ne kadar kendim halledebileceğimi söylesem de Şafak eve kuaför gelmesi konusunda ısrar etmişti. Onu kıramadım. Bir yandan Rüzgâr'ı emzirirken bir yandan da saçım yapılmıştı. Aklımdan hiç silinmeyecek tuhaf anılar listesinde başı çekecekti bu anı.

Aynı zamanda yanı başımda en az ben kadar heyecanlı olan kızım ve hemen onun yanında da Yağmur hazırlanmıştı. Yaz, saçlarına çiçekli tokalar takan Çiğdem Hanım'ı çok sevmişti.

Saçlarımı dalgalandırmıştım. Çok uzadıkları için düz kullanmak istemedim. Perçemlerimi kestik ve kaşlarımın üzerinde kıvrık duracak şekilde şekil verdik. Saçlarımı ortadan ayırıp öndeki birkaç tutamı tamamen yapıştırıp bir taş görüntüsü verdik. Evet, bandana veya taç takmadım.

Beyaz saten bir elbise giyecektim. Kol askısı incilerden yapılmıştı ve kare yakaydı. Belimi tamamen saran, dizlerimin altına kadar hafifçe açılan çok zarif bir elbiseydi. Bu elbiseyi vitrinde gördüğüm anda âşık olmuştum ve Şafak başka yerleri gezmeyi gereksiz buldu. Gerçekten bu elbiseyi aldığımda dünya benim için birkaç dakikalığına güzelleşmişti.

Beyaz topuklu ayakkabılarımda da birer inci vardı. Makyajımı çok abartmadık. Sade ve pembeye dönük bir makyaj yaptık. Ardından ucunda beyaz bir manolya olan kolyemi taktım. Bu kolye, davadan sonra Şafak'ın kutlama için aldığı bir hediyeydi. Davanın üzerinden bir ay geçmesine rağmen kolyeyi takmaya başlamak için bugünü beklemiştim.

Artık herkes hazırdı. Yağmur'un annesini Ömer Abi bir saat önceden getirmişti. Yavuz'u da gelmesi konusunda ikna etmekte çok zorlansam da onu da ikna edebilmiştim ve o da içeride bekliyordu. Zehra, hâlâ yeterince açılamamış olsa da o da yanımdaydı. Davadan sonra onunla baş başa konuşmak için çok şansım olmuştu ve onu affetmek zor gelse de onu arkadaş olarak kabul etmeyi başarabilmiştim. Ne kadar tuhaf gelse de bugün o da bizimleydi.

Açelya, erkek tarafı olmasına rağmen Yağmur'un yoğun ısrarları sonucunda bizimle erkek tarafının gelmesini bekliyordu. Hem Zehra'ya göz kulak olabilmesi için Ayhan'ın isteği de bu yöndeydi. O yüzden Açelya kıramadı. Zehra ile aralarında samimi bir dostluk oluşmuştu ve buna seviniyordum. Zehra, özgürlüğü her anlamda tatmayı hak ediyordu. Yaptığı onca kötülüğe rağmen Zehra, ikinci bir şansı hak ettiğine beni inandırmıştı. Bu yüzden mutlu olmasını isterdim.

Bahçede arabaların sesi duyulduğunda oturduğum yerden doğruldum hemen. Elbisemin eteklerini düzelttim. Kapının zili çaldığı anda ellerim heyecandan titremeye başladı. Yaz, elbisesinin eteklerini uçuşturacak kadar zıplamaya başladı ve "Geldiler!" diye neşeyle bağırmaya başladı. Yağmur beni sırtımdan destekleyerek kapıya yönlendirdi. Kapıyı açmadan önce uzanıp iki yanağıma sulu öpücükler kondurdu. Tam ona kızacaktım ki, "Bu gece senin en mutlu gecelerinden biri olacak." diyerek beni cesaretlendirdi. Annem ve babamın şimdi yanımda beklemesi için neler vermezdim? Ama Yağmur'un varlığı bana aynı aile hissiyatını yaşatıyordu ve ona minnettardım.

"Sen yine de beni böyle sulu sulu öpmemeye çalış." deyip onu gülümseyerek kendimden uzaklaştırdım. İkimiz de kıkırdadık. Sonra kapıyı açmam için gözleriyle işaret edince derin bir nefes aldım ve kapıyı açtım.

Karşımda takım elbise içerisinde bir elinde çiçek, bir elinde çikolata tutan Şafak'ı gördüğümde nefesim kesildi. Onu sanki iki gün değil de iki senedir görmüyormuşum gibi bir özlem sardı kalbimi. O da benden farksızdı. Saniyeler içerisinde beni baştan aşağı süzdüğünde gözleri beğeniyle parıldadı. Dudaklarında özlemin tadı olduğuna yemin edebilirdim ve o an özlemin nasıl bir tadı olduğunu merak ettim.

"Hoş geldiniz." dediğimde çözüldü. İzin verseler saatlerce beni oradan izleyebilirmiş gibi hissettiriyordu bakışları.

Ben konuştuğumda gülümsedi. Kalbim sıkıştı. Kapıdan içeri girer girmez buketi ve çikolatayı bana verdi ve vermek için yaklaştığında, "Göz alıcısın." diye iltifatta bulundu. Yanaklarım kızardı. Neyse ki allığı sürerken elimizi korkak alıştırmamıştık.

Çiçek buketi, mor kurdelelerde sarılmış beyaz manolyalardan oluşuyordu ve âşık olmuştum. Çikolata da oldukça iştah açıcı duruyordu. Akşam kanepemizde oturup hepsini yiyecektik. İki gündür birbirimizi göremediğimiz için çareyi mesajlaşmakta bulmuştuk ve yapmayı planladığımız ilk şeylerden biri buydu.

İsteme çikolatamı evimizde o gece beraber yemeyi planlamıştık, evet.

Şafak, benden sonra Yaz'ı sevinçle kucaklarken Sultan Hanım içeri girdi. Elinden öptüm. Beni büyük bir tebessümle karşıladı ve elini öperken "Berhudar ol güzel kızım." dedi. Bastonu ile içeriye adımlarken Aysun Hanım içeri girdi. "Çok güzelsin hayatım." deyip yanaklarımızla selamlaştık. Burçak beni gördüğünde dudaklarını kocaman aralayıp "Bu gece, ikizimin ne kadar şanslı olduğunu anladığımız gece mi?" diyerek bana sarıldı. "Abimin aklını başından alacaksın bu güzelliğinle." diye iltifatta bulundu. Kıkırdayıp teşekkür ettim. Hemen ardından Hakan, elinde bir sürü buket ile girdi ve "Şafak kesinlikle seni hak etmiyor." diyerek iltifatta bulundu. Kıkırdadım ve ona sarıldım. Onun ardından Ömer Abi girdi ve "Seni bir akşam, tam olarak böyle göreceğime o kadar emindim ki." dedi ve yanağıma bir öpücük kondurdu. Mahcup bir tebessümle ona baktım. Hemen ardından Baran içeri girdi.

"Hâlâ dışarıda beklemenin en mantıklısı olduğunu düşünüyorum. Sen Şafak'ı ikna edersin, değil mi?" diyerek içeri girdiğinde kaşlarımı çattım hemen.

"Hayatta olmaz. Sen ailedensin ve bütün gece bizimle olmak zorundasın." diyerek onu omzundan içeriye doğru itekledim. Yağmur, Baran ile ilişkimizi çok seviyordu çünkü Baran gardını bir bana bir de Yaz'a indiriyordu. O dağ gibi adamın benimle böyle çocuk gibi mızmızlanarak konuşması Yağmur'un tek neşesiydi.

Kapıda kimsenin kalmadığına emin olarak kapıyı kapadım ve içeri girdim. Salon merdivenlerinden inerken o üç adımlık merdivenden bile Şafak'ın bakışları yüzünden düşeceğim sandım. Kalbin pır pır attığına inanmazdım ama kalbim sahiden pır pır atıyordu.

Yağmur, Zehra ve Açelya koltukta oturuyordu. Berjerlerde Aysun Hanım ve Sultan Hanım otururken sandalyelerde de Yaz, Hakan ve Baran oturuyordu. Ben de Şafak'ın hemen yanındaki sandalyeye oturmak için yöneldiğimde bakışlarının kalbimi deşeceğini hissediyordum.

Şafak, evdeki her kadın için çiçek almıştı. Her kadının kucağında birer buket çiçek görünce Hakan'ın elindeki çiçeklerin sahiplerini bulduğunu anladım.

Sandalyeye otururken eteğimi düzeltmek için ona doğru hafifçe eğilmiştim ve fırsattan istifade, "Seni çok özledim." diye mırıldandı. Kimse duymamıştı ama söyledikleri, kalbimde bangır bangır yankılanıyordu.

Yağmur söze atıldı. "Nasılsınız Sultan Hanım?" dedi neşeyle. "Sizi her gördüğümde gençleşiyorsunuz gerçekten. Cilt bakım rutininizi acilen öğrenmek istiyorum." dediğinde salonda gülüşmeler yükseldi.

Sultan Hanım güldü. "İlahi!" dedi ve eşarbını düzeltti. "Sen de pek güzelsin maşallah." Sonra Hakan'a döndü. "Aman dikkat et Hakan. Güzelliğin alıcısı çok olur." dedi eğlenir bir tonda. Hakan'ın omuzları dikleşti.

"Her çiçeğin bir toprağı olur Sultan Anne." dedi Hakan ciddiyetle. Yağmur'un yanakları kızardı.

"Toprağı seviyorum ama gübresiz de olmuyor işte." dedi Yağmur alayla. Utandığında şaka yapmayı tercih ederdi. Hakan da Yağmur'u en az ben kadar tanıdığı için bu tavırlarını artık anlayabiliyordu.

"Sen güzelce çiçek açabil diye gübre olmaya da razıyım." dedi ve göz kırptı.

"Siz ne kadar tatlısınız? Oturup ağlayacağım şimdi!" diye araya girdi Burçak.

"Otuzuna geldin ama hâlâ bekarsın hayatım. Sanki biraz diz dövme zamanın gelmiş gibi." dedi Aysun Hanım.

O sırada Burçak'ın gözleri bir saniyeliğine Baran'a çevrildiğinde Baran'ın da Burçak ile göz göze gelip yutkunduğunu gördüm. Gözleri kısa bir an Burçak'a takılı kalmış, sonra başını hemen eğmişti. Tam bu anda fark ettiğim bu detay, beni acayip heyecanlandırdı.

"Okulumu anca bitirdim anne. Sanki bilmiyormuş gibi konuşuyorsun." dedi Burçak ama sesinde saf bir heyecan sezdim. O konuşurken Baran ile beraber olabilecekleri düşüncesi aklıma yer edindi ve kendi istememden daha çok onlar için heyecanlanmaya başladım.

"Onun uzmanlığı, bunun uzmanlığı derken okumayı bir bitiremedin ki!" dedi Aysun Hanım. "Hayır evlenmeyi geçtim, bir sevgili bile yaptığını göremedik." diye ekledi.

Baran başını hızla kaldırdı ve Burçak'a baktı ama hemen sonra toparlandı.

"Anne, daha da irdelemeye gerek yok bence." diye araya girdi Şafak. İkizini kollamasını takdir ettim. Burçak teşekkür eder gibi Şafak'a bakınca Şafak da göz kırparak cevap verdi ona.

"Nasip kısmet bu işler tabii." diyerek araya girdi Yağmur evin babası gibi. Gülümsedim.

"Tabii önemli olan evlilik değil. Yani bir yılda gerçekleştirilen boşanma davaları sayısını duysanız dudağınız uçuklardı." dedi Açelya. Tam da isteme gecemde açılması gereken bir konuydu. Kendisini tebrik ediyorum.

"Bu genel kültür bilgisi için çok sağ ol hayatım ama bunu boşanma kutlaması yaptığımız bir gece falan olursa o zaman konuşalım olur mu?" dedi Yağmur, Açelya'nın elbiseden dolayı çıplak kalan dizini sıkarak.

Açelya yaptığının farkında vardı, "Tabii yani herkes boşanacak diye bir şey yok. Evlilik çok güzel bir şey. Yani öyle diyorlar. Boşanma davası için gelen müvekkillerimiz demiyor tabii." İyice bocaladığının farkında vardı ama cümleleri toparlayamıyordu. "Onların görüşleri de sanki bu ortama hiç uygun değil gibi." dedi ve salondaki herkes ona bakıp başını "Evet sahiden de hiç uygun değil." der gibi salladı.

"Neyse efendim." diyerek araya girdi canım arkadaşım Yağmur. "Tatlı yiyelim, tatlı konuşalım değil mi?" Ayaklandığında ben de ayaklandım. Zehra'nın kolundan tutup kaldırdı çünkü Zehra koltuğa sinmeye daha meyilliydi. Açelya da bizimle kalktı. Mutfağa girdiğimizde Yağmur pastayı dolaptan çıkarmaya yöneldi. Ben de yaptığımız kurabiyeleri servis kabından çıkartıp tabaklara yerleştirmeye başladım. Zehra çatalları çıkardı. Açelya da hazır olan tabakları içeriye götürmeye başladı.

Şafak'ın tabağını hazırladım ve Yağmur meyve suyu tepsisini önden götürürken tüm ilginin meyve sularında olmasından faydalanıp Şafak ile bakışmayı sürdürdüm. Ona doğru gelişimi hayranlıkla izliyordu ve kendimi prenses gibi hissediyordum.

Yaz, bir gecelik prensesliğini bana devretmişti.

Tabağı ona verirken parmaklarını parmaklarımın üzerinde bir saniye tuttu. Yüreğim heyecandan büzüştü resmen. Sanki birbirimizi ilk kez görüyormuş gibi tatlı bir heyecan taşıyordum göğsümde ve bu his bana çok iyi geliyordu. Elimden tabağı alırken tatlı telaşım onu gülümsetti.

Meyve suları için bir telaş başlamışken -kimin portakal suyu kimin limonata içeceği konuşuluyordu- yerime oturup ona baktım. Gözlerindeki hayran dolu ifade ellerimi titretiyordu. "Bu gece senin yüzünden uyuyamayacağım." dediğinde "Neden?" diye sordum onun gibi kısık sesle konuşarak.

"Bu güzelliğini aklımdan nasıl çıkaracağım? Aklımda sen varken uyku girer mi gözlerime?" dediğinde utanarak dudaklarımı birbirine bastırdım. Gözleri dudaklarıma kaydı.

"Uyumayız o zaman biz de." dediğimde aslında aklımdan geçenler ile dışa vurduğum cümlenin farklı olduğunu fark ettim ama artık çok geçti. Şafak'ın gözleri söylediklerimden sonra daha da derinleşti, yutkundu. Benim yanaklarım pembeleşirken zihninde dönüp duran sahnenin tam olarak benim zihnimde de canlanıyor olması sebebiyle ter bastı.

Neyse ki kimin ne içeceğine karar verildiği için onun bir cevap vermesinin önüne geçildi. Bir cevap verse ne diyeceğimi hiç bilemiyordum zaten. Pastalara övgüler yağarken Yağmur bütün övgüleri kabul etti. Bir ara hızını alamayıp pastanın kreması için tarif vermeye başladı Aysun Hanım'a.

Sonra konu, velayet davasına geldi. Aysun Hanım, "Açelya seni tebrik ederim." diyerek konuyu açtı. Yaz olduğu için konuyu derinlemesine konuşamıyorduk ama Açelya ciddiyetle tebriği kabul etti.

"Şafak'ın sana güveni tamdı. Biz de bu işin altından kalkacağına emindik. Seninle gurur duyuyoruz." diye ekledi Aysun Hanım. "Herkes olması gerektiği yeri gördü. Yaşanılanların bir tesellisi olarak görüyorum bu sonucu." Üstü kapalı hem eve hem de dükkâna yapılan saldırıdan söz ediyordu. "O insanlara çocuk mu emanet edilirmiş? Hiç akılları alıyor mu?" Kendine engel olamayıp konuşmaya devam ettiğinde havanın ağırlaştığını hissettim.

Yaz'a bakıp kendisini rahat hissetmesi için öpücükler gönderdim. Yaz da o anda Baran ile ilgileniyordu zaten. Baran kısa bir an bana dönüp göz kırptı. Gözlerimi kapatıp açarak ona sessiz bir teşekkür ettim.

Aysun Hanım konuşmaya devam ettikçe Zehra'nın huzursuzca kıpırdandığını sezdim ve bir süre sonra nefesi daralıyormuş gibi oturduğu yerden kalkınca ben de ayaklanıp onun yanına gittim. Lavaboya girmişti ve elini tezgâha yasladığı anda lavaboya girdim.

"İyi misin?" diye sordum.

"İyiyim. Kusura bakma. Öyle kalkıp gitmek istemedim ama nefesim daraldı." Duruşmadan sonra artık daha kibardı benimle konuşurken, bana bakarken. Onun bu hallerine bir ay geçmesine rağmen hâlâ tam olarak alışamamıştım ama çabaladığını gördüğüm için ona anlayış besliyordum.

"Hiç önemli değil. İstersen biraz hava alabiliriz dışarıda?" diye teklifte bulundum.

"Bu kadar iyi olma." dediğinde sesi titremişti. "Kendimi burada sığınmacı gibi hissediyorum. Buraya ait değilmişim gibi geliyor ama sırf senin ısrarların için buradayım. Sen evimdeymiş gibi hissetmem için elinden geleni yapıyorsun ve bu canımı yakıyor."

Ona doğru bir adım attım. "Sen de ben gibi bir bataklıktaydın Zehra. Seni çıkarmak için elimi uzattım ama sen geri ittin. Daha da battın ve istemediğin şeyler yaptın. Seni affedebilmiş değilim." dediğimde yüzünü daha çok hüzün kapladı. "Ama çabalıyorum. Çünkü senin çabaladığını görüyorum. İyi biri olmaya çalışıyorsun. Ayhan ile güzel bir gelecek kurmaya çalışıyorsunuz ve sizi takdir ediyorum."

Ayhan, artık eskisi gibi Şafak ile uğraşmıyordu çünkü Açelya'nın söylediklerine göre Zehra şirketteki konumunda kalmasını ve daha fazla Şafak ile uğraşamaması konusunda Ayhan ile anlaşmış. Ayhan o günden beridir Şafak'a bulaşmıyor, hatta dostça tekliflerde de bulunuyordu. Ayhan'ın bu değişimine şaşırıyorduk ama aşkın neler yaptırabileceğini insanın aklı almazdı.

"Kendini kötü hissedeceksin. Vicdan, acımasızdır. Vicdan, bencildir." Kolunu tuttum. "Ama geçecek. Kendini daha az suçlamaya başlayacaksın. Olaylara daha geniş pencereden bakacaksın ve artık eskisi gibi acımamaya başlayacak." dedim.

"Sen abimin ölümünden sonra böyle yaptın değil mi?" diye sorduğunda bir an duraksadım. Onunla bu konuları konuşmamıştık hiç.

"Öyle yaptım." dedim burukça tebessüm ederek. Kollarını daha sıkı tuttum. "Bu akşam burada olmandan rahatsız değilim. Senin o aileden kurtulduğunu görmek, Ayhan ile mutlu olduğunu görmek beni mutlu ediyor. Senin adına mutluyum ve bunu bilmeni istiyorum. Burada kendini fazlalık gibi hissetme. Şafak da ben de sizi hayatımıza dahil etmeye hazırız." dediğimde bana doğru adımladı ve bana sarıldı.

"Teşekkür ederim." derken sesi titriyordu. "Senin gibi birini tanıdığım için çok şanslıyım ve bunu çok geç fark ettiğim için kendime kızmadan duramıyorum."

"Yaşanamayanları telafi etmek için önümüzde uzun seneler var." dedim ve ondan ayrıldım. "Bu bizi heyecanlandırsın." deyip göz kırptığımda o da gülümsedi. Lavabodan çıkmak için hazır olduğumuzu anladığımda kapıya yönelmiştim ki Zehra konuştu.

"Onlar Konya'dalar. Bir daha geri döneceklerini de sanmıyorum." dedi. Omzumun arkasından ona baktım.

"Bu ikimiz için de iyi bir şey değil mi?" deyip gülümsedim ve gerginliğini alabilmek için kolunu sıvazladım.

☁️

Zehra ile salona girdiğimizde sohbet konusu çoktan değişmişti. Bu yüzden Zehra daha sakindi. Yaz hakkında konuşmalar başlamıştı. Aysun Hanım, Yaz'a "Piyanoda ne kadar ilerledin?" diye sordu. Yaz heyecanla yerinde kıpırdandı.

"Buket Hoca'yı çok seviyorum. Çok ilgili biri ve bana çok şey öğretti. İki parça çalabiliyorum." dedi Yaz kendisiyle gurur duyan bir ses tonuyla.

Aysun Hanım, "Ah! Tebrik ederim seni!" dedi neşeyle. "O zaman bizim evimizdeki piyanonun tozlarını sen üflersin." diye eklediğinde Yaz heyecanlandı. "Oğuz, piyano çalmaktan keyif alırdı. O gittiğinden beridir kimse elini sürmedi." dediğinde salonu derin bir sessizlik kapladı birkaç saniye. Şafak'ın kucağındaki elini tutup sıktım. Aysun Hanım üzerindeki hüznü çabucak attı ve, "En kısa zamanda bize gel ve bize neler öğrendiğini göster." dediğinde Yaz gülümsedi ve geleceğine dair söz verdi.

"Sekiz çarpı sekiz kaç, söyle bakayım?" Soru Sultan Hanım'dan gelmişti ve salonu kısa bir sessizlik kapladıktan sonra herkesten ufak çaplı bir kahkaha yükseldi. Kimse böyle bir soruyu beklemiyordu.

Yaz çok az düşündükten sonra, "Altmış dört." dediğinde Sulan Hanım, "Ne gülüyorsunuz canım? Ben de unutup unutmadığımı test etmiş olduğum." dedi ve kahkahalarımız yükseldi.

İstemsizce sağıma döndüm ve Şafak'ın da bana, gülüşüme baktığını gördüm. Gülüşüm utangaç bir hâl aldı ve bunu keyifle izlemeye devam etti.

Şafak sayesinde hayatıma birçok güzel insan girmişti. Ömer Abi, Hakan, Açelya, Burçak, Baran, Aysun Hanım, Sultan Hanım, Şafak'ın kendisiyle beraber hayatıma kattığı insanlardı ve hepsi benim için çok özeldi. Gözlerimle ona sessiz bir teşekkür ettim. Bana yıllardır unuttuğum bu aile hissini tekrar yaşattığı için.

Bu sefer uzanıp elimi tutan Şafak oldu.

"E biz kahveleri yapalım artık." diyerek ayağa kalktı Yağmur ve sanki komutandan emir almış asker gibi ben de bir anda doğruldum. Açelya, Zehra ve Yağmur arkamdan gelirken salondakilerin bir an bana dönüp halime güldüklerini hissettim.

Mutfağa girdiğimizde Yağmur teçhizatları çıkardı. Tek bir kahve makinesinde kahve yaparsam kesin birkaçının köpüksüz olacağını bildiğim için Yağmur dört Türk kahvesi makinesi getirmişti. İkisi dükkândan, birini de kendi evinden getirmişti ve evde de bir tane makine olduğu için herkese rahatça ve hızlıca kahve yapabilecektik.

Hakkımda muhtemelen Şafak'ın çok sonralarda öğreneceği bir gerçek vardı. Ben kahveyi köpürtemezdim. Yaptığım Türk kahveleri hep bir şekilde köpüksüz olmayı başarırdı. Bu yüzden dükkânda Türk kahvelerini Yağmur yapardı.

Şimdi de köpüksüz bir kahve yapacağım için telaşlıydım ama akışına bıraktım. Zehra bana nasıl yapmam gerektiğine dair birkaç tüyo verdi ve o an birkaç saniyeliğine Konya'da kayınbabamların evinde mutfakta tek başıma büyük cezvede kahve yaptığım anlar aklıma geldi. Köpüksüz yapacağımı bildiğim ve azar işiteceğimden emin olduğum için korka korka yapardım kahveleri.

Zehra ile birkaç saniyeliğine bakıştığımızda ne düşündüğümü anladı ve anlayışla gülümsedi. Nasıl yapmam gerektiğini anlatırken onu sabırla dinledim. Makineden tik sesi geldiğinde kahveyi fincana nasıl dökmem gerektiğini anlattı. Aslında cezveden fincana kahveyi eğik döktüğüm için ve arada köpüğünü hafifçe çalkalayarak dökmek yerine bir anda döktüğüm için kahvenin köpüksüz olduğunu anlamamı sağladı.

Kahve sahiden bol köpüklü olmuştu. Mutluluktan Zehra'ya sarıldığımda onun da gece boyunca ilk kez yüzünde sahici bir gülümseme belirdi.

Kahveyi dökmeyeceğime inanarak içeridekilere servis ettim ve Şafak'ın kahvesini almak için mutfağa gidip elimde tekrar bir kahve tepsisiyle geldim. Şafak, ona doğru gelişimi gülümseyerek izliyordu. Önündeki cam sehpaya kahveyi dökmeden koyabildiğim için bir an kendimi alkışlamak istedim ama bu isteğimi bastırdım.

Herkes kahvelerinden birer yudum alırken salonu bir sessizlik kapladı. Sultan Hanım, genzini temizledi ve "E artık herkes nasıl olduğunu anlattığına göre gecenin asıl mevzusuna gelelim değil mi?" dedi ve salon sessizliğe gömüldü. Bir anda herkes koltukta oturuşunu düzelttiği için komik bir an ortaya çıkmıştı ve stresten ölmek üzere olsam da gülümsedim.

"Gençler birbirlerini görmüş, beğenmişler." diyerek başladı sözlerine Sultan Hanım. Gözlerim Şafak'a kaydı. Aşkını gözlerine taşımış gibi dolu dolu bana baktığını gördüğümde burnumun direği sızladı. "Allah'ın emri, Peygamber'in kavliyle Mayıs kızımızı Şafak oğlumuza istiyoruz." dedi Sultan Hanım. Muhatabı Yağmur'du çünkü beni bugün Yağmur'dan isteyeceklerdi.

Yağmur ciddiyetle Sultan Hanım'ı dinledi. Sonra Şafak'a döndü ve "Askerliğini nerede yaptın?" diye sordu.

Salon birkaç saniyeliğine sessizliğe gömüldü ama hemen sonra Burçak ve Hakan elindeki kahveleri püskürterek güldüğü için ben de gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Tüm ilgi Şafak'a çevrildi. Şafak kaşlarını çatarak Yağmur'a bakarken gözüme çok komik ve tatlı gelmişti. Dudaklarımı birbirine daha sıkı bastırdım.

Şafak, Yağmur'un ciddi olduğunu fark edince omuzlarını dikleştirdi ve "Acemilik Eğirdir Dağ Komando, oradan da Hakkâri Yüksekovada dağ karakoluna gittim." dedi. Yağmur biraz düşündü ama Şafak'ın söylediklerinin onda bir şeyleri değiştirdiğini sanmıyorum çünkü ne dediğini bile anlamamış olabilirdi. Şafak ile eğlenmek için yaptığını herkes anlamıştı.

"İyi, aferin." dedi Yağmur ve kahkaha atmamak için kendimi zor tutuyordum. Hakan ve Burçak'ın kıkırtılarını duyuyordum ve bana hiç yardımcı olmuyorlardı.

Yağmur, ciddiyetle bana döndü. "Sen Şafak ile evlenmek istiyor musun?" diye sordu.

Dudağımda minik bir tebessüm varken ve Şafak'ın bakışlarını üzerimde hissederken tam evet diyecektim ki Sultan Hanım, "Kahvenin tadına bir baksın. Cevabımızı oradan alalım." dedi. Şafak kısa bir an gözlerime baktı, sonra kahvesine uzandı ve bir yudum aldı. Herkes içinde tuz olduğunu düşünebilirdi ama içine bal katmıştım. Bu yüzden Şafak gülümsüyordu. Ben de herkes cevabı almış olsa da Yağmur'a dönüp "Evet." dedim. Şafak sanki bunu bilmiyormuş gibi rahat bir nefes verdiğinde ona gülerek baktım.

Yağmur sonra kızıma döndü ve "Annenin bu adamla evlenmesini istiyor musun?" diye sordu.

Yaz sandalyesinde gülümseyerek kıpırdadı. Şafak ve ben ona gülümseyerek bakarken o utandığı için omuzlarını biraz kendine doğru çekti ve elleriyle sandalyenin uçlarına bastırırken, "Annemin Şafak Abi ile evlenmesini çok istiyorum." dedi. Şafak ve ben aynı anda ellerimizi dudaklarımıza götürüp ona bir öpücük gönderdik.

Yağmur bu sefer Sultan Hanım'a döndü. "Efendim, duyacağımızı duyduk." dedi ciddiyetle. "Kızımızın mutluluğu ve refahı bizim için çok önemlidir ve oğlunuz Şafak, kızımıza güzel bir gelecek sunmaya oldukça istekli görünüyor. E bize daha fazla söz düşmez. Verdim gitti!" dediğinde salonda sevinç kahkahaları ve alkışlar yükseldi. Herkes ayaklandı. Ben ve Şafak sırayla el öpmeye başladık.

Önce Sultan Hanım'ın elini öptüm. "Bu deli çocuk sana emanet. Onun kanını bir sen durgunlaştırabildiğin gibi yine sen dalgalandırıyorsun. Dalgaları seni korusun, durgunluğu sana huzur versin. Artık birbirinize emanetsiniz." dediğinde yüreğimde bir yanma hissettim. Güzel sözleri beni duygulandırmıştı ve ona sıkıca sarıldığımda cevabımı vermiştim.

Aysun Hanım'ın elini öptüm. "Artık gerçekten annen oldum, değil mi?" dediğinde buruk bir tebessüm ettim.

"Siz beni kendi kızınız yerine koyalı çok oldu. Bırakın, size 'anne' diyerek ben de teşekkürümü edeyim." dedim ona sarılırken. Sırtımı sıvazlarken parmak uçlarından tenime şefkatini bıraktı. Ona daha çok sarılmak istedim.

Ardından arkadaşlarımızla tebrikleştik. Herkesin gözlerinde bizim mutluluğumuzun kırıntıları vardı ve kendimi çok mutlu hissettim. Rüzgâr'ı köşedeki beşiğinden aldım ve Yaz, Şafak'ın kucağında otururken ve Rüzgâr kucağımdayken bir fotoğrafımızı çekti Yağmur.

Sonrasında bir sürü fotoğraf çekmeye devam ettik. Herkesle bazen tek tek, bazen de toplu fotoğraflar çekindik. Kahkahalarımız salonu inletti. Sohbetler hiç son bulmadı. Gece iyice çökene ve yorgunluğu omuzlarımızda hissedene kadar sohbet ettik, dudaklarım gülümsemekten ağrıyana kadar gülümsedim.

İnsan bir çatının altında olduğunu hissettiğinde mutlu olurdu. Ama insan o çatının altında ailesiyle beraber olduğunu anladığında yaşadığını hissederdi.

Yaşıyordum. Yaşıyorduk.

☁️

Misafirler gideli birkaç dakika olmuştu ve salondaki kahve fincanlarını mutfağa götürmek için hareketlenmiştim ki arkamdan belime sarılan kollar beni yerime sabitledi.

"Boş ver, yarın beraber toplarız." dedi ve omzuma yumuşak bir öpücük kondurdu. "Tabii yarını uyuyarak geçirmezsek." dediğinde sesinde yaramaz tınılar sezdim. Ona doğru baktığımda yüzünde hain bir sırıtış vardı. "Uyumamayı planlıyoruz ya." diye eklediğinde utançla eline vurdum.

"Ne kadar kötüsün! Ben öyle demedim ki!" dedim ve Şafak kahkahasını kulaklarıma bahşetti.

"Uyuyacak mıyız yani?" diye sordu eğlenir bir tonda. Benimle hâlâ eğlendiği için kollarının arasından çıkmayı planlıyordum ki beni daha sıkı tuttu. "Tamam tamam, kaçma." diyerek beni iyice kendisine sabitledi.

Salonun ortasında, istemeden kalma bir karmaşanın içinde, çocuklarım mışıl mışıl uyurken, sırtım onun göğsüne yaslı, onun kolları belimi sıkıca sarmışken, boynuma dudakları dokunurken, başım onun omzuna yaslıyken durdum ve bu anın tadını çıkardım.

Belime sardığı kollarının üzerindeki ellerimi hareketlendirdim ve onun bana daha da sıkı sarılmasını sağladım. Hiç itiraz etmedi.

"Aklımı bulandırıyorsun." dedi boğuk bir ses tonuyla. Açıkta kalan boynumdan kokumu içine çektiğinde tüylerim diken diken olmuştu.

Derin ve kesik bir nefes aldım. "Sen de bende akıl bırakmıyorsun." dediğimde boğuk kıkırtısı boynuma gömüldü.

"Sana dokunmak şanslı hissettiriyor, sevgilim." dediğinde başımı ona doğru çevirdim. "Güzel gözlerine bakıp kirpiklerinle gözlerini kapatışını yakından izleyebilmek, ellerini tutabilmek, omzunu öpebilmek, kollarımı beline sarabilmek, güzel kahkahalarından birine sahip olabilmek kendimi ömrüm boyunca şanslı hissetmeme yetiyor."

Gülümsediğimde gülüşümü öptü. Belimdeki kollarıyla beni kendisine doğru çevirdi. Uzaklaşmama izin vermedi.

"Sana olan sevgim göğsümden taşıyor artık." dediğinde alnımı alnına yasladım. Bu adam benim sonum olacaktı. Bir eli boynumu kavradı ve baskıyla çenemi kaldırdım. Dudakları, dudaklarımdan birkaç santim ötedeydi. Sevgiden göğsüm kabarırken bu mesafe bana uçurum gibi hissettirdi.

"Beni öpmeni istiyorum." diye fısıldadım dudaklarına doğru.

Dudakları usulca kıvrıldı ama beni öpmedi. "Benden daha çok isteyemezsin ama bırak da seni biraz şımartayım." dedi. Neredeyse bunu dediği için üzülecektim ve Şafak bunu fark edince boğuk bir sesle kıkırdadı.

Boynumdaki kolu sayesinde boynumun diğer tarafını açıkta bıraktı. Kızgın dudakları kulağımın hemen arkasından başlayıp omzuma doğru usul usul öpücükler bırakırken tenim yanmaya başladı. Kendimi ona daha çok yaklaşırken buldum. Göğsüm göğsüne baskı uygulayınca öpücükleri kesikleşti.

Üzerimdeki kıyafetler bana baskı yapmaya başlarken topukluların üzerinde durmak çok zor geldi. Ondan destek alabilmek için kollarımı boynuna doladım.

"Bütün gece seni kollarımın arasına alabilmeyi hayal ederken ne savaşlar verdim biliyor musun?" diye sordu boğuk bir ses tonuyla. O tanıdığım kibar Şafak'ın saniyeler içinde yok olduğunu ve yerini daha gözü kara, daha sabırsız bir adamın aldığını hissettim.

"İşte buradayım." diye fısıldadım. "Kollarının arasında."

Şafak, belimdeki elinin baskısını artırdı ve beni kendisine daha çok çekti. Onun her bir kıvrımını kendi tenimde hissederken tenim karıncalandı.

"Evet," dedi Şafak. Eli belimde dolandıkça ve sırtıma doğru yol aldığında midem kasıldı. "Kollarımın arasındasın." Göğsüm, söylediklerinin ve temasının ağırlığıyla hızla inip kalkarken onun kalbinin gürültüsünü duyabildiğime yemin edebilirdim. "Olman gereken yerdesin." dediğinde sırtımdaki eli biraz daha aşağıya doğru indi ve dudaklarımın arasından keskin bir soluk vermekten kendimi alıkoyamadım.

Ona ihtiyacım vardı. Bu teması yeterli gelmiyordu. Yeterince yakınımda değilmiş gibi hissediyor ve ona karışmak için arsız bir istek duyuyordum. Bu duruma gelmeyi ikimiz de planlamamıştık ama işte buradaydık.

Başını bana doğru eğdi ve dudaklarımız arasında kısa bir mesafe kalmışken belimi hafifçe sıktı. Tenim karıncalandı. Midem kasıldı. "Beni dansa davet et." diye fısıldadım dudaklarına doğru. Onunla yine plak odasında dans etmeyi çok istiyordum.

Şafak, tenimden sesli bir nefes aldıktan sonra dudaklarımı öpmeye başladı. Hiç de kibar, hiç de sabırlı bir öpücük değildi. Kendimi saniyeler içerisinde tükenmiş hissettim ama belimdeki teması beni tekrar ayağa kaldırdı. Beni öpmeye devam ederek, dudaklarımın her kıvrımında kendi izini bırakarak beni tüketmeye de devam etti. Sonra eli, kalçama doğru uzanıp beni mümkünmüş gibi daha çok kendisine çektiğinde beni kendisiyle beslemeye devam etti. Ve yine arsız bir istekle bana verdiklerini benden alarak beni tüketti.

Öpüşünden sersemlemiş bir haldeyken birkaç santim uzaklaştı ama dudaklarının tadını dudaklarımda hissedeceğim kadar yakınımdaydı hâlâ. "Seni dansa davet edeceğim." dedi ve dudaklarıma tekrar sertçe kapandı. Uzun sürmedi. Gözlerimi açamayacak kadar sersemlemişken göğsüm hızla inip kalkıyordu.

"Ama önce sana nasıl dans edileceğini öğreteceğim." dedi.

Bu... Bu hayatımda duyduğum, kanımı kaynatan en baskın cümleydi.

Beni tekrar öpmeye başladı ve sırtımı soğuk bir duvara yasladım. Onun baskısıyla belim kıvrıldı ve ondan kaçarken aslında ona daha çok yaklaştığımı o an fark ettim. Sağ eli şakağımdan başlayarak dudaklarıma kadar usulca indi ve gözlerimin içine kararlılıkla bakıp "Öğrenmek istiyor musun?" diye sordu.

Aklımdan onlarca düşünce, onlarca yaşanmışlık ve onlarca belirsizlik geçti ama hiçbiri ondan daha baskın gelmedi. Bu yüzden gömleğinin yakalarından tutup onu kendime doğru çektiğimde ve dudakları dudaklarımdan yalnızca bir santim uzaktayken, "Hiç unutmayacağımdan emin ol." dedim.

Şafak'ın dakikalardır canını acıtan görünmez zincirler benim söylediklerimden sonra bileklerinden kayıp gitti ve kendimi ona tam anlamıyla karışırken buldum. Bacaklarımı beline sardığımın farkında değilim ama yapmışım. Onun odasında girdiğimizi komodinde duran bebek telsizini gördüğümde fark ettim.

Kendi odamda uyuyan oğlumu duyabilmemiz için burada duruyordu telsiz.

Onun koyu çarşaflarına uzandığımı fark ettiğimde belindeki bacaklarımı çözdüm. Bana birkaç saniye değerli bir hazineymişim gibi baktı ve bana dokunursa lanetleneceğini bilse bile bu gerçek onu heyecanlandırmış gibi bana dokundu. Üzerime tamamen uzandığını hissettim ama onu taşımak zor gelmedi. Ben günlerdir onun sevgisinin ağırlığını kalbimde taşıyordum. Bedeni canımı acıtmazdı.

Üzerimdeki elbiseyi özenle üzerimden çıkardı. Gömleğinin düğmelerini özenle çözdüm. Göğsümde göğsünü sahiden hissettiğimde nefesim kesildi. Onunla bu halde olduğuma inanamıyor ama düşünerek ânın büyüsünü de bozmak istemiyordum. O yüzden aklımın bütün parçalarını kaybedene kadar ona kapıldım.

Onunla olmak, dibi olmayan bir okyanusa dalmak gibiydi. Ölüm ensemdeydi, hissediyordum. Okyanus beni nefessiz bırakıyordu ve tüylerim ürperiyordu ama onun içinde savrulmak, beni istediği yöne çekmesi ve beni evimdeymiş gibi hissettirmesi bu serüveni benim için unutulmaz kıldı.

Ona karıştım. Onun bana karışmasına izin verdim.

Yatakta onun yanında uzanıyorken dakikalar önce yaşananların tek bir saniyesini bile geri almak istemediğimi hissettim ve bu hislerimi gözlerimle ona gösterdim. Onun rahatladığını bariz bir şekilde görürken çıplak bedenlerimizin üzerine ince bir pike örttü.

Ona sokuldum. Göğsünde yatıyorken başımı ona doğru kaldırdım ve "Bu gece uyumamayı o kadar çok istedin ki gerçekten uyumadık işte. Gördün mü?" dedim ve göğsünden kopup gelen bir kahkahayı bana bahşetti. Dudaklarım istemsizce kıvrıldı.

"Uyumamak için beraber dakikalarca dans ettik. Uyumamak hiç de sanıldığı gibi yorucu değilmiş." derken sesinden neşe akıyordu. Saçlarımı okşarken çenemi göğsüne yasladım ve "Ne demezsin." diye mırıldandım. Her bir kemiğim ağrırken bunu demesi gülünçtü tabii.

Doğruldu ve "Sen burada dinlenirken ben bize enerji verecek bir şeyler getireyim." dedi ve başıma bir öpücük kondurup yataktan çıktı. Üzerine kıyafetlerini aceleci bir tavırla geçirdi ve aşağıya indi.

Odaya birkaç dakika sonra geldiğinde elinde isteme çikolatasını tutuyordu ve bu kıkırdamama sebep oldu. Bu gece için planladığımız tek şey buydu ve bu raddeye gelene kadar akışın bize yaptıklarının içinde savrulmuştuk.

Üstündekileri çıkardı ve yanıma gülümseyerek geldi. Sırtını yatak başlığına dayadı. Bacaklarının arasında girip sırtımı göğsüne yasladım ve onunla onun yatağında isteme çikolatamızı yedim.

Ve kendimi uzun zamandır ilk kez bu kadar hayatta hissettim.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları