◭

Bölüm Şarkıları:

Sezen Aksu - Masum Değiliz

Mark Eliyahu - Tribe

Figen Genç - Nazende Sevgilim

◭

"Balım." Günler öncesinde, koltuğun kenarına çöküp konuştuğu kadının sesi. Fulya'nın sesi.

"Fulya." diye fısıldadı Turna. Kış bahçesinde kendisinden başka kimse yoktu bu yüzden ses tonundaki duygu yoğunluğunu gizlemekle uğraşmadı bile. "Fulya!" diye tekrar etti. "Seni çok özledim Fulya." diye fısıldadı titrek bir tonda.

Ciğerden gelen bir öksürük sesi. Bir kez daha öksürdü Fulya. Konuşmayı denedi ama sesi çıkmadı çünkü tekrar öksürmüştü. Birkaç saniye sonra yarım yamalak bir nefes aldı ve "Ben de seni çok özledim." dedi Fulya yorgun bir ses tonuyla.

"Sen iyi değilsin." Zambakların olduğu masadan uzaklaştı Turna. Eve doğru dönemezdi çünkü herkesin kendisini izlediğinin farkındaydı. Gözleri böylesine dolu doluyken kimseyle göz göze gelmeyi istemezdi.

"İyiyim." dedi Fulya ve bir kez daha öksürdü. "Beni boş ver, konuşmamız gerek." diye ekledi. Sesi neden bu kadar yorgun çıkıyordu ki? Ruhsuzdu ses tonu. Korkutucu derecede ruhsuzdu.

"Fulya, yanına geleyim. Yalvarırım sana. Bana yerini söyle, yanına geleyim. Orada konuşalım her ne konuşacaksak. Sen yat, ben yanında oturayım. Gözlerimin içine baka baka, ne söylemek istiyorsan söyle." Elleri titriyordu Turna'nın. Fulya'yı kaybedecek olmasının gerçeğiyle ilk kez bu kadar somut bir şekilde yüzleşiyordu.

Kadının her öksürüğü, kendi ciğerlerine bir zehir damlatıyordu. Yakıp kavuruyordu olduğu yeri. Kendisinin hiç zorlanmadan nefes alması ama canından bildiği kadının bir nefese muhtaç olması, ruhunu paramparça ediyordu.

Fulya susuyordu. Konuşmaları arasında üç nefeslik aralar veriyordu çünkü yorgundu. Ölüm suskunluğunu, vazgeçişin yorgunluğunu taşıyordu bedeninde.

"İşleri daha da zorlaştırıyorsun." diye fısıldadı Fulya. Oturmak bile zorlu bir eylemdi artık. Bu yüzden yatağına tekrar uzandı. Komodininin üzerinde duran abajura gözlerini dikti ve konuşmaya devam etti. "Buraya gelmeyeceksin." Ağlamak istiyordu. Hüngür hüngür ağlamak istiyordu çünkü Turna'yı çok özlemişti. Onun çocuksu neşesine, kardeş şefkatine ve saf sevgisine öyle ihtiyacı vardı ki şimdi...

"Ölüyorsun." dedi Turna. Bacakları titriyordu. Fulya bir kez daha öksürünce bacakları vücudunu daha fazla taşıyamadı ve yere öylece oturuverdi. "Sessiz sedasız ölüyorsun. Ardında hiçbir iz bırakmadan. Aptal, işe yaramaz çerçevelerin içinde birkaç gülümsemeni bırakıp gidiyorsun. Uzattığım elimi tutmak için hiçbir çaba göstermiyorsun bile. Kabullenmişsin ölümü. Gitmeye ne meraklısın! Alıştın mı yalnızlığa? Ben kafanı mı ağrıtıyordum senin? Sessizliği nasıl bu kadar kolayca kabul ettin? Tek başına yemek yemek seni mutlu mu ediyor artık?"

"Böyle şeyler söyleme Turna." diye mırıldandı Fulya. Ağladığı için sesi boğuk çıkmıştı.

"Her gece ışıkları kapatıyorum Fulya." diye yanıt verdi Turna. "Sırf sen gelirsin diye her gece ışıkları kapatıyorum. Korka korka, titreye titreye uyuyorum. Sen geleceksin diye bir tabak fazla koyuyorum sofraya. Sen gelmeyince açtığım şarap şişesinden iki kişilik içiyorum. Üstüm açık uyuyorum. Battaniyeyi kapıya yakın bir yere bırakıyorum ve her gece üzerim açık uyuyorum." Gözlerinden yaşların akmasına izin verdi. "Ama sen gelmiyorsun."

"Çünkü ölüyorum ben."

"Hayır!" diye bağırdı Turna. Fulya, hıçkırarak ağlamaya başladı. "Söz verdin bana Fulya Keskin! Ölene kadar yanımda olacağına dair söz verdin! Ne çabuk unutuyorsun verdiğin sözleri? Önce ben öleceğim! Ben senin cenazene gelmeyeceğim. Beni buna mecbur bırakma. N'olur ölme Fulya. Yalvarırım ölme."

"Yanına gideceğim." diyerek öne atıldı Yekta. Turna, yere çöktüğünden beridir kalbinde keskin bir acı baş göstermeye başlamıştı ve artık soluklarını kesiyordu. Kadının yüzünü göremese de acı çektiğini hissediyordu. Telefonu tutan elinin nasıl titrediğini de görüyordu. Buzlarla çevrilmiş ellerini sımsıkı tutup avuçlarına hapsetmek istiyordu. Omuzlarının çöktüğünü gördükçe ona sımsıkı sarılmak ve yorgun düştüğünde başını yaslayacağı omuz olmak istiyordu.

Turna'nın yanında olmak istiyordu. İstediği sadece buydu.

"Gitmeyeceksin." dedi Laura keskin bir tonda. "Bu mesele bizi aşıyor. Hiç kimse karışmayacak."

Yekta ellerini yumruk yaptı. Laura'nın sözünün üstüne söz söyleyemeyeceğinin farkındaydı ve bu elini kolunu bağlıyordu. Çaresizlikten nefret ediyordu yine ve yine.

"Bazı gerçeklerden kaçamıyorsun balım." diyerek fısıldadı Fulya. "Mecburdum. Böyle olması gerekiyordu."

"Ben neden hiçbir şey bilmiyorum Fulya? Eğer telefonlarıma çıksaydın sana Zero ile görüştüğümü söyleyecektim. Bana neler neler dedi? Nasıl tehlikeli planları varmış?!" Ellerini saçlarından geçirdi Turna. Fulya'nın ciğerlerine derin bir nefes çektiğini duydu fakat hemen ardından tekrar öksürdü. Konuşmuyordu, Turna ile dertleşmeyi reddediyor gibiydi.

"Zero yüzünden, değil mi?" diye sordu Turna. Yere eğdiği başını kaldırdı. "Enfeksiyonu Zero enjekte etmiş. Öyle söyledi. Öyle olması gerekiyormuş. Bunu sen seçmişsin." Kahkaha attı Turna. "Ölmeyi seçtiğini söyledi! Ne kadar komik, değil mi?"

"Ben seçtim." Niye bu kadar doğruları konuşuyordu ki? Bana yalan söyle, diye bağıracaktı Turna. Gerçekler canımı yakıyor Fulya. Yalanlara ihtiyacım var. Kandırılmak istiyorum çünkü canım çok yanıyor.

"Bunu bize yapmış olamazsın." diye fısıldadı Turna. "Haberim olmadan nelere karar vermişsin böyle? Hani kardeştik biz? Hani her şeyi yalnızca birbirimize anlatacaktık? Her söylediğin yalan mıydı Fulya? Gerçek sandığım her şey bir yalan yığını mıydı?"

"Bir hata yaptım ve bunun bedelini ödüyorum." Nefesleri sıklaşmıştı. Uyuması gerekiyordu, dinlenmeliydi. İlaçlarını içmeliydi ama öncesinde yemek yemeliydi. Kim yapacaktı yemeğini? Küçük bir kulübede, dağın ortasında yaşıyorken Laura'nın gelmesini beklemekten başka çaresi var mıydı?

"Yergahva'yı biliyorsun." Sesi hissizleşmişti Turna'nın. "Zero'nun planını da biliyorsun. Her şeyden haberin var senin."

"Var." dedi Fulya. Her şeyin başlangıcı kendisiydi zaten. Her şey'i kendi elleriyle yaratmıştı zaten.

"Zero'yu nereden tanıyorsun Fulya? Hayatımıza ne zaman dahil oldu bu adam? Beni nasıl tanıyabilir? Ne zamandır seni ölüme götürecek kadar üzerinde hak iddia edebiliyor?" Kafası allak bullaktı. Ruhu, gerçekler ve yalanlar zincirine bağlanmıştı. Kalbine de sarılmış olan o küflü zincir, acımadan sıkıyordu. Nefessiz kalacak kadar sıkıyordu.

"Anlatamam Turna." diye fısıldadı Fulya. Ağlıyordu ve telefonun öteki ucundan gelen bu hıçkırıkları duydukça şiddetli bir tufanla sarsılıyordu Turna'nın benliği. "Sana anlatamam çünkü çok kötü şeyler oldu. Çok kötü şeyler yaptım Turna. Herkes yakında öğrenecek bunu. Yaptıklarım, nedenlerini sorgulamadan yaptıklarımın sonuçları yakında açığa çıkacak." Nefes aldı yarım yamalak. "Ne kadar acı çekeceğim umrumda değil. Hak ettiğimi yaşıyorum ve bunu hiçbir şeyin değiştirmeyeceğini biliyorum." Yutkundu. Sarı saçlarını geriye atarak alamadığı nefeslere iyi geleceğini düşünüp pencereye doğru çevirdi başını. "Senden tek bir şey isteyeceğim ve benim dediklerimi yapmak zorundasın."

Turna, bedenini dikleştirdi ve sessizce beklemeye başladı.

"Yergahva'ya gitmeyeceksin. Bunu asla yapmayacaksın, duydun mu beni?" Kaşlarını çattı Turna. "Yönetim Kurulu az önce kararını verdi. Yergahva'ya gitmeni istiyorlar ve onları durdurmanın bir yolunu bulmak zorundasın."

"Neden gitmememi istiyorsun?"

"Yergahva, sandığından da daha tehlikeli bir yer Turna. Oraya gitmek sandığın kadar kolay değil. Gidersen Sıfır olacaksın. Oraya adım attığın anda hafızan silinmeye başlayacak. Yanlışlar doğruya, doğrular şüpheye, şüpheler doğruya çevrilecek. Buna engel olamazsın. Eğer o şehre gidersen Turna olarak kalamazsın." Ses tonundaki korkuyu ve öfkeyi hissetmişti Turna. Fulya'nın bir şeylerden korktuğu belliydi. Adımlarını yere sağlam basıyordu fakat engel olamadığı şeyleri yönetememek, onu korkutuyordu.

"Eğer gidersem sen yaşayacaksın." Turna'nın ses tonu hâlâ hissizdi.

"Hayır! At bu düşünceyi kafandan!"

"Zero, eğer virüsü yok edersem enfeksiyonun yayılmasını durduracağını söyledi." Nefes alışverişleri hızlanmıştı fakat titremiyordu elleri.

"Aptalın teki o!"

"Eğer başarırsam yaşayacaksın." Sol gözünden akıp giden bir damla yaş, avucunun içine düştü.

"Kaderi değiştiremezsin Turna. Bana fazladan nefes hediye edemezsin. Tabutumu açıp elimden tutunca ayağa kaldıramazsın beni."

"Bana hep güçlü bir kadın olduğumu söyledin. Her düştüğümde beni yerden kaldıran sendin. Dizlerimdeki kanları üfleyerek temizleyen, saydam bir yara bandı yapıştıran sendin. Saçlarımı annemin örmediği gecelerde ören sendin. Babamın masal anlatmadığı gecelerde bana masal anlatan sendin. Yazmayı öğrendiğinde kendi adından önce benim adımı yazan sendin. Bana ilk eldivenimi alan sendin. Bana hayal kurdurtan ilk kişi sendin. Dizlerinde uyuyabildiğim tek kişi sendin." Ses tonu öyle titrekti ki her kelimenin ardından bir saniye geçmesi gerekiyordu. Konuşması imkansız bir hâl almaya başlamıştı.

"Babam, beş yaşındayken bana 'Turna kuşları göç eder. Turna kuşları, bataklıkta yaşar.' demişti. Hatırlıyor musun?" Fulya'nın onay veren mırıltısını duydu. Kalbine saplanan hançerin sızısı daha da arttığı sırada, mazinin ruhunu ilmek ilmek kemirdiğini hissediyordu ama konuşmaya devam etti. "Ben Turna'yım. Yergahva, benim bataklığım ve ben, bataklığımda hayatta kalırım."

"Hayır Turna. Hayır. Hayır. Hayır." Yattığı yerden doğruldu Fulya. Turna'nın aklından geçenleri çok iyi biliyordu. Onu göremese de şimdiki kararlı yüz ifadesini zihninde canlandırabiliyor, ses tonundaki kararlılığın gerçek ve güçlü olduğunu kavrayabiliyordu.

"Yergahva'ya gideceğim Fulya." Ayağa kalktı Turna. Bacakları hâlâ güçsüzdü. "Seni kurtarmak için elimde bir şans var ve ben bu şansı, sonuna kadar kullanacağım."

"Sözümü dinle Turna! Yalvarırım sözümü dinle. Yergahva senin sonun olacak ve eğer orada ölürsen yaşamamın hiçbir anlamı kalmaz!"

"Gel de durdur o zaman beni."

Ve telefonu kapattı. Kalbinde adını koyamadığı bir hissizlik baş göstermeye başladı. Ellerini biraz önce titreten korku, şimdi yerle bir olmuştu. Binlerce duygusu, şu zamana kadar "bir" olarak vardı fakat Fulya'nın öleceği gerçeği ve Yergahva'ya gitme mecburiyeti "sıfır" kadar değersiz, "sıfır" kadar etkili olduğu için bütün duygularını alaşağı etti. Kalbinde ritim bozukluğu yaratan her his, anbean söndü.

Hissizlikle tanışıyorum. Şu ana kadar her duyguyu doruklarında yaşayan ben, kalbime ağır gelen her hissi yok sayıyorum. Bir karar veriyorum. Ölüme gidiyorum. Yaşatmak için ölümle yüzleşmeye gidiyorum.

🕊️

Stefan Zweig, Ay Işığı Sokağı'nda şöyle bir söz kullanmıştır: "Her şey, bir taşın üzerinden akan bir dalga gibi onu buz gibi aşıp gidiyordu."

Zamana kapılmaktan korkuyordu Turna da. Zaman, onu yutacaktı, bunu hissediyordu. Bilmediği gerçekler, nefes aldığı havaya karışmışken ciğerine çektiği her nefes, onu zehirliyordu. Her şey, ruhunun üzerine bir yük gibi çökmüştü. Kalbini eziyor, soluklarını yakıyor, gittikçe hissiz birine çeviriyordu onu.

Kararlar alınıyordu. Sonuçlar, ruhunun duvarlarını yıkmaya başlıyordu. Kararlar alındıkça, bir sonuca varıldıkça zayıflıyordu çünkü kimse ona isteyip istemediğini sormuyordu. Kimse "Nasılsın?" diye sormadan "İyi ol, iyi." diyordu. Nasıl iyi olacağını göstermiyordu. Önce ışıklar içinde bırakıp sonra bütün ışıkları söndürünce yolunu bulabilir sanıyordu herkes. Oysa bilseler, yolun sonu karanlık ise mücadele edip karanlığa ulaşmak faydasızdı.

"Ortadan kaybolmakta senden daha iyisini görmedim."

Başını ahşap zeminden kaldıran Turna, sesin geldiği yöne çevirdi başını. Yekta'yı karşısında görünce dudakları şaşkınlıkla aralandı. Onun burada ne işi vardı? Nasıl bulmuştu harabe evi?

"Sen nasıl buldun beni?" diye sordu yorgun bir ses tonuyla. Saatlerdir uykusu olmasına rağmen uyumayı reddettiği için güçsüz düşmüştü. Fulya'yla konuştuktan sonra kış bahçesinden çıkmış ve kimsenin yüzüne bakmadan evden uzaklaşmıştı. Laura, onun yalnız kalması gerektiğini söylemişti ve herkesi evine göndermişti fakat saatler geçip giderken Yekta'nın kalbindeki sızı bir türlü geçmek nedir bilmiyordu. Boynundaki Turna Kuşu broşunu baş parmağı ile okşayıp saatlerce kadını düşünmüştü.

Aklına sivri bir bıçakla kazınmıştı sanki. Sesi kulaklarında takılıp kalmıştı. Yüzü, broşa baktığı her an zihnine sızıyordu ve görüp algılayabildiği tek şeyi Turna yapıyordu.

Bu yüzden evde durmak istemedi. Kadından haber alamasa da şansını denemek istedi ve üç hafta önce, ateş çemberinin içerisinden kurtardığı kadının tekrar buraya geleceğini düşündü ve harabe eve geldi.

Şanslıydı ki, Turna saatlerdir burada, yanmış ahşap zeminin üzerinde yatıyordu. Yine çemberin içindeydi. Yine sessizdi ve yine çaresizdi.

"Seni takip etmiştim." diye bir yalan savurdu Yekta. "Saatlerdir evden çıkmanı bekliyordum ama çıkmayınca nasıl olduğuna bakmak için geldim."

Gözlerini kaçırdı Turna. Yutkunmak istedi ama boğazları acıyordu. Yüzünü buruşturarak yutkundu. Gözleri, çember şeklindeki is kalıntılarına takıldı. Her ne kadar konuşmak istese de başaramıyordu. Bu yüzden yine sustu, başını tekrar ahşap zemine koyup yere uzandı.

Ona cevap vermeyince çekip gideceğini sanmıştı ama aksine, kadından bir cevap alamadığı için yanına yaklaştı ve aynı onun gibi yere uzandı. Kadın sağ kolu üzerinde yattığı için sola dönüktü ve Yekta da sol kolunun üzerine yatıp sağa döndü. Kadının bal rengi gözlerine baktı.

İkisi de siyahlar içindeydi bu gece. Karanlığa karışmak için siyahı tercih etmişlerdi ve kış mevsiminde olsalar bile kısa kollu tişörtleri üzerindeydi. Bacaklarını saran siyah kot pantolonları ve Meydan'da sürekli giydikleri siyah postalları ayaklarındaydı.

Yekta'nın yanına yattığı gören Turna, gözlerini şaşkınlıkla açarak adamın kahve gözlerine çevirdi.

"Eğer yalnız kalmak istiyorsan gidebilirim." dedi hemen. Kadına karşı yanlış bir harekette bulunmaktan çok korkuyordu.

"Hayır." diye mırıldandı Turna. Adamın gözlerine baktıkça kalbinde kimliksiz hareketlenmeler başlıyordu. Saatler sonra ilk kez bir yaşam belirtisi göstermişti ve iyi hissettirmişti. "Kal." Yutkundu. "Kalmanı istiyorum."

Gülümsedi Yekta. Kirpikleri yavaşça kapandı, sonra yine aynı yavaşlıkla aralandı. İkisi de zamanın büyüsüne kapılmıştı ve artık vaktin akıp geçtiğini hissetmiyorlardı. Ânda kalmayı başarmışlardı.

"Benim ellerim hep soğuktur, biliyor musun?" dedi Turna saniyeler sonra. Göğsüne sakladığı ellerine baktı Yekta. Bildiğini söyleyemedi. Üç hafta önce hissettim, diyemedi. "Neden bilmiyorum ama çocukluğumdan beridir ellerimi sıcak tutmayı başaramadım." Göğsüne bastırdığı ellerini Yekta'ya doğru uzattı. Kalbine heyecanı aşılayan bu hareket, adamın soluklarını düzensizleştirmişti. "Bak." diye mırıldandı Turna.

Ellerini kaldırdı Yekta ve kadının buzdan farksız narin parmaklarını avuçları arasına aldı. Baş parmağı kendine engel olamadan kadının işaret parmağı üzerinde yavaşça dolandı. Yumuşak tenin üzerinden kayıp giden parmağı, yirmi altı senelik hayatında hissettiği en narin şeyi keşfe çıkmıştı.

"Buz gibi." diye mırıldandı. Gözlerini kadına çevirememişti hâlâ. Tenini karıncalandıran tenden gözlerini ayıramıyordu. "Ve çok narin."

Bal rengi gözlerini adamın kahve gözlerine çevirdi. "Kimin elini tutsam gözlerini şaşkınlıkla bana çevirirdi. Bu seneler boyunca hiç değişmedi. Herkes, selamlaştığım, anlaşma yaptığım herkes ellerimin soğuk olduğunu hissedince hemen bana bakardı." Yekta, kadını dinlerken hâlâ ona bakmıyordu. Sözlerinin nereye varacağını bilmediği için tereddütteydi belki de. "Ama sen hâlâ parmaklarıma bakıyorsun." Kahve gözlerini yavaşça kadının bal rengi gözlerine çevirdi. İki irise pusu kurmuş keskin bir merak vardı ve yutkunma ihtiyacı hissetti Yekta. "Senin onlardan farkın ne?"

"Şaşırmaktan önce ellerini ısıtmak istedim çünkü." diye yanıt verdi Yekta. Düşünmeden söylemişti bunları ve pişman değildi. Turna ise saatler sonra ilk kez gülümsemişti.

"Isınır mı?" diye mırıldandı Turna.

"Isınmasını istiyor musun?"

"Isıtmaya meyilli misin?" Belli belirsiz gülümsedi Yekta.

"İzin verirsen, evet. İyi hissedeceksen, evet."

"O zaman ısıtır mısın?" Burnunun direği sızladı Turna'nın. Ağlamak istemiyordu. Yekta gözlerine böylesine derinden bakarken gözlerindeki yaşlara şahit olmasını istemiyordu. "Soğuk olunca yalnız hissediyorum." diye mırıldandı.

Yirmi altı yaşındaydı Yekta. Birçok insan tanımıştı şu yaşına kadar. Birçok insan ondan iyilik yapmasını istemişti ama daha önce hiç böylesine özel bir istek duymamıştı. Turna, ezbere bildiği bütün doğrularını alaşağı ediyordu. Attığından habersiz olduğu kalbine canlı birkaç kalp atışı ekliyordu.

Bu hisler, çok yabancı; bu hisler, çok özeldi.

"Yalnız değilsin." diye mırıldandı Yekta da. Kadına ayak uydurmak hoşuna gidiyordu.

"Yapayalnızım." Keskindi ses tonu. Turna'nın parmaklarında tekrar bir keşfe çıktı baş parmağı. Avuç içine hapsetti ellerini.

"Yalnızlığı iyi bilirim Turna. Sen sadece insanlardan öteye itilmişsin. Elini tutmak için bekleyen insanlar var, sana sesleniyorlar ama çok uzaksın. Duyuramıyorlar seslerini. Birine yaklaşmak için birilerinden uzaklaştın ve bu yalnız hissettiriyor seni." Turna'nın dolan gözlerine bakınca kalbine küflü bir zincirin sarıldığını hissetti. Boğazına çöken yumru, nefeslerini de esirgiyordu ciğerlerine. "Seni tanımıyorum." diye devam etti. Bal gözlerinde biriken yaşları silmek istiyordu. Yapabilir miydi? "Neler yaşıyorsun bilmiyorum ama sana bakınca benim hissettiklerim bunlar."

"Gerçekler çok canımı acıtıyor." Turna, kalbinde hissettiklerini ilk kez Fulya'dan başka birine itiraf etmişti. "Bu herkes için böyle mi? Gerçekler hep acı mı verir?"

"Açık yaraya kabuk bağlamadan dokunursan acıyı ikiye katlarsın. Sindiremediklerinin üzerine bir başka gerçekle yüzleşiyorsun ve bu canını iki kat yakıyor, dediğin gibi." Yekta, bir süre sessiz kaldı. Turna kendisine merakla bakmaya devam ederken sözcükler birbirlerine karışıyordu sanki. Yine de onca karmaşanın içinde, kadının gözlerindeki acıyı görebiliyordu. Tıpkı üç hafta önceki gibi.

"İncitmişler seni." diye fısıldadı Yekta. Kalbinin kapısını aralamıştı artık. Ortasında uzandıkları yer, bir ateş çemberiydi. Burada yalanlar olmazdı. Burada gerçekler birer alev, gerçeği bilenler de kurbandı. Günahkar kurbanlar...

İncindim Yekta. Öyle bir incindim ki hem de, etrafa saçılan parçalarımın bile üzerinde tepindiler. Ateşlere attılar ama biri de çıkıp ısıtmadı beni.

"Akıl alacak son insanlardan biriyimdir." dedi Yekta hafif bir tebessüm ederek. "Acıyı geçirmeyi hiç bilmem ama sana acıyla yaşamayı öğretebilirim."

"Güçlü biri mi olmak zorundayım?" diye sordu Turna. "Acıyla sadece güçlüler mi başa çıkabilir?" Küçük bir kız çocuğuydu sanki şimdi konuşan. Gözlerinin içinde, çiçeklerin ortasında oturan bir kız çocuğu vardı sanki. Eksik büyümüş her insanın gözlerinde bu izlerden olmaz mıydı zaten?

Turna'nın o insanlardan tek farkı, içindeki çocuğun gülümsüyor olmasıydı.

"Bu seni endişelendirmemeli." Kaşlarını hafifçe çatmıştı Yekta. "Sen güçlü biri olmazsan Yergahva'ya gitmek için seçilen kişi sen olmazdın. Zero'dan bahsetmiyorum." dedi yüzünü hafifçe buruşturarak. "Seni Zero değil, kader seçti çünkü mücadele edeceğini biliyordu. İnançların uğruna nelere göğüs gerebileceğini kader çok iyi biliyordu ve bu yüzden seni seçti."

Kadının ellerine bakan gözlerini Turna'nın gözlerine çevirince afalladı. Nasıl bu kadar meraklı, nasıl bu kadar güzel bakabilirdi bir insan? Sorularına bir cevap ararken aklını yitirecekti artık.

"Eğer konuşmama devam etmek istiyorsan bana böyle bakmayı kesmelisin." dedi kaşlarını alnına doğru kaldırarak. Turna'nın dudakları şaşkınlıkla aralandı ve kısa bir kahkaha attı.

"Nasıl bakıyormuşum ya?" diye sızlandı. "Karşımda ayna yok ki, nasıl baktığımı göremiyorum. Bunun için beni yargılayamazsın." diyince Yekta da sesli, kısa bir kahkaha attı. Mırıltılı kahkahalardı ikisinden de peyda olan.

"Ayna varmış gibi düşün. Ben ne yapayım?" diye bu sefer Yekta sızlandı. "Dikkatim dağılıyor, sen de ellerine bak o zaman."

"Ne mızıkçı biri çıktın sen?" Daha çok gülümsedi Yekta. Küçükken, topraktan sahada futbol oynarken oyunun kurallarına ikaz eden ve herkesin mızıkçı dediği çocukların yüz ifadesiyle adama baktığının farkında mıydı? "Al işte, kapatıyorum gözlerimi." Uzun kirpikleri birbirine kavuştu. Bal rengi gözlerini göremiyordu artık. "Mutlu musun?" diye devam etti.

"Öğreniyorsun." İkisinin de üzerindeki gri bulutlar yok olmuştu sanki. Birbirleriyle itişmek, içinde bulundukları havadan çekip almıştı onları.

"Laf yetiştirme de devam et."

"Peki..." Kadının yüzünü inceleyebilmek için daha iyi bir zaman var mıydı? Eline geçen şansı sonuna kadar kullanıyordu Yekta. Ezberliyordu onu. Her geçen gün, onda keşfedeceği şeylere çok şaşıracağını bilse bile ezberleyerek onu tanımaya çalışıyordu. "Ne diyorduk?" Yanaklarını örten çiller ne kadar güzeldi. "Kader seçti diyordum. Evet." Ne diyeceğini unutmuştu çünkü şu an konuşmak yerine onu izlemek istiyordu. "Ne diyeceğimi unuttum." diyince Turna gözlerini açmamıştı fakat dudaklarında minik bir tebessüm ortaya çıkmıştı.

"Balık hafızalı."

"Balıktan da olsa hafızam var en azından."

"Hafızanda balıklar yüzdüğü için söylemiyorlar bunu!" Gözlerini açmamakta ısrarcıydı Turna. Gülümsemeden durmak da mümkün değildi. "Ne safsın Yekta."

"Espri yapmıştım." O da en az Turna kadar derinden gülümsüyordu. "Ne safsın Turna."

🕊️

23 MART 2017

Sıcak bir mart günüydü. Güneş tam tepeye ulaştığında üzerine geçirdiği kırmızı elbisesi daha canlı bir renge bürünmüştü kadının. Platin sarısı saçları, gölün kenarında otururken rüzgar sayesinde geriye doğru uçuşuyordu. Ayaklarını suda biraz hareket ettirdi ve su dalgalarını büyük bir tebessümle izlemeye başladı.

Sabah uyandığında dinlediği şarkı tekrar zihnine dolunca sessizce mırıldanmaya başladı şarkıyı. Dudaklarını nemlendirdi ve hafifçe sallanarak şarkının sözlerini söylemeye başladı.

Yorucu bir hafta geçirmişti Fulya. Birim'e katılalı birkaç ay olmasına rağmen üzerine düşen görevler çok fazlaydı ve alışkın olmayan bedeni, çok daha fazla bitkin düşüyordu. Neyse ki Ekrem Bey'in doğum gününde hediye ettiği dağ evine gelecek vakti bulmuştu ve kafa dinliyordu. İki gündür buradaydı fakat sabah ve akşam sürekli Turna ile konuşuyor, ona nasıl olduğunu ve neler yaptığını anlatıyordu.

Turna Birim'in eğitimlerine ara verme lüksü olmadığı için onunla gelememişti fakat sorun etmiyordu. Fulya mutluydu, o zaman Turna da mutluydu.

Ekrem Bey, sabah kahvaltısını konferans görüşmesi yaparak Fulya ile beraber yapmıştı. Bol bol gülmüşler, konular konuları açmıştı. Ekrem Bey, sürekli bir isteği olup olmadığını sormuş ve Fulya'nın defalarca tekrar etmesinin ardından her şeyin yolunda olduğunu anlamıştı.

Saatler dördü gösterirken Fulya göle inmeyi tercih etmişti. Küçük, tahtadan bir iskelesi olan göl, turkuaz bir renkteydi. Üzerinde birkaç kaz ve ördek vardı. Gölün kenarına kuşlar konuyor, birkaç damla su içip tekrar uçmaya başlıyorlardı. Fulya da onları geniş bir tebessüm ile izliyordu. Dudaklarının arasından ise "Gözleri Aşka Gülen" şarkısı firar etmeye başlamıştı.

Türk Sanat Müziği'ni hep sevmişti Fulya. Devrim'in antika radyosu asla kapanmazdı ve Nesrin Sipahi'yi, Müzeyyen Senar'ı, Müslüm Gürses'i dinleyerek büyümüştü. Bu nedenle her sanatçıyı ayrıca sever, onları günün neredeyse her vakti dinlerdi.

Selvi Boylu Al Yazmalım'ı ne kadar çok izlediğini bir süre sonra saymayı bırakmıştı ama her defasında da aynı heyecanla izlerdi. Turna bazen sıkıldığını söylerdi ama Fulya, koltuğundan kalkıp da filmi bırakmayı hiç istemezdi. Turna da Fulya'nın dizlerine yatar ve uykuya dalardı. Bu olay, onlar için artık sıradanlaşmıştı.

On sekiz yaşındaydı Fulya. Saçları beline kadar uzanıyordu ve doğal rengini geçen sene kaybetmişti. Artık saçları koyu sarı değil, platin sarısıydı. Çok açık bir teni olduğu için iki saç rengi de ona çok yakışmıştı. O da platin sarısını kullanmayı sevdiği için sürekli boyatmaya başlamıştı.

İnce belini ortaya çıkartan kırmızı elbisesinin uçlarını düzeltti. Kumaşın üzerinde birçok papatya deseni vardı ve en sevdiği çiçeği kıyafetinde görmek onu daha da mutlu etmişti.

Fulya böyleydi. Gülerdi her şeye. Güzel bir gülüşü vardı ve bunu kimseden esirgemezdi.

Ormanlık alana arabasını park etti adam. Sarı saçlarını dikiz aynasına bakıp düzelttikten sonra arabadan çıkıp bagajı açtı. Kamp malzemelerini tek tek çıkardıktan sonra sırtına yüklendiği çantanın ağırlığına aldırmadan büyük adımlar atarak ilerlemeye başladı. Otlar bacaklarına şimdiden dolanmaya başlamıştı ama hızını kesmesine izin vermedi. Üzerine giydiği siyah boğazlı kazağının yakasını düzeltti ve adımlamaya devam etti.

Kuşların sesinden başka bir ses duymazken gölün dalgalarının sesini de duyuyordu belli belirsiz. Burada kamp yapmayı isterdi çünkü denizi, okyanusu hep sevmişti adam. Islık çalarak ilerliyordu ve ormanın derinlerine indikçe yüzündeki belli belirsiz tebessüm de derinleşiyordu. Sessizliği seviyordu. Kendisinin susup da doğanın konuşmaya başladığı her ânı çok seviyordu.

Yokuşun ucuna gelmişti. Sol tarafında bir dağ evi görmüştü ve kapısının önünde de siyah bir jeep duruyordu. Burada birilerinin yaşadığını düşündü. Rahatsız edilebileceğini hissetti fakat gözlerini etrafa çevirdiğinde ve limanın ucunda oturan kırmızı elbiseli kadını gördüğünde düşüncelerini geri plana attı.

Yutkundu. Kaşlarını çattı ve gözlerini biraz kısıp kadını izlemeye başladı. Ayaklarını suda çırpışını, hafifçe sallanışını ve rüzgarın saçlarını dağıtışını izledi bir süre.

İkisinden başka kimse yoktu bu koca ormanda. Sağ taraftan sekiz kilometre gittikten sonra küçük bir kasabadan başka bir yerleşim yoktu burada. Bu yüzden dağ evinde yaşayan kişinin o kadın olduğunu anlamıştı.

Umursamadı. Yokuşu yavaşça inmeye başladı ve o sırada kadının elbisesindeki desenlere baktığını gördü. Kadını izlediği için az kalsın dala takılıp düşecekti fakat son anda ağaca tutunduğu için dengesini tekrar sağlayabildi.

Umursamıyormuş gibi yapmaya başladı. Adımlamaya devam ederken kadının yüzünü sonunda görebilmişti. Yan profilini incelediğinde fındık burnunu, dolgun dudaklarını ve narin boynunu daha net görebiliyordu. Tekrar yutkundu.

Bu sırada ayaklarını suda dolandıran Fulya, ayağını ısıran balığı hissedince hızla çekti ayaklarını sudan. Kadının bu halini gören adam ise kıkırdamıştı ve dişlerini dudaklarına bastırıp gülmesini durdurmaya çalışmıştı.

Fulya, korktuğu için hemen ayağa kalktı ve ayaklarına babetlerini geçirip tahta iskelenin üzerinde yürümeye başladı. Eve gitme kararı almıştı. Turna ile beraber film izleyebilirlerdi videolu görüşerek. Belki biraz kitap okurlardı. Turna'nın bugün neler yaptığını da merak ediyordu. Bu yüzden en iyisi onu aramaktı. Eteğinin uçlarını düzelterek eve doğru adımlıyorken kendisini ağacın arkasından izleyen adamı görememişti.

Fakat adam, kadının kulağının arkasına taktığı bir dal papatyayı ve elbisesinin desenlerinin de papatyadan oluştuğunu görmüştü.

Gölün kenarına geldiğinde sırtındaki çantayı indirdi ve evin sol çaprazına ve yaklaşık dört yüz metrelik uzağına çadırını kurmaya başladı. Avladığı kertenkeleyi ateşte pişirmiş ve yemişti. Gecenin karanlığı çöktüğü vakit, küçük çaydanlığında çay demlemiş ve ateşin dibine, gölün kenarına oturarak çayını içmişti.

Fulya ise kendi odasına çıkmış, saatlerce Turna ile konuşmuştu. İki gün sonra döneceği konusunda anlaştıktan sonra da ışıklarını kapatmış, yatağına yatmış ve uykuya dalmıştı.

Adam ise uzun bir süre, ahşap kaplamalı dağ evini incelemişti. Boydan boya cam kaplı olsa bile içeride neler olduğunu göremiyordu. Ekrem Bey, kampçıların varlığını göz ardı etmemişti ve özel camlar kullanmıştı evi yaptırırken.

Kadını aklından çıkarması mümkün değildi. Sadece on saniye görebildiği kadını, sadece bir saniye görebildiği tebessümü unutması mümkün değildi. Kaşlarını çatmıştı bu duruma. Neden böyle olmuştu? Neden yalnız kalmak için geldiği bu ormanda, o kadın ile tanışmak için can atıyordu? En azından bir merhaba demek istiyordu. Sıcak çayından ikram etmek, o göle kendi ayaklarını da sokup birkaç sohbet etmek istiyordu kadınla.

Derin bir nefes almaktan başka elinden bir şey gelmediğini fark edince çadırına girdi ve kapının fermuarını çekip uyumaya çalıştı. Yarın için planları vardı ve bu kadın için bu planlarını erteleyemezdi.

Saatler su gibi akıp geçerken güneş tekrar yüzünü göstermişti.

Öğlene doğru uyanan Fulya, bahçeden odun toplamak için kapısını açtığında ise kapısının önüne bırakılmış bir demet papatya görmüştü.

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Etrafım bilinmezliklerle sarılmışken çözemediğim en gizemli şeydin. Bilemediklerim ruhumu delik deşik ederken ışık gördüğün her yere çiçekler eken yine sadece sendin.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları