◭

Bölüm Şarkıları:

Evgeny Grinko - Flaukner's Sleep

Sam Tinnesz - Play With Fire

Halsey - Castle

◭

Devrim'in antika radyosunda cızırtılı bir ses duyuluyordu. Karanlıkta kaybolmuş köpeklerin havlama sesleri, sert bir rüzgarın kulakları uğuldatan sesi işitiliyordu. Sokak lambasının izin verdiği kadarıyla aydınlanan gecede hiçbir kusur yok gibiydi çünkü aşağıda, asfalt zeminde umursamazca yatan gençlerin deli dolu kahkahası bütün sokağı kaplamıştı. Sarhoş bir adam, Müslüm Gürses'ten bir şarkıyı sunmuştu geceye. Bir adam çıkmıştı meydana. Elindeki içki şişesini havaya kaldırmış, gözlerini göğe dikip yakarmıştı isyanını. Bir kadın geçmişti sokaktan. Korkuyla, sürekli arkasını kontrol ede ede evine adımlamıştı.

Sıradan bir günün, akılda kalmayacak gecelerinden biri gibiydi işte. Yine de hiçbir gece unutulmazdı. Hiçbir gece geçmişe gömülmez, hiçbir isyan da yanıtsız kalmazdı. Gülüşler solardı belki ama bir başka gecede, bir başka dudaktan yine peyda olurdu. Ve işte böyle gecelerde, hayatın bir sonu yok gibi gelirdi.

Devrim'in çaydanlığından doldurdukları iki bardak çayı alıp garajın çatısına çıkmıştı Turna ve Yekta. Devrim, aşağı katta Lâl'e masal anlatmak ile meşgul olduğu için daha Turna ve Yekta'nın yanına gelememişti.

Turna, köşedeki kahverengi örtü sarılmış minderi alıp çatının orta yerine koymuştu ve ayakkabılarını çıkartıp mindere oturmuştu. Onu taklit eden Yekta da kadının karşısında, minderin sol köşesinde yerini almıştı.

Ciğerlerine çektiği her nefeste mutluluk saklıydı şimdi. Gözlerini isterse sağına, isterse yukarıya çevirsin, her yerde huzur vardı şimdi. Ocak ayının ten donduran ayazı yüzünü yalayıp geçse de kalbi de, çayı da sımsıcaktı şimdi.

"Sana bahsettiğim yer buydu Yekta. Burada istediğin kadar yıldızları izleyebilirsin." dedi Turna ve dişlerini göstererek gülümsedi adama.

"Bu manzaralar kafamı karıştırıyor." diye mırıldandı çayından sıcak bir yudum alacakken. Turna, adamın bir şeyler söylediğini duymuş fakat anlayamamıştı. Bunu düşünmek yerine gözlerini gökyüzüne çevirdi ve derin bir nefes çekti ciğerlerine.

Yekta da başını kaldırdı, solunda kalan tahta yığınına sırtını yaslayıp biraz daha kaldırdı göğe başını. Turna da onu taklit etti ve kendi sağında kalan tahta yığınına sırtını yaslayıp yıldızlara bakmaya başladı.

Bulutsuz, haliyle de yıldızlı bir geceydi. Baktıkları her noktada silik bir iz gibi parlıyordu yıldızlar. Dolunay yükselmişti ve yarasalar gölge düşürüp duruyordu ona. Koyu lacivertti yıldızlardan arda kalan yerler. Dokunsan parmağını yutacakmış gibi hiçlikle bulanmıştı gökyüzü.

Eşsiz bir manzaraydı işte. Akılda uzun süre kalacak bir geceydi.

"Devrim ile nereden tanışıyorsun?" diye sordu Turna adama bakmadan. Rahatça, en önemlisi de dürüstçe sorusunu yanıtlaması için verdiği bir fırsattı bu.

"Devrim'i herkes tanır." dedi Yekta, kadına bakmadan.

"Ama Devrim, herkesi tanımaz." diye yanıtladı hemen. Konuşsun istiyordu. Zihninde dolanıp duran belirsizlik bitsin istiyordu. O gece, silik bir iz gibi hatırladığı kişinin belirginleşmesini istiyordu.

Dün Yekta'nın mutfakta ima ettiği şeyden sonra Turna da saatlerdir bu ihtimali düşünüyordu. Üç hafta önceki gece, zihni bulanıktı. Duyguları karmaşık, gözleri puslu, zihni yorgundu ve aklında kalan çok az anı vardı. Sadece bir kucakta taşındığını, eve yürüdüğünü ve duşun altında saatlerce kaldığını hatırlıyordu.

Bir de acısını.

Günlerdir hiç geçmeyen acısını, gittikçe artan özlemini hiç unutmamıştı.

Dudaklarını birbirine sımsıkı bastırıp gülümsedi. Gülümsemezse ağlardı.

Çayından bir yudum aldı Yekta ama kadına bir cevap vermedi. Turna'nın kafasındaki soru işaretlerini kendisi noktaya çevirsin istiyordu ve sessiz kalmakta ısrarcıydı.

Turna, bu derin sessizliğin kalbindeki hasarını geçirebilmek için gözlerini tekrar kapattı ve derin, sessiz bir nefes çekti ciğerlerine. Yekta gözlerini kadına çevirdi ve aynı sessizliğin hükmünde kadını izlemeye başladı.

Fındık burnunda dolandı gözleri. Uzun kirpiklerini turladı; alnına, saçlarına, saçlarının izin verdiği kadarıyla açıkta kalan boynuna baktı. Ortam, sokak lambasının izin verdiği kadarıyla aydınlık olsa da Turna'nın saçları yine de parıl parıldı. Sert bir ayaz aniden saçlarını geriye doğru savurunca, itiraz etmeden uçuşan saçların ne kadar yumuşak olduğunu geçirdi aklından.

Turna ise yüzünü yalayıp geçen ayazın kalbine kadar indiğini hissediyordu çünkü şimdi ortamdaki sessizlik, ilmek ilmek kemiriyordu zihnini. Zero'nun sesi, Fulya'nın gülümsemesi, Laura'nın bir abla şefkatiyle sarılmaları geliyordu aklına. Kalbini sıkıştırıyordu geçmişi, bir daha hiç böyle güzel olmayacağını bildiği geleceği...

Ve gülmek, o zoraki gülümseme şimdi canını yakıyordu. Fulya'nın vedasından kalan görüntüler, kalbine kızgın bir demir hançeri saplıyordu.

"Gitme Fulya." diyordu zihninde dolanan huysuz sesi. Üç hafta önce, Fulya eşyalarını toplarken kadına yalvaran kendisiydi bu sesin sahibi. "Buluruz bir yolunu Fulya. Yapma Fulya. Ben sana hep bakarım Fulya. Benden çekinme Fulya. Ellerimi bırakma Fulya. Kollarını çözme, bana tekrar sarıl Fulya. Gel Fulya. Bir yolunu bul, bana geri gel Fulya."

Kalbine aniden çöken keskin bir acı, soluklarını sıklaştırıyordu şimdi. Birileri konuşmalıydı ki, susmalıydı zihnini kemiren kendi sesi. Çaresiz hissetmemeliydi ya da nankör olarak görmemeliydi kendisini. Fulya, yerini bilmediği bir evde yavaş yavaş hayattan koparken o huzurla yıldızları izlememeliydi çünkü haksızlıktı bu.

Turna göğü, Fulya yıldızları severdi. Yine böyle olmasını istiyordu ruhunun arsız yanı. Bu kahverengi minderin üzerinde onunla beraber oturup izlemek istiyordu göğü.

Derin bir nefes çekti ciğerlerine ve titreyen ellerini kucağına çekip sıkıca yumruk yaptı. Köşeye koyduğu eski radyodan o an bir müzik çalmaya başladı. İkili arasındaki sessizliği keskin bir bıçak gibi bölen ses, Yekta ve Turna'nın kulaklarına dolunca Turna daha da rahatladı ve birkaç saniye dinledi ruhuna dizginlik veren müziği.

Sonra, yavaşça aralandı dudakları. Zihninde beliren her sözcük sıyrıldı dudaklarının arasından.

"Bir yıldız kaydı sen yokken,
Bulutlara mahkum bir ruh gibi çıkageldi hiçlikten,
Bir yağmur yağdı inceden,
Bir sel geçti yüreğimden."

Yekta, kadının nahif bir ses tonuyla mırıldandığı şarkıyı duymaya başladığı anda, yüreğinde keskin bir sancı baş gösterdi. Nefes alamadı, dudakları aralandı fakat hakimiyet kendinde değildi.

"Ve o gecenin sabahında,
Bir umut doğdu ufukta,
Bir ışık parladı gözlerimde,
Sen geldin diye.
Sen hep gel diye."

Turna adama bakmıyordu. Bal rengi gözleri yıldızlar arasında dolanıyordu fakat zihni de, ruhu da gökyüzüne çoktan kavuşmuştu bile. Bakmaktan öteye gidip yıldızları hissediyordu şimdi.

"Bir çiçek açtı sen gelince,
Yağmur huzur koktu sen tekrar gülünce,
Ve sert bir rüzgar esti,
Sen gitsen bile tekrar bana gel diye.
Sen hep olduğun yere dön diye.
Sen hep evimi, yuvan bil diye."

Turna, az da olsa ciğerlerine çektiği nefeslerin acısını dindirebilmişti bu sayede. Dilinden dökülen her söz, anlık bir istekle firar eden her bir satır ona iyi gelmişti. Şarkı söylemek, en çok da kendi yazdığı şarkıları söylemek ona hep iyi gelirdi zaten.

"Sen..." Yekta'nın şaşkın gözleri kadının yüzünde gezerken Turna da adamın varlığını tekrar hatırlayıp ona baktı. "Çok güzeldi." diye fısıldadı efsunlu anlardan sıyrılmakta zorluk çekerken.

"Beğendin mi?" diye sordu Turna ve omuzlarını biraz kendine doğru çekti, küçük bir tebessüm etti. "Müzik çok güzeldi, sözsüz kalsın istemedim." diye ekleyince Yekta da kadını taklit edip gülümsedi.

"Hayatımda duyduğum en güzel şarkıydı." dedi çekinmeden. İlk kez, aklından geçen bir şeyi ikinci kez düşünmeden söylemişti ve bu iyi hissettirmişti.

Turna ise gülümsemesini genişletti. Adam konuştukça kalbindeki yüklerin ağırlığının kaybolduğunu hissetmişti ve sessiz bir teşekkür sundu adama. Bal rengi gözlerini acı kahve gözlere dikip daha çok gülümsedi.

"Senin olsun o zaman." dedi Turna. "Hem bu sefer anlamlı bir hoş geldin hediyesi vermiş olurum sana."

"Hayatımda aldığım en güzel hediye." diye ekledi Yekta. Kadın daha çok gülümsedi.

"Sana yazılmış saydım o zaman." dedi Turna.

"Ben geldim diye." diye ekledi Yekta. Ben geldim diye yazdın, demedi çünkü doğru değildi ona göre. Ki şarkı ona yazılmasa bile anlamlı bir hediyeydi hâlâ.

"Sen geldin diye." Bal rengi gözlerini adamın gözlerinden bir saniye bile ayırmadan söyledi çünkü iki irisin de hayranlıkla kendisine bakması, tarifsiz bir duygu aşılamıştı ruhuna.

İkilinin sessizlikle süren bakışması, Devrim'in tahta merdivenlerden çatıya çıktıktan sonra yanlarına gelmesiyle bozulmuştu. Mavi gömleğinin üzerine giydiği kadife ceketi ve rüzgarda daha da dağılan saçları ve yıllara meydan okuyan dik duruşu, hâlâ hayata karşı bir beklentisinin olduğunun kanıtıydı aslında. Ölene kadar genç kalmayı istiyordu Devrim ve bu amacından da hiç sapmayacaktı.

"E, Balkız!" dedi neşeyle ve köşedeki tahta tabureyi alıp Turna'nın hemen yanına koydu. Tabureye oturduğunda da kadının saçlarını birkaç saniye okşayıp bal rengi gözlere kuvvetli bir baba şefkatiyle baktı. "Anlat bakalım neler olduğunu!" diye eklediğinde Turna gözlerini kaçırmıştı.

"Birim'de işler biraz yoğun Devrim." diye yanıtladı Turna. Devrim'in sağ bacağına başını yaslayınca Devrim, kadının saçlarını tekrar okşamaya başladı. "Sandığımdan da ağır bir yük var omuzlarımda ve bu sadece benim hayatımı etkilemiyor."

Yekta, Devrim ve Turna'yı dikkatle izlerken Devrim'in gözlerinin kendisine tırmandığını hissedince ona baktı. Başını iki yana sallayarak üç hafta önceki geceden konunun açılmamasını tembihlemişti aslında. Devrim her ne kadar kaşlarını çatsa da adama sessiz bir onay vermekten geri kalmadı.

"Halledemeyeceğin bir iş değil, Balkız." dedi Devrim. "Neler başardın da koşa koşa geldin şu küflü kapının önüne! Şimdi bu durgunluk bana biraz yersiz geldi." Dürüstçe dile getirdiği sözler Yekta'yı şaşırtsa da kadın sadece gülümsemişti.

"Beynimin kontrolünü birine emanet etmek zorundayım Devrim." Kadının saçlarında dolanan parmakları anında durmuştu. "Hiç bilmediğim bir sanal şehre gönderileceğim. Tek başıma..." Yekta ve Devrim'in gözleri tekrar kesişti. "Bir virüs yok edeceğim ama kimse benim hayatımın garantisini veremiyor çünkü oyunu kuran kişi bile bilmiyor nasıl bir virüs olduğunu."

"Ne diyorsun sen?" Turna başını, adamın bacakları üzerinden kaldırıp adama baktı. "Bunu yapmanı Birim neden istiyor ki?" diye hiddetle sordu Devrim. Şayet, kalbini saran endişenin yüzüne yansımasına da engel olamıyordu.

"Yönetim Kurulu ile görüştürecek beni Laura. Beni çağırmışlar ve sence benden ne isteyecekler Devrim?" diye sordu Turna alayla.

"Zero'nun bunu neden senden istediklerini sorguladın mı?" diye sordu Yekta. İkilinin sohbetine bir anda dahil olduğu için pişman hissetmiyordu kendisini.

"Zaaf." diye yanıt verdi Turna. "Ellerimi bağlayan bir zaafım var ve Zero bunu çok iyi biliyor. Dibine kadar kullanıyor bu şansı ve bunu dile getirdiğindeki o yüz ifadesi var ya, onu ömrüm boyunca unutmayacağım!" Ses tonundaki öfkeyi göstermekten kaçınmadı. Zira ellerini kalın bir iple, dudaklarını kalın bir şalla bağlayan bu zaafı Fulya bile isteye vermişti Zero'nun ellerine. Kızıyordu buna, çok kızıyordu.

"Yönetim Kurulu bir başkasını ayarlayabilir ama. Neden Laura da senin gitmeni istiyor ki?" dedi Yekta. Turna'nın zaafı neydi, bilmiyordu ama sormak için doğru bir yer değildi ve daha iki gündür tanıdığı kadının da sırlarını bir anda kendisine açacağını hiç sanmıyordu.

"Çünkü ölürsem dünya kimsenin başına yıkılmaz. Çünkü ölürsem, kimse arkamdan ağlamaz benim. Silik bir noktayı belirginleştirmek değil bu Yekta. Silik bir noktanın yok olmaya daha yakın olduğunu kabullenmek sadece. Bu yüzden herkesin gözündeki o güçlü, korkusuz, acımasız kişi benim. Saha görevlerine ben çıkarım çünkü vazgeçilecek ilk kişi benim. İlk ben terk edilirim çünkü benim kalbim de kimsenin umrunda değil." İkisi de yutkundu. "Ben toplumun görünmeyen halkasıyım ve sen de Birim'de olduğun için bizden birisin aslında." Kaşlarını kaldırıp alaycı bir ifadeyle baktı adamın yüzüne. "Senin gerçekte kim olduğunu bilen var mı?"

Yekta başını iki yana salladı. Turna'nın ne demek istediğini de anlamıştı.

"Biz, insanların yüzümüze baktığı ama bizi göremediği yerdeyiz çünkü. Kaybedecek bir şeyimiz yok sanıyorlar. Kalplerimizi taş, gözlerimizi kupkuru zannediyorlar ama bilseler en çok kaybedenler, vazgeçilenler ağlar. Bir bilseler, en güzel biz severiz aslında."

"Ağzından çıkanı kulağın duymuyor senin!" diye karşı çıktı Devrim. "Belki Yönetim Kurulu'nun seni o şehre göndermesinin amacı budur ama Laura sence bu yüzden mi seni seçti? Kendince silik bir nokta olabilirsin. Şu milyonlarca insanın içinde bir nokta kadar bile değerin olmayabilir ama senin arkanda sevdiklerin var. Laura da bunun farkında. Ve hepimiz aslında neye inanıyoruz biliyor musun?" Kadın meraklı bir edayla kendisine bakınca yanağını bir baba şefkatiyle okşadı Devrim. "Arkanda kalan sevdiklerine yeniden kavuşmak için elinden gelenin en iyisini, tahmin edemeyeceğin kadar güçlüsünü yapacağına inanıyoruz."

Yekta da gülümsedi. Devrim'in varlığından sekiz aydır haberi olsa da onu bu gece tanıyordu.

"Silik bir nokta olmak iyidir Balkız." diye devam etti sözlerine. "Kimse ne yaptığını bilmezken dünyayı değiştirmek iki parmağının arasında olur."

Bu iç ısıtan konuşmayı bertaraf eden bir gürültü duyuldu bir anda. Garaj kapısının tekmelendiğini ve birkaç adamın ile bir kadının sesini duyuluyordu fakat bu sesler yabancı geldiği için kaşlarını çatmadan edemediler.

Turna, kucağındaki ellerini yere koyup destek alarak ayağa kalktı ve öne doğru adımladı. Yekta da bir şeylerin ters gittiğini sezdiği için hemen ayağa kalkıp kadının yanına geldi.

Aşağıda, garaj kapısının önünde dört erkek ve bir kadın vardı ve Turna, bu insanları daha önce hiç görmemişti. Duruşlarından ve yüz ifadelerinden anlaşılacağı üzere iyi bir niyetle gelmedikleri de ortadaydı.

Gelen kişiler, Zero'nun en yakını olan Efnan ve adamlarıydı.

Sağ elini kaldırıp siyah saçlarını omzundan geriye doğru attı Efnan. Buz mavisi gözleri garajın girişinde usulca dolanıyor ve burada olduğunu bildiğin kadının nereden çıkacağını kestirmeye çalışıyordu.

Arkasındaki adamına işaret ettiğinde emri alan Hasan, belindeki silahı anında çıkartıp garaj kapısına doğru büyük bir adım attı. Lâl'in içeride uyuduğunu ve içeride de kimsenin olmadığını bilen Turna, Hasan'ı durdurması gerektiğini anlamıştı ve hiç düşünmeden sağında kalan demir korkuluğa tutunup gücünü sağ koluna verdi. Tereddüt etmeden aşağıya atladı ve hemen arkasından da Yekta atlamıştı.

Efnan, bir anda karşısına çıkan kadını görünce şûh bir kahkaha attı. Yekta da Hasan'ın önüne geçip kahve gözlerini adama dikti. "Yönünü şaşırdın galiba!" dedi sert fakat alaycı bir tonda. İleriye doğru bir adım atınca Hasan da geriye doğru adımlamak zorunda kalmıştı.

"Ah Turna!" dedi Efnan ve Turna'ya doğru bir adım attı. Turna ise yüzüne duygusuz bir ifade yerleştirip bal rengi gözlerini kadına dikti. Neredeyse beyaza kayacak olan gözleri, fazlasıyla donuk gelmişti ona. "Seninle tanışmak için can atıyordum!" dedi Efnan ellerini birbirlerine birkaç kez vurarak.

Efnan kıpır kıpırdı. Sanki Turna'yı tehdit etmeye gelmemiş gibi yüreğine dolan neşesi bütün bedenine yayılmış gibi hareketliydi.

Elini Turna'ya uzattı ve "Ben Efnan!" dedi kocaman gülümseyerek. Turna ise yerinde kıpırdamadan kadının yüzünü birkaç saniye izledi. Kendisine uzattığı elindeki bileğinde ters bir piramit dövmesi vardı ve bu piramiti hemen tanımıştı Turna. Bu Yergahva'nın simgesiydi.

"Ne istiyorsun?" diye sordu buz gibi bir ses tonuyla. Dik duruşuyla, bir kez bile kırpmadığı gözleriyle Efnan'a karşı sessiz bir meydan okuyordu aslında.

"Tanışmak, Turna." dedi Efnan kaşlarını alnına doğru kaldırarak. "Seninle tanışmak istiyorum." ve gözleriyle havada duran elini gösterdi. Turna elbette o eli sıkmayacaktı.

"Yanlış yerdesin." Kadına doğru bir adım attı. Lâl'in güvende olmadığını biliyordu ve küçük kız uykusunda tatlı rüyalar görüyorken onu silah sesiyle rahatsız etmek, en son isteyeceği şeydi.

Yekta da bir adım attı Efnan'ın arkasında dikilen adamlara doğru. Her adam bellerine sıkıştırdığı silahlarını çıkartmıştı fakat unuttukları bir detay vardı. Silahlar, senelerdir Yekta'nın oyuncağıydı.

Bu yüzden onu silahla meydan okumak, savaştayken zırhını çıkartıp düşmana teslim olmakla eş değerdeydi.

"Ama Turna denilince akla bu sokak geliyormuş! Kuşlar bana öyle söyledi." dedi Efnan. Yüzündeki alaycı ama bir o kadar egoist gülümseme silinecek gibi durmuyordu. Sinir bozucuydu, evet ama Turna için bir anlam ifade etmiyordu. Ayrıca "kuşlar" kelimesiyle de kendi ismiyle dalga geçtiğini anlamıştı Turna.

"Bu soruyu sana son kez soracağım." dediği sırada garajdan Devrim de çıkmış, az önceki dik duruşunu burada da sergileyip adamların karşısına dikilmişti. "Ne istiyorsun?"

"Güzelim bir daha mı tekrar edeyim?" Efnan'a kaşlarını çatarak baktı.

"Adımı zaten biliyormuşsun Efnan. Ben senin derdini öğrenmek istiyorum."

"Minik," Cümlesini kurmaya başladığı anda işaret ve baş parmağının uçlarını birleştirdi ve o "minik" detayını gösterdi. "bir uyarı yapmak için geldim."

Yekta, Turna'ya biraz daha yaklaştı. Efnan'ın arkasındaki adamlar her an bir hamlede bulunacak gibi duruyorlardı ve Yekta buna hazırlıklı olmaya çalışıyordu.

"Biliyorsun Turna," Başını sağa doğru eğdi Efnan. "Zaman, sen istesen de istemesen de akıyor." Kadına doğru bir adım daha attı. "Ve sabır denen illet bir duygu var ki, Zero bu konuda pek iyi değildir. İşleri hemen hallolsun ister."

"Efnan," Turna da bir adım attı. "Sor bakalım, Zero'nun ne durumda olduğu umrumda mıymış?" Yüzündeki alaycı tebessüm, Efnan'ın yüzündeki tebessümü silmişti. Siyah oje sürülmüş işaret parmağını dudaklarının kenarında yavaşça gezdirdi Efnan.

"Vaktin daralıyor Turna ve bu sadece seni etkilemiyor. Anlıyorsun değil mi?" diye sordu daha ciddi bir tonda. Fulya'nın da sayılı dakikalarla sınırlı bir yaşamı olduğunu gayet net bir şekilde anlatmıştı.

"Bana bak Efnan!" Kadına doğru bir adım daha atıp işaret parmağını kadının kalbine sertçe bastırdı Turna. "Bana ne yapacağımı söylemene, sabah vakti öten alarm gibi hatırlatma yapmana hiç lüzum yok! Neden biliyor musun? Çünkü ben sen gibi bileğime kazıdığım bir dövme ile kimsenin kolları altına girmiyorum. Aldığım kararları arkamdan temizleyecek biri yok ve aldığım kararı da, süresini de ben belirlerim. Bunu aynen patronuna ilet." İşaret parmağını daha çok bastırınca Efnan geriye doğru adımlamıştı.

"Beni tanımıyorsunuz. Benim hakkımda emin ol, hiçbir şey bilmiyorsunuz ve eğer bir daha kapıma dayanırsanız Turna'nın kim olduğunu sana bizzat ben söylerim. Kuşlarının bile bilmediği harika yeteneklerim vardır Efnan ve eğer karşıma çıkmak istersen seni ellerimle karşıma çıkartırım. Buna en az adın kadar emin olabilirsin."

Efnan, dudaklarını sağa doğru kıvırdı ve baştan aşağı inceledi kadını. "Zero'nun neden seni seçtiğini şimdi anlıyorum." diye mırıldandı. Yüzündeki beğeni dolu ifade, herkesi şaşkına uğratmıştı aslında. Zero'nun boyundurluğu altında olduğunu iddia etmesi, Efnan'ı kızdırmamıştı çünkü bunu kendisi de biliyordu. Zero için her şeyi yapardı. Kuzeni için gerekirse ölüme bile giderdi çünkü Zero bunu kendisi için yapmıştı bile.

"Fazla uzun konuştun." Araya giren Yekta idi. "Cevabını aldığına göre sokakta durmanız için hiçbir neden göremiyorum." diye eklediğinde Efnan'ın gözleri de sonunda kendisine çevrilmişti.

"Ah yakışıklı çocuk!" dedi Efnan ve ellerini tekrar birleştirdi. "Seni hiç tanımıyorum ben!" dedi aynı neşeyle ve adama doğru bir adım attı. "Kimsin sen?"

"Adımı öğrenmek için yeterli vasfın var mı ki?" diye sordu Yekta, alayla. Efnan, gülümsemesini daha da genişletti.

"Sevdim seni!" diye mırıldandı ve adamı baştan aşağıya süzdü. "Bu gece olmasa da elbet o vasfı elde ederim ben." diyip göz kırptı ve tekrar Turna'ya döndü. "Neyse kuşum, yakın bir zamanda seninle de görüşeceğimize eminim. Kaba bir davranışımız olduysa kusura bakma!" Sözlerinde bariz bir alay vardı ve Turna, adıyla alay edilmesinden hiç hoşlanmamıştı. "Zero'ya selamlarını iletirim. Onun da sana çok selamı vardı zaten."

Efnan, Turna ve Yekta'ya el sallayıp sokağın başındaki arabalarına doğru yol almaya başladıkları sırada bütün gözler onların üzerine çevrilmişti.

"Bu neydi şimdi?" diye soran Yekta'ya baktı Turna ve dudaklarını öne doğru büzdü.

"Benim bu geceden çıkardığım tek bir sonuç var." dediğinde Yekta da kendisine meraklı bir edayla bakmaya başladı. "Babamın adımı Turna koyarken kafasının güzel olduğu gerçeği."

Yekta ve Devrim bir anda kahkaha atınca Turna da gülümsemişti.

🕊️

Efnan, arabasını her zamanki yerine park ettikten sonra anahtarını alıp arabasından çıktı ve patika yolu arşınlayıp evin kapısına geldi. Yüz tarama sistemi devreye girmiş ve Efnan, parmak izini doğru yere okuttuktan sonra da evin kapısı açılmıştı.

Zero ise bu sırada mutfakta kendisine güzel bir akşam yemeği yapmak ile meşguldü. Uzun zamandır bu yemeği yapmıyordu ve bugünün şerefine, kendisine bir ziyafet çekmeyi doğru bulmuştu. Yüzüne asılı kalmış bir tebessümü vardı. Omuzları günün bütün saatlerinde olduğu gibi gergin değildi artık. Keyfi yerinde, işleri tıkırındaydı. Bu yüzden dudaklarını büzüp kısık sesli bir ıslık çalarken mutfağa gülerek giren Efnan'a aynı tebessümle baktı.

"Hoş geldin." dedi ve kendisine hazırladığı tabağı Efnan'ın önüne koydu. "Tam zamanında geldin bak, daha yeni pişmişti yemek."

Efnan da avuç içlerini birbirlerine sürtüp "Kurt gibi açım!" dedi ve masadaki çatalını alıp Fajita'dan bir parça koparıp ağzına attı. Zero da kendi tabağını hazırlamış ve Efnan'ın tam karşısına oturmuştu.

Mutfak dolapları Zero'nun kişiliği hakkında bilgi sahibi olanları şaşırtmayacak şekilde gri renkti. Zemin siyah mermerlerle kaplı, mutfağın ortasındaki ada tezgahı da zeminin rengi kadar siyahtı. Boydan boya penceresi olduğu için ve güneş de en güzel mutfağa vurduğu için mobilyaların karamsar bir renkte olmasını sorun etmiyordu Zero.

"E, anlat bakalım." dedi Zero. Sesinde hafif bir merak, bolca hissizlik vardı. "Seni görünce ne tepki verdi?"

Efnan, ağzındaki lokmayı bitirdikten sonra gözlerini Zero'ya çevirdi. Ada tezgahının üzerindeki ve tepeden sarkıtılan avize sayesinde Zero'nun uzun kirpiklerinin gölge düşürdüğü gözlerine baktı. Bu maviyi seviyordu. Bu ortak geni, çok seviyordu.

"Tahmin ettiğim gibi, depoda koruduğu biri vardı. Kimi koruyordu bilmiyorum ama içeri girmeye çalışınca çatıdan atladı manyak!" dediğinde yersiz bir kahkaha da attı. Zero buna gülmedi. Aksine, Turna'nın bir diğer zaafını bulmuş olmasına içten içe sevinse de bu kişinin kim olduğu konusunda da kendisiyle bir münakaşaya girişmişti.

"Kim olduğunu göremedin yani." diye mırıldanınca kadın başıyla onayladı adamı. Diliyle dudaklarını nemlendirdi ve yemeğinden bir parça koparıp yavaşça çiğnemeye başladı.

Birkaç dakikalık sessizlikten sonra, "Devrim orada mıydı?" diye sordu ağzına salatadan aldığı büyük ton balıklı marulu atarken.

"Oradaydı." Suyundan bir yudum aldı Efnan. "Adını bilmediğim bir adam daha vardı." Zero'nun tabağına odaklı gözleri hızla Efnan'a tırmandı.

"Kimmiş o?"

"Hiç bilmiyorum. Adını öğrenmek istedim ama beyefendi söylemedi!" dedi alayla. "Turna'ya çok yakındı. Endişeli olduğu belliydi ama daha önceki araştırmalarımızda Turna'nın yanında böyle birini hiç görmemiştim Zero. Onunla sanırım yeni tanışmış." Zero, elindeki çatalı masaya bırakıp dirseklerini masaya yasladı ve kadının gözlerine baktı.

"Sorun çıkartacak biri diyorsun." Efnan, başıyla onayladı. "Esmer, uzun boylu ve yapılı biri miydi?" diye sordu bu sefer. Deponun arkasında Turna ile konuşurken konuşmalarını bölen o adamı hatırlamıştı.

"Evet, öyleydi. Maşallahı vardı, maşallah!" dedi Efnan kaşlarını alnına doğru kaldırarak.

Zero'nun tadı kaçmıştı. Turna'nın yalnız bir hayat sürmesi onun işine geliyordu çünkü bu dünyaya onu bağlayacak kişilerin olmaması, onu Yergahva'da yaşamasına kolayca ikna etmek için kuvvetli bir şanstı. Şimdi ise kadını kollayan insanların olduğunu öğrenmek, planlarını bozacak bir durumdu.

Yemeğine geri döndü. Onun yaptığı kadar güzel yapamamıştı ama yemeğini yerken de aklında yine o vardı. Kalbine saplanan kanlı hançerin sızısı daha da artmıştı şimdi. Ruhundaki kasırga, geçtiği yerleri yerle bir ediyordu. Solukları ciğerlerine hayat aşılamak isterken yakıyordu her bir zerresini.

İhanet sarıyordu benliğini. Ellerini titreten öfke, ruhunu bir cehenneme çevirmeye devam ettikçe Yergahva'da başlamak istediği hayata artık bir an önce ulaşmak istiyordu. Gitmek istiyordu Zero. İhanetlerle, nefret ve kinle, korkaklarla, sözlerinde durmayan yalancılarla ve en önemlisi de umutlarıyla hâlâ bu hayata tutunmaya çalışan insanlarla yaşamayı hazmedemiyordu.

"Kaybedecek vaktim yok." dedi. Sesindeki hissizlik, Efnan'ı da ciddileştirmişti. "Turna, beni alaya aldıkça ben daha çok ciddileşeceğim. Turna kendisini bu dünyaya zincirledikçe onu buradan koparmak için çok daha fazla uğraşacağım." Masadaki peçeteyi eline alıp dudaklarındaki yemek kalıntılarını sertçe temizledi. "Ve göreceksin Efnan, Turna Yergahva'ya gitmek için kendi ayaklarıyla kapıma gelecek." Peçeteyi masaya sertçe attıktan sonra sandalyesini geriye çekti ve ayağa kalktı.

"Onu bu dünyada bir sıfıra çevireceğim."

Tıpkı kendisini çevirdiği gibi.

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Bir enkazla savaşmak, korkakların işidir. Asıl mesele, zirvesi görünmeyen bir dağa karşı çıkmaktır ama korkaklar, genelde bu dağın yanından geçip giderler.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları