◭

Bölüm Şarkıları:

Ro Ransom, Y2K- See Me Fall

Danny Berno - So Cold

Coolio, L.V - Gangsta Paradise

◭

Çukura kendisini atar atmaz, çekirdek onu itti ve Turna'nın bedeni çekirdeğin üzerinde süzülmeye başladı. Gördüklerinden sonra, "Turna!" diye bağırdı Zero ama Turna onu duyamaz oldu. Sarı saçlarına, kum taneleri karıştı ve her bir tutam kendi bağımsızlığını kazandı. Üzerindeki tulumun göğsündeki Üç Anahtar Lekesi'nin olduğu kumaş parçası yandı, kadına zarar vermeden geri söndü. Üç Anahtar Lekesi açığa çıktığında kadının kolları iki yanına açıldı ve havada süzülmeye devam ederken geriye düşen başını kaldırdı.

Etrafına göz gezdirdi, bilincinin varla yok arası olduğu bir evrede nefes almaya çalıştı ama nefesi boğazında kaldı. Sanki çekirdeğin üzerindeyken nefes almasına gerek yokmuş gibi hissediyordu çünkü çekirdekle bir bağ kurmuştu. Bu bağ, zamanın Turna için durmasını sağlamıştı.

Zero'yu göremiyordu, toz bulutu çok yoğundu. Saçları yüzüne geliyordu, geriye itemedi ve sersemlemiş bedeninin kontrolünü elde etmeye çalıştı ama yapamadı. Nefes almadan nasıl hayatta kalıyordu? Ölmesi gerekmez miydi? Yoksa sahiden ölmüş müydü?

Bir önceki sefer de bu çekirdeğin üzerinde süzülmüştü ve ölmekten kurtulmuştu. Ya şimdi de öldüyse?

Terlediğini hissetti, etrafındaki hava yoğunlaştı ve kadının teninde yoğun bir his oluşturdu. Sanki bir kılıf geçiriliyordu üzerine ve bunu durduramazdı. Ellerini kaldırmak istedi ama ellerinin hakimiyeti kendinde değildi. Bedeni süzülüyordu ama bunu kontrol edemiyordu. Yapabildiği şey, sadece bakmaktı. Hissetmekti.

Zihninden geçirdiği tek şey, "Çekirdeğe dokunmalıyım," oldu. Çekirdeğe dokunmak zorundaydı. Nedenini bilmiyordu ama çekirdeğin üzerindeki virüs hücrelerinden kaçmalı ve bir şekilde çekirdeği hissetmeliydi.

Zihnini toparlamaya çalıştı. Bedenini kullanamıyor olabilirdi ama kontrolü tekrar eline geçirebilirdi. Açık bir zihnin yapamayacağı hiçbir şey yoktu. Gözlerini kapattı ve zihnini boşalttı. Ensesindeki çipin zihnine hükmettiğini biliyordu ve düşüncelerini bir odaya hapsederse o odada özgürce dolaşabileceğine inanıyordu. Bu yüzden odaklandı, ensesindeki çip sızladı ama durmadı, zihnini sakinleştirmeye çalıştı. Anılarını gözleri önüne getirdi. Operasyonlara katıldığında nasıl koştuğunu, silahlarını nasıl ustaca kullandığını, nasıl kamufle olduğunu ve karda yürüyüp izini belli etmeyen adımlarını canlandırdı zihninde.

Parmak uçlarını hareket ettirebildi.

Düşündü. Dolabın altında kaldığı o günü hatırladı. Kertenkelelerin onun etrafını sarmasını hatırladı. Ağladığını hatırladı. Annesinin ona masal anlatmadığı gece canlandı gözlerinin önünde. Tozlanmış zemini süpürür gibi her bir anısını bir kutuya koydu. Aklına gelen, işine yarayacak bütün anıları toparlamaya çalıştı.

Ona güç verecek bir anı aradı. Aklına Yekta geldi. Adamla öpüştüğü, sevişmek üzere olduğu anılar gözlerinin önüne geldi. Kalbindeki ağrıyı hissetti ama odaklandı. Adamın gülüşünü, ellerinden tutuşunu, güven dolu bakışlarını, sabah dağınık olan saçlarını, üzerindeki tatlı pijamaları, bir kahve fincanıyla kapısında belirmesini hatırladı. Sahili hatırladı, kayalıkları gözünün önünde getirdi. Kendisini anlatmıştı adama, geçmişinden söz etmişti. Adamdan şifa ve güç bulmuştu. Bu anıları özenle topladı ve o soyut odaya koydu. Kendisini de o odaya kilitledi ve o an, derin bir nefes aldığını hissetti.

Zihninde bir curcuna hakimdi. Her anı birbirine girmişti. Devrim'in kahkahalarına, kendi ağlayışları; Yekta'nın güven verici sesine, Laura'nın otoriter sesi, Mehmet'in egoist konuşmaları, Zahir'in yürek yakan sözleri karışmıştı ve zihninde bir kaos başladı. Bu kaosu nasıl durduracağını bilmiyordu ama belki de tüm ihtiyacı da bu kaostu.

Anlamıştı ki, kendisine acı veren ve kendisine iyi gelen bütün anılar bugün buradaki Turna'yı yaratmıştı. Kargaşayı susturmak, aslında kendi intiharını yazmaktı ve bu kaosta saklanabileceğini düşünüyordu. Bu yüzden sesler hâlâ baskınken bedenini hareket ettirmeyi denedi. Bacaklarını kendisine çekebildi, kollarını göğsünde toplayabildi.

Kadın gülümsedi.

O an anladı ki iç güdüleri ona her zaman doğru kadının anahtarını verecekti.

Gözlerini açtığında kum fırtınasının içinde buldu kendisini ve sol elini kaldırıp kum tanelerini sola doğru sürükledi. Yenilgiyi hazmedemeyen çipin ensesinde ağrılara sebep olduğunu hissediyordu ama umursamadı. Sanki havada yüzüyormuş gibi bedeninin süzülmesine izin verdi ve çekirdeğe doğru sürükledi bedenini. Çekirdeğe yaklaştıkça havada süzülmek zorlaştı, virüs hücrelerinin onu ittiğini hissediyordu ama durmadı.

Üzerini is kaplamış olan çekirdeğe bir el uzatacak kadar yaklaştığında virüs hücrelerinin çekirdeğin üzerinde daha hızla döndüğünü gördü. Bu virüslere dokunmaması gerektiğini düşündü çünkü çekirdeğe verdiği zararı kendisine de verebilirdi.

Şansını denedi. Sağ elini kaldırıp mavi renkteki virüs hücrelerine doğru uzattı. Virüs hücreleri titredi ama hareket etmeye devam ettiler. Onları durduramayacağını anladı. O zaman yapılması gereken tek şey, virüsten daha hızlı olmaktı. Reflekslerine, eğitimlerine güvenecek ve virüslerin açıkta bıraktığı alanlardan kolunu uzatıp çekirdeğe dokunacaktı. Saniyelik bir temasın onu kurtaracağını bildiği için derin bir nefes aldı ve virüs hücrelerini izledi.

Evrende her şey bir örüntüden oluşur. Her şey bir düzen içerisindedir. Sırasını bilen her varlık, o düzenin bir parçası olur ve bir kaostan her zaman korunur. Bunun bilincindeydi Turna. Virüs hücrelerinin de bir ahengi olduğunu biliyordu ama nasıldı. Hepsi birbirinin aynısıyken sırayı nasıl takip edecekti?

Bir süre sadece izledi, içinden saydı. "Ben bir virüs hücresi olsam, çekirdekten en çok yararlanacağım yerlerde yoğunluk oluştururdum." dedi ve o an, çekirdeğin zayıf bir noktasının işe yaracağını anladı. Çekirdeğe yaklaştı, biraz uğraşsa artık çekirdeğin içinde olduğu çukurun zeminine ayak basabilecekti.

360 derece dönüp virüsleri inceledi. Ön yüzde toplanan virüsler, arka yüzde de yoğunluktaydı ama ya çekirdeğin tabanı? Çekirdek bir çukura gömülüydü. Çekirdeği ilk gördüğünden beridir biliyordu ki çekirdek hareket etmiyor, yalnızca virüsler etrafında dolanıyordu. Bu da demek oluyordu ki virüsler, çekirdeğin toprak ile temas ettiği noktaya sızamamıştı.

Bunu bir yem olarak kullanacaktı Turna. Nasıl yapacağını düşündüğünde aklında toz bulutu geldi. Gökteki bulutta çakan şimşeklerin sesini duydu ve o an yüzüne kendini bilmiş bir gülümseme yayıldı. Aklına gelen fikir işe yarar mıydı, bilmiyordu ama deneyecekti.

Sağ elini kaldırdı ve bulutu kendine doğru çekti. Şimşekler daha hızlı çakmaya başlarken sol elini de kaldırıp toz bulutunu kendine doğru çekti. Sağ ve sol ellerini birbirine kenetlediği anda nasıl ki şimşeklerden bulutlara bir enerji yüklendiyse toz tanecikleri de aynı enerjiyle yüklendi. Bulut ve toz karışımı olan heterojen bir karışım elde ettikten sonra Turna, şimşeklerin enerjisini hissetmeye çalıştı. Kumlar ve bulutlar arasında dolanan enerji, taneciklerin daha da hızlanmasıyla arttı. Çekirdeği harekete geçirecek bir enerji oluşana kadar Turna kum taneleriyle bulutun moleküllerini harekete geçirdi. Enerjiyi tetikleyen, körükleyen bir enerji üretti ve yeteri kadar gücü elde ettiğinde bütün enerjiyi çekirdeğe yönlendirdi.

Çekirdek sarsıldı ve Turna'nın tahmin ettiği gibi yerinden oynadı ve az önce zemine temas eden yüzeyi artık gün yüzüne çıktı. Çekirdeğin o yüzünde büyük bir kaynak hisseden virüs hücreleri hedeflerini tamamen değiştirip o noktaya yöneldiler ve Turna da çekirdeğin diğer yüzüne geçip virüslerden arınan yüzeye hiç düşünmeden dokundu.

Ve bir anda savruldu. Öyle büyük bir güçle savruldu ki saniyeler içinde ilk başta düz bir doğrultuda yükseldi, hemen sonra da Zero'nun olduğu tarafa doğru savruldu. Zemine sertçe düştüğünde Zero korkuyla, "Turna!" diye bağırdı. Turna bilincini yitirmişti. Kaşında kanayan bir yara vardı, dudakları kurumuştu. Saçlarında ve yüzlerinde is izleri vardı. Bilincini tamamen yitirmişti ve adamın kolları arasında öylece uzanıyordu.

Zero nefesinin kesildiğini hissetti. "Sen ne yaptın!" diye kızdı kadına, belki duyar umuduyla. Yanaklarındaki isleri temizlemek için biçimli parmaklarını kadının yüzünde gezdirdi. Sarı saçlarını geriye doğru attı, "Duyuyor musun beni?" diye sordu endişeyle. O an arkasındaki çekirdeğin geçirdiği değişimlere odaklanamayacak kadar odağını Turna yapmıştı. "Aç gözlerini," diye sayıkladı ve kadını daha çok göğsüne çekti. "Birini daha kaybedemem. Aç gözlerini!" diye sayıkladı. Başını iki yana sallarken kadını sarstı. Uyanmasını öyle büyük bir arzuyla istiyordu ki o an gözü Yergahva'yı bile göremeyecek kadar kararmıştı.

Kadının hafifçe aralanmış dudaklarında gezindirdi parmak uçlarını, şakaklarını turladı. Boynundaki şah damara uğrayan elleri, kadının kalbinin attığını anladı ve bu onu bir nebze de olsun rahatlattı.

Tam da o anda, "Yoksa ağlayacak mısın?" diye fısıldayan kadının sesini duyunca yüreğinde büyük bir rahatlama oluştu ve kadının hafifçe aralanan gözlerine bakıp hiç olmadığı kadar samimi bir gülümseme sundu.

Turna, şiddetli bir baş ağrısıyla bilincine tekrar kavuştu. Ciddi bir hasarı yoktu, sadece oldukça fazla sarsılmıştı ve kendine gelmesi için biraz beklemesi gerekiyordu.

"Turna Yaman, Turna Yaman," diye mırıldandı adam ve kadını hayranlıkla süzdü.

"Merak etme, o kadar kolay ölmeye niyetli değilim," diye mırıldandı kadın ve adam da ona kendini bilmiş bir tebessüm edip sağ yanağını okşadı. "Ölmeyerek iyi edersin," dedi alaycı bir tavırla ama gözlerindeki endişeyi görebiliyordu Turna. Sahiden Turna'ya bir zarar gelmesinden korkuyordu Zero.

"Gelmiş olmana çok sevindim." Bu ses ikisinden de gelmemişti. Turna ve Zero, başlarını aynı anda sesin geldiği yöne çevirdiğinde Turna yattığı yerden hızla doğruldu. Çekirdeğin olduğu çukurun üzerinde bir bulutun üzerinde oturuyordu Fulya. Üzerinde çiçekli elbisesi, platin sarısı saçlarında da papatyalardan bir taç barındırıyordu.

Turna'nın dudakları titredi çünkü gerçek gibiydi. Sanki sahiden karşısında oturuyormuş gibiydi. Nasıl nefes alacağını bilemedi Turna.

"Gelsene, Turna," dedi Fulya gülümseyerek. "Sen de benim karşıma otur." Turna ikiletmedi ve ona doğru ilerledi. Fulya havada süzülen bir bulutun üzerinde oturuyordu ama zemin ile aynı yükseklikteydi. Bu yüzden sanki Turna ile karşılıklı oturup konuşuyorlarmış gibi hissettirmişti.

"Gerçek misin?" diye sordu Turna. Fulya başını iki yana salladı.

"Hayır Balım. Bu ileri düzey bir teknoloji. Burada değilim ama senin sorularına anlık cevap verebilecek şekilde programladım." Fulya'nın bunu nasıl yaptığını anlayamıyordu. "Sana her şeyi anlattığımda bu da yerine oturacaktır." dedi.

Turna bağdaş kurarak toprak zemine oturdu, saçlarını geriye doğru attı ve kadını büyük bir dikkatle dinlemeye başladı. Zero da kenardaki bir kayanın üzerine oturdu ve ikisini izlemeye başladı.

"Ben Devrim'in kızıyım. Beni o büyüttü, o garajda ilklerimi yaşadım ben. Sonra baban geldi, bana inanamayacağım bir hayat sundu. Senin gibi bir arkadaşım olduğu yetmezmiş gibi bir de bana bir aile verdin sen. Babanın sınırları olmadı hiç. Bilmiyorum bana neden bu kadar ısındı, beni niye senden daha çok kızı olarak gördü?" Fulya açık açık her şeyi anlatıyordu çünkü başka şansı olmayacaktı. "Sanırım senden daha itaatkâr olduğum için. Ne derse ikiletmedim ve bana bir şekil vermesine izin verdim. Bana çok güzel imkanlar sundu çünkü. Her genç kızın hayalini yaşadım ben baban sayesinde ve karşı gelemedim sözlerine. Sen gibi cesur olamadım, sen gibi mücadele edemedim."

Turna ve Fulya, elleri kucaklarındayken aynı hareketlerle tırnaklarının etlerini oymaya başladılar.

"Fakat boğuldum. Babanın ilgisi beni boğdu. Hayatımın hep bir çizgide ilerleyecek olması beni boğdu. Heyecan istedim. Sen gibi meraklı, sen gibi cesur olmak istedim. Aklına ne eserse yapardın ve ben günlerce, aylarca sen olmak istedim. Sen olabilmek için babamdan vazgeçmem gerektiğini anlamıştım ama yapamadım. Bu hayatın elimden kayıp gitmesinden korktum ve bırakamadım. Korkak oldum. Kendinden kaçan bir yalancı oldum."

Turna cevap vermedi. Bunları Fulya'dan ilk kez duyuyordu ve şaşkındı.

"Sonra dağ evine geldim. Biraz kafa dinlemek istemiştim. O gün bir şey oldu. O geldi. Ilgaz geldi." Fulya'nın gözleri Turna'nın arkasındaki Zero'ya çevrildi. Kaşlarını aynı anda çatıldığında Zero'nun gözleri Fulya'ya kilitlenmişti. İkisi de birbirine bağımlıydı ve bunu bakışlarından anlayabilirdi Turna.

"Ilgaz o zamanlar çok gençti. İçi kıpır kıpırdı. Fikirler zihninde dönüp dururdu ve bu onu heyecanlı bir adam yapmıştı. Ama çok güzeldi Turna. Ilgaz çok güzel bir adamdı." Başını sağa doğru eğerek söylemişti bunları Fulya. Turna tekrar Zero'ya baktı. Adamın da dolan gözlerinin Fulya'ya aynı şekilde baktığını gördü.

O an anladı. Ilgaz, Zero'ydu.

"Kapıma bir papatya demeti bıraktı. Her şey öyle başladı. Ben gizlice dağ evine gittim, o da benimle geldi. Günler geçti, birbirimizi iyice tanıdık ve bana sonunda açıldı. Bir projesi olduğunu söyledi. Onun fikirlerini hep dinledim ve onu hep haklı buldum. Bu projenin de öyle olacağını sandım. Yergahva'ydı proje. Başından sonuna kadar anlattı. Öyle ikna edici bir adamdı ki anında kapıldım ona. Onunla Yergahva için heyecanlandım. Ona bir yemin ettim. Yanında olacağım dedim."

Turna'nın nefesi kesildi. En başından beridir Fulya her şeyi biliyor muydu? En başından beridir yalan mı söylüyordu?

"Ilgaz'a çok aşıktım. Ilgaz olmadan yaşayamayacağımı düşünüyordum. Bu yüzden onun elini hiç bırakmadım. Yergahva üssünü beraber satın aldık. Eşyaları beraber yerleştirdik. Uygun yazılımcıları, uygun bilim insanlarını beraber seçtik. Seyahatler ettik, her bilim insanıyla beraber anlaşma imzaladık."

"Ne zaman?" diye sordu Turna hiddetle. "Sen benimle değil miydin? Nasıl kandırdın beni?"

"Biz yalnızca eğitimlerde ayrılırdık Turna." dedi Fulya. "Ben hiç eğitim almadım. Babamdan rica ettim, kendim çalışacağım, kitaplarını okuyacağım dedim ve bana izin verdi. Beni eğitim almış olarak gösterdi ve sahte diploma ayarlattı. Bense o zamanlarda Ilgaz ile Yergahva projesini yapıyordum."

Turna'nın yüzüne tiksinti dolu bir ifade yayıldı.

"Proje ilerledi. Hafızalara nasıl hükmetmemiz gerektiğini bilmiyorduk ve bilim insanlarıyla saatlerce, günlerce deneyler yaptık. Başarısız olduk ama hiç pes etmedik. Sonra geliştirilmiş teknolojileri araştırdık Ilgaz ile. O teknolojilerin üreticileriyle görüştük. Anlaşmalar imzaladık ve bir bakmışız, artık hafızalara hükmedebiliyoruz." Fulya omuz silkti. "Bu inanılmaz bir histi. Elimizdeki gücü tahmin edebiliyor musun? Dünyayı nasıl değiştirebileceğimizi görüyor musun?"

"Sen bu değilsin Fulya. Sen gücü ahlaktan önde tutmazdın." Başını sallayarak inkâr etti Turna.

"Haklısın Balım. Devrim'in kızıydım ben. Her şeyden önce ahlak gelir benim için. Olaylar da buradan itibaren başlıyor zaten." Turna'nın duruşu dikleşti. Zero hırıltılı bir nefes aldı. "Yeni bir başlangıcı neden istedik, biliyor musun?"

"Çünkü çok acı çektiniz. Çünkü bu dünya sizi çok yıprattı." dedi Turna.

"Kısmen evet." dedi Fulya. "Doğmadan önce nasıl bir hayat yaşayacağımız bize sorulmadı. Ben Devrim'in garajında yaşamayı hiç istemedim ama engel olamadım da buna. Doğmuştum bir kere, kaderim belliydi." Fulya'nın gözleri kadının arkasındaki Zero'ya çevrildi. "O bana kendi hayatımı şekillendirebileceğimi vadetti. Yeni bir başlangıç dedi, sıfırdan. Ne isterse o olacaksın, nerede istersen orada yaşayacaksın, dedi. Anne mi istiyorsun, senin için yaratacağım. Güç mü istiyorsun, senin için var edeceğim. Aşk mı istiyorsun, seni seveceğim. Bunları söyledi bana. Bunlarla kandırdı, zihnime sızdı benim."

"Zihnine falan sızmadım. İnkâr etmek, kabul etmemek hep senin elindeydi. Sen ise hiç düşünmeden evet dedin. Yap dedin, yakıp yık, benim için yeniden inşa et, dedin." Zero'nun sözleri hırçındı. Fulya başını eğmişti çünkü adama hak veriyordu.

"Günahsız olduğumu söylemedim zaten." dedi. "İnandım ben de sana. Kandım. Kapıldım. Sonra bir rüyaymış, uyandım. Zero'nun bu oyunu halka nasıl sunacağını öğrendiğimde büyük bir rüyadan uyandım. O gün, Zero'yu tanıdım. Ilgaz'ın yerini çoktan almıştı Zero. Çevreye, doğaya değer veren adam gitmişti. Şimdi bildiği tek şey, yakıp yıkmaktı çünkü inşa edecekti. Yeniden var edecekti. Bu dünya onun gözünde değersizleşti. İnsanların kıymeti kalmadı. Sanki," Gözlerini Zero'ya çevirdi. "Sanki kalbini Yergahva'nın çekirdeğine gömmüştü ve kimse bulamasın diye üzerine tonlarca toprak atmıştı."

"Doğru," dedi Zero. "Beni en iyi sen tanırdın zaten. Doğru cümleler de senden çıkıyor işte." dedi kırgın bir tebessümle.

"Kara Kar projesini anlattı. Bilim insanlarıyla görüştü. Çipi mikro boyuta getirmek için çalışmalara başladı. Yoğun bir dönem başladı işte. Herkes çipi nasıl mikrolaştıracağını ve oyunla nasıl bağlantı kuracağını bulmaya çalışıyordu." Fulya başını kaldırdı ve daha dik oturmaya başladı. "Ben de kendi planımı o zaman uygulamaya başladım." dedi.

Zero, "Ah şimdi anlıyorum," dedi aydınlandığını belli eden bir tonda. "En doğru zaman, o zamandı, doğru."

"Yergahva hazırdı ve sadece oyuncuları bekliyordu. Çekirdek sapasağlamdı. Şimdiki gibi çukurun içine gömülü değildi. Havada süzülüyordu ve üzerinde sarmaşıklar olurdu. Etrafın şimdi küllerden ibaret ama önceden bu alan cennet gibiydi. Sarmaşıklar büyük bir özenle sarılmıştı çekirdeğe. Dallarından rengarenk çiçekler çıkardı. Bu yol patikaydı mesela. Üzerinde asmalar olurdu, aşağıya doğru sarkar, mükemmel bir yeşillik sunardı yürüyenlere. Elma, kiraz, portakal, limon ağaçlarıyla çevriliydi bu cennetin sınırları. Ben istemiştim böyle olmasını. Bu dünyayı bir cennete çevirmek istemiştim."

Turna bunu hayal edince güzelliğinden nutku tutuldu. İnkâr edemedi. O soruya engel olamadı. "Şimdi de o cennet olsaydı, ne değişirdi?"

"Bir virüs kodladım." dedi Fulya. Turna'nın dudakları şaşkınla aralandı ve öne doğru eğilip, "Ne?" diye sordu. "Bu virüsü, bu virüsü sen mi enjekte ettin çekirdeğe?"

Fulya gülümsedi, usulca başını salladı. "Yarattığım cenneti, cehenneme ben çevirdim. Yapmak zorundaydım. İnsanlar zarar görecekti. Zero, gelmek istemeyen insanları da buraya getirecekti. Asıl dünyanın kökünü kazımak istiyordu ve engel olmam lazımdı. Doğru değildi, Zero doğru düşünemiyordu. Ben de bir virüs yarattım. İçimde korkunç bir vicdan azabı vardı. Yaptıklarımın geri dönülemez hatalar doğurduğunu biliyordum ama bir şeyler de yapmalıydım. Elimden geldiğince yok etmeliydim burayı."

Turna ne düşüneceğini bilemediği bir noktadaydı. Şunu sorup duruyordu kendine. "Fulya iyilerin mi kötülerin mi tarafındaydı?"

"Sana çok haksızlık ettim," dedi Fulya. "Önce aileni aldım elinden, sonra hayatını. Senin hayatını yaşayarak kendimi kandırdım. Seni koruyup kolladım çünkü vicdan azabı çekiyordum. Senin hayatını yaşamak, senin yapayalnız kalman ve acı çekmen, vicdanımı sızlatıyordu. Bu yüzden senin kardeşin, sırdaşın, ailen oldum. Sana imkanlar sundum, sanki bu imkanlar zaten senin değilmiş gibi." Fulya başını eğdi, Turna'nın yüzü seğirdi. "Senin adına kararlar aldım. Hep yaptım bunu. İnkâr etmeyeceğim, saklamayacağım. İşime geldi, seni kandırdım bazen. Özür dilemeyeceğim çünkü anlamsız. Geri dönüşü olmayan hatalar yaptım. Bedelini de göğüslemeye hazırım."

"Aptaldım senin gözünde." Turna başını usulca aşağı yukarı salladı. "Ben senden hiçbir menfaat beklemedim. Ben seni, seni sevdiğim için ablam olarak kabul ettim. Ben senin yatağını, beni yalnız bırakmayacağını bildiğim için yatağımın yanına koydurttum. Ben seninle, senden başka kimseye ihtiyacımın olmadığını bildiğim için oyunlar oynadım. Sen ise her şeyi kendi menfaat için yapmışsın. Benimle kendi menfaatlerin için büyümüşsün. Sırf benim hayatımı yaşayabilmek için beni hayatına almışsın!" Turna öfkelendi. "Aptal ben!" Sesi titredi. "Kanmışım sana! Ne kadar aptalmışım da kanmışım sana!" Saçlarını çekiştirdi Turna. "Ne kadar safmışım! Ne kadar sevgiye muhtaçmışım da gözlerime sırf kendi menfaatleri için bakan birinin hislerini kardeşlik sanmışım?"

"Turna dinle beni," dedi Fulya. "Bitsin sözlerim. Sonra istediğin kadar isyan et bana."

Turna sustu.

"Çekirdeğe eklediğim virüsü tespit ettiler ama Zero o zamanlarda benim yaptığımı bilmiyordu. Ben de ekiple beraber virüsü kaldıracak şeyler yaptım ama aslında içten içe hep engelledim onları. Virüsün iyice yayılmasını sağladım. Bu cenneti yok ettim. Sonra anladı," Fulya'nın gözleri tekrar Zero'ya çevrildi. "Zero ne yaptığımı anladı ve korkunç," Başını iki yana salladı Fulya. "Korkunç bir gece geçirdik. Kavgamız bitmedi, bağırışlar hiç susmadı. Benden nefret ettiğini defalarca dile getirdi Zero. O gece, günler sonra Ilgaz'ın tekrar geri geldiğini hissettim çünkü karşımdaki adam ihanete uğramıştı ve çok acı çekiyordu. Zero tekrar hissetmeye başlamıştı ve Ilgaz olmuştu tekrardan. Ne kadar inkâr etsem de o gece çok mutlu olmuştum. Çünkü ben Zero'yu değil; Ilgaz'ı seviyordum."

Zero'nun ayaklandığını hissetti Turna ama ona bakmadı.

"Sonra ben kaçtım," dedi Fulya. "Babamın gizli evlerinden birine sığındım ama beni buldu. Zero beni buldu ve bu sefer yalnız değildi. Yanında bir alet çantası getirmişti. Beni bağlamıştı bir sandalyeye. Virüsü nasıl yok edeceğini sormuştu. Yapamazsın dedim. Senin gücün yetmez. Kim yapabilir o zaman demişti. Ben de senin adını verdim."

Turna sarsıldı. Önce Fulya'ya sonra arkasında bir heykel gibi dikilen Zero'ya baktı. En başından beridir kendisini Zero'nun seçtiğine inanıyordu ama aslında Zero'yu kendisine hedef yapan Fulya'ydı.

"Yalan söylemedim. Bu şehri Zero'nun elinden alıp sana vermek istedim çünkü senden aldıklarımı ancak bu şekilde ödeyebilirdim. Ben, ben başka sana nasıl yardım edebileceğimi bilmiyordum." dedi Fulya.

"Defol git!" diye bağırdı Turna. "Sen ne zamandan beridir bu kadar aptalca düşünen biri oldun?" Bakışları küçümseyiciydi. "Ah doğru!" dedi ellerini kaldırarak. "Sen eğitim almadın ki. Sen bir adama sığındın. Kendi benliğini kaybettin. Ben seni kendi hayallerimde, bana masalsı bir kardeş olacak şekilde canlandırdım. Sana mükemmel bir kılıf buldum ve o kılıfın içinde neler yaptığınla hiç ilgilenmedim."

"Turna, beni dinle." dedi Fulya ama Turna buna izin vermedi.

"Seni duymama gerek yok artık. Her şeyi çözdüm ben. Sen bu virüsü yarattığında bir kurtuluş olarak beni kullandın. Bütün yükü benim üzerime atmayı planladın çünkü okları kendi üzerinden çekecektin. Benim DNA'mı kullandın. Ki çok zor olacağını düşünmüyorum. Aynı evi senelerce paylaştık. Yanımdaki odada Zero ile çok gece geçiren kadın, bulmuşsundur bir yolunu." Turna ayağa kalktı. Zero, elleri ceplerinde kadını izlemeye başladı. Fulya ise oturduğu bulutun üzerinde kıpırdamadan duruyordu.

"Çekirdeğin DNA'sını değiştirdin. Çekirdeği ben yaptın. Biçimsiz bir varlığa çevirdin beni. O yüzden hissettiklerimin aynısını çekirdek de hissediyor çünkü çekirdek, benden bir parça." Bu düşünce Zero'yu heyecanlandırdı. "Onu kontrol edebiliyorum çünkü kendimi kontrol edebilmek kadar kolay bir şey bu. Zero'ya da beni sundun çünkü kendi içimdeki o parçayı iyileştirirsem çekirdek de iyileşecek. Acılarımdan, üzüntülerimden, haksızlığa uğradığım için hissettiklerimden kurtulduğumda çekirdek de iyileşmiş olacak. Çünkü çekirdek, acılarımdan besleniyor. Çünkü ben yalnızca acıyı bilirim, değil mi? Çekirdek hiç iyileşmeyecek çünkü ben hiçbir zaman mutlu olamayacağım."

Turna, Fulya'ya döndü. Fulya kadını onayladı. Turna acı çeken bir kadındı, doğru ama bu acılar onu hem güçlü hem de zeki bir kadın yapmıştı.

"Aşağılayıcı ama gurur verici bir proje olmuş." diye mırıldandı Turna. Fulya'nın gözlerinden –ki aslında bir gözü bile yoktu- birkaç damla gözyaşı düştü. "Devamını da getireyim o zaman." Zero'ya doğru yaklaştı Turna. "Zero sana enfeksiyonu enjekte etti," Adamın etrafında bir tur attı Turna. Zero, gözlerini Turna'dan ayırmadan onu takip etti. "İhaneti kaldıramadı ama hemen ölmene de izin veremezdi çünkü beni elinde kukla gibi oynatacak bir koza ihtiyacı vardı. Aslında o seni hiç tehdit etmedi. Benim canımla seni tehdit ettiğini, senin de bunu kabul etmeyip enfeksiyonu bedeninde taşımayı kabul ettiğini sanmıştım oysaki. Kendimi nasıl da suçlamıştım!" Turna'nın ses tonu alaycıydı çünkü artık kaybedecek hiçbir şeyi kalmamış, haksızlığa uğramış bir kadındı o. Korkulması gereken evreye ulaştırmışlardı kadını.

"Sen kaçtın benden çünkü gerçekleri senin yanında, sen hayattayken öğrenseydim o 'vicdanının sesi' sana ağır gelirdi." Vicdanının sesi derken alaycı bir tavır takındı. "Benden uzaklaştın. Seni hep o dost canlısı, iyilik meleği kadın olarak hatırlamamı istedin. Öleceğini biliyordun çünkü ah o vicdanın sesi yok mu? Sana nasıl da ağır geldi(!)"

"Turna, özür dilemek bir şeyleri çözecekse," Fulya'nın sözünü kesti Turna.

"Hiçbir şeyi çözmeyecek. O yüzden kapa çeneni, beni dinle." Turna konuşurken Zero yutkundu. "Yekta da plana dahil miydi?" diye sordu Zero'ya bakarak. "O aramızdaki bir casus muydu?" Zero kaşlarını çattı, bunu lehine kullanabileceğini düşündü ve kadına bakarak, "Evet," dedi.

"Yalancı," dedi Turna. Yüzünü tiksintiyle buruşturdu. Yekta asla bir casus olamazdı çünkü Mehmet'i de Yekta'yı da araştırmıştı Turna. Birim'deki geçmişlerine bakmıştı ve Yekta'nın sadakatine karşı bir an bile şüphe duymuyordu. "Sana hâlâ güvenip güvenemeyeceğimi test etmiştim ama Zero aynı Zero." Başını esefle iki yana salladı. Zero afalladı, bu hamleyi beklemiyordu.

"İkiniz de kendi çıkarlarınıza uygun ilerliyorsunuz. Ben ikiniz için de hiçbir zaman önceliğiniz olmayacağım. Beni kendi işleriniz için kullanacak, sonra bir çöpmüşüm gibi atacaksınız çünkü siz bu kadarsınız. Siz aşağılık, bencil, egoist, vicdansız insanlarsınız!" Başını iki yana salladı. O çekirdeğin yakınlarında gezinmeye başladıkça çekirdekte hareketlenmeler oldu. "Size iki cihanda da nefes aldırmayacağım! Ben de Turna Yaman'sam ikinize de huzur vermeyeceğim çünkü ikiniz de," Nefesi öfkeli solukları yüzünden kesildi. "İkiniz de benim güvenimi hak etmiyorsunuz!"

Fulya'nın görüntüsünde bozulmalar oldu. Turna öfkeliydi ve bu öfke, çekirdekten yansıttığını görüntüsünü bozuyordu. Turna, öfkesiyle Yergahva'nın temellerini sarsıyordu.

Fulya, görüntüsündeki kayıpların kalıcı olduğunu fark edince endişeyle ayağa kalktı. O buluttan inemez, kadının yanına gidemezdi. Bu yüzden elinden geldiği kadar bağırdı. "Turna sakinleş! Sandığın gibi değil! Sakinleş, sana anlatacağım!" dedi ama bu Turna'yı daha da öfkelendirdi ve yere eğilip, avuçlarına Yergahva'nın kül topraklarını aldı ve kadına doğru savurdu. "Kapa çeneni!" diye öyle bir bağırdı ki ayaklarının altındaki zemin titredi, sarsıcı bir deprem yaşadılar.

"Şehrin kalbini Turna'dan yaratmak nasıl aptalca bir hamle!" diye öfkeyle bağırdı Zero Fulya'ya. "Al sana sonuçları! Al, o akılsız başın yüzünden başımıza gelen onca beladan biri!" Zero'nun sarı saçları etraflarında oluşan rüzgâr sebebiyle uçuşup alnına düştü ve gözlerini kapattı. Fulya'yı görmesine engel oldu saçları.

Turna, çekirdeğin üzerindeki bulutlarda çakan şimşekleri kontrol etti ve Zero'nun ayaklarının dibine bir yıldırım düşürdü. Adam korkuyla geriye sıçradı. Bundan sonra Turna'yı nasıl kontrol edeceğini hiç bilmiyordu ve Zero, hayatında ilk kez bu kadar çaresiz hissetti kendisini.

"İkiniz de bu sonu hak ediyorsunuz!" diye bağırdı Turna. Fulya'ya döndü. "Zaten ölmüştün! Öldükten sonra bile yalanlar sıralamaya devam ettin! Benim için ise bugünden itibaren ölüsün Fulya Keskin!" ve ellerini tekrar hareketlendirip önce Fulya'nın görüntüsünün kaybolmasını sağladı sonra Zero'ya döndü. Tam da o anda, kül toprakların üzerinde yere sürten saten bir kumaşın sesini işitti. Öfkeli soluklar alıp verirken başını sesin geldiği yöne çevirdi.

O an karşısında Zer'i gördü. Esmer saçlarındaki örgüleri geriye doğru savuran Zer, sinsi bir tebessümle kadına bakarken Turna, kadını gördüğündeki şaşkınlığını üzerinden atamadı. Zero o an derin bir nefes aldı çünkü bu olayı çözebilecekse Zer çözerdi artık.

İnsanlar, ölümden korkardı çünkü ölüm kuşkusuz, insanlar için bir sondu. Ruhun yitirilişi, bedenin varlığını değersizleştirirdi ve bir et yığınına çevirirdi. Bu yüzden bedenlerin ölümü insanlara engel olmadı seneler boyunca. Çünkü fikirler ölümsüzdü. Ruhlardan var olan fikirler, ruhlardan var olan hisler ölümsüzdür.

Şimdi karşısında gördüğü kadın da kendi fikirleriyle, kendi mücadelesiyle, kendi hisleriyle ölümsüzlüğü bulmuştu. Öyle bir evrenin yaratılmasına yardımcı olmuştu ki, bu projeyle fikirlerinin daimî olmasını sağlamıştı. Öyle ki Fulya ölemezdi. Bir bedeni olmasa bile ruhu Yergahva için baki kalacaktı çünkü bütün ahlaki değerlerini, bütün duygularını bu şehrin havasına karıştırmıştı.

Zer, öyle bir varlıktı ki bu şehrin topraklarından var olmuş, bu şehrin seslerinden sözlerini oluşturmuş, bu şehrin havasından nefes bulmuştu. Bu şehrin taşını toprağını bilir, bu şehrin efsanelerini en kıymetli kütüphanesinde saklardı çünkü bu şehri kendi elleriyle, sevdiği adamla beraber var etmişti.

Zer her şeyi biliyordu. En başından beridir üç varisin kim olduğunu, onları neyin bir araya getireceğini biliyordu çünkü her şey, en başından beridir, hiç şüphesiz, çizgisinden ayrılmadan gerçekleşmişti.

Zer, bu şehrin toprağı; Zer, bu şehrin arşivi; Zer, bu şehrin kraliçesiydi ve günlerdir tamamlanmayı bekliyordu. Günlerdir, tam da şu anda olduğu gibi üç varisin bir araya gelmesini bekliyordu.

Zer, Turna'nın tam karşısına geçti ve, "Yergahva'ya hoş geldin Zer0," dedi ve kadına başını eğerek bir selam verdi.

Turna, kadının ona "Zerzero" olarak seslenmesine mi yoksa karşısındaki kadının gerçekçiliğine mi şaşıracağını bilmiyordu.

Kadına verdiği karşılık ise, "Fulya," oldu. "Sen, gerçekten karşımda mısın?"

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Ölümsüzlüğe sahip olmak için sihri aramak gerekmez. Ölümsüz olmak istiyorsa bir insan, fikirlerini yaşatmayı başarmalıydı çünkü sihir, tam olarak buydu.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları