◭

Bölüm Şarkıları:

Can Kazaz - Bunca Yıl

Mark Eliyahu, Cem Adrian - Derinlerde

Automachine - I Will Find You

◭

Bir yaralı kuş misali çırpınıp duruyoruz hayatta. Yaşamaya, mücadele etmeye, ayakta kalmaya çalışıyoruz. Binbir türlü dertler ekleniyor her yeni günde. Bambaşka şeyleri takıyoruz kafamıza. Bambaşka insanlar girip çıkıyor hayatlarımıza ama bazen olduğumuz yerde kalıyoruz. Çırpınıyoruz, çıkmaya çalışıyoruz. Adım atmak istiyoruz ama bataklığa gömülmüşüz bir kere. Çırpındıkça gömülüyoruz.

Turna, hep olduğu yerde kaldı. Adımlar attı, insanlar onu mutlu sandı. Alfa eğitimini tamamladı, saha görevlerinin en gözde elemanı oldu. Gülücükler saçtı etrafa ve inandı insanlar. Mutlu, dediler. Parası var, kariyerini eline almış, bir de ailesi olsa tamamlanacak, dediler. Bilseler içinde kopan fırtınaları, kabuk bağlanmamış yaralarını, yine de diyebilirler miydi? Dilleri, onun mutlu olduğunu söylemeye varır mıydı? Gözleri, gülüşlerinin altında yatan buruk hüznü görebilir miydi?

"Fulya, benim çocukluk arkadaşım," diyerek başladı sözlerine. Yekta, kadının beline sardığı kolunu biraz daha sıkılaştırıp ona güç verdi. "Ben evden kaçardım top oynamak için. Babam top oynamama izin vermezdi çünkü. Bulmaca çözdürürdü bana. Bebeklerle oynatırdı. Yoga yapardık beraber ama benimle asla top oynamadı. Ben ise futbol oynamaya bayılırdım. Penceremin sağında bir halı saha olurdu ve çocuklar da orada hep top oynardı. Onlara çok özenirdim ve bu yüzden de evden kaçıp top oynamaya giderdim."

"Bir gün, halı sahadaki çocuklarla onların yaşadığı mahalleye gittim. Yanımda dadım da var tabii. Yoksa evden çıkamıyordum. O mahallede Fulya ile tanıştım. Benimle hemen arkadaş olmuştu ve beraber çok oyun oynadık onunla. Annesi onu doğururken ölmüştü ve bu yüzden yalnızca babasıyla, küçük bir kulübede yaşıyordu. Ben de onun için üzülmüştüm. Benim üzerimdeki çiçekli elbiseleri, renkli pantolonları görüp bir de onun yırtık kıyafetlerine şahit olunca ona yardım edeceğimi düşünüp onu evime davet ettim."

Yekta, kadının uzun saçlarının uçlarını okşuyor, bir yandan da can kulağıyla kadını dinliyordu. "Sonra Fulya bizim evimize geldi. Babam ile tanıştı ve bulmacaları çok sevdiğini söyledi. Babamın gözleri parladı tabii. Hemen oturdular beraber bulmaca çözmeye başladılar. Ben de onlara katıldım ve babam ikimizdeki bu ışığı görünce bana ilk kez çok iyi davrandı. O günü hiç unutmam Yekta. Babamın benimle nasıl gurur duyduğunun gözlerine yansıdığı o ışıltılı gün, hiç unutmam."

Yekta'nın kolunun üzerine kendi kolunu koydu ve baş parmağı ile adamın elinin üzerinde ufak bir gezintiye çıktı. "Meğerse o günkü gururu bana değilmiş. Fulya'yı ona getirdiğim için gurur duyuyormuş yalnızca. Bunu çok geç anladım çünkü daha küçücüktüm. Sonra Fulya bize sıklıkla gelmeye başladı. Babam onu evinden almaya gitti defalarca. Babası itiraz etti, kızını bizim 'zengin' mahallerimizde işinin olmadığını söyledi ama Fulya da gelmek istiyordu."

Yekta, kadını dinlerken kadının saç uçlarına küçük örgüler yapıyor, sonra örgüyü çözüp tekrar örmeye başlıyordu. "Geldi." diye devam etti Turna. Bazen bizde kaldı, bazen sabah gelip akşam gitti. Onunla oyunlar oynadım, babam ona kıyafetler ve oyuncaklar aldı. Yatağımın yanına yatak koydurttu ve Fulya'yı benim en yakın dostum yaptı. Aynı tabaktan yedik, aynı sudan içtik. Aynı yolları arşınladık, aynı değirmende dövüldük."

Derin bir nefes aldı Turna. "Ben Fulya'yı çok kıskandım Yekta," dedi. "Bunu söylemeye çok utanıyorum ama kardeşimi çok kıskandım." Sesinin titrediğini görünce Yekta, kadının çenesinden tutup kendisine bakmasını sağladı. Konuşmadı, sadece kadının bal rengi gözlerine baktı ve akmak için an kollayan yaşlarını eliyle sildi. Kadının kirpiklerine parmak izlerini bıraktı ve kaşının bitiminden öptü. Turna'nın daha çok ağlayası geldi ama yapmadı. Başını adamın göğsüne saklayıp devam etti anlatmaya.

"Babam çok güzel davrandı ona. Çok güzel eğitti onu ama beni çok unuttu. Söyleyemedim. Benden uzaklaştığını söyleyemedim. Annem, Fulya'nın saçlarını okşarken, 'Benimkini de okşar mısın?' diye soramadım. Büyüdük beraber. Genç kızlar olduk. Yine eğlendik, yine gezdik ama babam Fulya'ya kendi kızıymış gibi hayatı öğretti. Ben ise izledim Yekta. Ben yalnızca izledim."

Bu sefer bir hıçkırık kaçtı dudaklarının arasından. "Babam, Fulya'ya bisiklete binmesini öğretti. Ben kendi başıma sürmeyi ise onları bahçemizdeki kaldırım taşına oturup babamın Fulya'ya öğretişini izleyerek öğrendim. Ağlaya ağlaya sürdüm ilk bisikletimi çünkü beni kimse takdir etmedi." Derin bir nefes aldı. "Anneme okuma yazmayı söktüğümü söylemeye gittiğimde Fulya ile beraber bir masal kitabını okuduklarını gördüm. Onlarla ilkimi hiç yaşayamadım ben ama sesimi de bir türlü çıkaramadım."

"Babam bana ne aldıysa Fulya'ya da aynısını aldı. Çok sevindim. Fulya ile aynı kıyafetler giydiğimi görünce çok mutlu oldum. Onun simsiyah saçlarının kirden arındığını ve yumuşacık olduğunu gördüğümde içim kıpır kıpır oldu hep. Her çocuk böyle güzel yaşamalı, diye düşünerek onun için hep mutlu oldum."

"Ama ben annem ve babam yanımdayken annesiz ve babasız büyüdüm." diye ekledi Turna.

"Babam, bana hep Fulya'yı örnek gösterdi. Onun ne kadar disiplinli, yetenekli ve zeki olduğunu söyleyip durdu. Annem, uslu olmasıyla, kibar olmasıyla övündü ve yemek yapmakta çok yardım ettiğini söyledi. Oysa benden istese ben de yardım ederdim. Oysa ben de zekiydim. Defalarca yarışmalar kazandım, derecelere girdim. Ama ben bir kez bile takdir edilmedim."

"Fulya düştü, babam koştu. Ben düştüm, düştüğümü bile fark etmediler. Ama bir yandan mutluydum, Fulya'nın eksiklerini kapatmıştım. Çok güzel büyümesine vesile olmuştum Zeki, başarılı bir kız oldu ve onunla hep gurur duydum. O da benimle duydu. Beni çok sevdi. Bana abla gibi davrandı ve karanlıktan korktuğum gecelerde bana sıkıca sarılıp beni sakinleştirdi. Benim hem annem hem babam hem de kardeşim oldu ve benim yüzümü de hep o güldürdü."

"On dört yaşımıza basınca babam bize her şeyi anlattı. Birim'i Savaş Gökmen ile beraber yönettiklerini, bizim de bu Birim'e katılıp iyi birer savaşçı olmamızı istediğini söyledi. Ciego'dan bahsetti ve onu durdurmak üzere olsalar bile bir başka düşmanın elbet çıkageleceğini söyledi. Bunun için Birim'e katılıp kendimizi savunmayı öğrenmeliydik. Birer savaşçı olmalıydık."

"Ve olduk da. İkimiz de canımızı dişimize taktık. Dört sene Alfa eğitimi aldım ve Birim'in en gözde elemanı oldum. Babam beni kendi kızı olarak göstermedi kimseye. Adının adımla anılmasını istemedi ve Dağhan soyadını kullanmamı istemedi. Birim'e kayıt olurken soyadımın değişeceğini söyledi ve ona hem kızdım hem de hak verdim. Onun gölgesinde değil, kendi köklerimle yükselmek istedim göğe. Soyadımı 'Yaman' olarak değiştirmesini istedim ve on dört yaşımdan beridir de Turna Yaman'ım. Kendi emeklerimle geldim bu günlere."

"Dizlerimi kanata kanata, avuçlarımı yara yara koştum bu tozlu yolları. Uykusuz gecelerim oldu, bir kez şikayet etmedim. Olmak istediğim kadın olmak için varımı yoğumu koydum ortaya. Yenilmez olmak istedim. Hiçbir kusurum olmasın, babam da adımı ağzına şikâyet etmek için almasın istedim. Ama ben yine yalnızca babama yenildim."

"Gördün işte. Ne yaparsam yapayım, onun kızı olamayacağım. Bu yüzden Turna Dağhan'dan nefret ediyorum. Turna Yaman çok güçlü. Turna Yaman, yenilmez. Kimse sözünü geçiremez ona. Kimse boyunu eğemez. Kimse diz çöktüremez ona çünkü o çok yaralandı bu yolda. Ufacık bir rüzgâr, yapraklarını dökmez onun. Beni yenemezler çünkü ben kendi kendime büyüdüm. Kendim savaştım ve kendim başardım. İyi ki Turna Dağhan olarak kalmadım ve iyi ki bu kadına dönüştüm."

"Seni tanımak büyük bir şereftir, Turna Yaman." dedi Yekta. Dakikalar sonra dudaklarını ilk kez aralamıştı. Turna, adamın söylediklerine gülümsedi.

"Ben de seni tanıdığım için çok mutluyum." diye yanıtladı adamı. "Beni dinlediğin için teşekkür ederim."

"Seni tanımanın bir sonu olmadığına kanaat getirdim Turna. Sen, sonu olmayan bir kitap gibisin. Cümlelerinin sonuna nokta koysan bile daha bitmemiş cümlelerin olduğunu hissettiriyorsun ve seni bu yüzden tam olarak hiçbir zaman tanıyamayacağım. Seni tanıyamayacağım için mutluyum Turna." Adamın tok sesi kadının kulaklarına dolduğunda yüzünde bir tebessüm oluştu.

"Ben anlaşılırsam yok olurum." dedi. "O yüzden şimdilik bu kadarı yeterli."

"O baban olacak herif ise elbet bu yaptıklarının cezasını çeker. Senden çocukluğunu çaldığı için çok pişman olacak ve Turna, ben de onu büyük bir zevkle izleyeceğim." Adamın ses tonundaki öfke, Turna'nın beklemediği bir şeydi. Kendisi için kolay kolay üzülmezdi kimse. Hele de bu üzülen adam, daha hayatında üç haftadır olan adam olunca şaşkınlığı daha da büyüyordu.

Yine de içten içe, sırtını yasladığı bu adamın herkesten farklı olduğunu biliyordu. Onun kalbine günler sonra cenneti getiren, midesindeki kelebekleri kozasından çıkaran adamdı o. Herkes ile aynı kefeye koyamazdı onu.

"Benim babam, iyi bir insan Yekta. Sadece iyi bir baba değil." dedi Turna. Kadının bu cümlesi adamı şaşırttı ve kaşlarını çattı istemsizce. Kömür karası saçları, rüzgârın darbeleriyle alnına döküldü, boştaki eli ile saçını geriye attı.

"Hâlâ o adam için iyi şeyler düşünüyor olmana şaşırmadım Turna. O adam için bile sevgi besliyorsun kalbinde." Ses tonu, bir ağıt okuyan insanın kullandığı o kısıklıkta ve ağıtın hüznünü andıran bir eda saklıyordu içinde.

"Fulya'ya bu kadar iyi davranmasaydı böyle düşünmezdim ama benim kardeşime çok yardım etti babam. Sarıp sarmaladı, gül bahçelerinde gezdirdi. O yüzden onun için ufak da olsa bir sevgi besliyorum." diye ekledi Turna. Ses tonu samimiydi çünkü söyledikleri, yüreğinden kopup gelenlerdi. Babasının Fulya konusunda hakkını yiyemezdi.

"Peki Araf?" diye sordu Yekta biraz çekinerek. "Ne yaşadın orada?"

"Bana kimsesizliğimi gösterdi. Babam ve annemi gösterdi bana ve bir ses, o fısıltı, bana yapayalnız olduğumu söyleyip durdu. Geçmişimin yalnızlıkla çevrelendiğini gösterdi ve Yergahva'ya gidersem onları hiç göremeyeceğimin garantisini verdi. Sıfır'dan başlamak, sahiden Sıfır'dan başlamakmış Yekta."

Adamın göğsünden ayrıldı ve onun gözlerinin içine baktı. Yekta, kadının buzdan farksız parmaklarını iri elleriyle kavradı ve kendi sıcak avuçları içine hapsetti.

"Ben unutuyorum." diye fısıldadı. Kaşlarını çattı Yekta. "Ensemdeki bu çip, hafızamı siliyor. Sinsice sızıyor zihnime ve eski anılarımı bulanıklaştırıyor. Kimlikler karışıyor ve geçmişimdeki bir anıyı düşünürken kimin konuştuğunu bilemiyorum bazen." Adamın gözlerine dolu gözleriyle baktı. "Yekta, unutmak istemiyorum ama artık çok geç. Dönemem bu yoldan. Kardeşimi kurtarmak zorundayım ve Yergahva'ya gitmeliyim." Adama biraz daha yaklaştı. "Daha da fazlasını unutacağım. Eğer acele etmezsek az önce övündüğüm Turna Yaman kalmayacak ortada."

"İzin vermem." dedi Yekta dişlerinin arasından. Omuzları gerginleşti ve çenesini sıktığı için çehresi belirginleşti. "O şerefsizin kazanmasına izin vermeyeceğim."

Turna'nın söylediklerini sindirmeye çalışıyordu bir yandan da. Unutmak? Kendini unutmak, Sıfır'dan başlamak için bütün geçmişini silmek... Aklı almıyordu bunu. Turna'nın düşmüş olduğu durumu sindiremiyordu. Onu yeni bulmuşken kaybetmekten ölesiye korkuyordu.

"Zero'nun doğrularına inanmak istemiyorum Yekta. Ama bir şeyleri unutmaya devam edersem kendi doğrularını bana inandıracak. Ona kanmaktan korkuyorum. Beni yenmesinden korkuyorum çünkü onun ne kadar güçlü olduğunu içten içe biliyorum. Bu ensemdeki çip, hayatımda gördüğüm en tehlikeli şey. Mükemmel bir işçilik, mükemmel bir zekayla inşa edilmiş. En ufak bir açığını bulmak bile günler sürer ve ben günlerimin kaldığını düşünmüyorum. Siliniyorum Yekta. Siliyor Zero beni."

"Sıfır'a dönüşüyorum ve ensemdeki bu çip, bunun çok doğru olduğunu söyleyip duruyor bana." Yekta'nın ellerini sımsıkı tuttu çünkü bir kez dilinin kemeri çözülmüştü. Her şeyi Yekta'ya aktarmalıydı, böylece planlı ilerleyebilmeliydi. Yergahva'dayken Yekta'nın yardımına çok ihtiyacı olacaktı.

Düşündü Yekta. Bir çıkış yolu bulmalıydı hemen. Senelerdir övünüp durduğu, sayamayacağı kadar çok ürettiği silahları tasarlarken kullandığı kıvrak zekası ve çözüm odaklı düşüncelerini bugün de kullanmalıydı. Bir plan yapılmalıydı. Bir çözüm çıkmalıydı ortaya ve bir umut doğmalıydı Şile'nin hırçın dalgalarının vurduğu bu kayalıkların ötesinde.

"O zaman bana şu an zihninde ne varsa anlatacaksın. Kendi bildiklerimi unutup yalnızca senin geçmişini zihnimde tutmak için bile canımı veririm. Buradayım ben Turna. Bak, ellerini tutuyorum. Gözlerimi gözlerine çevirdim ve ufacık bir yardımım için bile canımı veririm." Sesi toktu adamın. Kahve gözlerindeki kararlılık, kadının bal rengi gözlerine kadar yansımıştı. "Sana bir söz verdim. Orada ölmene izin vermeyeceğim dedim. Orada silinip gitmene de müsaade etmeyeceğim. Beraber savaşacağız. Artık o Küçük Turna değilsin, yanında ben varım. Beraber savaşır, beraber kazanırız ama boynumuzu asla eğmeyiz."

"Benimle ölüme gidecek kadar bana değer mi veriyorsun?" diye sordu Turna. Kaşları alnına doğru yöneldi. Şile'nin soğuk rüzgârları, sarıya çalan saçlarını savurdu.

"Emin ol Turna, benim için ne kadar önemli olduğunu anlatmamı istemezsin çünkü sana karşı duyduğum bu güçlü duygular, beni bile korkutuyor artık."

Yekta'nın söyledikleri, Turna'nın kulaklarında defalarca uğuldadı. Bu adam, kahve gözleriyle kendi ruhunda bir yuva kuran bu adam, ellerini ısıtmak için sessiz bir yemin etmiş bu adam, onun en kıymetli hazinesiydi artık.

O an, kayalıkların üzerinde otururken birbirlerine sessiz bir yemin ettiler. Birbirlerini sıkıca tutan bu ellerini, aptal bir çipin ayıramayacağını kendilerine defalarca dile getirdiler ve varlıkları, birbirlerinin en gizli sığınağı oldu.

O an, bir kuş süzüldü gökyüzünde. Bir yaprak düştü dalından ve bir nota sıyrıldı satırından. Gözler yemin etti, kulaklar sağır edildi. Çünkü gizli bir hamle planlandı. Bir yol bulundu ve karanlığa düştüklerinde o yolu adımlamalarına karar verildi.

Bir tüy koptu yaralı kuştan, adamın ruhunun orta yerine süzüldü. Bir söz sıyrıldı adamın dudaklarından, kadının ruhuna kazındı.

Ve bir gelecek planlandı. Hem kadını hem de adamı Sıfır'dan Bir'e çevirmek için.

🕊️

Bir gün geçip gitti. Fulya'nın artık yürüyemediği gerçeğini bütün ekip öğrendi. Devrim ve Lâl de dahil olmak üzere, herkese bu haber hızlıca yayıldı. Hazırlıklar hız kesmeden devam etti ve Turna için yazılmış koda yardımcı olacak kişi, sabahın ilk saatlerinde Akasya'nın hemen yanında yerini aldı.

Schatten, Turna Yaman'a yardım etmek için Berlin'deki mekanından birkaç günlüğüne ayrılmıştı. Kendi patronu, Miraç Karadağ'a durumu izah etmiş ve Miraç da dikkatli olmasını söyleyerek ona izin vermişti.

Beyaz saçlarını gizleyen siyah şapkasını düzeltti ve Akasya'nın hemen yanındaki kendi bilgisayarına gözlerini çevirdi. İkisi arasında sürekli bir diyalog dönüyordu ve Laura, Mehmet ve Zahir, onları suskunlukla izliyordu.

Yekta ve Turna da yaklaşık yarım saat sonra Meydan'a gelmişlerdi ve Schatten'i gördüklerinde ikisi de kaşlarını çatmıştı. Akasya, omzuyla adamı sertçe dürtüp Schatten'i uyarınca Schatten de gözlerini monitörden ayırıp Turna'ya sabitleşmişti.

Ayağa kalktı ve kırmızı sweatinin iki ucundan tutup kıvrılan yerleri düzeltti. Elini büyük bir saygıyla kadına uzattı. "Ben Schatten. Karakterin için savunma duvarını örecek yazılımcıyım." diyerek tanıttı kendisini. İngilizce konuştuğu için yabancı olduğunu anladı Turna ve o da İngilizce konuşmaya karar verdi.

Turna, adama gülümsedi ve "Turna Yaman. Tanıştığıma memnun oldum." diye yanıt verdi. Soğuk parmaklarını adamın sıcak ellerine bıraktı ve soğuğu hisseden Schatten, kadının gözlerine şaşkınlıkla baktı. Yekta, tam da bu anda Turna'nın günler öncesinde kendisine söylediği sözleri tekrar anımsadı.

Onunla ilk kez el sıkışan insanlar, ellerinin soğuk olmasına şaşırır ve gözlerine bakardı. Yekta ise kadının ellerini ilk tuttuğunda o buzdan parmakları ısıtmak istemişti ve Turna bunu harabe evdeyken dile getirmişti.

Bu anı, ikisinin de gülümsemesine sebep oldu.

"Akasya, senin hakkında çok şey anlattı. Yergahva hakkında birçok şey öğrendim ve birkaç teorim de var. Bu olasılıkları hesaplayıp hepsine uygun bir savunma duvarı öreceğiz. Oyunda sana zarar verildiğini sezdiğimiz anda bu kodu çalıştıracağız ve bom! Seni tehlikelerden kurtarmış olacağız." dedi Schatten her zamanki neşeli haliyle. Kıvrak hareketleri yüzünden kafasındaki siyah şapka yere düştü ve Turna, adamın beyaz saçlarına hayranlıkla baktı.

Daha önce Albino hastası olan biriyle tanışmamıştı ama onlara karşı her zaman bir sempati duymuştu. Schatten'in neşeli halleri ve zekasını duruşuyla bile ortaya koyan tavırlarıyla ona karşı bir sempati beslemeye başlamıştı bile.

"Yalnız öyle bom mom deme! Burası senin ofisin değil. Ciddi anlamda bomba sanarız, maazallah." diye araya girdi Akasya. Ekibin her bir üyesi güldü.

"Şimdiden teşekkür edeyim o zaman sana. Aramıza katılmış olmana sevindim ve umarım sorunsuz bir şekilde çözüme bağlarız işi." dedi Turna yeni bir insanla tanıştığında takındığı o samimi tavırla.

"Schatten'in şu zamana kadar başaramadığı hiçbir iş olmamıştır. Bana güvenebilirsin." dedi Schatten. Sonra elini, Turna'nın yanındaki adama uzattı.

Yekta, kendini, "Yekta," diyerek tanıttı. Onun da yüzünde samimi bir tebessüm vardı çünkü Schatten'i o da sevmişti.

"Sen silah üretiminin başındaki adamsın!" dedi yaşadığı aydınlanmayı yüzündeki şaşkın ifadeyle gösteren Schatten. "Seninle mutlaka bir toplantı yapmalıyız!" diye ekledi ve ekibin her bir üyesini tekrar gülümsetti. Yekta, adama başıyla bir onay verince Schatten yerden aldığı şapkasını başına takıp şapkasının ucuyla kadına ve adama bir selam verdikten sonra masasına tekrar döndü.

"Ayrıca saçlarını beğendim." dedi Turna ve işaret ve orta parmağını kaşının kenarına yaslayıp bir selam gönderdi adama. Schatten, kırmızı sweatinin kollarını sıvadı ve Batu abisinin ona öğrettiği hareketi yaptı. Sağ elini kalbinin üzerine koyup başını eğdi. Turna ve Yekta, adamın bu hallerine büyük bir tebessümle karşılık verdiler.

Bu sırada ekibin her bir üyesi, toplantı masasına geçti. Yönetim Kurulu kararını vermişti ve Laura da bu kararı herkese açıkladı. Turna, Yergahva'ya yarın gidecekti. Fulya için vakit daralmıştı ve herkesi kurtarmak için en doğru zaman, yarındı. Ayrıca tek başına gönderilmesi kararlaştırılmıştı. Turna'nın planını uygulayacaklardı. Yani şehri virüsten göstermelik olarak kurtaracaklar ve sonrasında da Turna şehri yıkacaktı. Böylece oyun çökecek, Zero tehlikesi de ortadan kalkmış olacaktı.

Şu an, adını koyamadıkları tek şey ise bu şehri nasıl yıkacaklarıydı. Bu görkemli şehir, birkaç efsaneden ibaretken ve Zero'nun düşüncelerinin ne kadar tehlikeli olduğunun farkındayken bu şehri hafife almamaları gerektiklerinin bilincindeydiler.

Turna, büyük bir soğukkanlılıkla her sözü dinledi. Aklında Fulya vardı ve onun için duyduğu üzüntü, dün aldığı haber yüzünden katlanılmaz bir hâl almıştı. Bu yüzden bir an önce harekete geçmek istiyordu. Bir korkusu yoktu. Bir çekincesi yoktu. Yekta yanında, dün sahilde planladıkları şey ise aklındaydı. Unutsa bile Yekta ona tekrar ve tekrar hatırlatırdı.

Yergahva'ya gitmek için artık yirmi dört saatten daha az bir vakit kalmıştı.

🕊️

Ertesi gün, ekibin minibüsü Yergahva'nın merkez üssünde habersiz bir şekilde belirdi. Zero'nun onların geleceğinden haberi yoktu ve minibüsü gördüğünde gözlerinde bariz bir heyecan oluşmuştu. Efnan ile beraber aşağıya inmiş, onları tekrar karşılamıştı.

Bu ani ziyareti, kapıdaki korumalar pek sıcakkanlı karşılamamışlardı. Üzerlerine geçirdikleri siyah takım elbiseleri, yüzlerindeki ciddiyeti artırmaya yeterken bir de ellerindeki silahları ekibe göstermeleri de herhangi bir tehlike anında bellerindeki silahları kullanmaktan çekinmeyeceklerinin göstergesiydi.

Zero ve Efnan, dış kapıdan çıkıp on bir basamağı olan merdiveni ciddiyetle inerken bir yandan da gülümsüyorlardı. Zero'nun odağında tek bir kişi vardı ve merdivenleri inerken ikisi de gözlerinin birbirinden ayırmamıştı.

Turna ise onun üzerine atlamamak için zor duruyordu. Fulya'nın artık yürüyemediği gerçeğini sindirmek mümkün değildi ve bu adam, gözlerine böylesine bir pişkinlikle bakarken duygularını yönetmek oldukça zordu.

"Gözlerim neler görüyor böyle?" diye sordu Zero ellerini iki yana açarak. Üzerinde siyah bir takım elbise vardı ve sarı saçları özenle taranmıştı. Sakallarını tıraş etmiş, kemikli yüzü bütün hatlarıyla açığa çıkmıştı. Belirgin omuzları, dar gömleğinin altından belli oluyor; biçimli göğüs kasları ise varlığını tekrar ve tekrar hatırlatıyordu.

"Arayı fazla açık tutmak istemedik." dedi Turna ve ellerini deri ceketinin ceplerine koyup sol bacağını öne çıkartarak adamın gözlerine baktı. Kendisi, siyah tulumunu giymişti ve siyah postalları da ayaklarındaydı. Bedenini komple saran tulum, biçimli hatlarını açığa çıkartıyor ve geniş omuzlarını adamın gözleri önüne seriyordu. Saçlarını at kuyruğu yapmıştı. Böylece keskin yüz hatları daha da keskinleşmişti. Yüzündeki sade makyajıyla da günlerin yorgunluğunu gizlemekte büyük bir rol oynuyordu.

"Bak sen," diye mırıldandı Zero ve çarpık bir tebessüm ederek Turna'ya yaklaştı. Ekip, Turna'nın hemen arkasında tetikte bekliyordu fakat bir hamlede bulunmadılar. Her şey, kurallara göre oynanıyordu ve Zero'ya karşı tavırlarını değiştirmişlerdi. "Yokluğumda fazlaca değişmişsin, Turna Yaman." dedi Zero.

"Araf'tan çıktıktan sonra aynı kalmamı beklemek, aptallık olurdu." diye yanıtladı Turna. Zero, kadının söylediklerinden sonra daha çok gülümsedi. Onda görmek istediği sonuç, tam olarak buydu. İstekli bir boyun eğişti bu. Kararlı bir kabullenişti ve Zero'nun asıl amacı da bunu kadında görebilmekti en başından beridir. Turna'nın Yergahva'yı sevmesini istiyordu. Orayı benimsemeli ve artık orada yaşamayı kabul etmeliydi.

"Seninle çok eğleneceğiz." diye mırıldandı ve elini kadına uzattı. Yekta, adamın bu hareketine karşı ellerini yumruk yaptı. Bu adam, yalnızca ayakta dikilerek bile sinirlerini bozuyorken bir de Turna'nın elini tutmaya cüret ediyordu. Sinirlenmesi, beklenen bir şeydi bu yüzden. Sessiz kalması gerektiğini kendisine defalarca hatırlatmaya devam etti.

Ve Turna, adamın uzattığı eli geri çevirmedi. Elini uzatıp adamın elini sıktı. Turna'nın soğuk parmakları, adamın soğuk ellerine temas edince ikisi de gözlerini birbirlerine sabitlediler. Sessiz bir meydan okuma başladı. İkisi de hissettikleri bu soğukluğa hazırlıksız yakalanmıştı ve ilk kimin tepki vereceğini görmek istediler.

İkisi de tepkisiz kaldı. İkisi de kazandı ve ikisi de kaybetti.

"Yeni birilerini görüyorum!" diyerek araya giren kişi, Efnan'dı. Gözleri ise Akasya'nın hemen yanındaki Schatten'in üzerindeydi. Schatten, kadına yüzünü buruşturarak baktı. Onda itici gelen bir şeyler vardı ve bunu en başından anlamıştı.

"İyi hatırlattın Efnan!" dedi Zero neşeyle ve çarpık bir tebessüm ederek Schatten'e yaklaştı. Elini adama uzattı.

Fakat Schatten, bilgisayar çantasını ve küçük el çantasını tutmaya devam etti. "Yapay kar yağdırıp insanların beynine mikro çip takan adamsın. Senin elini tutar mıyım, sanıyorsun." dedi İngilizce olarak. Bu cevap, Efnan ve Zero'yu güldürmüştü.

"Zeki insanları sevmişimdir. Adımlarımdan önce adımın gelmesine sevindim fakat ortak bir iş yürüteceksek birbirimize güvenmeliyiz, öyle değil mi?" dedi Zero İngilizce yanıt vererek. Adama elini tekrar uzattı.

Schatten yine tutmadı. "Bu parmaklar, birer mucize yaratıyor. O yüzden herkes elimi sıkamaz. Bu değerli parmakları, senin parmaklarınla kirletecek kadar delirmedim." dedi.

Zero, dilini dişlerinin üzerinde gezdirdi ve başını hafifçe sola eğdi. Bu adam sinirlerini ufaktan bozmaya başlamıştı.

"O zaman içeri geçelim!" dedi Zero, kaybetmediği neşesiyle. Bugün, onun günüydü. Bugün, Zer ile planladıkları şeyin gerçekleşeceği gündü.

Lakin herkesin bir planı vardı sonuçta. Herkes kendi canını, kendi faydasını düşünüyordu ilk başta. Bu yüzden zaman akıp giderken ellerinde neler kalırdı, bunu da yalnızca zaman biliyordu. Zamanın dudaklarındaki mührü hiçbir şey çözemezdi ve Zero'nun sevdiği tek bilinmezlik de buydu.

Hep birlikte gösterişli binaya girerken gözlerini arada Turna'ya çeviriyor ve kadının ifadesiz yüzünü izliyordu birkaç saniyeliğine. Araf, zamanın değerini anlamasını sağlamıştı ve bunu duruşundan bile anlayabiliyordu.

Turna değişiyordu. Turna, istediği kadın oluyordu fakat bunun bir rol olduğunu bilmiyordu henüz.

Beraber üst kata çıktılar. Zahir, Kriyosları katın belirli bölgelerine dağıttı ve olası bir tehlikede gözlerini dört açmalarını emretti. Sonra hep beraber geçen seferki odaya giriş yaptılar. Zero, üzerindeki blazer ceketini çıkarıp sağ tarafındaki sandalyenin üzerine fırlattı ve hızlı hareket ederek sağ taraftaki Yergahva'nın simgesi olan ters piramitin önüne geldi.

Turna, gözlerini bir saniyeliğine Yekta'ya çevirdi ve güven vermek istercesine elini tuttu. Yekta'nın kendisinden daha gergin olduğunu biliyordu ve bu yüzden, onu sakinleştirmek istiyordu.

Efnan, Zero'nun hemen yanına geldi ve ikisi de ters piramitin arka kısmından iki tablet çıkardılar. Zero, elindeki tableti geçen sefer Turna'nın uzandığı sedyenin üzerine bıraktı ve Turna'ya eliyle gelmesini işaret etti.

Turna onun yanına adımlarken ekibin diğer üyeleri de onları takip etti. Hepsi ekrana bakıyorken Zero ekrana üç kez dokundu ve ekrandaki görüntü bir anda üç boyutlu hale geldi. Tablet, sedyenin üzerinde duruyorken Zero eğdiği bedenini kaldırdı ve tam olarak göz hizasına gelen yansıtılmış tablet ekranını sağa doğru çevirdi.

Mavi ekran, ters piramit şeklini aldı ve Zero iki elini havada süzülen üç boyutlu görüntüsünün ortasına yerleştirdi. Ellerini kendi taraflarına doğru sürüklediğinde ters piramit yan yattı ve havada süzülen iki boyutlu bir görüntü haline geldi. Zero, bu sefer iki elini iki boyutlu simgenin altına ve üstüne koydu ve üstteki elini üste; alttaki elini de alta yönlendirince ortadaki görüntü ikiye ayrıldı. Görüntü tekrar üç boyutlu hale geldi.

Yergahva'nın yeri ve göğü açığa çıktı.

Schatten ve Akasya'nın oldukça ilgisini çeken bu kısa süreli gösteri, gözlerinin şaşkınlıkla açılmasına da sebep olmuştu.

"Beyler ve bayanlar," dedi Zero. "Karşınızda, Yergahva." diye devam ettiğinde ses tonundaki bariz gururu herkes hissetmişti.

Turna ufak bir adım atarak öne çıktı ve havada süzülen görüntüye baktı. Burası, Yergahva'nın üç boyutlu krokisiydi. Caddeler, sokaklar, deniz ve binalar gözler önüne serilmişti. Oldukça ince düşünülmüştü çünkü binalar bir düzen içerisinde yerleştirilmişti. Ağaçlandırmalar yapılmıştı ve şehrin ortasından da bir çayın akıp geçtiğini görmüştü Turna.

Herkes şaşkınlıkla şehrin krokisini izliyordu çünkü böyle bir şeyi kimsenin beklemediği oldukça açıktı. Herkes daha hiçbir şeyin hazır olmadığını, virüsün de çoğu şeyi yerle bir ettiğini, bir köy ortamı gibi kontrolsüz konutlaşmaların olabileceğini düşünmüşlerdi.

Zero, şehrin merkezine bir kez dokununca yer yarıldı ve ortaya Yergahva'nın çekirdeği çıktı. Bu olağanüstü görüntü Schatten'i oldukça heyecanlandırdığı için hızla öne atıldı ve kodlarla örülmüş olan çekirdeği saran virüsü yakından incelemeye başladı.

Gri bir çekirdekti ve kusursuz bir küreydi. Yüzeyinde bir pürüz yoktu fakat gri kaplamanın üzerinde başkalaşım geçirmemiş bir kurbağayı andıran birçok virüs hücresi vardı. Bu bir bilgisayar virüsüydü fakat ortaya çıkarılışında doğadan çok ilham alınmıştı. Virüs, çekirdeğin duvarını yıkmak için hamlelerde bulunuyordu ve bu görüntü aslında yumurta ve spermin döllenme animasyonu gibi hissettirmişti herkese.

Virüsü tasarlayan kişi de bundan ilham almıştı çünkü virüs, çekirdeğin duvarını yıkıp içeri girebilirse şehri bambaşka bir hale getirecekti ve bir nevi zigotu oluşturmuş olacaktı. Zigot demek, yeni bir hayat demekti. Virüs demek, kurulu düzeni yıkmak demekti.

"Bu görmüş olduğunuz da Yergahva'nın çekirdeği. Virüsün etrafını nasıl sardığını da göstermeme gerek yok sanırım." Zero gözlerini Turna'ya çevirdi. "Gitmeden önce tam olarak neyle karşılaşacağının ufak bir ön gösterimi." dedi ve ikisi göz göze geldi. Turna'nın gözlerinde herhangi bir korku yoktu. "Bu krokiyi, çipine ekleyeceğim. Böylece nerede olduğunu anlayabileceksin. Şehrin merkezine giden yolu, çip sana gösterecek."

"Şu an burada yaşayan insanlar var mı? Ya da herhangi bir başka tehlike ile yüzleşecek miyim? Merkeze giderken kendimi ona göre sağlama alacağım." dedi Turna.

"Şehirde yaşayanlar var. Şu an Beta sürümü kullanımda. Bu yüzden birkaç gönüllü insan, Yergahva'ya yerleşti fakat onları virüsten uzak konutlara yerleştirdik. Yani onları göremezsin. Tabii kısa bir şehir turu atmak istemezsen..." Zero'nun son cümlesini söylerken beklenti dolu ifadesini herkes görebilmişti.

"Anladım." dedi Turna ve Zero'nun gözlerinin içine baktı. "Ben hazırım." dedi.

Kadının gözlerine baktığında onun korkusuzluğuyla bir kez daha yüzleşti. Bu kadın, sahiden de Yergahva'da ölmekten korkmuyordu ve bu cesaretine hayran kalmamak elde değildi. Kendisi bile çekirdeğin yanında geçememişti ama Turna, tereddüt etmeden gitmeye hazırdı.

"Bir planın var mı?" diye sordu Zero. Çehresi belirginleşti ve mavi gözlerini kısarak baktı kadına.

"Her zaman bir planım vardır." dedi Turna. Elleri iki yanında öylece duruyorken sarsılmaz duruşuyla da kendinden eminliğini gösteriyordu adama.

"Silahlar, koda eklendi mi?" diye sordu.

"Akasya ve Schatten." diyerek araya girdi Laura ve emri alan ikili, ellerindeki çantaları soldaki ana bilgisayarın olduğu masaya koyup teçhizatlarını çıkarmaya başladılar. İkisi de atik ve hızlı hareket ediyordu.

"Gayet güzel." diye mırıldandı Zero ve Efnan'a eliyle işaret edip onların neler yaptığını kontrol etmesi için bilgisayarın olduğu masaya ilerletti. Bu kodun kendi şehrine zarar vermeyeceğinden emin olması gerekti.

"Peki ya nasıl çıkacağını biliyor musun?" diye sordu Zero.

"Bilmiyorum ama söylemeye ne dersin?" dedi Turna ve başını biraz sağa eğdi. Zero, kadına alaylı bir gülümsemeyle baktı ve bu gülümseme Mehmet'i öfkelendirdi.

"Ben işini ciddiye almayan insanlarla iş yapmaktan hiç haz etmem. Söylediğin çok cümlen yarım ya da ucu açık. Böyle gizemli konuşmalar, alaycı gülümsemelerle bir yere varamayız seninle. Ben sana baş ajanımı emanet ediyorsam sende de ciddiyet görmek isterim. Lafı dolandırmadan direktiflerini ver ve o anlamsız şehirden nasıl çıkacağını göster!" İşaret parmağını Zero'ya doğru sallandırdı ve öfke saçan gözlerini de adamın gözlerine sabitledi.

Dakikalardır bu adamın alaycı üslubuna sabretmeye çalışıyordu fakat mevzu bahis kişi Turna olunca kontrolü kaybediyordu. Mehmet, Turna'ya sandığından daha çok ısınmıştı ve onu bir kardeş olarak benimsemişti. Yekta ile aynı kefeye koyuyordu onu çünkü Yekta için değerli biri olduğunu biliyordu.

Lakin bu adam, her şeyi alaya vurarak kadının hayatını tehlikeye atacak olduğu gerçeğini göz ardı ediyordu. İşte buna ciddi anlamda tahammül edememişti.

"Ben işimi en başından yeterince ciddiye aldığım için şimdi çok rahatım." diye yanıtladı Zero. Dişlerinin sıktığı için yanakları çukurlaşmıştı ve kaşları da artık çatılıydı. "Çip tasarlanırken oyunculara hayatta kalmaları için birçok alternatif de sunuldu. Kaçış politikaları tek tek çipe eklendi ve olası bir durumda çip, Yergahva'dan nasıl çıkılması gerektiğini kendi gösterecek. Yani Mehmet Gökmen," Öne doğru bir adım attı ve Mehmet'in tam karşısına dikildi. "Adımı ağzına ne şekilde alacağına dikkat edersen seninle aramızdaki bu bağı baki kılarım ama olur da bana işimi öğretmeye kalkarsan işte ben de o zaman görmekten korkman gereken ciddi kişiliğimi ortaya çıkartırım. Beni sınamaya cüret etmeyin."

Turna sessizce adamın öfkelenişi izledi. Onu gözlemleyerek atacağı hamlelerini kestirmeye çalışıyordu çünkü Zero'yu tam olarak anladığında Yergahva'yı da daha iyi çözeceğine emindi.

Zero, Turna'nın karşısına geçti ve daha ciddi bir üslupla devam etti. "Yapman gereken şeyleri çip çoktan planladı. Sen sadece Yergahva'ya gitmekte ve virüsü yok etmekten sorumlusun. Diğer her şeyi çoktan hallettim. Seninle iletişime çip üzerinden geçeceğiz ve benimle iletişime geçmek istediğinde senden bu hareketi yapmanı istiyorum." dedi. Kadından bir adım uzaklaştı. Ellerini kendi göğüs hizasında kaldırdı ve işaret ve orta parmaklarını birleştirip iki elindeki dört parmağının uçlarını birbirine değdirdi. Ellerini ayırdı ve iki kez alkış yapar gibi dört parmağı birbirine vurdu. Birbirlerine kenetlenmiş olan işaret ve orta parmaklarını birbirlerinden ayırmadan ellerini iki yana ayırdı. 45 derecelik açılarla parmaklarını çapraz şekilde ilerletti. Artık elleri iki yanında duruyordu ve birbirlerinden uzaklaşmıştı. Yapılan her hareket simetrikti. İki eli arasında açılan mesafeyi, parmaklarının bulunduğu hizada tekrar bir araya getirdi ve dört parmak, ortada buluştu.

Kısacası, Parmaklarına iki kez dokunup ardından da tersten bir piramit çizmişti.

"Bu işareti yaptığında seninle iletişime geçeceğim. Gözlerim başından sonuna kadar senin üzerinde olacak ve olası bir tehlikede söz veriyorum, seni kurtarmak için elimden geleni yapacağım." Adamın söylediklerini dinlerken kaşlarını çattı Turna. Bir anda Zero tarafından önemsenir mi olmuştu? "Çünkü sana güveniyorum. Bu şehri o virüsten kurtaracağına inanıyorum, Turna Yaman. Ve emin ol, tek umudum da sensin."

Turna ufak bir tebessüm etti. Elbette bu adamın söylediklerine karşı bir sempati beslemiyordu. Yalnızca oyununu oynamak için çok doğru bir hamle yaptığını anlamıştı ve dudaklarına konan bu yalancı tebessüm, adamın kendisine inanması için büyük bir fırsattı.

"Söz verdim ve sözümü tutacağım." dedi Turna.

"Söz verdim ve sözlerim, yemindir." dedi Zero.

"Kod, sisteme yüklendi. Çalıştırılmayı bekliyor." Dakikalar süren sessizliğini bozdu Akasya. Turna, kadına başıyla onay verdi ve kimsenin söylemesini beklemeden geçen sefer uzandığı siyah deri kaplamalı sedyeye uzandı. Oturur pozisyona getirilen sedyeye başını yaslayıp ayaklarını da uzattı. Zero, kadının çipini kontrol etti ve ensesine ufak bir göz atarak herhangi bir problemin olup olmadığına baktı.

Çip vücuda çoktan uyum sağlamıştı. Bu yüzden her şey şu anlık normal gözüküyordu.

Yekta, kadın sedye görünümlü koltuğa oturur oturmaz hemen yanına gelip elini tuttu. İkisi gözlerini birbirlerine kenetlemişken Efnan, "Yergahva'ya son üç." diyerek geri sayımı başlattı.

"İki." diye devam ettirdi Zero. Gözlerini sağdaki duvarda asılı duran ters piramite sabitledi.

"Bir." diye devam ettirdi Efnan.

"Ne yapacağını biliyorsun." dedi Yekta ve o sırada Zero, "Sıfır." diyerek geri sayımı sonlandırdı.

Çip aktive oldu ve elektrikler bir saniyelik bir kesinti yaşadıktan sonra geri geldi.

Ve yine, geçen o bir saniyelik dilimde değişen tek şey, Turna'nın gözlerinin artık kapalı olmasıydı.

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊

◭

Kimse gerçekleri açıkça dile getirmiyordu. Herkesin bir planı vardı ve bu hepimizin aslında ne kadar plansız olduğunu gösteriyordu. Aldanıyorduk birbirimize ama en çok da aldatıyorduk birbirimizi.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları