◭

Bölüm Şarkıları:

Welshly Arms- Legendary

Audiomachine- Wildfire

Audiomachine - Deceit and Betrayal

◭

İnandığın bir gerçek uğruna ne kadar çabalayabilirsin? Yolun ortasında, yolun sonunun aydınlık olmadığını öğrensen vazgeçer misin yoksa yine de başladığın işi bitirir misin?

Zahir, inandığı gerçekler uğruna, başına ne gelirse gelsin mücadele etmesi konusunda eğitimler aldı. Küçüklüğünden beridir babası onun için en doğru eğitimi sağladı ve Zahir'i Birim için mükemmel bir asker haline getirdi. İlkelerine ve inançlarına bağlı; atalarına karşı saygı ve sevgi dolu bir adam oldu. Başladığı işi bitirecek kadar hırslı ve güçlü olmayı öğrettiler ona. Boyun eğmek yerine; boynunu feda edebilecek kadar yenilmez olmasını öğütlediler ve herkes yarattıkları bu adamdan çok memnundu.

"Birim'e çabuk alıştın." dedi ve yanında oturan Yekta'ya göz kırptı. "Her girdiğin ortama bu kadar kolay alışır mısın?" diye sordu ve içki bardağını parmakları arasında çevirmeyi bırakıp içkisinden bir yudum aldı.

"Arkadaş edinmeye değil; görevimi yerine getirmeye gelmiştim. Bu yüzden alışmak hep ikinci planda oldu." dedi Yekta ve içkisinden büyük bir yudum aldı. Üzerine giydiği lacivert gömleğinin kollarını kıvırmıştı ve gömleğinin son iki düğmesini açıkta bırakmıştı. Birkaç düğme daha açmak istese de boynundaki kolyenin fark edilmesini istemediği için kapalı tutmayı seçmişti.

"Savaş Gökmen'in kanını öyle çok taşıyorsun ki..." diye mırıldandı Zahir ve başını iki yana usulca sallayıp içkisinden bir yudum aldı.

Saatler 23.30'u gösterirken bu ikili İstanbul'un gizli mekanlarından olan Sığınak'a gelmişlerdi. Burası bir gece kulübüydü ama kapıdaki korumalara ve güvenlik görevlilerine bakılacak olursa çok başka işlerin de döndüğü belliydi. Buraya gelen herkes bunun farkında olsa da kimsenin umursadığı da söylenemezdi.

Sağında kalan bir DJ vardı ve sahnenin önünde birçok genç dans etmekle meşguldü. Zahir ve Yekta ise sahneden oldukça uzakta olan bar tezgahının önündeki uzun sandalyelerde oturuyorlardı. Zahir, siyah bir tişörtün altına siyah bir kot pantolon giymişken Yekta ondan daha renkli görünüyordu bu gece. Zahir'in sarı saçları, siyah kıyafetlerine bir renk katıyordu ve bu onun için yeterliydi.

İkisinin de yapılı vücudu ve özenle seçilmiş kıyafetleri, Sığınak'taki birçok kadının dikkatini çekmişti bile.

Yekta, adamın Savaş Gökmen'i tekrardan anmış olmasına öfkelense de bir tepki vermedi. Hiçbir şeyi bilmezken onu suçlamak doğru değildi sonuçta.

"Onun kanından olduğumu inkar etmek için bileklerimi kessem de onun kanı akacak. O yüzden bir şey demek anlamsız." dedi Yekta ve mekana göz gezdirmeye başladı.

Sarı loş ışıklandırma mekana çok ters düşse de bunu bilerek yaptıklarından emindi. Sahnenin ışıkları yeterince ışıltılı olduğu için arka kısımları karanlıkta bırakmak ve derin mevzuların masaya yatırılması için uygun dizayn edilmişti ve Yekta, buraya gelmekte ne kadar doğru bir karar verdiklerini anlamıştı.

"Sen ilk geldiğinde alışabilmiş miydin?" diye sordu Yekta. Dirseklerini masaya yaslayıp bedenini biraz öne eğdi. "Turna ve Laura, senden daha önce katılmışlar sanırım. Birim'e geldiğinde onları görmüşsündür ilk." diyerek bu geceki buluşmanın konusunu masaya yatırmıştı.

Zahir, Turna'nın adını duyar duymaz içkisinden bir yudum aldı. "Evet, sadece Laura ve Turna vardı ilk geldiğimde." dedi. "Laura'yı bilirsin, yıkılmaz duvarları ardından onu görmek zordur. O yüzden onu ilk gördüğümde biraz ürkmedim değil." Gözlerini adama çevirdi. "Aynı zamanda Fulya ve Turna da Birinci Birim'deydi. Fulya, Turna'dan daha sıcakkanlıydı ve ilk dostum da o olmuştu." Zahir, yutkundu ve dilini dudaklarında gezdirdi. "Turna sessizdi." dedi ve içkisinden bir yudum aldı. "Konuşması gerekmediği yerde hep susardı ve ben onunla konuşmadığım zamanlarda benimle hiç iletişime geçmezdi."

Yekta, konunun asıl noktasına geldiklerini hissediyordu ve bu yüzden elinde tuttuğu bardağı fazlasıyla sıkmaya başlamıştı. Zahir'in durgunlaşan yüzü ama dudaklarında beliren küçük tebessümü, doğru tahminler yapmasına engel oluyordu.

"Ama şimdi fazla yakın gözüküyorsunuz." dedi Yekta omuz silkerek. Umursamaz bir tavır takınmıştı. "Sonradan alıştınız sanırım."

Zahir, tebessümünü genişletti. "Bir gece, her şeyi değiştirdi."

Yekta, Zahir'den duyduğu sözlerin ardından bardağı daha sıkı tutmaya başlamıştı ve omuzları anında gerildi. Zahir ise adamın aksine daha rahat bir haldeydi ve konu Turna'ya geldiği için mutlu olmuştu. Gerekirse saatlerce onun hakkında konuşabilirdi çünkü bunu kimseyle yapmıyor olması, kalbine bir yük bindirmişti artık. Birilerine anlatmak, girdiği yolun doğru olup olmadığını bilmek istiyordu.

Yekta'nın zihninde tek bir cümle yankı yapıp duruyordu. Zahir'in az önce kurduğu cümle, kendisinin kurduğu her hayali yıkabilecek kadar güçlüydü ve damarlarında asice akan kana karışan kıskançlığı hissedince bu duyguyu yadırgadı. O en son abisini babasından kıskanmıştı ve sonra hayatı baştan aşağı değişmiş; öfkesi ve kıskançlığı onu bambaşka bir adam yapmıştı.

Peki ya şimdi?

Yine her şeyini kaybetme uğruna savaşacak mıydı? Yolun sonu hakkında fikir yürütemiyorken o yola çıkacak mıydı? Bu sefer de o kadar cesur olabilecek miydi ve en önemlisi, bu yolu yürürken hayatta kalacak mıydı?

Dudaklarını aralayıp bir cümle kurmak isterken gözleri Sığınak'ın kapısına takıldı. Kaşları çatılırken arkasına yaslanıp gelenleri daha rahat görmeye başladı ve evet, yanlış görmüyordu. Kapıdan girenler Akasya ve Turna'ydı.

Akasya, siyah ve belini tamamen sarıp etek kısmında genişleyen mini bir elbise giymiş; kızıl saçlarını da açmıştı. Turna, kırmızı ve bedenini tamamen saran bir elbise gitmiş, sarı saçlarını da sıkı bir at kuyruğu yapmıştı.

İki kadın, yeri sarsan adımlarla mekana girdiklerinde birçok göz onlara çevrilmişti bile. Yekta, mekana tekrar göz gezdirdiğinde birçok adamın gözlerinin bizzat Turna ve Akasya'nın üzerinde olduğunu görmüş, içinde beliren öfkesinin daha da harlandığını hissetmişti. Kıskançlık duygusunun ne kadar tehlikeli olduğunu ve öfkeden daha çok hasar bırakabileceğini anlıyordu artık.

Öfke kibritse kıskançlık, kibriti aleve verendi.

Zahir, Akasya ve Turna'nın kendisine doğru geldiğini sezince başını onlardan yana çevirmişti ve iki kadını da baştan aşağı süzdükten sonra yutkunma ihtiyacı hissetmişti. İkisi de nefes kesiciydi ve bu mecazen değil, bizzat yaşayıp deneyimlediği bir şeydi.

"Duyduk ki, beyler bizsiz eğlenmeye çıkmış." Turna, Yekta'nın olduğu tarafa gelip sırtını tezgaha yasladı ve dirseklerini masaya koyup Yekta'nın gözlerine baktı. "Planlarını bozalım dedik biz de." dedi keskin bir ses tonuyla. Yekta'nın ne yapmak istediğini anlamıştı ve bu yüzden bu gece buraya gelmişti.

Zahir ile aralarında gelişen olayları anlatacak biri varsa o da kendisiydi. Böyle oyunlarla adamın eline bir şey geçmeyeceğini kanıtlamak istemişti.

Barmen, kadınlara bakıp "Bir şey içer misiniz?" diye sordu sıcak bir tebessümle.

Akasya, her zamanki içkisinden sipariş etti ve Turna da aynısından istedi. Zahir, Turna'ya dönüp "Siz burada olduğumuzu nereden biliyordunuz?" diye sordu. Turna, gözleriyle Akasya'yı işaret etti ve Akasya da kadın ile göz göze gelince gözlerini Zahir'e çevirdi. Adamın hemen yanında aynı Turna gibi sırtını tezgaha yaslamıştı ve Zahir'in mavi gözlerini net bir şekilde görebilme şansını elde etmişti. Bu yüzden belli etmese de eli ayağına dolaşmıştı.

"Akşam yemeğinde Zahir'e bu mekanı ben önermiştim." dedi ve tezgaha bırakılan içkisinden büyük bir yudum aldı Akasya. Bu gece zil zurna sarhoş olmak istiyordu.

"Siz kadınlar..." dedi Zahir ve başını usulca iki yana sallayarak içkisinden bir yudum aldı.

"E," diyerek araya girdi Turna ve Yekta'ya doğru hafif bir açıyla yaklaşıp tezgahtaki içkisine uzandı. "Neler konuşuyordunuz? Bölmedik değil mi?" diyip içkisinden bir yudum aldı. Bu gece, günlerdir zihninde yankı yapan her sesi sarhoş olarak unutmak istiyordu.

Elbette, ensesindeki çipin izin verdiği kadarıyla...

"Birim'e katılışlarımızdan söz ediyorduk. Seninle defalarca konuştuk bunu zaten. O yüzden başka konu açalım." dedi Zahir. Yekta, sessiz bir nefes verdi. Turna, gelişiyle beraber bütün planlarını bozmuştu.

"Zero'dan bir haber var mı?" diye sordu Zahir, Akasya'ya. Kadın başını salladı. Üç gündür Zero'dan hiçbir haber almamışlardı ve Zero'yu ekipten en son gören kişi Yekta idi.

Ekip, tezgahın önünde durmaktan vazgeçip arka kısımdaki masalara doğru ilerlemek için ayaklanmışken Sığınak'ın girişinde Efnan ve Zero'nun adamları belirmişti. Sığınak'ın görevlileri, bu adamların içeri girmesine izin vermemişti çünkü gözlerinde bir problem yoksa bu adamların bellerindeki silahları görür, buraya eğlenmeye gelmediğini anlarlardı.

Turna, Efnan'ı içeriye tek başına girdiğini görünce adımları anında durdu. Efnan'a baktıkça unutmaya çalıştığı Yergahva'yı yeniden görüyordu. Araf'ına tekrar gidiyor, o çaresiz kadınla tekrar ve tekrar yüzleşiyordu.

Efnan ise planını gerçekleştirebilmek için sakin adımlarla onlara doğru ilerledi. Bir podyumda yürüyormuş gibi düzenli olan adımlarını ve kıvrılan belini gören birçok erkek, büyülenmiş gözlerle kadını süzerken bakışlardan memnun olan Efnan, Turna'nın tam önünde durdu.

"İçkiniz bol, beyniniz bulanık olsun değerli Birinci Birim üyeleri!" dedi dirseklerini kırıp ellerini iki yana açarak. Kırmızı rujla renklendirdiği dudaklarına büyük bir tebessüm yerleşti ve mavi gözlerini kısarak Turna'nın gözlerine baktı.

"Ne işin var senin burada?" diye soran Yekta, Turna'nın önüne geçmek istedi fakat Turna, adamın kendisine uzanan elini tutarak ona engel oldu. Efnan'ın karşısında kendisini koruyabilirdi.

"Turna ile görüşmeye geldim ama mekan çok uygun değil. İçkilerinizi dışarıda içmeye ne dersiniz?" diye teklifte bulundu Efnan. Aklından geçenleri seçemiyordu Turna fakat eğlence için gelmediği de belliydi.

Oldukça kalabalık olan mekanda insanların hayatlarını tehlikeye atmaya niyeti yoktu. Ayrıca bu mekan, daha önce geldiği hiçbir mekana benzemiyordu. Burada silah çekmek demek, silahın namlusunun saniyeler içinde sana yönelmesi demekti. Bu kadar güvenlik önleminin içinde kendisi de rahat edemezdi ve kimliğini açığa vurmak, isteyeceği son şeydi.

Yanındakilere kaş göz işareti yaparak dışarı çıkmayı teklif etti ve diğerleri de anında onayladı. Ne Efnan'dan ne de kapıda bekleyen adamlardan korkuyorlardı.

Efnan, Turna'ya göz kırpıp mekanı terk ederken bütün gözler yine onun üzerindeydi. Turna, çantasındaki silahını ve kalçasına sabitlediği bıçağını tekrar kontrol etti ve ekibe döndü.

"Ne bok işi var, bilmiyorum ama plansız hareket etmek yok. Atağa geçerse savunmada kalmam." dedi Zahir.

"Biz ne zaman savunmada kaldık ki Zahir?" dedi Turna ve at kuyruğu yaptığı tokayı biraz daha sıktı. Yekta, kadının beline elini koyarak ona eşlik etti ve mekandan çıktılar. Taşlı yola ayak basar basmaz dördü de etrafı kolaçan etti fakat etrafta kimseyi göremediler.

Bu sırada mekanın arka kısmında kalan ormanlık alanda bir ıslık sesi yükseldi. Arka kısma ilerleyip ormana göz attıklarında Efnan'ın ıslığı bir kez daha duyuldu. Ağaçların arasından bir karartı geçtiğini gördüler.

Dördünün de adımları ormana doğru yönelirken Zahir, belindeki silahını çoktan eline almıştı. Akasya'nın bir silahı yoktu fakat kendisini silahsız da koruyabilirdi. Yekta ise laboratuvarında kendi üretmiş olduğu silahını eline almıştı ve sıkıca tuttuğu silahı bir yandan da baş parmağı ile okşuyordu.

Mekandan oldukça uzaklaştıklarında ormanlık alanın içinde durdular. Bir ıslık sesine daha ihtiyaçları vardı ve Efnan, onları bekletmeden saklandığı ağacın ardından çıktı. Lakin bu sefer onun da elleri boş değildi. Sığınak'ın aydınlatmaları sayesinde loş bir ışık da ormana sızıyordu ve ekiptekiler, Efnan'ın elindeki hançeri görmüştü.

Bu, normal bir hançer değildi. Yergahva için özel üretilmiş ve çip ile uyumlu olan bir hançerdi. Turna'ya indireceği bir hamleyle bedeninde taşıdığı üç anahtar izini bulabilecekti. Bir kağıdı dokunuşuyla iki parçaya ayırabilecek kadar keskin olan hançer, aynı zamanda gösterişli işlemelere sahipti. Etrafı siyah yılanlarla çevriliydi ve yılanların tam ortasında da tersten bir piramit vardı. Efnan'ın parmakları, yılan kabartmalarını net hissediyor ve bu ona güç veriyordu.

Öne doğru bir adım attı ve hançeri ustaca parmakları arasında döndürüp sağ bacağını öne atarak hafifçe kırdı bacaklarını. "Yarım kalan bir hesabımız var, Turna Yaman." dedi ve hançeri daha sıkı kavradı. Ekip, Turna'nın etrafını sardı fakat aynı anda ağaçların arkasından az önceki adamlar çıkmaya başlayınca gözlerini Efnan'dan çekip adamlara sabitlemek zorunda kaldılar.

Turna ise etrafını saran arkadaşlarını hafifçe iterek öne çıktı ve elbisesinin sol bacak kısmında dekolteyi biraz daha yırtarak oraya sabitlediği bıçağını çıkardı. Siyah çantasındaki silahını da eline aldı ve sağ elinde silahını tutup sol eline de bıçağı alarak sol elini sağ elinin üzerine koydu. Böylece hem bıçak hem de silah Efnan'a doğrultulmuştu.

"Turna, Turna, Turna..." dedi Efnan ve bedenini dikleştirip elindeki hançeri bir tur daha döndürdü. Bu sırada adamlar, ekibin diğer üyelerinin üzerine yürümüşlerdi bile ve Zahir ile Yekta çoktan atağa geçmişti. Akasya ise kendisine doğru gelen adama ilk önce topuklu ayakkabısını fırlattı ve adam kendisine gülerken adama tekme atıp düşürdü, diğer topuklusunu da adamın gözüne soktu. Şimdi, o gülüyordu.

"Benden aldıklarınızın hesabını hepiniz vereceksiniz!" dedi Turna ve kadına doğru iki büyük adım attı. Küçük bir çember çizerek yürüyor, birbirlerine meydan okuyan bakışlar atıyorlardı.

"Bunun hesabını hiçbir zaman göremezsin." dedi. Turna kaşlarını çattı. "Ömrünün her günü senden bir şeyler alınacak ve hepsinin peşinden gidemezsin." dedi ve kadına doğru bir adım attı Efnan.

"Benim derdim sizle! Gelecek günlerimin hesabını sonra düşünürüm." Kadına bir adım kalmışken elindeki silahı bir anda kadının ensesine doğru savurdu ve Efnan acıyla inleyerek sendeledi. Silah, kendisinden dört adım öteye uçmuştu ve Efnan'ın sersemliğinden yararlanan Turna, silahını tekrar eline aldı. Arkasını döner dönmez Efnan kendisine bir tekme savurdu fakat kontrollü bir düşüşle bu tekmeden kurtuldu. Yerde takla atarak tekrar ayağa kalktı ve kırmızı elbisesinin eteğini biraz daha yukarı çekerek daha kolay hamle yapabilmesini sağladı.

Efnan, elindeki hançeri bir tur daha döndürüp kadına doğru hızla koştu fakat Turna'nın etrafında dönerek attığı tekme sayesinde dengesini tekrar şaşırmıştı. Bu sefer yere düştü ve siyah saçları yüzünü kapattı. Turna, kadının karnına oturup ellerini göğsünde çapraz bir şekilde bağladı ve bütün gücüyle göğsüne doğru bastırdı. Efnan acıyla inledi. "Kardeşimin sesini çaldınız benden!" diye öfkeyle kükredi Turna ve bir elini çözüp Efnan'ın yüzüne sert bir yumruk attı. "Gülüşlerini aldınız!" Bedenini eğdi ve Efnan'ın mavi gözlerine büyük bir öfke ve kinle baktı. "Canını almanıza müsaade etmeyeceğim!" diye bağırdı.

Efnan, büyük bir kahkaha attı. "Hâlâ aptal Fulya için hayallerinin olması ne acınası!" Boynundan güç alarak başını kaldırdı ve Turna'nın gözlerine baktı. "Onun ölümünü kendi ellerimle gerçekleştireceğim!" dedi büyük bir kinle. Demek ki Efnan da Fulya'yı tanıyordu fakat aralarındaki bu bağ ne zaman oluşmuştu ve Fulya, Turna'yı ne zamandır yalanlarıyla kandırıyordu?

Bunun cevabını verebilecek tek kişi Fulya'ydı.

"Önce cesedimi çiğnemen lazım!" diyip kadının saçlarından tuttu ve kaldırdığı başını tekrar toprağa sabitledi. "Ve ölmeye hiç niyetim yok Efnan!"

Efnan, bacaklarından güç alarak yana doğru döndü ve Turna'nın ellerini tutarak ayağa kalkmaya çalıştı. Turna, geriye doğru eğildi ve Efnan'ın kendisini sertçe iktirmesiyle sırtı da yeri boyladı. Lakin iki kadın da tekrar ayağa kalktı ve Turna, çember çizerek yürümeye başladı. "Benden ne istiyorsunuz, bilmiyorum ama boyun eğmemi bekleyecek kadar aptalsınız." dedi. Gözü, kadının az önce yerden aldığı hançere kaymıştı.

Efnan, dudağındaki patlaktan çıkan kanı elinin tersiyle sildi ve sesli bir burun çekti. Yüzü öfkeden gerilmiş, omuzları da daha da belirginleşmişti. "Ben istediğimi alırım Turna. Bunun için eğitildim."

Elindeki hançeri Turna'ya doğru aniden fırlattı fakat Turna'nın gelişmiş refleksleri bu tehlikeyi engelledi. Sağa kayarak hançerden korundu ve hançer zemine saplanıp dik bir şekilde düştü.

Ekibin diğer üyeleri de sekiz adamı etkisiz hale getirmek ile meşguldü ve Zahir'in üzerine çullanan iki adamı Yekta'nın yardımıyla etkisiz hale getirmişlerdi. Akasya da iki adamı bayıltmıştı.

Turna'nın üzerine hızla koşan Efnan, kadının atacağı tekmeyi sezip kadının bacağını havada yakaladı ve etrafında çeyrek tur döndürerek kadını yere düşürdü. Turna, hiç vakit kaybetmeden ayağa kalktı fakat daha dün uyanmış olması, zihninin daha tam olarak ayılmadığını da gösteriyordu. Dengesini sağlamakta zorluk çekmişti. Görüşü iyice kapanmıştı ve tekrar uykuya dalıp bir daha uyanmamaktan korkmuştu.

"İçine düştüğün oyun hakkında hiçbir fikrin yok!" dedi Efnan ve Turna'nın etrafında dönmeye başladı. Turna, ensesindeki çipin ağırlığını hissetti. Kontrol ediliyordu, hissediyordu. "Bırak da her şeyi kuralına göre oynayalım!" dedi ve kadına doğru yürüdü Efnan. Turna, elindeki bıçağı kadına doğru savurup geriye doğru iki adım attı. Ensesine keskin bir acı saplanmıştı. Bu sırada Efnan da yere düşürdüğü hançeri aldı. "Zero'ya boyun eğ!" diye bağırdı ve öfkeyle kadına doğru yürüdü.

"Başımı gövdemden ayırsanız bile ona boyun eğmem!" diye bağırdı Turna ve baş dönmesine aldırmadan kadına doğru yürüdü. Kadına bir yumruk savurdu ve Efnan acı bir iniltiyle geriye adımladı. Öfkeleniyordu fakat Turna'nın daha da öfkeli olduğu gerçeğini unutuyordu.

"Yergahva'yı evin kabul et ve bitsin bu işkence!" diye bağırdı Efnan ve tam o anda Turna'nın ensesinden başlayan bir ağrı, beyninin orta yerine kadar sızdı. Acı bir nida koparan Turna, dirayeti kalmayan bacaklarına yenildi ve diz çöktü. "Gelecek Kraliçe'nin önünde diz çök!" diye bağırdı. Turna acı bir çığlık atıp eğilen başını kaldırdı ve Efnan'ın gözlerine kinle baktı.

"Siz, uzaktan kontrol ettiğiniz güce güç mü diyorsunuz?!" diye bağırdı. "Boynumu kendi rızamla eğip kendi hür irademle diz çökmediğim sürece, kendinizi hükümdar mı sanıyorsunuz?!"

Ensesine tekrar bir ağrı saplandı ve Turna'nın durumunu gören Yekta, Zahir ve Akasya, kadına yardıma gidecekken etrafını kuşatan diğer dört adam onlara engel oldu. Turna, tek başındaydı ve bu onları korkutmuyordu. Bir an önce adamları etkisiz hale getirmek için adamlara doğru atıldılar ve tekrar bir arbede başladı.

"İnkar ettikçe kabulleneceksin! Yergahva'da kurallar buradaki gibi işlemez!" dedi Efnan ve diz çökmüş olan kadına doğru eğildi. Kadının omuzlarına dokundu ve geriye doğru itti. Turna, toprak zemine yatmıştı ve vücudunu kontrol edemiyordu artık. Beyin fonksiyonlarını ele geçiren çip, Zero'nun emirlerine itaat ediyordu.

Kendisini daha önce hiç böylesine acınası hissetmemişti.

Kertenkelelerle geçirdiği on bir saatte bile, annesi saçlarını okşamayı reddettiğinde, babası Fulya'ya bisiklete binmeyi öğrettip kendisi düşe kalka öğrendiğinde bile böyle acınası hissetmemişti. Yapayalnızdı fakat yalnızlar bile bir bedene sahipti. Turna, yalnızca ruhuyla bu acımasız insanlarla savaşmak zorunda bırakılmıştı

Turna zemine yatınca hemen yanına diz çöktü Efnan ve siyah saçları omuzlarından salındı. Elinde tuttuğu hançeri, Turna'nın göğüs kafesinin tam ortasına yatay bir konumda yerleştirdi. Bıçağın ucu Turna'nın çenesine yaslanmıştı ve birkaç kan damlası, çenesinden boynuna akmıştı. Tenine değen hançerin soğukluğunu hisseden Turna, gözlerini hemen araladı fakat asıl hissetmesi gereken tenindeki soğukluk değil; kalbindeki sıcaklıktı.

Hançer, kadının tenine değer değmez çip aktif olmuştu. Bu hançerin amacı da çipi aktifleştirdikten sonra Üç Anahtar Lekesi'nin kadının bedeninde açığa çıkmasını sağlamaktı.

Ensesindeki ağrı dayanabilir gibi değildi artık fakat dişlerini sıkarak acısını gölgede bıraktı Turna. Onlara boyun eğmeyecekti. Kalkmaya yeltendi fakat Efnan, bıçağı daha da bastırmıştı tenine. Efnan çipin sesli komutunu aktive etmek için konuşmaya başladı.

"Uyandır ışığı.

Ayağa kaldır sessizliği.

Karanlık çevrilsin aydınlığa,

Kargaşa başlasın zihnin ücralarında.

Parılda Üç Anahtar!

Aydınlat Araf'ı!

Duyur sesini Kilit!

Başlat asıl kargaşayı ve aç Sıfır'ın kapılarını!"

Turna, kalbindeki sıcaklığı daha net hissetmeye başladı ve o an kalbinin yanarak kül olacağını düşündü. Fakat Efnan'ın da dediği gibi, Yergahva'da kurallar buradaki gibi işlemezdi. Öleceğini sanıyorken aslında yeniden doğuyordu.

Turna'nın beli kıvrıldı ve göğsü kabardı. Yerden ayrılan göğsünde tekrar bir acı hissetti ve bu sefer kuvvetli bir feryat kopardı.

"Göster kendini Üç Anahtar!

Gölgeler sana boyun eğmek için nizamdalar!"

Efnan'ın bağırışı üzerine kalbindeki acı daha da katlanılmaz oldu fakat gecenin karanlığını bir saniyeliğine aydınlatan bedenine gözlerini çevirdiğinde şaşkınlığı daha üstün geldi.

Göğsünün hemen üzerinde üç tane anahtar dövmesi vardı. Anahtarlar, ters bir piramit şeklindeydi ve tertemiz bir beyaz rengindeydi. Bu, Üç Anahtar Lekesi'ydi.

Amacına ulaşan Efnan, zafer dolu bir gülümseme sergiledi fakat zihnindeki soruların da cevabını almış olması, onu bir yandan da endişelendirmişti. "O, sensin." diye fısıldadı.

Hançeri belindeki kılıfına taktı ve geriye doğru adımlayıp hiçbir şey söylemeden ormanın içinde kayboldu. Arkasında büyük soru işaretleri ve bir gelecek bırakmıştı. Bunun farkındaydı fakat bundan sonrasını o değil, Zero ve Zer belirleyecekti.

🕊️

Zero, beyaz mermer zemine bastığı anda Zer'in askerleri başlarını eğdiler ve mızraklarını sola doğru eğerek saygılarını gösterdiler. Yergahva'da yaşayan Zer'in sarayına gelmek uzun bir zaman almıştı. Merkezdeki çekirdeğe bir kilometreden fazla yaklaşamayacağı için yolunu uzatmıştı fakat bunu bir sorun etmedi. Kendi yarattığı şehri de uzun zaman sonra turlamış oldu ve o an canını değil; bu şehri kurmak için harcadığı emekleri düşünmüştü.

Lakin binalar yıkılmaya başlamıştı bile. Muhafızların gün geçtikçe azaldıklarını ve virüsün hız kesmeden yayıldığını da görmüştü. Virüsü yok etmek için artık boşa harcanacak vakitleri yoktu ve Zero, döner dönmez Turna için hamlesini yapmaya hazırlanmaya başlamıştı.

Zero huzuruna çıktığında Zer, altın işlemeli tahtında oturuyor ve şarabından keyifli yudumlar alıyordu. Burada uzun süredir yalnızdı ve Zero'yu karşısında görür görmez midesinde kelebekler uçuşmaya başlamış, şarabın da etkisiyle neşeli bir kahkaha atmıştı. Kömür karası saçları omuzlarından süzülüyor ve korsesinin desteğiyle belirginleşen göğüslerini kapatıyordu. İncecik beline kusursuzca oturmuş elbisesi zümrüt yeşiliydi ve kabarık eteği de yeri kadar uzanıyor, dantel detaylarıyla göze çarpıyordu.

Zero'nun nefesi kesildi.

"Benim güzel Kraliçem..." diye mırıldandı ve onu selamlayarak Zer'e boyun eğdi.

"Kralım..." dedi ve tahtından kalktı Zer. Başını kaldırdı ve kendisinden üç merdiven aşağıda olan Zero'ya yukarıdan bir bakış attı. "Seni görmek ne büyük şeref!" dedi ve eteğinin hafifçe kaldırarak basamakları dikkatle indi.

"O şeref bana aittir." dedi Zero ve eğdiği başını kaldırarak Zer'e doğru döndü. Zer, adamın bakışlarıyla uzun zamandır hissedemediklerinin gün yüzüne çıktığını hissetti. Terlediğini ve kalbinin kulaklarında attığını hissediyordu ve yüzüne konmuş tebessümü de bu durumdan hoşnut olduğunun göstergesiydi.

"Topraklarında özlendin." dedi Zer ve Zero'ya doğru bir adım attı.

"Beni yalnızca topraklarım özlemişse kalbim kırılır, Kraliçe'm." dedi Zero ve dudaklarını sağa doğru kıvırdı. Kral edasıyla bir adım attı ve kadının kollarına koydu ellerini. Parmak uçları yavaşça kadının teni üzerinde dolandı ve omuzlarına kadar çıktı.

"Kalbinin kırılması ne büyük ziyan olurdu, değil mi?" dedi Zer ve yeşil gözlerini adamın mavi gözlerine çıkardı. Adamın keskinleşmiş çehresini, kıvrılmış dudaklarını ve yeni çıkmış sakallarını büyük bir özlemle süzmüş ve hemen ardından da bir iç çekmişti. "Hele de o kalpte ben varken..." diye fısıldadı ve adamın dudaklarına kendi dudaklarını mühürledi.

Zero, dakikalardır bu hamleyi bekliyormuş gibi kadının öpüşüne anında karşılık verdi ve kadının zarif belini kavrayıp sertçe kendisine çekti. Birbirlerine duydukları özlemi dudaklarından hınçla çıkaran ikili, etrafındaki muhafızlara aldırmıyordu. Zero, kemikli parmaklarını kadının yüzünde dolandırırken Zer ise adamın boynuna sardığı ellerini hareketlendirip sarı tutamları çekiştirmeye başladı.

Nefessiz kaldıklarında ayrıldılar ve alınlarını birbirlerine yaslayıp nefeslerini kontrol etmeyi denediler.

"Odayı terk edin, muhafızlar!" diye bağıran Zero'nun hemen ardından büyük salonda yalnızca ikisi kaldılar. Zer, adamın hınzır gülüşünü görür görmez ona bir adım daha attı ve "Muhafızlar değil, biz çıkmalıydık." dedi.

Zero ise konuşmadı ve kadını bir çırpıda kucağına alıp sol duvardaki kapıya doğru ilerledi. Bu kapı, Zer'in yatak odasına hızlı bir geçiş sağlayan geçitti ve bir dakika içerisinde kendilerini yatak odasında buldular.

Zero, Zer'e karşı derin bir nefret ve öfke duyarken bir o kadar da bu kadına aşıktı. Damarlarında akan kanına kadar karışmıştı Zer. Gerçek dünyada senelerini onunla ödüllendirmiş, gülüşlerinin en büyük sebebini bu kadın yapmıştı. Lakin, bir gün Zer'in yaptığı seçim yüzünden aralarına aşılmaz duvarlar girmişti. Hatalar hataları doğurmuş, öfke gün geçtikçe alevlenmiş, hırslar gözleri kör edip kalplerini kurutmuştu.

Bir gece, Zero'nun aklına gelen fikir ise her şeyi değiştirmişti. Zer'e ulaşmasının bir yolu vardı ve bu yola baş koymuştu. Onu kaybedemezdi. Onu ne yaparsa yapsın hâlâ deliler gibi seviyordu ve kalbine söz geçirmek şöyle dursun, anında itaat etmeye hazırdı.

Bu kadar tehlikeli bir adama dönüşmesinin sebebi de Zer'di.

Yergahva onun için kurulmuştu.

Yaptıkları her hatayı silip Sıfır'dan bir başlangıç yapmak için kurmuştu Yergahva'yı.

Bu şehre kadını getirir getirmez onu Yergahva'nın I. Kraliçesi yapmıştı ve Zer de silinen hafızasından geriye hiçbir şey kalmayınca bu adama deli divane aşık olmuştu. Onun yaptıklarını unutmuştu. Zero, onun tek vazgeçilmezi olmuştu ve canını vermeye razıyken kalbinden onu atma düşüncesine bile tahammülü yoktu.

Aşktı bu. Gözleri de kör ederdi, ruhları da yalanlarla beslerdi sonuçta.

"Seni öyle özledim ki..." diye fısıldayan Zero, kadının boynuna öpücükler kondurmaya başladı ve sırtını yatakla buluşturana kadar durmadı.

"Özlediysen görmeye gelebilirdin!" dedi Zer hiddetle. Adamın gömleğinin yakalarından tutup dudaklarını buluşturdu.

"Virüs senin hayatını tehlikeye atarken burada hiçbir şey yapmadan duramazdım." dedi Zero ve kadının üzerindeki kıyafetleri çıkartmaya başladı. İkisi de birbirlerine karşı öfkeliydi ve kıyafetleri çıkartma hızlarına da bu öfke yansımıştı.

"Beni virüs değil, sen öldüreceksin yakında." diye fısıldadı Zer. Siyah saçları yatağa saçıldı. Zero eğildi, saç tellerini öpüp kokusunu ciğerlerine çekti. Ciğerlerine resmen bahar gelmişti ve kadının bu cezbedici bedeni, onun sınırlarını çok zorluyordu.

Artık ikisi de konuşmayı bırakmıştı. Tenleri birbirine temas ederken ve kokuları birbirine karışırken yalnızca özlemleri konuşmaya başlamıştı ve bir süre sonra sırtlarını yatağa yasladıklarında ikisi de nefes nefeseydi.

"Beni senden mahrum bırakan her bir nedeni somutlaştırıp boynunu kesmek istiyorum Zero." dedi Zer ve yüz üstü yatarak adamın kusursuz yüzünü incelemeye koyuldu. Zero, kadının sırtında gezdirdiği parmaklarını ayırmadan ona doğru döndü ve derin bir iç çekti.

Bu kadına sırılsıklam aşıktı ve her gün bunu fark etmek, aşkını daha da körüklüyordu.

"Somut nedeni ayaklarına getireceğim, Kraliçe'm." dedi Zero. Zer kaşlarını çattı ve adamın dediklerini kavrayıp heyecanla ona doğru eğildi.

"Onu buldun mu?" diye sordu. "N'olur bulduğunu söyle! N'olur onu yanında getirdiğini söyle!" dedi.

"Buldum, güzelim ama onu yanımda getirmedim. Üç Anahtar Lekesi için senden bilgi almaya geldim." dedi Zero ve sırtını yatak başlığına yasladı. Zer de yataktan doğruldu ve adamın beyaz gömleğini üzerine geçirip düğmelerini iliklemeden giydi. Dağınık siyah saçları omuzlarından döküldü ve yeşil gözlerini adama dikti.

Zero'nun Zer'e gelmesinin sebebi, Zer'i Yergahva'nın kütüphanesi olarak kullanmasıydı. Zer'i buraya getirdiğinde çipine Yergahva'nın bütün yapım aşamalarını ve gelişmelerini eklemişti. Ayrıca Zero için önemli olan bilgiler de çipe yüklemişti ve Zer, aslında Yergahva'nın ayaklı kütüphanesiydi. Zero, Üç Anahtar Lekesi hakkında ciddi bir araştırma yapmamıştı çünkü bunu kendisi tasarlamamıştı. Bu şehri kurarken her an yanında olan kişi, bu fikri öne sürmüş ve Zero da tereddüt etmeden kabul etmişti.

Hâlâ neden Üç Anahtar Lekesine ihtiyacı olduğunu bilmiyordu ve bu yanıtları almak için Zer'in yanına gelmişti.

"Bir saniye..." diye mırıldanan Zer, gözlerini beyaz çarşafa indirip bir saniyeliğine belleğini kurcaladı. Zihninin arşivine gitti ruhunun ayakları. Dev kütüphanede verileri tek tek incelemeye başladı ve doğru veriyi bulduğunda gözlerini kapayıp yazılanları sesli okumaya başladı. "Üç Anahtar Lekesi, üç kişiye armağan edilmiştir. Bu üç kişi, bizzat kurucu tarafından belirlenmiş olup ne zaman açığa çıkacağına da kendisi karar vermektedir. Lekenin ilk varisi, en başından belirlenmiştir. İkinci varis, kendisini ölene kadar saklamakla lanetlenmiştir. Üçüncü varis ise vakti geldiğinde açığa çıkacak, acil durum için planlanmış olan komutları itiraz etmeden yerine getirecektir. Bu üç varis, Yergahva'da öldürülemez, herhangi bir savaşa katılamaz ve Yergahva'nın muhafızları tarafından ömrü boyunca koruma altındadır."

Zero, yüzünü sıvazladı. "İlk varis, benim. Bunu herkes biliyor." dediğinde Zer'in gözleri Zero'nun göğsündeki Üç Anahtar Lekesi dövmesindeydi. Bembeyaz olan üç anahtar, ters bir piramit şeklinde göğsüne mühürlenmişti. "İkinci varis hakkında hiçbir fikrim yok. Ama üçüncü varis... O, Turna. Adımdan daha çok eminim ki, o Turna." dedi.

"Göğsünde sendeki gibi bir iz varsa şüphesiz o kişi Turna'dır." dedi Zer. "Ve kitaptaki açıklama şöyle devam ediyor: Eğer üç varis de birbirlerinden haberdar olurlarsa ve birlikte yaşamayı reddederlerse o zaman kılıçlar konuşacak; tek bir varis hayatta kalarak üç varisin görevini üstlenecektir."

"Kafam allak bullak oldu." diye sızlandı Zero ve başını yatak başlığına koydu. "Buna neden gerek duydu? Neden üç varis var ve ben nasıl buna göz yumdum!" dedi öfkeyle. Zer, adamın koynuna girerek onu sakinleştirmeyi denedi fakat aksine, Zero daha da öfkeleniyordu. "Tam bir aptalım." derken Zer'in gözlerinin içine bakıyor, geçmişi yâd ediyordu.

"Sevgili Kral'ım. Sorularınızın her cevabı yapbozun üç parçası bir araya geldiğinde yanıt bulacaktır. Bundan sonra yapılacak olan şey, bellidir." dedi ve adamı yatıştırmak adına parmaklarını onun teninde gezdirdi.

"Turna'yı en kısa zamanda huzuruna çıkartacağım Zer. Yalnızca beni bekle ve huzurlu günlerimizi özlem ve heyecanla hayal et." Başını sağa doğru çevirince Yergahva'nın nefes kesen manzarası gözler önüne serildi. Ah bir şansı olsa, gerçek hayata asla dönmezdi. Huzuru, kollarının arasında; gücü, pencerelerinin ardında; sevgisi ve umutları, kendi kurduğu şehrin insanlarındaydı.

Ve bu hayatı elde edebilmek için elinden gelen her şeyi yapmaya hazırdı. Ne yapıp edecek, Turna'yı buraya getirecekti. Gerekirse onu diğer dünyaya bağlayan her bir halatı canı pahasına kesip koparacak, Turna'yı yapayalnız bırakıp Yergahva'ya yalvararak girmesini sağlayacaktı.

Bu hikayede üçüncü varis olan Turna, aynı zamanda görmezden gelinen en değerli ve nadide unsurdu.

"Onu bana getir, Zero." dedi ve adamın göğsüne yasladığı başını kaldırdı. Yeşil gözlerini adamın mavi gözlerine çevirdi ve dudaklarına şehvet kokan bir öpücük bıraktı. "Beni gördüğünde Yergahva'yı yuvası bilecek. Yergahva'yı gördüğünde ve buranın huzur dolu kokusunu ciğerlerine çektiğinde aldatıcı dünyasına bir veda bile etmeden buraya yerleşecek." Zero, kadının tüm kalbiyle söylediği cümleleri durgun bir tebessümle dinledi.

"Unutma Zero. Turna, geleceğimizin anahtarı. Onu gözünden bile sakınacak, bana sağ salim getireceksin."

Söz verdi Zero. Zer, şu hayatta her anlamda güvendiği tek kişiydi ve bir bildiği olduğunun da farkındaydı. Bu şehrin temelleri onun sayesinde atılmıştı ve bu şehri de yine o kurtaracaktı.

Felaketlerin başlangıcı yakındı. Yergahva'nın çekirdeğindeki üç kristal kadeh, kan şarabı ile doldurulup sahiplerinin dudaklarında can bulmak için gün sayıyordu artık.

Prangalar kopuyor; şarkılar bir başka notayla çalınmaya başlıyor, güneş bir başka doğuyor ve zaman, onlar için çok başka akıyordu artık.

Çünkü üç varis için zaman çok yakında Sıfır'ı gösterecekti.

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Gerçekler ve nedenler bir bir açığa çıkarken akışa kapılmaktan korktum çünkü zamanın akışını her zaman hissetmeliydim. Böylece zamanın Sıfır'ı göstermesine karşı her zaman hazırlıklı olacaktım. Fakat ondan nasıl korunacaktım? Bunun cevabını yine yalnızca o biliyordu.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları