Cem Adrian, Aylin Aslım - Herkes Gider mi?

Elinde cennetin kayıp haritası

Kalbinde kelimeler, yüzünde anahtarı

Kimse görmüyor, kimse bilmiyor

Ve sen hâlâ üşüyorsun

☂

MAYIS

Yaşadıklarım bir masaldı ve ben bu masaldan çok hızlı, çok ani uyanmıştım. Gerçekler, huzurun gölgede bıraktığı gerçekler bir bir gün yüzüne çıkmıştı. Afallamıştım, elim ayağıma dolaşmıştı. Huzur ve güven benliğimi sanki kalıcıymış gibi kaplayınca kendimi önceden nasıl savunduğumu unutur olmuştum.

Kapının önünde dolanıp durdum bir an. Ne yapacağımı kestirmem lazımdı. Site güvenlikliydi ama güvenliği geçebilirlerdi. Kapılar kilitliydi ama eve girebilirlerdi. Camları kırabilirlerdi.

Tedirginliğim arttı. Aklımda Şafak'ın sesi dolanırken toparlanmak ve düşünmek çok zordu. Ne hâldeydi, ne yapıyordu bilmiyordum. Ne gelmişti başına, bilmiyordum ve delirecek gibi hissettim.

Nefeslerim sıklaştı. Ellerim daha çok titremeye başladı. Bedenim de titriyordu ve üşümeye başlamıştım. Derin bir nefes almaya çalıştım. Karnımı ovdum ve gözlerimi kapattım. Nefes egzersizi yaptım birkaç saniye. Biraz olsun toparlandığımda telefonu açtım ve ilk işim Hakan'ı aramak oldu.

"İyi akşamlar, Kırmızı Bandanalı Kız." diye neşeyle açtı telefonu.

"Kayınbabamlar Şafak'a saldırdılar sanırım." diye cevap verdim ona, onun neşeli sesinin aksine. Sesi kesildi bir an. "Ömer Abi'yi arayacağım. Şafak'ı bul Hakan. Sesi çok kötüydü. Onu bul." Sesim titredi. "Onu bul." diye fısıldadım.

"Sen evde misin?" diye sordu. Ayaklandığını işittim. Rüzgâr sesi doldu kulaklarıma.

"Buraya geliyorlarmış. Kapıları kilitledim ama Şafak dışarıda bir yerlerde. Sesi çok kötü geliyordu. Yalvarırım bul onu Hakan." Sesim titrekti, cümleleri bir araya getirmek bile çok zordu ama Hakan beni anladı.

"Tamam güzellik!" Hakan, sesini neşeli tutmaya çalıştı. "Ben onunla ilgileneceğim ve sana sağ salim getireceğim tamam mı?" dedi bir abi edasıyla. Sürekli bir rüzgâr sesi geliyordu. "Sen şimdi kapıları kilitle ve Yaz ile bir yere saklan. Sizi mümkün olduğunca geç bulmalarını sağla." Kapı kapanma sesini duydum. "Ömer Abi'yi eve gönderiyorum. O gelene kadar sizi bulmamalarını sağla. Sana güveniyorum Mayıs."

"Şafak'ı bul." dedim. Dilim başka bir şeye dönmüyordu sanki.

"Bulacağım." dedi yemin eder gibi. "Sen kendini koruyacak mısın?" diye sordu ciddiyetle.

"Bizi bulamayacaklar." dedim.

"Aferin." dedi Hakan. "Sen güçlü bir kadınsın. Korku işlemez sana. Çocuklarını da koruyacaksın. Biz gelene kadar onları kelepçelersin bile sen." Sesini neşeli tutmaya çalıştı yine. "Onlar kim, size bulaşmak kim! Sen hepsinin üstesinden gelirsin."

"Hakan korkuyorum." dedim titrek bir sesle. Bu yalandan güç motivasyonları bir şeyi çözmüyordu. Korkuyordum. Çocuklarıma bir şey olmasından korkuyordum. Şafak'a bir şey olmasından korkuyordum.

"Şşş," dedi Hakan. Durduğunu işittim. "Korkuyorsun biliyorum." Ağlamam hızlandı. Gözyaşlarımın tuzlu tadını aldım. "Ama şu an sizi koruyacak tek kişi sensin. Güçlü kalmak çok zor biliyorum ama çok kısa bir süre dayanmanı istiyorum Mayıs. Söz, Şafak'ı da alıp geleceğim yanına. Sen sadece kendini koru. Çok kısa bir süre. Sana söz veriyorum göz açıp kapayıncaya kadar geçecek. Sen bu süreyi iyi değerlendirirsen hiç kimseye hiçbir şey olmayacak. Söz veriyorum. Hakan sözü."

"Şafak'ı bul." dedim. "Şafak'ı bul." Sesim daha çok titredi. "Şafak'ı bul." Sesim silikleşti iyice.

"Bulacağım." dedi Hakan ve telefonu kapattı. Birkaç saniye gözyaşlarımın akmasına izin verdim. Sonra her zamanki gibi toparladım kendimi. Saçlarımı düzelttim, gözyaşlarımı sildim. Derin nefesler alıp verdim ve Yaz'ın odasına gittim.

Yaz uyuyordu. Yatağa yaklaştım ve saçlarını okşadım. Gözlerini yavaşça araladı. "Anne?" diye fısıldadı. Sesi çatlamıştı uykudan uyandığı için.

"Cennet kokulum, uykuna biraz ara vermen gerekiyor." dedim. Titriyordum aslında. Yansıtmıyordum sesime. "Şafak Abin bize sürpriz yapmak için dışarı çıktı. Ben de biz ona sürpriz yapalım istiyorum. Bana katılır mısın?" diye sordum. Gözlerini ovaladı. Çocuksu bir tebessüm belirdi yüzünde. Yataktan doğruldu.

Ben kaküllerini düzeltirken, "Ne yapacağız?" diye sordu heyecanla. Ağlama isteğim artıyordu ama yutkunarak o hissi yok etmeye çalıştım.

"Şafak bize abur cubur almaya gitti. Sen mutfak dolabına saklanacaksın. O, eşyaları dolaba koymak isteyince sen bir anda dolaptan çıkıp onu korkutacaksın. Nasıl fikir?" Heyecanlı anlatışım onu daha da heyecanlandırdı.

"Olur!" dedi uykulu olsa da neşeyle. Yorganı üzerinden attı. Sandalyesinin üzerindeki hırkasını giydirdim ve elini tuttum. "Şafak Abim ben hiçbir şeyden korkmam diyordu ama onu şimdi çok güzel korkutacağım anne!" Merdivenleri hızlı hızlı indi. "Sen hiç merak etme! Ben çok güzel saklambaç oynuyorum. Kimse beni bulamıyor. Şafak Abim de bulamayacak."

"Tabii ki meleğim." dedim ona. "Bu yüzden sen saklan dedim ya zaten. Beni bulur Şafak ama sen çok güzel saklandığın için şakamızı anlayamaz."

Yaz neşeyle kıkırdadı. Evin içinde dolanırken tedirgindim. Bir yerlerden girmiş olabileceklerinin korkusu, tüm bedenimi sarmıştı ve sakin görünmeye çalışmak çok zordu. Mutfağa geldiğimizde kapıdan en uzak dolabı seçtim ve içindekileri tezgâha çıkardım. Yaz da bana yardım etti. Rafı da yerinden çıkardım. Dolabın içine yasladım.

"Hadi anneciğim." deyip Yaz'ı dolaba yönlendirdim. Kıkırdadı ve küçük bedenini dolaba sığdırdı. Girmeden önce başını çıkarıp bana baktı. "Ben sana seslenene kadar sakın çıkma tamam mı? Hiç ses de çıkarma. Ne duyarsan duy buradan çıkma. Şafak Abin ile oyun oynuyoruz ya biz. Belki yanlış anlarsın konuşulanları. Sen, ben sana seslenene kadar buradan çıkma. Yoksa planımız bozulur, tamam mı Meleğim?" dediğimde beni ciddiyetle dinledi ve başıyla onayladı. "Nefessiz kalırsan dolap kapağını çok az aralayabilirsin ama burada olduğunu sakın kimseye belli etme."

"Söz anneciğim." dedi. Elini bana doğru uzattı. Tuttum ve ellerinden defalarca öptüm. O bilmese de onunla vedalaştım. Belki onu bir daha göremem diye güzel yüzüne, sarı saçlarına uzun uzun baktım.

"Annen sana kurban olur. Cennet Kokulum benim." Bir kez daha öptüm elini. Babasından aldığı gözlerine uzun uzun baktım ve zor da olsa dolap kapağını kapattım. Tezgâha çıkardığım malzemeleri üstteki dolaplara dağıttım. Ortada hiçbir kanıt bırakmadım. Sonra tezgahtaki bıçak setinden titreyen ellerimle bir bıçak aldım. Mutfak perdelerini tamamen çektim. Duvarların yanından geçerek salona ulaştım ve salonun perdelerini de tamamen çektim.

Bedenim tir tir titriyordu. Rüzgâr karnımda durmadan dönüyor, tekmeliyordu. Nefeslerim sıklaşmıştı. Gözlerimden ürkek gözyaşları akıyordu ama ayaktaydım. Gücüm vardı, korkuyordum ama cesaretim de vardı. Bana da kızıma da dokunmalarına izin vermeyecektim.

Sessizlik ürkütücüydü. Sessizlik soğuktu. Tenim ürperiyordu ve olduğum yerde titremek rahatsız ediciydi. Durmadan dualar ediyordum. Şafak için, kızım için, oğlum için... Bu geceyi hepsinin atlatması gerekiyordu. Benim onlar için ayakta kalmam gerekiyordu.

Bir ses duydum. Mutfağa gitmek için salondan çıkmıştım ki koridorda bir ses duydum. Mutfağın arkasında kalan odadan geliyordu ses. Daha önce girmediğim bir odaydı. Bir ses daha duyunca korkudan tir tir titresem de elimden geldiği kadar hızlı yürüyüp salondaki yarım bölme duvarın arkasına saklandım.

Bir kapının açılma sesini duyduğumda gözlerimden yaşlar akmaya başladı. Bedenim titriyordu ve öyle korkuyordum ki bacaklarımdaki bütün dermanı yitirmiş gibiydim. İçimden dualar etmeye başladım. Kaçamazdım bu halimle, yapabileceğim tek şey kızımı korumak için kendimi öne atmak olurdu. Kızımı bulmamaları gerekiyordu. Oğlumu nasıl koruyacağımı da bilmiyordum. Aklımı yitirmek üzereydim. Ne yapmam gerektiğine bir türlü karar veremiyordum.

Bir camın kırılma sesini duydum. Ayak sesleri artmıştı. Konuşmalar duyuyordum ama kısık sesliydi. Dışarıdan geçen birine yakalanmamaya çalıştıkları belliydi. Hepsi erkekti ama kaç kişi olduklarını kestiremiyordum.

Yakalanacaktım. Hiç gizlenememiştim. Nereye gizlenecektim ki zaten bu halimle? Ömer Abi gelene kadar tek umudum salona girmemeleriydi.

Vazoları devirdiler, camları kırdılar, vestiyerdeki kıyafetleri yere attılar. Tabloları devirdiler. Zemine, kokusu bana kadar ulaşan çok kötü bir madde döktüler. Dökerken gülüştüler. Ben ise korkudan hareket edemiyordum.

Sonra içlerinden birini tanıdım. Yusuf'un kuzeni Ali'nin sesini tanıdım ve bir anda onu tam karşımda gördüm. Elinde bir sopayla salona girmişti çünkü. Onu görür görmez gözyaşlarım hızlandı. Afallamıştı beni gördüğüne. Korkudan titreyen bedenime kısa bir göz gezdirdikten sonra gözlerini kıstı ve üzerinden afallamayı attı.

Sinsice gülümserken üzerime doğru yürümeye başlamıştı.

ŞAFAK

"Şafak!" Tanıdık bir ses duymuştum ve kapalı olan bilincim bulanık da olsa yerine gelmişti. Bir anda uçurumun kenarından aşağı düşmüş gibi irkilerek ayıldım ama bir şey göremedim. Gözlerimi açmak istedim ama bunu nasıl yapacağımı o an bilemedim. Kıpırdamak istedim ama yapamadım. Konuşmak istedim ama boğazım öyle kuruydu ki yutkunamadım bile. Nefes almaya çalıştığımda da kaburgalarıma saplanan keskin bir acı, bir inilti çıkarmama sebep oldu. "Şafak buradayım kardeşim!"

Hakan'ın sesiydi bu. Nerede olduğumu bilmiyordum, ne yaptığımı da. Ne kadar süredir baygındım? Mayıs... Mayıs ne haldeydi?

"Mayıs?" diye fısıldadım. "Yaz?" diye devam ettirdim. Yutkunamadım. "Rüzgâr?"

"Şafak beni duyuyor musun? Duyuyorsan elimi sık kardeşim." Hakan'ın elimi tuttuğunu o an fark ettim ve elini az da olsa sıkabildim. "Heh be aslanım benim!" dedi Hakan. "Ambulans yolda. Hastaneye yetiştireceğiz seni. Benimle kal sadece." Sesindeki endişeyi hissetmiştim. "Bak ben buradayım. Elini tutuyorum. Seni hastaneye yetiştireceğim kardeşim."

"Mayıs?" diye fısıldadım tekrardan. Hakan cevap vermedi.

"Burçak hastanede bizi bekliyor. Çok az kaldı kardeşim, dayan." Terlediğim için yüzüme yapışan saçları geriye doğru itti Hakan. Ateşim varmış gibi yanıyordum. Yüzüm ve yaralandığım her nokta yanıyordu.

"Mayıs?" diye fısıldadım tekrardan. Hakan'ın sıkıntılı bir nefes aldığını işittim ama gözlerimi tam anlamıyla açamıyordum. Yüzüne bakmak istiyordum. Bana neden cevap vermediğini anlamak istiyordum.

Ambulans sesini işittiğimizde Hakan heyecanla ayaklandı yanımdan. Ambulansta hareketlilik oldu, birçok insanın indiğini ve bir karmaşanın başladığını işittim. Etrafımda insanlar belirdi. Bir boyunluk takılmaya başlandı.

"Beni duyuyor musunuz?" diye sordu bir kadın.

"Mayıs." dedim sadece.

Bir sedyeye dört kişi tarafından yerleştirildim ve hızla ambulansa bindirildim. Hakan'ın sesini artık duymuyordum. Oksijen maskesi takıldı, nabzım ve tansiyonum ölçüldü. Bana soru soruyorlardı ama dilim dönmüyordu başka bir şeye.

Mayıs diyordum.

Mayıs...

Sadece Mayıs.

Beynimin içinde bin bir türlü senaryo dönüyordu. Hepsinin içinde Mayıs vardı ve Mayıs, her bir senaryoda zarar görüyordu. Dövülüyordu, canını yakıyorlardı, korkuyordu, saklanmaya çalışıyor ama her defasında onu buluyorlardı. Mayıs kurtulamıyordu. Mayıs'ın canı yanıyordu. Her senaryo farklı işliyor ama aynı sonla bitiyordu. Zihnim uyuşmuştu, bozuk bir plak gibiydi.

Serum takıldı. Zaman kavramını yitirmiştim. Hastaneye gelir gelmez ambulansın kapısı açıldı ve Burçak'ın sesini duydum. Acil tıp teknisyenleri Burçak'a durumum hakkında bilgi verirken Burçak'ın elimi tuttuğunu hissettim. Geri sıkamadım, gücüm yoktu.

Sedye hızla hareket ederken gözlerimi yavaşça aralamaya çalıştım. Ne kadar yapabildim bilmiyorum. Vücudumun fonksiyonlarını kaybetmiş gibiydim. Burçak ile göz göze geldiğimde "Mayıs." diye fısıldadım.

"Mayıs ameliyathanede." dedi Burçak soğukkanlılıkla. Nefesim kesildi. Yutkunamadım. O an, biraz önce hissedemediğim gücüm yerine geldi. Yüzümdeki maskeyi çıkarmaya çalıştım ve başardığımda "Beni Mayıs'a götür." diyebildim. Sesim daha baskındı. Doğrulmaya çalıştım. Üzerimdeki kablolardan da tuhaf tuhaf aletlerden de kurtulmak için kollarımı savurmaya başladım.

Burçak, sedye ile koşar gibi yanımda ilerlerken "Şu an ona hiçbir yardımın dokunmaz. İstesen de göremezsin onu. Ayrıca seni tedavi etmeden kolunu bile kıpırdatmam sana. Uslu bir kardeş ol ve bana güven. Mayıs güvenli ellerde." dedi kolumu tutarak.

Yüreğim sıkışıyordu. Pişmanlık ve yetersizlik hissi öyle baskın gelmişti ki hissettiğim fiziksel ağrılar geri planda kalmıştı. Onu koruyamamıştım. Onları koruyamamıştım. Kendi evimde bile onları koruyamamıştım. Yapamamıştım. Bana tüm varlığıyla güvenen kadının, çatımın altına sığınan kadının başına yıkmıştım çatımı. Bir enkazın altında bırakmış, elimi bile uzatamamıştım. Onu kurtarmak için hiçbir şey yapamamıştım.

Bundan sonraki süreç ölüm gibiydi. Röntgen, MR, EKG ne var ne yoksa her şey yapılmıştı. Kontroller bitmemişti. Burçak'ın söylediğine göre bir kaburgam kırıktı ve bir de çatlak vardı. Omzumda doku zedelenmesi vardı. Yüzüme, ellerime pansumanlar yapılmıştı. Başımı yere vurdukları için kaşım açılmıştı ve kaşıma dört dikiş atılmıştı. Sayısız çürük ve çizik izleri de taşıyordum bedenimde.

Bir odaya alınmıştım. Kaburgam kırık olduğu için korse giymiştim. İlk anlardaki gibi canım yanmıyordu nefes alırken ama yine de zorlanıyordum. Dinmeyen bir sızı vardı bedenimde. Pansumanlar bitmiş, sonuçlar incelenmişti. İşlemler biter bitmez kolumdaki serumu çıkardım. Yatakta doğruldum. Odada Hakan ve Burçak vardı ve ikisi ayaklandığımı görünce gözlerini bana çevirdiler. Artık konuşacak durumdaydım az da olsa.

İkisi de ayaklandı. Bana doğru gelmeye başladılar. "Ağzınızı bile açmayın." dedim itiraz edeceklerini anladığımda. Üzerimde kanlı kıyafetlerim vardı ve ayakkabım yırtılmıştı. Umursamadım, giydim üstünkörü. Ayakkabımı giyerken bile aklımdaydı güzeller güzeli kadın. Ona ayakkabılarını giydirdiğim her an aklıma gelmiş, burnumun direğini sızlatmıştı.

Vicdan azabı korkunç bir histi. Bunu babamı kaybettiğimde çok net hissetmiştim. Babamı son kez görme şansını reddettiğim için çok vicdan azabı çekmiştim. Ona bir veda bile edememiştim ve bu korkunç acı, hâlâ ensemde soğuk bir his olarak benimle. Şimdi de Mayıs'ı koruyamamış olmanın vicdan azabı yüreğimi sıkıştırıyordu.

Adım atarken kaburgalarım batıyordu ama umursamadım. Burçak bana yol göstermek için önden yürürken Hakan koluma girmek istedi, reddettim. Aciz bir duruma düşmüştüm ve bunu kabullenemiyordum. Kendi başıma yürüyemeyen bir adamdım. Evine sığınmış bir kadını koruyamayan bir adamdım.

Asansörle iki üst kata çıktık. Hastaneye gelmemin üzerinden bir saati aşkın vakit geçmişti ve Mayıs'ın ameliyatı henüz bitmemişti. Kaşıma dikiş atılırken Burçak anlatmıştı olanları.

"Mayıs hastaneye getirildiğinde kanaması vardı. Baygındı. Beyin sarsıntısı şüphesiyle tedavi altına alındı. Rüzgâr için kritik bir andı. Bu yüzden bebeği sezaryen ile almaya karar verdi doktor."

Oysa biz yarın doktora gidecektik. Rüzgâr'ı ilk kez orada görecektim. Kalp atışlarını duyacaktım. Şimdi benim yüzümden apar topar doğuma alınmıştı. Rüzgâr'a bir şey olsa ne yapardım ben? Nasıl yaşardım bundan sonra? Mayıs'ın yüzüne nasıl bakardım?

Ameliyathanenin olduğu koridora girdiğimizde kapıda bekleyen Ömer'i gördüm. Adımlarımı hızlandırdım. Beni gördüğünde hızla ayağa kalktı. Yüzümü, bedenimi inceledi.

"Nasıl buldun onu?" diye sordum karşısına geçip.

"Efendim, lütfen oturun." deyip kalktığı koltuğu gösterdi.

"Nasıl buldun onu!" Sesimi yükselttim. Ona doğru bir adım attım. "Yetiştin mi?"

"Ben eve ulaştığımda baygındı." dedi. Sesini düz tutmaya çalıştı. Ben ise yıkılmıştım. "Salonda, kitaplığın önünde buldum." Onu öyle hayal edince kalbim sıkıştı. Aklımı yitirecektim çektiğim acı yüzünden. "Başka kimse yoktu. Üzerine birkaç kitap devrilmişti. Sanırım bir boğuşma yaşanmış ama üzgünüm efendim. Daha fazlasını bilmiyorum." Başını öne eğdi. "Yetişemedim."

"Yaz nerede?" diye sordum. Alacağım cevaptan çok korkuyordum. Ömer yutkundu.

"Eve girdiğimde Yaz'ı bulamadım. Aradım ama hiçbir yerde yoktu. Sonra ses duydum. Mutfaktan geldi ses. Dolaba saklanmış meğerse. Ne desem çıkartamadım. Çok korkmuştu." Her cümlesinde yutkunuyordu ve gözlerini kaçırıyordu. "Ben de Yağmur Hanım'ı aradım. Önce durumu anlattım, sonra eve getirttim. Dolaptan zor çıkardık. Mayıs Hanım, ona ben seslenene kadar dolaptan çıkma demiş. Çıkmamak için çok direndi ve onu aradı gözleri. Yağmur Hanım bir şekilde ikna etti. Şimdi de onun evindeler. Mayıs Hanım'ın durumunu bilmiyor."

Yaz'ın nasıl korktuğunu tahmin ediyordum. O da şu birkaç saat içerisinde çok yıpranmış olmalıydı. Oysa onu ilk tanıdığımda ne kadar neşeli, huzurlu bir çocuktu. Üçünü de bu duruma ben sürüklemiştim.

Sırtımı döndüm onlara. Elimi göğsüme bastırdım. Kaburgalarım mıydı ağrıyan yoksa yüreğim miydi ciğerlerimi sıkıştıran? Olası bütün senaryolar zihnimde bir bir dönüp dururken ellerimi titreten bir öfke, kin ve nefret ile doldum. Gözlerimi karartan bir acı, kalbimden bütün bedenime yayılmıştı.

"Şafak, otur şuraya." Burçak kolumu tuttu ama geriye ittim. Onlardan uzaklaştım. Yürüdüm, topalladım. Sargı bezi sarılı ellerimi saçlarımdan geçirdim. Kaşımdaki sargı bezini söküp atmak istedim. Nefesim kesildi.

Mayıs'ın korkudan titreyen sesini tekrar ve tekrar işitince delirecek gibi oldum. Koridor genişti ama duvarlar üzerime gelmeye başladı. Başım döndü. Mayıs'ın korku dolu halleri gözlerimde canlanırken yok olmak istedim. Silinip gitmek istedim. Kendimi hiç bu kadar yetersiz hissetmemiştim.

"Şafak, sen elinden geleni yaptın." Konuşan Hakan'dı. "Sen bizi arayarak elinden geleni yaptın. Biliyorum kendini şu an işe yaramaz hissediyorsun ama sen," Sağlam omzuma dokundu. "Elinden geleni yaptın kardeşim."

"Koruyamadım onu." diye fısıldadım sayıklar gibi. "Daha bir saat önce kendisini hiç olmadığı kadar güvende hissettiğini söylemişti." Gözlerim "Ameliyathane" yazısındaydı. Ben yine de yalnızca Mayıs'ı görüyordum karşımda. O konuşmayı yaparken gözyaşlarının parlattığı gözlerini görüyordum sadece. Bana güvenle baktığı gök mavisi gözlerini görüyordum.

"Nasıl adamım lan ben?" Hakan'a döndüm. "Onları evime aldım ama güvenliği neden artırmadım? Neden kilitleri değiştirmedim? Neden onları korumak için elimden geleni yapmadım? Neye güvendim Hakan!"

Hakan yutkundu. "Tek başıma onları korurum mu sandım? Nasıl korudum ama?" Sinirle güldüm. "Şu halime bakın! Nasıl korudum görüyor musunuz?" Öfkeden titreyen elimi kaldırdım ve yanağımda hissettiğim gözyaşını sildim. "Halimi görüyor musunuz?" Güldüm, ağlıyordum ama. Hissiz gözyaşlarıydı bunlar. "Berbat haldeyim değil mi? Çok iyi benzettiler beni. Mayıs evde beni beklerken ben onların önüne geçemedim. Gözümün önünde gittiler evime. Gidemedim arkasından. Koruyamadım." Gözlerim tekrar ameliyathanenin kapısına çevrildi. "Gölgemde dinlenen çiçeğimi koruyamadım." Burçak'a döndüm. "Babamda da böyle olmuştu. Nasıl akıllanmaz bir adamım ben, görüyor musun?" Burçak yüzünü acıyla buruşturdu. "O kalp krizi geçirmeden önce de nasıl olsa yarın görüşürüz deyip yanına gitmeyi ertelemiştim. Oysa o an yanında olsaydım, onu kurtarabilirdim. Ertelemeseydim, onun yanına gitseydim babam da yaşıyor olurdu." Burçak yanıma geldi ve sarılı ellerimden tuttu.

"Sus." dedi. Dikkatlice sarıldı bana. "Sus." dedi sesi titrerken. "Bunu sana bir daha yaşatmam." Sırtımı sıvazladı. "Biliyorsun. Mayıs sana kızgın değil. Bunu biliyorsun ama kabul etmiyorsun."

"Bana istediğini yapsın." dedim duygu barındırmayan bir tonda. "Mayıs bana istediğini yapsın, isterse suçlu olduğumu düşünsün ama uyansın. Rüzgâr için, Yaz için uyansın." Burçak'ın gözlerine daha önce hiç sahip olmadığım bir istekle baktım ve fısıldadım. "Benim için uyansın."

Saatlerce ağlamak istesem de derin bir nefes alıp başımı kaldırdım. Ağlayıp güçsüz düşmek istemiyordum. Suçluydum, çok fena çuvallamıştım ama düzeltmem gerekiyordu. Nasıl dağıttıysam öyle toplamam gerekiyordu. Nasıl düştüysem öyle de kalkmam gerekiyordu.

Titrek bir nefes verdim. Telefonum yoktu, Hakan'dan telefonunu istedim. Duvara yaslandım ve yere yavaşça çöküp oturdum. Yağmur'u aramıştım ve telefona saniyesinde cevap verdi.

"Durumu nasıl?"

Yağmur'un sesini duyunca konuşma cesaretimi tamamen kaybettim. Korkmuştu, endişeliydi ve ona ne diyeceğimi bilemedim.

"Hakan konuşsana! Durumu nasıl?"

"Yağmur benim." diye yanıtladım onu. Yağmur titrek bir nefes aldı.

"Çok şükür." diye mırıldandı. "Şafak, iyi misin?" diye sordu endişeyle. Gözlerimi kapattım. Bana kızmasını bekledim içten içe. Hak ettiğimi düşündüğüm için kızar sandım ama kızmadı.

"Değilim." dedim. Dürüst oldum çünkü yalan söyleyecek yüzüm yoktu.

"Şafak senin suçun değildi." dedi Yağmur. "Sakın böyle düşüneyim deme. Senin suçun değildi."

"Evde beni bekliyordu." dedim. Gözümden bir damla yaş aktı. Avcumu alnıma yasladım.

Yağmur sıkıntılı bir nefes aldı. "Sen bu adamları bilmiyorsun. Neler yapabileceklerini bilmiyorsun. Basit bir velayet davası değildi bu ve sen onlara hazırlıksız yakalandın. Bu seni suçlu yapmaz. Senin bir hatan yok, anladın mı? Sen olmasaydın Mayıs çoktan zarar görmüştü. Çoktan Konya'ya götürmüşlerdi onları." Tekrar bir nefes aldı. "Mayıs senin yanında güvendeydi. Eğer bir an bile bunu hissetmesem sana onun yüzünü bile göstermezdim, anlıyor musun? Kardeşimi sokakta bulmadım sonuçta ben. Sen, sana güvenmemi sağladın. Bu yüzden şimdi sende hiçbir suç bulmuyorum. Kendini suçladığını görürsem sana bir daha bir damla bile kahve yapmam. Alıyor mu kafan bu engin bilgileri? Yeterince yerinde mi aklın?"

Yağmur, hep aynı Yağmur'du. Acı çektiğini biliyordum, Mayıs için endişelendiğini biliyordum ama o gerçekten çok güçlü bir kadındı ki şu an kendini suçlamaktan ayakta bile duramayan beni teselli ediyordu.

"Yaz nerede?" diye sordum.

"Diğer odada." Duraksadı. "Durmuyor yerinde. Mayıs'ı istiyor."

"Sesini duyayım."

Yağmur duraksadı ama sonra onayladı. Oda değiştirdi, birkaç saniye sessizlik oldu. Sonra Yaz'ın sesini duydum. "Şafak Abi?" dedi ağlamaklı bir tonda. Sesini duyunca boğazıma bir yumru oturdu.

"Prenses." diye yanıtladım onu. "Nasılsın Prenses?"

"Annem yanında mı?" diye sordu. Sesi ağlamaklıydı. Yüreğim sıkıştı.

Ameliyathane kapısına baktım. "Yanımda." dedim. Durgundum. "Ama uyuyor."

"Ben de görmek istiyorum onu." dedi. "Beni kandırıyorsunuz siz. Biz annemle oyun oynuyorduk. Seni korkutacaktık ama şimdi annemle konuşamıyorum. Ben annemi istiyorum. Uyandır onu. Söyle, Yaz seni çok merak etmiş de. 'Dolaptan hiç çıkmamış, seni beklemiş.' de." Burnunu çekti. "Hadi uyandır ve söyle. Beni kandırmaman için seni duyacağım söylerken. Hadi söyle Şafak Abi." Ağlamaya başladı yine. Gözlerimi sımsıkı kapattım. Ne diyeceğimi bilemedim. Öyle sıkıştırmıştı ki beni köşeye, dilim tutulmuştu. Ben konuşmadıkça daha çok ağlamaya başladı.

"Ben düştüm Prenses." dedim ona. Sesimi toparlamaya çalıştım. "Şimdi hastanedeyim. Yanıma gelmek ister misin? Sonra anneni görürüz. Ne dersin?" Yaz huzursuz mırıltılar çıkardı. Annesini görmek istediğini biliyordum. Onu oyaladığımı anlamıştı. "Biraz kötü düştüm. Burada kimse beni nasıl iyileştireceğini bilmiyor. Ben diyorum, Yaz yanımda olsa ne güzel olurdu diye. Sen iyileştirirsin beni değil mi?"

Ne dediğimi ben de bilmiyordum. Bir şey planlamıyordum. Sadece o an ne yapmam gerektiğini düşünüyorsam onu yapıyordum. Belki yanlıştı yaptığım. Belki Yaz'ı buraya getirmek yanlıştı ama yapmam gerektiğini hissettim. Mayıs böyle yapıyordu, değil mi? Kötü bir olay yaşadığında ve bunu Yaz'a belli etmek istemediğinde oyunlaştırıyordu, şakaya vuruyordu. Doğrusu bu olmalıydı.

"Tamam." diye mırıldandı Yaz. "Sen nerede olduğunu Yağmur Abla'ya söyle, olur mu?"

Gözlerimi kapattım. Yaz'ın üzgün sesini duyduğum her an kalbim vicdan azabıyla sıkışıyordu. Derin bir nefes aldım. "Tamam Prenses." deyip telefonu Yağmur'a vermesini bekledim ve Yağmur'a buraya gelmelerini söyledim. Doğrusu bu muydu, bakıp görecektik.

Telefonu kapattığımda koridorda benimle bekleyen üçlüye çevirdim gözlerimi. Hepsi beni izliyordu. Bunu yeni fark ediyordum. Burçak'ın gözleri dolmuştu. Hakan ifadesizce yüzüme bakıyor, Ömer ise gözlerini kısmış beni izliyordu. Hareketsiz kalmaları beni huzursuz etti. Neden böyle baktıklarını anlamadım.

Ben yalnızca yapmam gerekeni yapmıştım ama onlar bana baktıklarında başka bir şey görüyordu. Başka bir adamı...

Bir babayı.

☁️

Biraz zaman geçti. Çöküp kaldığım yerden kalkmadım. Kaburgamda sızılar vardı ve korse işe yarasa da yine de nefes almak zordu. O yüzden yüreğim sıkışsa bile sakin nefesler almaya çalışıyordum. Gözlerim sızlıyordu, yanıyordu. Ameliyathanenin önünden ayrılmamıştım. Nereye gideceğimi bilmiyordum. Ne yapmam gerektiğini de.

Elimde olsa, kapıdan içeri girer ve Mayıs'ın ellerinden tutardım. Beni hissetmeyeceğini bilsem de elinden tutardım. Bu akşam o elleri tutmadığım için özür dilerdim. Üşüyorsa içeride, hissedersem üşüdüğünü, çıkarır verirdim ceketimi. Korkuyorsa içeride, bilinci yerindeyse, gözlerinin içine bakmak isterdim. Konuşacak bir tanıdık arıyorsa, onu saatlerce dinlerdim. Eğer ameliyathanenin ışıklarını sevmiyorsa gözlerini alan ışığı elimle engellerdim.

Orada olsam, burada değil de orada olsam, onun için her şeyi yapardım. Dışarıda olmak, o içeride Rüzgâr için mücadele ediyorken burada öylece oturuyor olmak dışında her şeyi yapardım.

Gözlerimden akıp giden gözyaşlarını elimin tersiyle sildim. Burnumu çektim. Gözyaşlarım, yüzümdeki çiziklerin üzerinden akıp giderken sızladı yaralarım.

Burçak yatmam gerektiğini söyledi ama reddettim onu. Hiç değilse koltuklara otur dedi, kalkıp oraya oturmak mantıksız geldi. Sadece bekledim. Bir şey olsun diye bekledim. Bir hareketlilik aradım. Bu çaresizlik hissi geçsin diye bir şeylerin olmasını bekledim ama olmadı. Dakikalardır hiçbir şey olmadı ve yitip gitmeyen ufacık aklım da terk etti beni.

Sonra koridorda ayak sesleri yankılandı. Koşturan minik adımları duyunca Yaz'ın geldiğini anladım. Beni ameliyathanenin önünde oturuyorken görünce adımlarını hızlandırdı. Üzerinde beyaz elbisesi vardı ve ayakkabısı taşlıydı. Yine prenses gibiydi.

Kalkmak için duvardan destek almaya çalıştım ama bedenim eğildiği için kaburgalarım tekrar battı ciğerlerime ve dişlerimi sıktım. Canımın yandığını kimsenin bilmesini istemiyordum.

Yaz, ben zeminden kalkamayınca kucağıma oturdu. Bacaklarımı ileriye doğru uzatıp onu göğsüme çektim. "Hoş geldin Prenses." deyip saçlarından öptüm. Kaküllerini düzelttim. Tıpkı annesine sarıldığında annesinin yaptığı gibi.

"Yaralandın mı?" diye sordu başını göğsüme iyice yaslayıp. "Kalkamıyorsun bile." Sesi endişeliydi. "Eğer böyle olduğunu bilseydim daha erken gelirdim yanına Şafak Abi."

"Düştüm demiştim ya." dedim saçlarını okşarken. "Biraz yaralandım ama sen geldiğin için artık iyiyim." Saçlarından öptüm. Onu çok özlemiştim ve saçlarını öptüğümde Mayıs'ın hayali zihnimde belirdi. Gözlerimde yaşlar birikti yine.

"Geçmiş olsun Şafak Abi." dedi ve başını göğsümden kaldırdı. Yüzümdeki çiziklerin üzerine minik parmaklarını koyunca dudaklarımı birbirine bastırdım. İçimde ağlamak isteyen bir çocuk yatıyordu sanki. Ona direnmek çok zordu. "Babanı mı özledin?" diye sorunca kaşlarımı çatmadan edemedim. "Hani seninle konuşmuştuk ya, aklıma babam geldiğinde ben de ağlamak isterim demiştin. Şimdi ağlamak istiyormuşsun gibi gözüküyorsun. Babanı mı özledin?"

Anneni özledim diyemedim. "Düşünce babamı aradım etrafta." dedim kaküllerini yana doğru çekerken. "Öyle olur çünkü. Çocuklar düşünce annesini ya da babasını ister yanında." Buruk bir tebessüm ettim. "Ama sen geldin. Sen de yetersin bana." Yanağını okşadım. "Sen iyileştirirsin beni, değil mi? Düştüm ya, kaldırırsın beni. Kocaman kız oldun sen. Şafak Abi'ne yardım edersin, değil mi?"

Sesim titremediği için şükrettim. Yaz'ın kafasını dağıtmak istersen etrafa kırıkları saçılan ben olmuştum.

"Ederim tabii." dedi Yaz ve yanağımdaki bir çiziği öptü. "Biliyor musun?" diye fısıldadı geri çekildiğinde. "Öpücükler her yarayı iyileştirebilir."

Gözyaşlarıma engel olmak için yutkundum. "Bilmiyordum." dedim. Saçının üzerinden öptüm. "Ne çok şey öğretiyorsun bana böyle Prenses?"

Yaz gülümsedi. Başını göğsüme geri koydu. Annesi ile ilgili hiçbir şey sormadı. Neden bilmiyorum. Birkaç dakika sonra göğsümde uyuyakaldı. Yağmur'un gözleri benim üzerimdeydi ve ağlıyordu. Yaz'a belli etmemek için gözyaşlarını şimdiye kadar tutmuş olmalıydı.

Hakan omzunu ona sarmıştı ve teselli ediyordu. Göz göze geldiğimizde bana gözleriyle teşekkür etti. Yanağımı Yaz'ın saçlarına yaslayıp gözlerimi ameliyathanenin kapısına çevirdim. Daha ne kadar burada bekleyecektim, bilmiyordum ama Yaz'ın yanımda olması bana güç vermiş, şu birkaç saatte yaşadığım birçok şeyi silikleştirmişti.

Kim ne derse desin, kim nasıl bakarsa baksın. Göğsümde sakinleşen bu minik bedeni düşsem de, örselensem de ben koruyacaktım yine. Hatalarım vardı. Ben daha önce böyle bir sorumluluk almamıştım. Bir çocuk nasıl korunur, bir aile nasıl olur bilmiyordum. Öğrenecektim. Her şeyi öğrenecektim. Yara bere içinde kalacak, yine de öğrenecektim.

Çünkü göğsümde annesinin tesellisini bulan bu minik beden, beni seviyordu. Bana ihtiyacı vardı. Onun neye ihtiyacı varsa o kişi olacaktım. Abi, kardeş, arkadaş ya da bir baba. Ne istiyorsa o olacaktım.

Şimdi yalnızca onun sığındığı bir çatıydım ve yemin ederim, bir daha kimse bu çatıyı yıkamayacaktı.

☁️

Yarım saatten fazla bir süre geçti. Yaz bir süre kucağımda uyudu. Sonra Ömer, Yaz'ı Burçak'ın ayarladığı boş bir odaya götürdü. Uykusuz kaldığı için çok yorgundu ve itiraz edememişti bize. Yağmur ve Hakan da onunla gitmişti çünkü Yağmur ameliyathanenin önünde bekledikçe daha çok ağlamaya başlamıştı ve Hakan daha fazla dayanamamıştı. Onu da alıp uzaklaşmıştı.

Şimdi kapıda bekliyordum çünkü Burçak ameliyatın bitmek üzere olduğunu söylemişti. Kimse yoktu benden başka. Sabah olmak üzereydi. Yaşadığım en uzun geceydi bu ve hiç unutmayacaktım. Hiçbir saniyesini unutmayacaktım.

Bekliyordum çünkü her an şu kapı açılacak, günler sürmüş gibi hissettiğim o özlem son bulacaktı. Ayakta durmak zor olsa da pes etmeyecektim. Mayıs ilk beni görecekti. Beni görecek ve her şeyin yolunda olduğunu anlayacaktı.

Kapı açıldı. Karşımda sedye ile Mayıs'ı görmeyi beklerken Burçak'ı kucağında bir bebek ile görmeyi beklemiyordum. Ne olduğunu kavrayamadım ilk başta. Anlamlandıramadım. İdrak edemedim. Gerçekliğini yitirmiş bir ânın içinde gibiydim.

Burçak, kucağında Rüzgâr'ı tutuyordu. Mavi bir battaniyeye sarılmıştı Rüzgâr. Bana doğru geliyordu. Ellerim uyuşmaya başladı bana yaklaştıkça. Nefesim kesildi. Kulaklarım çınladı. Burçak gözlerini benden ayırmazken ben gözlerimi o battaniyeden çekemedim.

Rüzgâr'ı bana doğru uzattı. "Rüzgâr'a hoş geldin demek ister misin?" diye sordu. Gözlerimin içi yandı. Burnumun direği sızladı. Ellerimin titrediğini kollarımı Rüzgâr'ı almak için kaldırdığımda fark ettim. Onu dikkatlice, amatörce kucağıma aldığımda zaman durdu benim için.

Uyuyordu. Mışıl mışıl uyuyordu. Küçücüktü. İnanılmaz bir mucizeydi. Parmakları minicikti. Burnu fındık kadardı. Dudaklarını öne doğru büzmüştü. Kolumun yarısı bile etmiyordu. Bu minikliği beni çok afallatmıştı.

Çok narindi. Ona zarar vermekten çok korktum. Yüzümü sıcak bastı yine. Başımı biraz ona doğru eğdim ve sadece onun duymasını ister gibi, "Hoş geldin Minik Kasırga." diye fısıldadım. "Senin gelmeni dört gözle bekledik."

Beni duydu mu bilmiyorum. Benden rahatsız olsaydı uyanırdı sanırsam. Galiba iyi anlaştık onunla. Gözleri kapalıydı, onun ne hissettiğini bilemiyordum ama onu kollarımın arasında tutmak çok doğru hissettirmişti.

Burçak burnunu çekince dikkatimi ona verdim. Ağlıyordu. Bana baktı ve "Neden baba olmadın ki şu zamana kadar?" diye sızlandı. "Şu manzaradan bütün alemi mahrum ettin. Alacağın olsun." deyip gözyaşlarını elinin tersiyle sildi.

Birkaç mutluluk gözyaşı akıp giderken gülümsedim ben de. Hayatımda birçok role büründüm. Birçok karakter taşıdım üzerimde ama şu zamana kadar en doğru hissettiren kişilik bu oldu. Bir baba kimliği, üzerinde taşımaktan en keyif aldığım kimlik oldu.

Bu yüzden şükrettim. Mayıs'ı karşıma çıkaran sebebe, Yaz'ı göğsümde uyutmamı sağlayan her amaca, Rüzgâr'ı kucağıma almama vesile olan her mücadeleye şükrettim.

"Mayıs nerede?" diye sordum çünkü onu biraz daha görmezsem aklımı yitirecektim.

Burçak gülümsedi. "Normal odaya alınıyor şimdi. Ben Rüzgâr'ın kontrollerini yapıyorken biraz da bu güzelliğin mimarı olan annesine de ilgi göstermeye ne dersin?" dedi ve Rüzgâr'ı kucağımdan aldı. Kollarımı bomboş hissettim ama toparladım kendimi.

Mayıs'ın iyi olduğunu bilmek, dakikalardır alamadığım uzun bir nefes almama sebep oldu. Gülümsedim. Rüzgâr, Burçak'ın kucağında yanımdan uzaklaşıp giderken gülümsedim. Gözlerimden yaşlar akıp giderken başımı kaldırdım.

"Baba, görüyor musun?" diye sordum titreyen sesimle. "Nasıl bir mucizeye şahit oldum, görüyor musun?" Gözyaşlarım hızlandı. Niye ağladığımı bilmiyordum ama senelerdir içimde biriken o kadar şey varmış ki şimdi hepsi açığa çıkıyordu.

"Seni kurtaramadım ama artık o adam değilim. Biliyorsun." Gözlerimi kapattım. "Şunu da bil. Bundan sonra atacağım her adım, senin ayak izlerin olacak. Sen, ailemizi korumak için her şeyini verdin ve şimdi yanımda olduğunu da biliyorum. Ayakta kalmamı sağladığın için teşekkür ederim baba."

Şimdi dinlen ve gurur duy baba.

Bu gece benimle en çok sen gurur duy baba.

-- BÖLÜM SONU --

Ölüm haberini aldıktan sonra seni görür görmez vermeyi planladığım doğum günü hediyeni düşünmüştüm Başak. Seni bir kere daha, birçok kez daha göreceğime o kadar emindim ki seni bir gecede ansızın kaybetmeyi hiç hazmedemedim. Ertelemeyi o gün bıraktım. Sana doğum günü hediyeni veremediğim için ömrüm boyunca vicdan azabı çekeceğim. Ertelediğim için çok pişmanım. Biliyorum. Görür görmez hediyeyi çok beğenecektin. Yüzündeki ifadeyi bile düşündüm hediyeni bulduğumda. Keşke görebilseydin hediyeni, keşke görebilseydim vereceğin tepkiyi. Keşke geç kalmasaydım ve sana hediyeni verebilseydim. Özür dilerim Başak.

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları