◭

Bölüm Şarkıları:

Çağan Şengül - Canım Yanıyor

Çağan Şengül, Yasir Mir - Mesafe

Really Slow Motion - Sunder

◭

Soluklarını kesen, göz bebeklerini büyütüp, ellerini hafiften titreten bir histi damarlarında dolanan. Herkesin kendisine merakla baktığını gördükçe ve bir açıklama yapmak zorunda hissettikçe dili daha çok lâl oluyordu. Kelimeler birbirine karışmıştı fakat gözlerini tekrar saatine çevirdiğinde ve sertçe yutkunduktan hemen sonra, "Zaman Sıfır'ı gösteriyor." deme kudretine erişmişti Turna.

"Ha siktir," diye mırıldandığını duydu Zahir'in.

"Sanırım şu an Meydan'ın herhangi bir monitöründe kendi görüntüsü var çünkü Akasya, o telefonu kolay kolay aramazdı." dedi Turna ve kendini toparlamak adına derin bir nefes aldı. "Acilen Meydan'a gitmemiz gerekiyor." der demez koşar adımlarla minibüse ilerledi ve diğerleri de onu takip etti.

Minibüsü kullanan Yekta oldu ve Göztepe'nin yoğun trafiğine meydan okuyarak Kadıköy'e doğru sürmeye başladı. Korna sesleri asla susmazken Turna da Akasya'ya saati üzerinden bağlanmayı deniyordu. Mehmet ve Laura, yan yana oturup bütün dikkatini Turna'ya vermişken Zahir de Turna'nın hemen yanında, kolunu koltuğa yaslayarak kadına doğru hafif bir açıyla eğilmişti.

Saatin ekranında Akasya'nın görüntüsü belirdiği anda, Turna işaret parmağını dudaklarına götürüp herkese susmasını emretti. Akasya da kendisine bakmıyor, karşıya bakarak normal davranmaya çalışıyordu çünkü Turna'nın da tahmin ettiği gibi Zero tam karşısındaki ekrandan kendisini izliyordu.

Bu sabah Yergahva'nın üssüne gelen Zero, artık beklemenin ona bir kazancı olmadığını ekibine söylemişti ve geçtiğimiz günlerde Turna'nın evine ulaştığı gibi, Meydan'ın da sunucularına ulaşmasını söylemişti. Akşam saaatlerine kadar süren hummalı çalışma sonucunda Meydan'ın güvenliğini kırmayı başarmışlardı ve bu haber, Akasya için hiç hoş değildi. Senelerce inşa ettiği güvenlik duvarının yalnızca altı saate kırıldığını görünce ister istemez öfkelenmişti.

Elbette bu öfkesini doğru yönde kullanarak hatasını telafi edecekti.

"Bu kadar bekleyeceğimi bilsem, zamanı Bir olarak gösterirdim ve geri sayım yapardık." dedi keyifli bir tonda. Yekta, Zero'nun sesini duyar duymaz direksiyonu daha sıkı tutmaya başlamış ve gaza yüklenmişti.

"Komik bir şey var mıydı söylediklerinde? Gülesim gelmedi ama ayıp olmasın sana." dedi Akasya. Laura ve Turna, çarpık bir tebessüm ettiler. Akasya'nın bu mizacını çok seviyorlardı çünkü insanın aklını kaybettirecek kadar umursamaz bir tavrı vardı. Karşısındaki insan, sinirden delirse bile kılını kıpırdatmayarak girdiği her savaşı kazanabilirdi. Yeter ki gücünü hiç küçümsemesin, yüzündeki o sinsi tebessümü hiç silmesin.

"Söylediğim her söz, ciddiye alınmalıdır Akasya Şahver." dedi Zero. Sarı saçları, her zamanki gibi özenle taranmıştı ve geriye doğru atılmıştı. Elmacık kemikleri belirgin, mavi gözleri parıl parıldı. Ruhunu kaplayan heyecan, gözlerine birer parıltı armağan etmişti.

"Fikirlerine inandığım insanlara saygı duyarım. Senin sözlerin, kuru birer kelime yığınını andırıyor Zero." dedi Akasya.

Meydan'ın kapısının hemen sağında kalan duvarda büyük bir televizyon vardı ve Akasya, Zero'nun yüzünü bu televizyondan görebiliyordu. Kendisi de Meydan'ın ortasında ayaktaydı ve kolunu hafif bir açıyla çevirerek Turna'nın Zero'yu görebilmesini sağlıyordu.

Meydan'a gelmelerine çok az kalmıştı ve Akasya'nın Zero'yu bir süre daha oyalaması ve Meydan'ı gözetleyen gözlerini kendisinde sabitlemesi gerekiyordu çünkü Zero'nun yaptığı bu kural ihlali, Birinci Birim'in sırlarını ortaya serebilirdi.

"Tatlım, karşında duran adamın sözlerden çok, icraate geçtiğini göremiyor musun?" Konuşan kişi Efnan'dı. Zero'nun hemen sağına sandalyesini çekip oturmuştu ve ekrana bakarak Akasya ile göz göze gelmişti. Yeşil gözlerinde büyük bir ego ve bolca gurur saklıydı. Zero'nun yanında her zamanki gibi kendisini güvende hissediyordu ve sesindeki özgüveni de yanındaki kuzenine, Zero'ya borçluydu.

"Tanışıyor muyuz?" diye sordu Akasya ve öne doğru bir adım attı.

"Hayır, Kızıl Afet ama tanışalım hemen!" dedi Efnan ve siyah saçlarını geriye doğru savurup kocaman gülümsedi. "Ben Efnan."

"Sadece bir addan ibaret misin?"

"Adım ile çok şey anlatıyorum zaten." dedi ve dudaklarını birbirine bastırarak kırmızı rujunu iyice yedirdi. "Hem ne bu acele?" diyip geniş bir tebessüm etti ve kollarını göğsünde bağladı. "Daha birbirimizi çok göreceğiz, değil mi?"

Bu sırada Meydan'ın arka kapısına gelmişlerdi ve minibüsü sert bir frenle durduran Yekta, vakit kaybetmeden emniyet kemerini çözüp kapısını açmıştı. Turna da adamı taklit edip minibüsten indi ve koşar adımlarla Meydan'ın arka kapısını açtı. Diğerleri de onu takip ediyordu ve Meydan'ın asıl giriş kapısını açmak üzereyken Yekta uzanıp kadının bileğini tuttu.

Turna, gözlerini adama çevirdi. "Seni manipüle edecektir. Söylediği hiçbir sözü ciddiye alma. Sadece sakin kal." dedi Yekta.

"Onun her sözünü ciddiye almak zorundayım." dedi Turna ve bir başka cevap vermeden kapıyı sertçe açıp Akasya'ya doğru adımlamaya başladı. Zero, oturduğu sandalyesinde daha dik bir konuma geldi ve yüzündeki gülümsemeyi derinleştirdi. Kirpiklerini birbirlerine yaklaştırıp gözlerini kıstı ve derin bir nefes aldı.

"Turna Yaman!" dedi ellerini açarak. "Sonunda seni görebilmek, ne büyük şereftir." Başını hafifçe öne eğip bir selam verdi kadına.

Yekta, vakit kaybetmeden Turna'nın hemen yanında aldı soluğunu. Zero, adamın gelişini gördüğünde yüzündeki gülümsemeye puslu bir durgunluk yayıldı. Geçtiğimiz günlerde Efnan'ın bahsetti adam, Yekta olmalıydı çünkü Turna'nın hemen yanında, yıkılmaz bir kaleyi andıran dik duruşuyla ve korkusuz bakışlarıyla duruyordu.

"Merhaba, korkak. Çok beklettim mi?" dedi Turna. Yüzüne yayılan yalancı tebessüm, Zero'nun gülüşünü biraz daha soldurmuştu. Dilini dişlerinin üzerinde bir tur gezdirip sessiz bir nefes aldı.

"Yeterince bekledim." dedi Zero. Bu sırada ekip de ekranın önünde toplanmıştı. Mehmet ve Laura yan yana, Turna ve Yekta en önde, onların solunda da Zahir ile Akasya yan yanaydı. "Ama beklediğime değdi." diyip ekibin her bir üyesinde gezdirdi gözlerini. "Birinci Birim ile tanışma fırsatı elde edebildim."

"Bu davetsiz misafirliğiniz, benim liderliğimde olan Birim'e karşı yapılmış bir saldırıdır. Bunun bir bedeli olacağının farkındasındır umarım." Konuşan kişi Laura, gözlerini diktiği kişi ise Zero'ydu.

"Laura." dedi Zero ve gözlerini kıstı. Ne çok duymuştu bu ismi? Ne çok duymuştu bu kadına söylenen övgü dolu sözleri? "Seninle tanışmak bir onurdur." dedi ve başını eğerek kadına bir selam verdi. Laura'nın üzerine giydiği siyah takım elbiseyi baştan aşağı süzüp tekrar kadının gözlerine baktı ve beğeni dolu bir ifadeyle gülümsedi.

Mehmet, adama karşı olan öfkesinin katbekat arttığını hissediyordu.

"Neyse..." diyerek toparlandı Zero. Ruhunun ayakları geçmişin kapılarının önünde durmuştu yine. Fakat o kapıları açacak anahtarının olmadığını tekrar hatırlamıştı çünkü geçmişinin kapıları onun da yüzüne kapanmıştı. Anahtar ise ondaydı. Hiç bilmediği, hiç tanıyamadığı o kadında.

Gözlerini Turna'ya çevirdi. "Söylediklerimi düşünmek için yeterince zaman verdim sana." Yüzüne yayılan ciddiyet herkesi suskunlaştırmıştı. "Aldığın kararı tek bir cümle ile duymak istiyorum Turna. Ölümü mü seçtin, öldürmeyi mi? Yenilgiyi mi, savaşmayı mı seçtin?" Ellerini masanın üzerinde birleştirip çenesinin altına yerleştirdi Zero.

Turna, Zero'nun arkasına baktığında günler önce adam ile konuştuğu odada olduğunu anlamıştı. Şöminenin beyaz taşlarını görebiliyordu ve Zero'nun hemen arkasında kalan ters piramiti de. Yeni yuvasını, yeni cehennemini, Yergahva'yı...

"Fulya'nın hayatı senin ellerinde..." Zahir ve Akasya'nın gözleri anında Turna'yı bulmuştu. Zero, neyden bahsediyordu? Konunun Fulya ile ne ilgisi olabilirdi?

"Sus." diye mırıldandı Turna. Bu gerçeği onlara söylemek için doğru zamanda değildi. Zahir ve Akasya'nın sorgular bakışlarını göremese de hissedebiliyordu ve ne yapacağını bilemez haldeydi. "Alma o ismi ağzına." dedi ve nefret sinen bakışlarını Zero'ya dikti.

"Ne kadar kaldı ölmesine? Tahminde bulunabiliyor musun yoksa sana direkt söylememi ister misin?" Başını hafifçe eğdi Zero. Turna'ya attığı bakışlarında hissedilir bir üstünlük vardı. "Sekiz ay mı istersin yoksa sekiz gün mü? Peki ya sekiz saat? On bir dakikaya ne dersin? İstersen yirmi iki saniye diyelim. Hangisi olsun?"

Öne doğru adım attı Turna. Nefeslerinin sıklaştığını inip kalkan omuzlarından anlıyordu herkes. Ellerini sımsıkı yumruk yapmasa ellerinin titrediğini göreceklerdi. Giydiği siyah kargo pantolon da bacaklarındaki dermansızlığı gölgeliyordu.

"Fulya'nın hayatını sakın bir oyuna çevirme. Duydun mu beni Zero? Oradan net görebiliyor musun, bilmiyorum. Sana karşı duyduğum bu nefret, o mesafeden anlaşılıyor mu? Seni nasıl alt edeceğimi planladığımı da görüyor musun? Alaya aldığın her sözü, küçümsediğin her insanın acısını senden nasıl çıkartacağımı öngörebiliyor musun?"

Yutkundu Zero. Turna'nın sözlerini bir bir özümsedikten sonra gülümsedi. "Görüyorum Turna. Gözlerindeki bu inanç, seni bana getiren şey olmadı mı zaten? Sımsıkı tutun o hislerine. Beni yok edeceğine, Fulya'yı yaşatabileceğine dair olan inancın hiç azalmasın." Ayağa kalktı Zero. Kamera da Zero'nun komutunu algılayıp geriye doğru gitti ve beyazlarla döşenmiş odayı daha net görmelerine sebep oldu. Avuçlarını masaya yaslayan Zero, bedenini de öne eğip Turna'nın gözlerine baktı. Üzerine giydiği siyah takım elbisesi sayesinde duruşundaki ciddiyet daha da artmıştı. "Yergahva'yı ayağa kaldıracak olan güç, o iki iriste. Görebiliyorum Turna. Hissedebiliyorum. Hırsına öyle bir bağlan ki, her gece yatmadan önce beni öldüreceğinin hayalini kur."

Turna hariç, kimse Zero'nun dediklerini anlamıyordu.

"Sıfırdan başlayabilmek için bütün hislerini en dorukta yaşamalısın. Zirveye öyle bir yerleşmelisin ki, yere düştüğünde yıkımın bir o kadar hasarlı olsun. Öyle hasarlı ol ki, kapıma dayandığında Yergahva'da yeni bir hayata başlamak için ayaklarıma kapanıp bana yalvar. Nefret et benden Turna. Nefretine ihtiyacım var. Fulya-"

Turna, "Fulya'nın adını ağzına alma!" diye öfkeyle bağırması, Zero'nun cümlesini tamamlayamamasına sebep oldu. "Benim sınırlarımda dolanma! Sakın benim sınırlarımı, benim zirvemi sorgulama!" Gözlerinin dolduğunu gördü Zero. Söyleyecek hiçbir sözü olmadığını gördü çünkü Turna'nın ruhunun hali hazırda hasarlı olduğunu anlayabilmişti.

Tek bir isim bile onun gözlerini doldurmaya yetiyordu. Ruhunda, kendi elleriyle gelişigüzel sardığı yaraları, tekrar kanamak için an kolluyorlardı.

Bedenini dikleştirdi Turna. Düz, açık kahve saçlarını omzunun ardına attı ve göğsünü kabartarak adama baktı. "Yergahva'ya gideceğim. O virüsü yok edeceğim. Gerekirse orada öleceğim ama sen bana verdiğin sözü tutup Fulya'yı yaşatacaksın!"

Zero'nun dudaklarına aniden bir tebessüm yayıldı. Düzgün dişlerini gösteren bu gülümseme sayesinde gözlerini de kısmıştı. Duyduğu bu sözler, ruhunda bir hareketlenmeye de sebep olmuştu ve ellerini masaya daha sert bastırıp heyecanını gölgede bıraktı.

Mavi gözlerini Turna'dan bir an bile çekmeden "Sözüm, yemindir." dedi Zero.

"Yarın Yergahva üssüne geleceğim ekibimle beraber. Yaptıkları hiçbir şeye itirazın olmayacak çünkü beni Yergahva'da hayatta tutacak ekipmanları da getireceğiz. Senin başarını değil, benim hayatta kalmamı umursuyorlar ve sen de yaptığımız işleri sorgulamayacaksın." Turna'nın buz gibi, hissiz ses tonunu duyan herkes yutkundu.

"Beni bekle." diye ekledi Turna. Yüz hatlarını daha da keskinleşmişti ve ekrandan yansıyan ışık sayesinde elmacık kemiklerine gölge düşüyordu.

"Sözün, yemindir." dedi Zero ve masanın üzerinde duran ekrandaki kapatma düğmesine basar basmaz ekrandaki görüntüsü gitti. Meydan'ı derin bir karanlığa mahkum etmişti fakat Mehmet, vakit kaybetmeden ışıkları açmıştı.

"Fulya ne alaka?" diye soran kişi Akasya'ydı. Turna'nın karşısına dikilmişti ve gözlerini hiç kırpmadan kadının gözlerine bakıyordu. "Fulya'nın neden yaşaması gerekiyor? Ölüyor mu ki?" Turna'nın omzuna bir kez dokundu. "Konuşsana Turna. Neyin geri sayımını yapıyor bu adam? Ne biliyorsun da bizi söylemiyorsun?" Kadını tekrar omuzlarından iktirdi. Dolan gözlerini Turna'dan saklama gereği duymuyordu çünkü Turna'nın da gözlerinin dolduğunu görebiliyordu. Dudaklarına bir kilit vurulmuştu sanki. Ruhunu sömüren bir buhran kaplamıştı her bir zerresini ve Akasya'ya verecek bir cevap bulamıyordu Turna.

Yekta ve Mehmet ise izliyordu sadece. Fulya'nın ismini birkaç kez duymuşlardı ve Birim ile olan bağını anlamakta zorluk çekiyorlardı.

"Konuş Turna." dedi Akasya ve kadını omuzlarından tekrar iktirdi. "Cevap ver bana. Fulya'nın ölmeyeceğini, gayet sağlıklı olduğunu söyle." Sesi titremişti. Sol gözünden akıp giden yaşını bir diğer gözyaşı takip ederken Turna ağlamamak için ısrarcıydı. "Bir anda nasıl ölebilir ki zaten? Bu böyle hemen olacak bir şey mi?" Elinin tersiyle gözyaşlarını sildi. "Konuşsana Turna! Soru soruyorum sana! Bildiğin ne varsa anlat hadi! Ölmeyecek de, Zero'nun aptal düşüncelerinden biri de, Fulya'yı tanımıyor bile de!"

Laura, öne çıkıp Akasya'nın kollarından kavradı ve geriye doğru çekti. "Gel biz seninle ayrı konuşalım." diye mırıldandığında Akasya gözlerini Laura'ya çevirdi. "Sen de mi biliyordun?" diye sordu ama Laura cevap vermek yerine kadını kendi odasına doğru adımlattı.

Turna ise duruyordu. Akasya onu iktirdiği için iki adım geriye gitmişti ama ne arkasını dönecek ne de öne doğru adım atacak gücü vardı. Kulaklarında Fulya'nın yürek ısıtan kahkahaları; gözlerinin önünde Fulya'nın sevinçle dolanıp durduğu anları; burnunda Fulya'nın çiçek kokusu varken nasıl güç bulabilirdi yaşamak için? Yüreğini acımasızca sıkan bu özlem, nasıl yaşamasına izin verebilirdi?

Yekta, kadının yanına doğru bir adım atacakken Zahir ondan önce davrandı ve kadının karşısına geçti. Hiç tereddüt etmeden kadının yanaklarını avuçları arasına aldığında Yekta'nın ruhunu acıyla sarsan bir kıskançlık yeşerdi. Adamın mavi gözlerinin Turna'nın bal rengi gözlerine yakınlığı, nefesinin kadının tenine çarpması ve Turna'nın geriye çekilmek için bir adım atmaması, kendi elleriyle diktiği her umut ağacını solduruyordu. Düşen her bir kuru yaprak, kalbinin duvarlarını çiziyor, oluk oluk kanlarını akıtıyordu. Ama tutup da sesini çıkartamıyordu. En çok da bu acıtıyordu.

"Götür beni." dediğini işitti. Kendisine değil, Zahir'e diyordu bunu. Kendisine değil, Zahir'e sığınmak istiyordu. Kendi gözlerine değil, Zahir'in gözlerine bakmak istiyordu.

Ve gidişlerini derin bir sükûnetle izledi Yekta. Sadece baktı ve kalbinde baş gösteren acıyı, tekrar ve tekrar kucakladı.

Onu bu denli öfkelendiren şeyi de bilmiyordu ama canının yandığını bariz bir şekilde hissediyordu. Boğazında acımsı bir tat vardı ve her yutkunuşunda o tat daha da artıyor gibiydi.

Zahir, Turna'yı çatı katındaki terasa çıkartmıştı. Üzerindeki kabanı Turna'nın üzerine örtmüştü ve kadını gri minderin üzerine oturtmuştu. Turna ise gözlerini yerden kaldıramıyordu. Tek bir insanla bile göz göze gelse gözyaşlarını tutamayacak kadar dolmuştu artık.

"Anlatacak mısın Turna?" diye mırıldandı Zahir. Kadının saçlarına gitti parmakları ve değerli bir hazineyi keşfediyormuş gibi narince dolandı parmak uçları. Sarıya çalan her bir tutama dokunmak için ısrarcıydı dokunuşları.

"Özür dilerim." diye fısıldadı Turna. "Biraz ağlamamın mahsuru olur mu?" diye sordu ve o anda gözlerinden bir damla yaş düştü. "Tutamıyorum içimde Zahir."

Zahir, Turna'nın titrek ses tonunu duyar duymaz kadının omzuna kolunu doladı ve göğsüne çekti. Üzerindeki siyah tişörtün kadının gözyaşlarıyla ıslandığını fark edince kalbine camdan bir hançerin saplandığını hissetmişti. Yüreği nasıl da burkulmuştu? Onun hıçkırığını duyar duymaz ruhunda kopan kasırga nasıl da yıkıcıydı böyle?

"Fulya ölüyor Zahir." Bir hıçkırık daha duydu Zahir. "Engel olamıyorum. Kayıp gidiyor ellerimin arasından." Zahir'in tişörtünü acıyla sıktı Turna. "Günden güne çürüyor, günden güne gülüşleri soluyor." Kadına sardığı kolunu sıklaştırdı adam. Ne diyeceğini bile bilemiyorken nasıl davranması gerektiğini de sezemiyordu.

"Bunu içimde tutmak çok zordu ama öyle istedi Zahir. Fulya, sessiz sedasız ölmek istedi ve yemin ettirdi bana. Herkes onu mutlu hatırlasın istiyordu ve ölmek üzere olduğunu söylememe izin vermedi. Yalanlara inandırdık sizi. Yüreğim acıyla kavrulurken size mutlulukla ısındığımı söyledim ama canım çok yanıyor." Artık hiçbir hıçkırığını tutmuyordu Turna.

"Fulya ölüyor. Kardeşim ölüyor. Çocukluğum ölüyor. Annem, babam, kardeşim, ablam, tek ailem ölüyor Zahir. İçimdeki acıyı anlayabiliyor musun? Canımın nasıl yandığını görüyor musun? Ben anlatamıyorum çünkü. Canımın yandığını hiçbir zaman söyleyemedim zaten. Bu acıyı da sığdıramıyorum bir cümleye."

"Ah Turna..." diye mırıldandı Zahir. Kadının saçlarını usulca okşamaya devam etti. "Nasıl oldu bunlar? Ne zaman?" Dudakları arasından sadece bu soru döküldü Zahir'in.

Zahir'in göğsünde biraz soluklandı Turna. Gözyaşlarını sessizce geri göndermeye çalıştı. "Üç ay önce semptomlar göstermeye başladı. Bir anda soluğu kesiliyordu ya da yemek yaparken bir anda kontrolü kaybedip bıçağı düşürüyordu. 'Uyuşukluk' diye geçiştiriyordu sürekli ama saha görevlerinde de hiç olmadık yerde düşüp duruyordu. Sonra Laura'ya bunu anlattım ve bir doktora götürdü bizi. Onlarca test yapıldı. Günlerce sonuç bekledik ve acımasız doktorun söylediği tek şey, 'Semptomların ne olduğunu kestiremiyoruz.' oldu. Deliye döndüm Zahir. Açık açık Fulya'nın bir ölüden farksız olacağını, sonra da sahiden öleceğini söyledi!" Zahir'in tişörtünü sıktı Turna. Yine deliye dönüyordu. O doktorun söyledikleri kulaklarında yankılandıkça ruhunda büyük bir yıkım başlıyordu.

"Yürüyemeyecek, konuşamayacak, kollarını kullanamayacak," Bunu söylemek onun için ızdırapların en ağırıydı ama söyledi. "Gülemeyecek. Öyle bir enfeksiyon yayılmış ki vücuduna, onu bir ölüye çevirmeden önce ölümü tattıracak ve Fulya, sadece tabuta konulmayı bekleyecek Zahir." Başını kaldırıp adamın gözlerine bakınca acısının katbekat arttığını hissetti çünkü Zahir'in de gözleri dolmuştu. Turna'nın söylediklerini sindirmek mümkün değildi ve duydukları, onun da ruhuna bir enkaz bahşetmişti.

"Fulya gitti. Onu, son haliyle değil, hepimizin aklına ilk düştüğü o neşeli haliyle hatırlamamızı istedi. Ona yardım etmek istedim, sıcak bir çorba yapmak, üzerine bir yorgan örtmek istedim ama izin vermiyor Zahir. Gitti bir anda. Her şeyini alıp gitti. Nereye gitti, bilmiyorum. Kimle, bilmiyorum. Ne yiyor ne içiyor, bilmiyorum. Gülüyor mu yoksa ağlıyor mu, bilmiyorum. Allah kahretsin ki, hiçbir şey bilmiyorum ve bu öldürüyor beni." Zahir, kadının yanaklarını bir sele çeviren gözyaşlarını temizledi ama kendi gözlerinden akıp giden yaşları silmek için bir çaba göstermedi.

"Laura ile konuşuyor, onunla ilgilenmesine izin veriyor ama bana izin vermiyor. Bir aydır görmüyorum onu. Bir aydır sadece iki kez konuştum onunla. Gitmeyeceğine inandığım tek kişi oydu ama ilk o gitti. Ve ben nasıl geri getireceğimi bilmiyorum." Yüzünü acıyla buruşturunca Zahir'in gözlerinde keskin bir sızının izi belirdi. Onun canı yandıkça kendi canı kavruluyordu.

Terasın merdivenlerini çıkan Yekta, çatıya açılan kapının hemen önünde durdu ve karşısındaki manzaraya baktı. Kadının, adama tereddütsüz sığınışını gördü ve çekip gitmek yerine orada öylece durdu. Acı çekmeye ihtiyacı vardı. Kafasındaki düşünceleri silebilmek için derin bir acıyla cebelleşmesine ihtiyacı vardı.

"Zero..." diye mırıldandı Turna. "Bunu ona yapan Zero'ymuş." Zahir'in kaşları çatıldı ve "Sen ne diyorsun Turna?" diye sordu hayretle.

"Yergahva'nın üssüne gittiğim gün bana kendi ağzıyla söyledi. Enfeksiyonu Zero enjekte etmiş ve Fulya bunu da kabul etmiş. Bir şeyler yapmış ve bunun cezasını ölerek çekmeyi kabul etmiş." Zahir ne diyeceğini bilemez hale gelmişti. Kaçırdığı birçok husus vardı ve günlerdir kör olan gözlerine şaşıp kalıyordu şimdi.

"Zero, Yergahva'daki virüsü yok edersem enfeksiyonu yok edeceğini söyledi. Fulya'yı yaşatabileceğimi söyledi!" Sesindeki heyecanı duymuştu adam. "Bir an bile tereddüt etmeyeceğim Yergahva'ya giderken çünkü kardeşimi kurtarabilirim Zahir. Bana, beni armağan eden kadına teşekkürümü böyle verebilirim. Çocukluğumun yalnızlığını alan kadına; babamın açtığı yaraları saran, annemin örmediği saçlarıma şefkati tanıştıran kadına borcumu ödeyebilirim. Onu yaşatabilirim Zahir, anlıyor musun? Yapmak zorundayım. Fulya beni reddetse bile ona uzattığım elimi geri çekemem. Savaşmalıyım. Kurtarmalıyım Fulya'yı."

"Neden bana daha önce söylemedin bunları?" Kaşlarını çatmıştı Zahir. "Seni her şekilde destekleyeceğimi bilmiyor musun? Bir aydır kim bilir neler çektin ama gelip de anlatmadın bana. Belki başka şeyler düşünürdük, başka bir yol bulurduk. Canını tehlikeye atmak zorunda kalmazdın." diye devam etti sözlerine.

Başını adamın göğsünden kaldırdı Turna ve gözlerine baktı. "Canımın ne kadar yanacağı ya da yaşayıp yaşamayacağım umrumda değil. Fulya olmadan da yaşayamıyorum zaten. Olmuyor Zahir. Onsuz sahiden olmuyor. Bu yüzden Yergahva'ya gitmek beni hiç korkutmuyor. Gözümü kırpmadan gideceğim ve Fulya'nın benden sakladığı her şeyi öğrenmek için çabalayacağım." Dudaklarını öne doğru büzüp kaşlarını alnına kaldırdı. "Bu belirsizlik yoruyor beni. En iyisi, her şeyi öğrenmek. Yekta da bunu gösterdi bana. Ezilsem de, paramparça olsam da gerçekleri öğrenmek için savaşacağım ve Fulya'yı her ne yapmış olursa olsun kurtaracağım."

Yekta, kapının önünde dururken kadının bir anda kendi adını söylediğini duyunca kalp atışlarında bir düzensizlik hissetti. Kendi adı, kadının dudaklarında başka bir can buluyordu sanki. Lakin hemen attı bu düşünceleri kafasından. Zahir Turna'ya, Turna Zahir'e böyle bakarken nasıl olur da kadına duyduğu hayranlığı dile getirebilirdi? Buna hakkı yoktu, yapamazdı.

Diline kilit vurup sükunetini kucaklayacaktı ama kalbini nasıl susturacağını hiç bilmiyordu.

"Her ne olursa olsun, yanında olduğumu bil Turna. Düşersen kaldıracağım. Defalarca düş, defalarca kaldıracağım. Defalarca ağla, defalarca sileceğim gözyaşlarını." Kadının yanaklarını usulca okşayıp gözyaşlarını sildi. Turna ise adamın gözlerine bakmaktan başka bir şey yapmadı. Yapamıyordu, istese de yapamıyordu. "Ama seni asla kaybetmeyeceğim." diye ekledi Zahir. Mavi gözlerini kadına çevirdiğinde Turna da adamın kararlı bakışlarını görebilmişti.

"İyi ki varsın." diye fısıldadı. Kalbinde bir hareketlenme olmasını bekledi ama hiçbir şey olmadı. Zahir'e onun kendisine baktığı gibi bakamıyor, onun hislerini onunla paylaşamıyordu ve bu durum, Turna'ya ağır bir yük bindiriyordu.

"Asıl sen iyi ki varsın." dedi Zahir ve kadının şakağına minik bir öpücük bıraktı. Bu öpüşleri, bu dokunuşları adam için de dostçaydı. Bu nedenle rahatsız olmuyordu Turna.

Birkaç dakikalık sessizlikten sonra Turna ayağa kalktı ve eve gideceğini söyledi. Zahir, onu bırakmak istediğini söyledi ama Turna Devrim'e uğrayacaktı ve adamla vedalaşıp çatının kapısına doğru döndü. Döner dönmez Yekta ile gözleri buluştu.

Onu görmeyi beklemediği için şaşırmıştı ve yüz ifadesi de hislerini yansıtıyordu. Yekta ise hareketsiz duruyor, sadece kadına bakıyordu. Oysa gözleri neler söylüyordu, ah bir duyanı olsa ne çok şey anlayacaktı herkes...

Hiçbir şey söylemedi. Turna, adamın neler duyup duymadığı konusunda endişeye kapılırken Zahir ile olan yakınlığını da yanlış anlamış olabileceğinden korktu. Herkes istediği gibi düşünebilirdi ama Yekta'nın düşüncelerine ve hislerine karşı adını koyamadığı bir ilgisi vardı. Bu nedenle yanlış anlaşılmayı kabullenemezdi.

Yekta'nın üzerindeki derin sükûnetin ona neler anlattığını anlayamadı. Bal rengi gözlerini adamın gözlerinde sabitledi. Lakin Yekta, kalbine ağır gelen bu bakışmayı sonlandırdı ve sağa dönüp merdivenleri hızlıca indi.

Turna, Yekta'ya yetişemedi.

🕊️

Ertesi gün, herkesin ilk durağı Meydan olmuştu. Akasya bütün gece uyumamış, Turna'nın oyunda güçlenmesine yarayacak kodlarını tamamlamıştı. Yekta da uyumamış, Akasya ile sürekli irtibatta kalarak tasarladığı silahların özelliklerini kadına anlatmıştı. Akasya da kodlarına eklemiş, simülasyona girdiğinde Turna'nın sahip olabileceği şekilde ayarlamıştı.

Laura her ne kadar uyumak istese de başaramamıştı ve Fulya'yı aramıştı. Fulya ise aramayı reddetmiş, dinlenmesi gerektiğini söyleyen bir mesaj atmıştı kadına. Durumunun iyi olduğunu ama bugün ayağa kalkıp bir saati geçmeyen yürüyüş yaptığı için yorgun düştüğünü söylemişti.

Dudaklarını kullanmakta zorluk çektiğini, bazı kelimeleri söylemeye dilinin artık dönmediğini söylemedi. Bacaklarındaki artan hissizliği, kaburgalarındaki arsız baskıları, gözlerindeki sisli görüşü söylememişti kadına. Lüzumu yoktu. Artık onun için gitme vakti yaklaşmıştı ve Turna, Yergahva'ya gitmediği sürece huzur içinde ölebilirdi.

O gece telefonu açsaydı Turna'nın Yergahva'ya gideceğini öğrenecekti ama yapamadı. Kadını yapayalnız bırakıp kendi yalnızlığında sürüklendi.

Turna, sabah uyanınca sıcak bir duş alıp siyah bir askılı bluzun altına siyah dar pantolonunu giymişti. Saçlarını özenle taramış, en sevdiği parfümünü sıkmıştı. Yüzünü renklendiren bir makyaj yapıp aşağıya inmiş ve kendisine bir kahve hazırlamıştı.

Narin, hemen ayakucuna gelmişti ve minik tavşanı alıp kucağına oturtmuştu. Birkaç dakikalık sohbetler etmiş, kendisini cesaretlendirecek cümleler kurmuştu. Turna'nın içinde Yergahva'ya gitmek için bir korkusu yoktu. O sadece Fulya'yı kaybetmekten korkuyordu ve onu en çok cesaretlendiren şey de buydu.

Fulya için yaşamalıydı. Fulya için hayatta kalmalıydı. Başka şansı, herhangi bir kaçışı yoktu.

Kendi arabasına binip Meydan'a geldiğinde herkesin toplantı masasında olduğunu gördü. Yüzüne bir tebessüm yerleştirdi ve Akasya'dan son durum raporunu istedi. Kimse Turna'nın umursamazlığına bir ses çıkarmadı çünkü bu umursamazlığının aslında birçok umursanacak husus sayesinde oluştuğunu biliyorlardı.

Yekta ile göz göze gelmek için çabalasa da adam ona bakmıyordu. Ya da bir başka tabirle, kadının kendisine bakacağı zamanları sezip gözlerini çeviriyor ama kalan diğer anlarda ondan gözlerini ayıramıyordu.

Ondan uzak durmak istese de endişelerine bir set çekemiyor, kadının buz tutmuş ellerini tutmak için yanıp tutuşuyordu.

Herkes kendi işiyle uğraşırken Mehmet ayağa kalktı ve beyaz gömleğini düzeltip boğazını temizledi. "Şimdi herkes beni iyi dinliyor." diye başlayan cümlesi sayesinde bütün dikkati üzerine çekti. "Zero ile olan konuşmalarınıza dikkat edeceksiniz. Birim'i riske atabilecek herhangi bir konuşmayı asla gerçekleştirmeyeceksiniz. Olası bir komplikasyonda yetki benim elimde, bana bir şey olursa da Laura'nın ellerindedir." dediğinde kadına bakıp göz kırpmıştı. "Turna'ya karşı yapılacak herhangi bir saldırı için hepimiz hazırlıklı olacağız. Her an, en olmadık yerden bir sorun çıkabilir ve bu sorunları saniyeler içinde çözmemiz gerekiyor. Kaybedilen her saniye, Turna'yı Yergahva'da tehlikeye atacaktır. Umarım bunu açık ve net bir şekilde dile getirebilmişimdir."

Diliyle dudaklarını nemlendirdi ve Akasya'ya döndü. "Her şey hazır mı?" diye sordu. Kadın da başını sallayarak onay verdi. Kendi bilgisayarlarını minibüse yüklemişti ve Yergahva üssüne gidince kendi kodunu çalıştırıp Yergahva'nın koduna ekleyecekti. Zahir de Kriyosları ayarlamıştı. Elli iki Kriyos, kendileriyle beraber Yergahva üssüne gelecekti ve güvenliği bizzat kendileri sağlayacaktı. Yekta, laboratuvardaki her silahı minibüse yüklemişti, Akasya ile beraber silahların oyundaki konumunu gözetleyecekti. Laura ise Zero ile iletişime geçmek için seçilen kişiydi. Herkes Zero'nun sorularına cevap vermeyecek ve her soruyu Birim adına Laura cevaplandıracaktı. Ayrıca Yönetim Kurulu'na on beşer dakika arayla raporlar da verecekti.

Her şey hazırdı. Artık sadece Yergahva'ya gitmek kalmıştı.

Turna, her zamanki ruh halindeymiş gibi rahatça koltuğundaki ceketini aldı ve üzerine giydi. Kimseyle konuşmuyordu ve kimse de üstüne gitmiyordu.

Bütün ekip siyah minibüse binmişti ve sürücü koltuğunda bu sefer Zahir vardı. Akasya da ön koltukta oturuyordu. Laura ve Mehmet yan yana, ters yöndeki koltuklarda; Turna ve Yekta ise yan yana, yola bakan koltuklarda oturuyordu. Turna, bir yandan da Zahir'e Yergahva üssünün nerede olduğunu tarif ediyordu.

Yaklaşık bir saat süren yolculuk, boş araziye gelindiğinde son bulmuştu. Beyaz binanın önünde minibüs durduğunda hemen arkasından ilerleyen araçlardan Kriyoslar da inmişti. Elli iki Kriyos, tek bir hizada hazır ola geçmişlerdi ve Zahir'in emriyle silahlarını omuzlarına takmışlardı. Üzerlerinde her zamanki gibi siyah tulumları, yüzlerinde de siyah maskeleri vardı. Hepsi birbirinin tıpatıp aynısı gibi gözüküyordu ve Zero'nun adamları Kriyosları görünce yaşadıkları şaşkınlığı üzerlerinden atamamışlardı.

Emre her an hazır, korkusuz, acımasız, hissiz, görünmez birer karakter gibilerdi. Onlara Kriyos denmesinin sebebi de buydu.

Minibüsten ilk inen Laura olmuştu. Hemen ardından Mehmet, Turna ve Yekta inmişti ve bu sırada binanın kapısı açılmış, Zero ve Efnan merdivenlerin başında gözükmüştü.

Zero'nun üzerinde siyah bir gömlek, siyah bir kumaş pantolon; Efnan'ın üzerinde ise kırmızı bir elbise vardı. Bacaklarındaki dövmelerini gözler önüne seren bu mini elbise, kadının siyah saçlarına da büyük bir uyum sağlamıştı.

Laura, üzerine giydiği siyah boğazlı kazağın duruşunu düzelttikten sonra ekibine dönüp bir bakış attı ve öne doğru adımlamaya başladılar. Yekta, beyaz gömleğinin yakalarını düzeltti ve ellerini kot pantolonuna bir kere sürtüp omuzlarını indirip kaldırdı.

Zero'nun gözleri ekibi bir bir süzdükten sonra Turna'ya sabitlenmişti. Kadının da gözlerinin kendisinin üzerinde olduğunu görmüştü ve kadının yüzündeki ifadesizliği geniş bir tebessümle yanıtladı.

Laura, Akasya ve Turna'nın giydiği topuklular beyaz mermerle döşenmiş zeminde tok bir ses çıkartırken Laura'nın önderliğinde yürümeye başladılar ve merdivenleri çıktılar. Otuz iki Kriyos, binanın güvenliğini sağlamak için onları takip ederken kalan yirmi Kriyos da binanın etrafını kuşatmıştı.

"Herkese günaydın!" dedi Zero neşeli bir ses tonuyla. "Hava bugün soğuk ama gelişinizle daha soğuk bir rüzgar esmediğini iddia edemeyeceğim!" diye eklediğinde söylediklerine gülen sadece Efnan oldu.

"Sizin için güzel bir kahvaltı hazırlattım. Turna için her şeyin eksiksiz olmasını isterim." dedi Efnan.

Ekibin her bir üyesi kaşlarını çatarak bakmıştı ikisine de.

"Alaycı sözler, kuru vaatlere harcayacak boş vaktimiz yok. Kendi ellerinizle sürüklediğiniz işi biraz ciddiye alın!" diyen kişi Laura oldu.

Zero, öne doğru adımlayıp Turna'nın tam karşısına geçtiğinde Yekta, Turna'nın elinden tutup geriye doğru adımlamasına sebep oldu. Kadının susması ama gözleriyle ona olan nefretini ortaya sermesi, Zero'ya yetmemişti. Konuşmasını istiyordu. Yergahva için düşüncelerini öğrenmek istiyordu. Orası için umutları var mıydı? Virüsü yok ettiğinde orada yaşamak ister miydi?

Sıfırdan başlamak ister miydi?

Zero, bu soruların hepsine bir yanıt almak isterken Turna'nın suskunluğu onu öfkelendirmişti.

"Ekibin nadide çiçeğisin sanırım." dedi Zero. Yekta'nın korumacı tavrına karşı derin bir kin duymaya başlamıştı bile. "Seninle el sıkışmak bile ne zor şey!"

"Yaptıklarından sonra değil elimi sıkmak, gözlerime bakabildiğin için bile şükretmen gerekiyor." dedi Turna. Ses tonundaki kin dolu ifadeyi duyan herkes, ufak bir şaşkınlık yaşamıştı çünkü ne Laura ne de ekibin diğer üyeleri, kadının bu hali ile daha önce hiç karşılaşmamışlardı.

"Elimi de sıkacaksın Turna. Gözlerimin içine de bakacaksın. Sözlerime de kulak asacaksın." Öne doğru bir adım attığında sabrının sonuna gelmiş olan Yekta, adamın önüne geçti.

"Sana son ikazım, geri adım at." Sesi tok, sözleri netti.

Zero, geriye adım attı ve Yekta sözlerine devam etti. "Eğer illa birinin elini sıkmak istiyorsan," dedi ve kendi elini adama doğru uzattı. Mehmet'in yüzünde silik bir tebessüm oluşmuştu çünkü Savaş Gökmen'in oğluna yakışır bir hareketti bu yaptığı. "Benim elimi sıkarsın."

Adamın uzattığı eline baktı Zero ve beyefendiliğini bozmamak adına adamın elini tuttu. "Yekta Gökmen."

Savaş Gökmen'in Mehmet'e öğrettiği ilk kural buydu. Düşmanının seni kendi çabalarıyla tanımasına izin verme. Kendini tanıtmaktan çekinme ki, seni tanıdığını sansın ama sen, göründüğünden çok daha fazlası ol.

Yekta da çocukluğundan beridir babasını örnek alarak büyümüştü ve onun izinden gidiyordu. Düşmanına kendisini tanıtmaktan çekinmiyor, ona sınırlı bir alanda sonsuz özgürlük veriyordu.

Ortamı derin bir sessizliğe boğan bu el sıkışma, Efnan'ın saçlarını geriye savurup "Hadi içeri geçelim." demesiyle bölünmüştü.

Laura ve Turna, ekibin önünde ilerlemeye başlamışken Zero ve Efnan da en önde onlara yol gösteriyordu. Turna günler öncesinde geldiği binada hiçbir farklılık olmadığını görmüştü. Her şey yerli yerinde, belirli bir kuralla işleniyordu.

Hep beraber asansöre bindiklerinde Akasya, bilişim katındaki çalışanlara göz gezdirmişti. Bakması için kısıtlı bir imkan olsa da zaten gidecekleri durak orası olduğu için rahattı da. Asansör, yedinci katta durdu ve Zero ile Efnan, tekrar önde ilerleyerek ekibi Yergahva'nın girişi olacak odaya yönlendirdi.

Camdan duvarlar ile örülmüş bu kat, zemini beyaz mermerler ve pencerelerinde siyah filmlerle kaplıydı. Her bir metrede aşağıya sarkan uzun avizeler vardı ve lambalar ters bir piramitten oluşan kafeslerin içerisindeydi. Beyaz ışık göz yoracak kadar parlaktı ama Zero'nun bunu bilerek yaptığının da farkındaydı Turna.

Beyaza ve sıfıra fazlasıyla takıntılı bir adamdı o.

Bilişim odasına geldiklerinde on sekiz kişi bilgisayarlarını bırakıp ayağa kalktı ve Zero'ya saygılı bir selam verdiler. Akasya, odanın dört bir yanına göz gezdirdi ve ekibin kullandığı ekipmanlara baktı. Sağ ve sol duvarda dokuzar masa bulunuyordu ve her masada bilgisayar vardı. Oda tamamen beyazdı ve kullanılan cihazlar da gri renkteydi. Ekibin her bir üyesi lacivert bir tulum giymişti. Bilişim ekibinden olduklarını gösteren bir işaretti bu. Kullanılan her bir cihaz ise Zero için özel üretildiği için Akasya'nın kesin bir yargıda bulunması da imkansızlaşmıştı. Yergahva için kullanılan kaynaklar, büyük bir belirsizlikti.

"Turna," dedi Zero ve elini kadına doğru uzatarak ekibine işaret etti. "Yergahva'yı kurtaracak kadın." dediğinde ekibin her bir üyesi başlarını saygıyla eğip "Çok yaşa!" diye mırıldandılar. Kimsenin bir anlam veremediği bu olay, her düğümün tek tek çözüleceği o gün anlam bulacaktı fakat şimdilik, Birinci Birim'in üyeleri bu saygı gösterisini sadece nezaket olarak adlandırmıştı.

Turna içinde bulunduğu havanın ağırlaştığını ve yavaş yavaş ciğerlerinin sıkıştığını hissediyordu. Bu binanın hoşuna gitmeyen bir havası vardı ve birazdan olacaklara karşı kafasını kurcalayan birçok belirsizlik oluşmuştu.

Hissediyordu. Paramparça olacağını hissediyordu ama geri adım atmak, bir an bile aklından geçmiyordu.

"İyi hissediyor musun kendini?" diye sordu Zero. Ses tonunda gerçek bir samimiyet vardı. "İstediğin ne varsa getirtebilirim. Benden çekinmeni istemiyorum." Başını kadına doğru eğmişti ve Turna, başını kaldırınca adam ile tehlikeli bir yakınlık içerisinde olduğunu görmüştü.

"Senden istediğim tek bir şey var. Teferruatlara gerek yok." dedi aynı hissiz ses tonuyla. Bu ses tonu Zero'nun sınırlarını zorlamasına sebep olsa da başka bir şey söylemedi ve dudaklarını nemlendirip başını hafifçe eğdi.

"O zaman, Yergahva'nın kapısına gidelim." dediğinde Turna, ilk kez kalbinde bir düzensizlik hissetti.

O kapının yüzüne kapanma ihtimali, ilk kez yüzüne bir tokat gibi çarpmıştı.

Efnan ve Zero tekrar öne geçtiler ve Yekta, Turna'nın hemen yanında belirdi. Beraber yürümeye başladıklarında Yekta uzandı ve kadının elini tuttu. Kemikli parmaklarını kadının buzlarla çevrili parmaklarına dokundurdu ve güven vermek istercesine sıktı. Turna, ellerini ısıtmak için yapılan bu harekete hazırlıksız yakalanmıştı ama gülümsemeden edemedi. Yekta'nın kahve gözlerinde beliren gurur dolu ifadenin kendi ruhuna ilaç gibi geldiğini hissetmişti.

Meğerse Turna'nın saatlerdir ihtiyacı olan tek şey, bu bakış; bu gülüşmüş.

Koridorun en sonundaki odaya gelmişlerdi. Zero, beyaz kapının önünde durduğu anda kapının güvenlik kilidi devreye girmişti ve mavi bir ışık huzmesi Zero'nun bedenini baştan aşağı süzmüş, yüzüne geldiğinde de kırmızıya dönmüştü. Ardından kapının açılma sesi duyulmuş, kapı otomatik bir komutla sürgülü mekanizmasında açılmıştı.

İçeri girer girmez odanın bütün ışıkları yanmıştı. Turna ve Yekta, odaya girer girmez etrafı incelemeye başlamıştı.

Beyaz duvarlarla çevrili odanın sağ duvarında Yergahva'nın sembolü olan ters piramit vardı ve altında ışıklı bir levhayla "YERGAHVA" yazıyordu. Odanın tam ortasında yatak konumuna getirilmiş bir koltuk, etrafında da çipin yerleştirilmesi için kullanılacak olan ekipmanlar vardı. Bir ameliyathane ortamından farksızdı.

Akasya vakit kaybetmeden solda kalan bilgisayar masasına ilerledi ve kendi bilgisayarını bu bilgisayara bağlamaya koyuldu. Schatten'in eksikliği en net şimdi hissedeceğini biliyordu ama olaylar o kadar hızlı gelişmişti ki adam ile konuşacak vakti bulamamıştı.

"Önce çipi yerleştireceğiz. Bu çip, Yergahva'nın anahtarıdır ve vücuduna bağlı olduğu sürece istediğin zaman Yergahva'ya girebileceksin." dedi Zero. Gömleğinin iki düğmesini açtı ve saçlarını geriye doğru attı.

Efnan, Akasya'nın yaptıklarını kontrol etmek için kadının yanına gitmişti. Mehmet ve Laura ise odanın güvenliğini sağlamak adına keşfe çıkmıştı. Zahir, kapının önüne beş Kriyos dikmişti ve yedi Kriyos'u da katın belirli bölgelerine dağıtmakla meşguldü. Bu nedenle odaya daha girememişti.

"Bu dışarıdaki eleman, kimi kimden korumaya çalışıyor?" diye sordu Zero kaşlarını çatarak. "Sana zarar vermeyeceğimin farkında değil mi?"

"Bunu sorgulamak için fazla gençsin." Zero'ya yanıt veren Mehmet'ti. "Bırakalım da herkes kendi işini yapsın."

Zero, adama bir cevap vermekten kaçındı. Fazla laf etmekten hiçbir zaman hoşlanmayan biri olmuştu zaten. Mehmet'in de ego kokan ses tonu ve onu destekleyen duruşu sebebiyle uğraşlarının bir sonuca varmayacağını anladı.

"Hazırsan çipi yerleştirelim." dedi Turna'ya ithafen. Turna tereddüt etmeden başıyla kısa bir onay verdi. Her şeyin sonuca bağlanması için ne gerekiyorsa yapmaya hazırdı zaten.

"Çipi ben yerleştireceğim." Konuya dahil olan Yekta'ydı. Gömleğinin kollarını kıvırdı ve arkasında kalan lavaboya doğru yöneldi. "Çipi nasıl yerleştireceğimi anlat. Turna'ya herhangi bir temasın olmayacak." dedi ve ellerini yıkayıp sterilize etti.

Zero, dudaklarını aralayıp itiraz edecekti ama Laura buna izin vermeden söze atıldı. "Yönetim Kurulu'nun kesin emridir. Yergahva'nın nasıl bir yer olduğunu öğrenene kadar Turna ile herhangi bir fiziksel temasın olmayacak."

Yekta, büyük bir ciddiyetle eldivenleri giydi ve odanın ortasındaki koltuğa yöneldi. Turna'ya kısa bir bakış atıp koltuğa oturmasını işaret etti. Turna da üzerindeki kabanını çıkartıp askılı bluzunun yakalarını düzeltti, koltuğa oturdu. Çipi Yekta'nın yerleştirecek olması, onu rahatlatmıştı çünkü Zero'nun Fulya'ya verdiği zarar ortadayken kendi sağlığıyla oynayacağı endişesiyle de cebelleşiyordu dakikalardır.

Zero itiraz etmedi ve çipin nasıl yerleştirileceği konusunda bilgi vermeye başladı. Turna, dik bir konumda otururken saçlarını at kuyruğu yaptı ve ensesini açtı. Çip, ensesine yerleşecekti ve beynine giden sinirlerle doğrudan bir bağlantı kuracaktı. Duygu kontrolleri bu çip üzerinden sağlanacak, herhangi bir tehlike olduğunda uyanma komutunu bu sinirler üzerinden verecekti.

Sinirler arası iletişim çok hızlı olduğu için en doğru seçenek buydu. Çipin tasarlandığı dönemlerde bu konu üzerinde oldukça durulmuştu ve nihai karar verilmişti.

Yekta, işaret parmağını kadının ensesine bastırarak doğru yeri aradı ve birkaç saniye sonra bulunca elindeki kalem ile o noktaya işaret koydu.

"Herhangi bir acı hissetmeyeceksin. Kullanımı kolay fakat çıkartması zor bir cihaz bu. O yüzden rahatla, şimdi hiçbir şey olmayacak." dedi Zero. Turna'nın acıya karşı bir korkusu yoktu zaten. Zero'nun bu yersiz üzerine titreyişlerinden sıkılmaya başlamıştı.

"Yap bitsin." diye mırıldandı ve başını biraz daha eğdi. Mehmet, kadının tam karşısında duruyorken Laura ise hemen adımladı ve Turna'nın ellerinden tuttu. Yekta Zero'nun gösterdiği cihazı eline aldı ve tepsinin üzerindeki çipi cihazın üzerine yerleştirdi. Elleri bir an bile titremiyordu ve bu tavırları Zero'ya göre oldukça soğukkanlıydı.

Yekta, kadının ensesini kavradı ve başını sabitleyecek şekilde tuttu. Baş parmağı kadının ensesine baskı yaparken diğer dört parmağı da kadının boynunu kavramıştı. Gri cihaz, bir tükenmez kalemi andırıyordu ve tek yapması gereken üstteki kısma baskı uygulamaktı. Basit bir fizik mekanizması işleyecek, yapılan baskı sayesinde kadının derisi yarılacak ve çip, bulduğu boşluğa yerleşecekti.

Öyle de oldu. Turna'nın derisinde oluşan boşluğa küçük çip saniyeler içinde yerleşti ve herkes her şeyi normal ilerliyor sanıyorken Turna, oturduğu koltuğun uçlarını sertçe avuçladı.

Ensesinden yayılan büyük bir sıcaklık hissetmeye başlamıştı. Vücudunun her bir zerresine bu sıcaklık yayılmıştı ve parmaklarının ısınacağı yere, aksine daha da üşüdüğünü hissetmişti. Başını aniden kaldırıp etrafına baktığında görüşünün bulanıklaştığını gördü. Yutkunmak isterken ensesindeki sızının boğazlarına ulaştığını hissetti ve acı bir tat aldı.

Yekta, kadındaki bu tepkileri görünce hemen önüne geldi ve tepsinin üzerinde duran ışıklı cihazı eline aldı. Kadının göz bebeklerini kontrol etti ve "Beni duyuyor musun? Neler hissettiğini hemen anlat bana." dedi endişeyle. Zero ve Efnan da kadındaki bu olumsuz tepkiyi görünce Yekta'nın arkasına geçmişlerdi.

"Ateşi hissediyorum." diye fısıldadı Turna. "Her bir hücremde, her bir zerremde, kanımın her damlasında."

Yekta, başını kaldırıp Zero'ya baktı ve saniyeler içerisinde ayaklanıp adamın yakasına yapıştı. Kahve gözlerinde de bir yangın vardı. Turna'yı çepeçevre saran alevler, Yekta'nın gözlerinden yansıyordu. "Yan etkileri olduğunu neden söylemedin? Ne vardı çipin içinde?!" diye öfkeyle bağırdı. Laura ve Mehmet, adamdaki bu öfkeyi ilk kez deneyimliyorlardı ve kaşlarını çatarak izlemeyi seçmişlerdi.

"Çip vücuda uyum sağlamaya çalışıyor! Ona zarar verecek bir şey yapmayacağımı o kıt aklına sok!" diye bağırdı Zero.

Yekta, tam Zero'ya yanıt verecekti ki Turna'nın "Yekta." diye seslenişini duydu ve hızla arkasını döndü. Kadın kendisine doğru elini uzatıyordu. Adamın yakasını sertçe bırakıp Turna'nın uzattığı eli tuttu ve "Buradayım." dedi.

"Anlık bir histi. Şimdi iyiyim." dedi Turna. Bal rengi gözlerindeki ifade de bunu doğrular nitelikteydi. Parmaklarındaki uyuşma hissini saymazsak gayet iyiydi.

"Hep iyi olacaksın sen." diye fısıldadı Yekta. "Başka ihtimallere yer vermeyeceğim." Turna dışında kimse duyamamıştı ne dediği çünkü Akasya, hummalı bir çalışmaya girişmişti ve onun çıkardığı sesler daha baskındı.

Turna gülümsedi. Adamın her bir sözü, ruhunun soğukluğuna deva olacak bir alevdi.

"Ben hazırım!" diye atılan kişi Akasya'ydı. Turna'nın özellikleri, vücut şekli, gözleri ve saçlarının duruşu dahil olmak üzere her bir özelliğini oyunun koduna eklemişti. Yergahva'nın kapısında bekleyen, basit bir ışık huzmesinin birleşimi olan simülasyondaki Turna, artık hazırdı. Yapılacak olan tek şey, Turna'nın bir simülasyona ruhunu ödünç vermesiydi.

"Elimde bir harita ya da plan olacak mı?" diye sordu Turna. Gözleri Zero'nun üzerindeydi. "Oraya gidince ilk ne yapmam gerekiyor?"

Zero, gözlerini bir saniyeliğine Efnan'a çevirdiğinde ikisinin de zihninde aynı düşünce geçiyordu.

"Kabulleneceksin." dedi Zero. Bu raddeden sonra başına gelecekleri kadına anlatamazdı çünkü biliyordu. Turna bunu yapmayı asla kabul etmezdi.

Efnan, Turna'nın yanına gelip kadına yatmasını işaret etti ve Turna da siyah deri kaplı koltuğa uzandı. Başını koyduğu yastık kısmı oldukça yumuşaktı fakat başını koyar koymaz demir bir kelepçe açığa çıkmış, kadının alnını tamamen kaplamıştı. Şakaklarına değen bu demir, Turna'ya soğuk bir his bahşetmişti.

Bu mekanizmayı kimse beklemediği için Yekta hızla öne adımladı ve kelepçenin kilit kısmına dokundu. Fakat dokunur dokunmaz teni yandı.

"Rahat olun. Çipin yan etkisini engellemek için kullanacağız sadece. Ani bir ateş yükselmesi yaşayabiliriz. Beş dakikaya çıkmış olacak kelepçe." dedi Zero. Haklıydı da. Turna'ya zarar vermek yerine, aksine rahatlamasını sağlamıştı.

"Kabullenmekten kastın ne?" diye sordu Turna. Çipin varlığını artık çok net hissetmeye başlamıştı ve vaktinin azaldığını fark etmişti.

Efnan, hissiz bir yüz ifadesiyle kadına baktı ve tek bir açıklama yaptı. "Sadece reddetme. Reddettikçe boğulacaksın."

Yekta, Turna'nın yanına geldiğinde diğer yanına da Laura geçti ve kadının ellerinden tuttular. Turna, gözlerini Yekta'ya çevirdi ve sadece baktı. Belki bir veda, belki bir selamlama, belki bir çağrıydı bu bakış. İkisi de birbirlerine bakışlarındaki anlamları bir kalıba sokamamışlardı.

Efnan, Akasya'nın yanına gitti ve Yergahva'nın kapısını açacak olan sistemi çalıştırmaya başladı. Bilgisayar konusunda çok fazla bilgisi yoktu ama Yergahva'nın kendi yuvası gibi iyi bilirdi. Bu nedenle ince parmakları klavyenin üzerinden bir kuğunun süzülüşü gibi kayarken bir çita kadar da hızlı hareket ediyordu.

Mavi ekranlar yeşil ekrana döndü ve en güvenli giriş kapısını açabilmek için gerekli olan şifreyi girdi Efnan. Terminalden onay mesajı gelir gelmez ekranda çipin bilgisayar ile senkronizasyonunu sağlayacak olan sistem gözüktü. Turna da bu sırada ensesinde bir karıncalanma hissetmişti fakat gözlerini sadece Yekta'ya diktiği için herhangi bir tepki vermemişti.

Senkronizasyon tamamlandığında Turna damarlarında akan kanında dalgalanmalar hissetmişti. Bunlar normal miydi, bilmiyordu. Hissettikleri aklının alamayacağı kadar tuhaftı ve bu tuhaflığın normal olup olmayacağını sorgulamak için geç kalmıştı.

Yekta'nın elini daha sıkı tuttuğunda Laura'nın tutuşuna da aynı samimiyetle karşılık verdi.

"Son üç saniye." dedi Zero. Dakikalar önceki alaycı tavrının çok tersiydi bu ses tonu. Kararlı ve sertti.

"İki," diye devam etti Efnan. Yekta, kadının parmaklarını daha sıkı kavradı.

"Bir." diye devam etti Efnan. Zero ile aynı anda gözlerini arkalarındaki ters piramite çevirmişlerdi.

"Ve Sıfır." dedi Zero ve ters piramiti aydınlatan her ışık bir saniyeliğine söndü. Oda bir saniyelik bir elektrik kaybı yaşadı ama hemen sonrasında bütün ışıklar odayı aydınlatmaya devam etti.

O geçen bir saniyelik süreçte değişen tek şey, Turna'nın gözlerinin artık kapalı olmasıydı.

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Beni hayatta tutacak olan şey, gözlerimdeki nefretti ve o, bunu en başından beridir biliyordu. Bu nedenle gözlerime bakmaktan hiç çekinmezdi çünkü bana her baktığında kendisini görüyordu.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları