◭

Bölüm Şarkıları:

Ludovico Einaudi - Experience

Clint Mansell - Lux Aeterna

Really Slow Motion - Deadwood

◭

Çocukken koşmayı hepimiz sevmişizdir. Koşarken çok defa düşmüş, dizlerimi kanatmış ve ağlayarak annelerimizin kollarına sığınmışızdır. Annelerimiz önce yaraya üfler, sonra yarayı temizler ve ardından da bir yara bandı yapıştırıp yaranın üzerinden öperdi. Böylece çocuk için yara bandı işlevini kaybeder ve asıl şifayı annesinin şefkatinde bulurdu.

Bu evrensel bir döngü haline geldiği için Zero, Yergahva'ya atılan ilk adımı da dizlerini kanatmakta bulmuştu. İlk başta oyun için kötü bir izlenim bıraktığını düşünse de aslında vermek istediği bir mesaj da vardı.

Dizlerin kanarsa yarana üfleyen bir annen olmayacak çünkü Yergahva'da herkes yarasını kendisi sarar.

Turna, sanki havadan atılmış, havada birkaç saniye süzülmüş ve ardından da yere çakılmış gibi hissetti. Dizlerinin üzerine çökmüştü ve diz kapaklarında ince bir sızı baş göstermişti fakat saniyelik bir acıdan öteye gitmedi.

Başını kaldırıp şehre bakmadan önce avuçlarının arasındaki toprağı inceledi. Sanki bir simülasyon değil de gerçek hayatındaki toprakları andırıyordu. Ellerine bıraktığı kirli izlenimi de oldukça gerçekçiydi.

Derin bir nefes çekti ciğerlerine. Hava nemliydi, burnuna denizin tuzlu kokusu da çalınmıştı ve normalden fazla oksijen aldığı için başı birkaç saniyeliğine döndü. Ardından burnu kanadı fakat elinin tersiyle hemen sildi.

Gerçek hayatta hava kirliliği sebebiyle ciğerlerine çektiği oksijen miktarı azalmıştı fakat Yergahva'da oksijen normal düzeyde olduğu için ve bu normallikten uzun süredir uzak olduğu için vücudu tepki göstermişti. Büyütülecek bir şey yoktu.

Avuçlarından güç alarak ayağa kalktı. Saçları at kuyruğuydu ve saç tutamları hafif esen rüzgâr sayesinde yüzünü çevrelemişti. Gözlerini Yergahva'da indiği yere çevirdi ve etrafı incelemeye başladı.

Tek tip evler mevcuttu. İki katlı olan bu evlerde en fazla dört kişi yaşayabiliyordu ve herkes -birbirlerini tanımasalar bile- sorgusuz sualsiz ev arkadaşı olabilirdi. Evler açık mavi renkteydi ve camların çerçeveleri de beyazdı. Herkesin perdesinin rengi gri, giriş kapılarının rengi de beyazdı. Çatılar üçgen şeklinde ve kiremitlerle örülmüştü. Her evin ön ve arka cephesinde ikişer balkon vardı ve aynı tipteki bu evler, yol boyunca devam ediyordu.

Aklına krokiyi getirince bu muhitteki bütün evlerin aynı tip olduğunu kavradı.

"Turna, Yergahva'ya hoş geldin."

Turna, aniden duyduğu ses nedeniyle irkildi ve belinde hissettiği silahı çıkartıp arkasına döndü, ileriye doğrulttu. Lakin kimseyi göremedi.

"Beni göremezsin Turna. Ben Yergahva'nın Halkla İlişkiler Departmanı'ndan Locus. Tanıştığıma memnun oldum."

Turna sakinleşmek adına bir nefes çekti ciğerlerine.

"Görevin nedir Locus?" diye sordu.

"Yergahva'da olduğun süre boyunca karşılaştığın problemlere çözüm üretmek amacıyla programlandım. Bir bedenim yok fakat gerektiğinde seni koruyabilecek bir vücuda bürünebilirim. Kelime sandığımda şu an 500 bin kelime mevcuttur ve sekiz dile çeviri yapabilmekteyim. Benden istediğin bir şey var mı Turna?"

"İstediğim zaman sana ulaşabilecek miyim?" diye sordu Turna.

"Adımı söylemen yeterlidir, Turna."

Ve ses kesildi. Turna etrafına bakmaya devam etti çünkü nereye gitmesi gerektiğini anlayamamıştı. Ağaçlarla çevrili caddeye göz gezdirdi. Bahçelere ekilmiş olan rengarenk çiçekler onu rahatlatmadı. Tıpkı bembeyaz bulutlarla çevrilen ve görebileceği en güzel mavinin çevrelediği gökyüzünün rahatlatmadığı gibi.

Üzerine baktı. Simsiyah, bedenini tamamen saran bir tulum giymişti. Kollarında ve bacaklarında cepler vardı ve bu ceplerin içerisinde yön bulmasını sağlayan gereçler ve şarjörler vardı. Her zamanki gibi postallarını giymişti ve postallarının çevresine de dört farklı bıçak sabitlenmişti.

Kendisini güvende hissetti Turna.

İleriye doğru bir adım attı ve "Locus!" diye seslendi. Cadde o kadar sessizdi ki sesini yükseltmemiş olsa bile yankı yapmıştı.

"Merhaba, Turna. Sana nasıl yardımcı olabilirim?" dedi Locus. Bir kadın sesiydi ve ince, kibar bir tonu vardı. Her defasında aynı tonda konuşuyordu ve bunun değişip değişmeyeceğini merak ediyordu.

"Sen benim ensemdeki çip misin?" diye sordu Turna. Adım atmaya başladığında bir çözüm yolu da aramaya başlamıştı. Aklına direkt Locus gelmişti ama Zero'nun söylediklerini de hatırlamıştı. Ona yalnızca ensesindeki çip yardım edebilirdi. Her şey çipe yüklenmişti ve Turna'nın çipten başka kimsesi yoktu.

"IQ seviyeniz için bir test talep ediyorum. Onaylıyor musunuz?" diye sordu Locus.

"Reddet." dedi Turna.

"Reddedildi. Evet, Turna. Ben altı gün yedi saat yirmi iki dakika ve on bir saniye önce ensene yerleştirilmiş olan YGV-08'im. Sen bana 'Çip' de diyebilirsin."

"Bana yardım etmen gerekiyor, Locus." dedi Turna. Locus'a çok çabuk alışmıştı ve bunun oyun içindeki adaptasyon sürecinin hızlandırılmasına yormuştu. Zero, oyuna dahil olan oyuncuların yabancılık çekmesini istemediği için yeni nesil teknolojinin eserlerine karşı hızlandırılmış bir adaptasyon yüklemiş olmalıydı.

"Sana nasıl yardımcı olabilirim Turna?" dedi Locus.

"Beni çekirdeğe götürmeni istiyorum."

"Hedef tespit ediliyor..." Locus'un sesini duyar duymaz gözlerinin önünde bir hologram belirdi. Yergahva'nın krokisini incelediği holograma çok benziyordu bu. Havada süzülen ekranda bir saniye sonra bir harita ve rota belirdi. "Tahmini varış süresi 48 dakika. Önerilen rota, 227-B Sokak'la başlayan ve 000-Z Cadde'sinde sonlanan rotadır."

"Rota kabul et." dedi Turna. Locus'un dilinde konuşuyordu ve bunu aslında nasıl yaptığını tam olarak bilmiyordu. Adaptasyon diye geçirdi içinden.

"Rota kabul edildi." dedi Locus ve haritadaki şu an bulunduğu nokta kırmızı bir nokta ile aydınlanmaya başladı. Havada süzülen holograma göz attı Turna ve gireceği sokağı tespit etti.

Adımlamaya başladı ve sessiz caddeden ilerledi. Ağaçlara, evlere, kapı önlerindeki arabalara göz attı geçerken. Asfaltın yeniliği, asılan rengarenk afişler ve sokak lambaları gözüne çarpmıştı. Herhangi bir sınıf farklılığı oluşturmamak adına dizayn edilmiş olan bu şehir, aynı zamanda parlak bir geleceğin de sinyallerini veriyordu çünkü temiz bir çevre demek, ferah bir gelecek de demekti. Zero, şehri tasarlarken önceliğini bu yüzden çevreye vermişti.

Adımları temkinliydi ama aynı zamanda da şehrin büyüsüne de kapılmaya başlamıştı. İçten içe ise korkuyordu. Zihninin ele geçirilmesinden, hatıralarını bu şehrin kızıl toprakları altına gömmekten korkuyordu. Unutmaktan, kaybolmaktan, en çok da silinmekten korkuyordu.

"Benim hakkımda ne biliyorsun Locus?" diye sordu Turna ve sokağın başından sağa döndü.

"Yalnızca adına sahibim Turna." dedi Locus. Bu daha da korkutucuydu çünkü hafızası silindiğinde Locus'tan yardım alamayacaktı.

Sokaklar ıssızdı ama sağa dönünce karşısında birçok dükkân çıkmıştı. Her türlü ihtiyacı giderebilmek adına Yergahva'da kurulu olan on bir çarşıdan sadece birindeydi Turna. Her dükkân için 120 metrekarelik bir alan yaratılmıştı ve dükkanlar iki katlıydı. Bu caddede yerleşim yoktu fakat oyun salonları ve kafelerle sosyal bir alan da yaratılmıştı.

Kahverengi cam kenarlıkları olan ve önü tamamen cam olan dükkanları teker teker inceledi. Eczane, terzi, halıcı, mobilyacı, tuhafiyeci, kumaşçı, giyim ve ayakkabı mağazaları, bakkaldan oluşan bir caddeydi ve aynı zamanda iki kafesi, bir de oyun salonu mevcuttu.

"Sen gerçekten kendi dünyanı kurmuşsun Zero." diye mırıldandı Turna. "Sen gerçekten Tanrı olmak istemişsin."

Burada gördüklerine inanamıyordu çünkü gerçek dünyadan hiçbir farkı yoktu Yergahva'nın. Sanki günler öncesinde böyle bir caddeden geçmiş gibi hissediyordu Turna. Sanki bu terzi, her zaman geldiği ve bütün elbiselerini diktirdiği terziydi. Sanki, doğduğundan beridir burada yaşıyordu ve bu caddelerde senelerdir ayak izleri varmış gibi hissediyordu.

"Hayır!" diye mırıldandı Turna ve gözlerini sımsıkı yumup ellerini şakaklarına yasladı. "Hayır, hayır, hayır..." diye mırıldanmaya devam etti. "Zihnimde Yergahva'yı normalleştirmene izin vermeyeceğim. Hayır, hayır, hayır!"

Bunu Zero'nun yaptığını biliyordu. Zihnine sızıp Yergahva'yı kendi eviymiş gibi hissettirmek istiyordu. Geçmişe dair, kendi evine dair olan anılara sızıyor, o anıları izinsizce silmeye çalışıyordu.

Adımlarını hızlandırdı ve bu caddeden koşar adım çıktı. Yekta'ya verdiği sözü tutamamaktan ölesiye korkuyordu. Yergahva'nın kendi gücünden üstün gelmesinden korkuyordu. Turna korkuyordu ama Fulya için bunu yapmak zorundaydı.

Etrafına göz atmaya devam etti. Gerçek olmadığına dair bir kusur aradı caddelerde. Bir simülasyonun bu kadar gerçekçi gelmesini aklı almıyordu ve kendini inandırmak için bir kusur, bir açık bulmalıydı. Görüntü pikselleşmeliydi ya da anormal bir cisimle karşılaşmalıydı. Yoksa aklını yitirecekti. Yoksa Sıfır'a yenilecekti. Yoksa bütün mal varlığı olan Bir'lerini kaybedecek, Sıfır'ları arasında yeniden var olacaktı.

Lakin hiçbir açık göremedi. Gerçeklikten hiçbir farkı yoktu. Sanki beş yaşındaki Turna bu caddede koşturmuştu, sekiz yaşındaki Turna sağında kalan çocuk parkında günlerce oyun oynamıştı ve yirmi yaşındaki Turna sol çaprazındaki restorantta iş görüşmeleri yapmıştı.

"Beni kolay kolay silemeyeceksin Zero." dedi. Onu kimse duymadı ve sesini duyurma amacı gütmedi.

"Locus, haritayı tekrar göster." diyince emri alan Locus, havada süzülen hologramı tekrar açtı ve Turna yerini tespit etmeye çalıştı. Çekirdeğe gitmesi için çok fazla yolu vardı. Yoldan geçen arabaları görüyordu ve bu arabalardan birini ödünç (!) almayı düşünüyordu.

"Yergahva I. Anayasa'sının 46. maddesine göre, mal sahiplerinin malları haberi olunmaksızın çalınır ise suçluya Yergahva 8. İnfaz Evleri'nde 12 senelik mahkumluk cezası verilecektir." Locus'un robotik bir tonda söylediği sözler tüylerini ürpertti. Burada bırak on iki sene kalmayı, on iki dakika kalmaya bile tahammülü yoktu. Kim bilir on iki sene sonra ne hale gelirdi burada? Aklı nasıl yiter, gerçekler nasıl birbirine karışır ve kendisini nasıl derin bir boşluğa gömerdi?

"O zaman bana ulaşım yolları öner." dedi Turna. Sesi bu kez öfkeyle harmanlanmıştı. "20 kilometrelik yolu yürümemi nasıl beklersiniz?" diye sordu.

"En kısa rotayı sana çizmiş bulunmaktayım. Dilersen bir araba kiralayabilirsin ya da karantinaya alınmış bölgeden geçerek rotanı yarı yarıya kısaltabilirsin." dedi Locus.

"Bana araba kirala. Rotayı da karantina bölgesine ayarla," dedi Turna ve adımlarını hızlandırarak caddeleri hızlı hızlı geçmeye başladı.

Caddelerde insan göremeyince şüphelenmişti ve, "Bu semtin nüfus bilgilerini göster." dedi Locus'a.

"224-B Sokak'ta yaşayan insan sayısı: 0" yazısı belirdi süzülen ekranda. "Fakat satılık ev yoktur. Evler çoktan satın alınmış fakat virüs sebebiyle yerleşime açılmamıştır." Yazısı belirdi hemen ardından.

Turna, belindeki silahını eline aldı ve caddeleri koşturarak geçmeye başladı çünkü binaları, dükkanları inceledikçe ve Yergahva hakkında daha çok bilgi edindikçe gerçeklik algısı karışıyordu. Buna izin veremezdi. Yergahva'yı ne kadar az merak ederse o kadar kârınaydı.

"Kiralanan araba, sana çizmiş olduğum rotanın sonunda seni bekliyor." Locus'un sesini duyduktan sonra ekran yeniden belirdi ve rotayı inceleyip adımlamaya devam etti. Sokaklar ıssız olunca tehlike de bir o kadar az oluyordu.

Kendisini sarayın penceresinden izleyen Zer'den habersiz olduğu için asıl tehlikeyi burada yaşayan insanlar olduğunu sanıyordu Turna. Fakat tehlike her zaman gizemlidir. Tehlike her zaman sinsidir. Tehlike, her zaman yanı başımızdadır.

Postallarının çıkarmış olduğu o alışık sesi duyunca içini tekrar huzursuzluk kapladı. Gerçek hayatta da postallar bu şekilde mi ses çıkarırdı?

Nefesleri hızlandı. Hatırlamıyordu. Postallarının sesini hatırlamıyordu. Saha görevlerinde koştururken bu sesi çok sevdiğini biliyordu ama o sesin ne olduğunu hatırlamıyordu. Oradan oraya koştururken Meydan'ın beyaz zemininde nasıl ses çıkardığını anımsayamıyordu.

"Hayır!" diye öfkeyle bağırdı. "Olamaz, hayır. Hayır bu olamaz. Hatırla Turna!" diye bağırdı. Sesi sokaklarda yankı yaptı ama umurunda bile olmadı. Saçlarını çekti, şakaklarına sertçe vurdu ve gözlerini sımsıkı kapattı. "Hatırlamak zorundasın!"

"Ses desibeli normalin üzerine çıkmıştır. Yergahva halkını rahatsız etmemek adına, sesini alçaltmanı öneririm yoksa Yergahva'nın I. Anayasası, 24. maddesi gereğince para cezası alacaksın, Turna." dedi Locus.

"Defol sen de!" diye bağırdı Turna. "Kurallarınız batsın! Şehriniz yansın! Defol Locus!" diye bağırdı öfkeyle.

Aklına Yekta gelince onu da kaybetmekten korktu. Eğer onu düşünürse onun anılarının hafızasından silinme ihtimali artabilirdi. Bunu göze alamadı ve Yekta'nın siluetini hemen sildi zihninden.

Peki ya onu hatırlamadıkça unutmaya başlarsa? Peki ya hatırladıkça daha mı çok unuturdu?

Bütün yolları unutmasına mı çıkıyordu?

"Sakin ol, Turna." diye mırıldandı. Kontrolü kaybetmek istemiyordu. Derin derin nefesler aldı ve temiz havayı ciğerlerine çektikçe ciğerleri bayram etti. Vücudu gevşedi, baş ağrısı azaldı ve rüzgâr rahatlatıcı bir esinti sundu.

Artık arabaya gitmesi gerektiğinin farkındaydı. Koşar adım ilerledi ve çizilmiş olan rotanın sonuna geldi. Sekiz cadde gezmişti ve karşısında siyah bir araba duruyordu. Modelinin ne olduğu umurunda olmadığı için hızla kapısını açtı ve aracın içine bindi. Anahtar üzerindeydi ve benzin deposu da fullenmişti.

"İyi yolculuklar dilerim, Turna." dedi Locus. Turna az önce onu kovsa da onun gitmesi için bir yetkisi yoktu. Eğer biri Locus'u kovacaksa o kişi yalnızca Zero'ydu.

"Devrelerinin yanmasını dilerim, Locus." dedi Turna ve gaza yüklendi. "Eğer hızı aştığım konusunda bir uyarıda bulunursan yemin ediyorum ensemi söker, çıkarır atarım seni!" diye uyardı. Locus ses çıkarmadı.

Arabanın navigasyonu açıktı ve karantinaya alınan bölgeye doğru aracını sürmeye başlamıştı. Tam olarak ne ile karşılaşacağını çözemediği için karantina bölgesine göz atarak çekirdeğe ulaşmayı doğru bulmuştu. Böylece hasarı tespit etmek için doğru tahminler yapabilecekti.

Açık mavi gökyüzü, bembeyaz bulutlar, ferahlatıcı hava ve düzenli evler, yerini yanmış ağaçlara, yıkılmış kulübelere bırakmıştı. Bir anda bu kadar bariz bir değişiklik beklemediği için şaşırdı Turna. Virüs sahiden bu kadar etkili mi diye düşündü.

Ormanlık alanda aracını sürmeye devam ediyordu ve devrilen, yanan ağaçlara göz attı. Az önceki koyu yeşil çam ağaçları gitmişti. Artık kül rengi ağaç gövdeleri, gri renkli yapraklar vardı. Camı araladı ve havayı ciğerlerine çekti. Ağız bir metal kokusu ciğerlerine dolunca birkaç kez üst üste öksürdü ve camını hemen geri kapattı.

"Ciğerinde %0.01 mg Hidrojen Siyanür gazına rastlandı. Arıtma işlemi için onay bekleniyor." dedi Locus.

"Öldürücü düzeyde mi?" diye sordu Turna. At kuyruğu yaptığı saçları artık başını ağrıtmaya başlamıştı ve sol eliyle saçlarındaki tokayı çıkarıp attı. Özgürlüğüne kavuşan uzun saçları göğsüne ve sırtına döküldü.

"Henüz değil. Arıtma işlemi için onay bekleniyor." diye tekrarladı Locus.

"Arıtma işlemini başlat." dedi Turna. "Dışarı çıktığımda benden izin almadan bunu yapmaya devam et. Ciğerlerimde zehirli gaz tespit ettiğinde beni uyarmayı aksatma." dedi Turna ve direksiyonu kırarak ormanda yol almaya devam etti.

Gökyüzündeki gri bulutları görüyor, arada çakan şimşeğin sesini duyuyor ve uğuldayan rüzgârın sesiyle irkiliyordu. Sanki cennetten düşmüş ve bir korku filminin içerisinde bulmuştu kendisini. Mekân değişiminin bu kadar ani olması onu içten içe endişelendiriyordu çünkü navigasyona göre çekirdeğe ulaşmasına yedi kilometre vardı. Yedi kilometrelik bir çapta verilen hasar buysa çekirdeğe ulaştığında neler olacağını kestiremiyordu bile.

Fakat o anda aklına Akasya ve Schatten gelmişti. Herhangi bir tehlikede ona kalkan olacak kodu öreceklerini söylemişlerdi ve bunu hatırlamak Turna'yı rahatlatmıştı. Onları unutmamıştı.

Aklına Zero'nun da söyledikleri geldi. Onunla iletişim kurmak için yapması gereken hareketi hatırladı ve arabasını hemen sağa çekti. İki elinin de işaret ve orta parmaklarını bir araya getirdi. İşaret parmakları karşılıklı birbirlerine değerken aynı şekilde orta parmakları da mühürlenmişti. Dört parmağıyla ikişer kez alkış yapıp ellerini 45 derecelik bir açıyla iki yana açtı ve çok uzaklaşmadan durdu. Açılan mesafeyi tekrar sıfıra indirdi ve dört parmağının uçları tekrar birbirlerine değmeye başladı.

Turna bir ters piramit çizdiğini anladı ve saniyeler içerisinde kulaklarına Zero'nun sesi doldu. "İyi misin Turna? Nasıl hissediyorsun?"

Adamın heyecanını çok net hissetmişti. İçi içine sığmıyordu çünkü günlerdir planladığı şey gerçeklemişti. Turna Yergahva'daydı. Turna, kendi elleriyle yarattığı şehirdeydi ve orayı sevmesi için de elinden geleni yapıyordu.

"Karantina bölgesine ulaştım," dedi Turna. Adamın heyecanı umurunda bile değildi. O kardeşinin konuşmasına, yürümesine, gülmesine engel olan adamdı. Ruhunu kemiren kinini göz ardı etmek mümkün değildi.

"Zehirli gaz tespit edildi orada. Sana sağlıklı bir rota oluşturmadı mı Locus?" diye sordu Zero. Kaşları çatılıydı. Sarı saçları alnına dökülmüştü çoktan ve odanın içerisinde dolanıp duruyordu. Kulağındaki kulaklığı hoparlöre bağladığı için Turna'nın sesini odadaki herkes duyabiliyordu ama mikrofon yalnızca Zero'da vardı.

"Sağlıklı rotanın mesafesi çok uzundu. Araba kiraladım ve karantina bölgesinden geçerek çekirdeğe ulaşacağım. Buradaki durumun raporunu vermek için seninle iletişime geçtim." dedi Turna. Bunu duyan Efnan, bedenini hızla Zero'ya çevirdi ve ikisinin arasında sessiz bir anlaşma imzalandı. Koşar adım odadan çıkan Efnan, birkaç saniye sonra elinde 15.6 inçlik bir ekrana sahip şeffaf bir tablet bilgisayar ile odaya giriş yaptı. Tabletin bir çerçevesi yoktu ve iki taraflı ekrana sahipti.

"Seni dinliyoruz." dedi Zero. Turna'nın şimdi vereceği rapor oldukça önemliydi çünkü karantinaya alınan bölge hakkında doğru verilere hiçbir zaman ulaşamamışlardı. Oraya kimseyi göndermeye de cesaret edememişler, hasarın ne kadar ağır olduğunu da tespit edememişlerdi. Turna ise bunu isteyerek veriyordu onlara.

Efnan ve Zero, bunun planın bir parçası olduğunu bilmiyorlardı.

"Hasarlı bölge, 7 kilometrelik bir çaptan oluşan çember. Ormandaki ağaçlar yanmış ve çoğu devrilmiş. İki kulübe gözüme çarptı. Sanırım karantina için çalışan insanların yaşadığı bir kulübeydi ama şu an ikisi de birer harabeye dönmüş. Gökyüzü gri, bulutlar gri, hava sisli ve zehirli gazlar da salınmış."

Turna'nın söylediklerini tek tek rapora işledi Efnan. Parmakları heyecandan titriyordu ve bunu yalnızca Yekta fark etmişti. Yergahva'nın onun için ne kadar değerli olduğunu somut bir şekilde görebiliyordu artık.

"Bir saniye," diye mırıldanan Turna, hemen ardından, "Locus, havadaki zehirli gazları tespit et ve yüzdelerini bana bildir." dedi.

"%0.03 mg Hidrojen Siyanür ve %0.01 mg Arsin gazı tespit edildi. Öldürücülük düzeyleri belli değil. Oksijen seviyesi düşmeye devam etmekte. Yaşam alanı olarak kullanılma ihtimali %0.5." dedi Locus.

Öğrendiği verileri Zero ile paylaştı Turna. "Herhangi birine rastlamadım. Ormanda arabayı kullanmaya devam ediyorum fakat Akasya ve Schatten ile konuşmam gerekiyor." dedi.

"Seni dinliyorlar." dedi Zero ve Efnan'a gözleriyle bir işaret verdi. Efnan, şöminenin hemen yanındaki dört çekmeceli dolaptan iki adet mikrofon çıkardı ve Akasya'ya fırlattı. Mikrofonları alan Akasya ve Schatten, "Seni dinliyoruz," dediler. İkisi de farklı dillerde söylemişti bunları.

"Ciğerlerimde %0.01 mg Hidrojen Siyanür gazı tespit edildi. Çekirdeğe yaklaştığımda arabada uzun süre duramamaya başlayacağım. Bu yüzden koruma kalkanını aktive etmenizi istiyorum. Hava çok zehirli ve bir maskeye de ihtiyacım var. Bunları temin edebilir misiniz?" diye sordu Turna. Sesinde hiçbir korku yoktu. Görevine her zamanki gibi sadık, sesi ve duruşu da kararlı olduğunu gösterir nitelikteydi.

"Oldu bil." dedi Akasya ve Turna'nın söylediklerini Schatten'e çevirdikten sonra ikisi de kodu aktive etmek için kollarını sıvadılar.

"Turna, orayı görmek istiyorum." dedi Zero. Turna'nın kaşları çatıldı ve tereddüte düştü. Zero'nun bunu neden istediğini anlayamamıştı.

"Turna." diye araya giren ses, konuşmak için araladığı dudaklarına bir mühür vurmuştu çünkü bu ses, Yekta'ya aitti.

"Yekta." dedi. Ses tonu duygusuzdu. Onun adını duyduğunda kalbinin sıkıştığını, ritimlerinin şaştığını, soluklarının kesildiğini ama aynı zamanda ona nefes verdiğini Zero'ya belli etmemeliydi. Çünkü aşk tehlikelidir. Çünkü aşk, en güçlü zaaftır.

"Birim'in Yergahva'yı görebilmesi için Zero'nun dediğini yapmanı istiyorum senden." dedi. Onun ses tonu da duygusuzdu fakat an gelecek, şimdi ellerini sımsıkı tuttuğu Turna gözlerini açıp gerçek dünyaya dönecek, işte o zaman ona kalbinden sıyrılan her cümleyi kuracaktı.

"Tamam. Ne yapmam gerekiyor Zero?" diye sordu Turna. Arabayı kullanmaya devam ediyordu ve altı kilometrelik çapa ulaşmıştı.

"Locus'tan istemen yeterli. Senin gözlerinden ve Locus'un dörtlü mikro kameralarından seni izleyebileceğiz." diye yanıtladı Zero.

"Locus, dörtlü kameraları aç ve kullanıcı görüşüne erişim izni ver." dedi Turna.

"Dörtlü mikro kameralar aktif. Kullanıcı görüşü erişim izni verildi. Keyifli seyirler." dedi Locus.

Bu sırada sedyenin üzerinde gözleri kapalı bir şekilde yatan Turna'nın bedeninde bir hareketlenme oldu. Tam kalbinden çıkan hologramik görüntü, havada süzülmeye başladı ve herkesin dikkati oraya çevrildi. Artık ekibin her bir üyesi, Yergahva'nın nasıl bir yer olduğunu bizzat Turna'nın gözlerinden -kalbinden- görebiliyorlardı ve bu, içlerindeki korkunun dozunu artırmaya yetmişti.

"Önemli bir şey olduğunda seni yeniden arayacağım Zero." dedi Turna ve iletişim hattını kesti.

Diğer üyelerle ve bilhassa Yekta ile çok fazla konuşmamıştı çünkü toplantıda da söylediği gibi, Zero'nun planını az buçuk çözmüştü. Onu gerçek hayata zincirleyen ne varsa acımadan o zinciri koparacağını biliyordu. Bu yüzden Yekta'nın kendisi için ne kadar değerli olduğunu mümkün olduğunca göstermeme konusunda anlaşmışlardı ikisi de.

Arabanın hızını artırdı ve direksiyonu ani bir hareketle sağa kırıp gaza daha çok yüklendi. Ne sabrı ne vakti kalmıştı artık. Tek istediği Yekta'nın yanına gitmek ve hiçbir şey konuşmadan sırtını ona yaslamaktı. İstediği sadece sessizlikti.

Fakat istenilen değil, planlanan yaşanırdı.

Arabayı hızla sürmeye devam etti. Görüntü ilerlediği doğrultuda hep aynıydı. Ağaçlar yanmış, zemin küle dönmüş, harabe evler çoktan yıkılmıştı. O evlere baktıkça aklına hep Yekta geliyordu çünkü onu ilk gördüğü yer, Fulya ile olan oyun evleriydi. Şimdi harabe olan evdi.

Yutkundu. Düşüncelerini defetti. Odağını yalnızca yola verdi.

"%0.08 mg Hidrojen Siyanür ve %0.06 mg Arsin gazı tespit edildi. Öldürücülük düzeyi yüksek. Camları açmaman önerilir, Turna." dedi Locus. Sessiz ve derin bir nefes çekti ciğerlerine Turna.

"Korunma kalkanı koda eklendiğinde haber ver." dedi Turna.

"KK-H-108 adlı korunma kalkanı programa eklenmiştir. Aktifleştirmek için onay bekleniyor." dedi Locus.

"Kabul edildi."

"KK-H-108, aktif."

"Lokasyon analizi yap."

"124-A Sokak'tasın. Çekirdek için çizilmiş çemberde çap 4'e düşmüştür."

"Bir olduğunda haber ver."

"Sıfır olduğunda haber vereceğim." dedi Locus.

Turna gözlerini devirdi. Arabayı hızla sürmeye devam etti. Yollar çekirdeğe yaklaştıkça daha da düzensizleştiği için arabanın tekerleri oldukça hasar görmüştü. Radyasyon seviyesinin yükselmiş olması da arabanın motor ve devir sistemine sızmaya başlamıştı.

"Kullanmış olduğun Z0-00 kodlu araç, 100 metre sonra arızalanacaktır. Radyasyon öldürücü düzeyde. Sonik saldırılar için hedef açık. "%0.1 mg Hidrojen Siyanür ve %0.08 mg Arsin gazı tespit edildi. Tespit edilemeyen gazlar olduğu varsayılıyor." Locus'un sesi bile cızırdamıştı. Radyasyonun oldukça etkili düzeyde olmasına şaşmıyordu çünkü bir atom çekirdeğinin patlaması sonucunda milyonlarca insan ölmüştü sonuçta.

Ve bu tehlike, simülasyon olan çekirdekler için de geçerliydi.

Turna arabayı durdurdu. Eli kapının koluna gideceği sırada, "We're watching you." -"Seni izliyoruz."- diyen Schatten'in sesini duydu. "Radiation level is risky, but my codes are more dangerous." -"Radyasyon seviyesi tehlikeli düzeyde fakat benim kodlarım daha tehlikelidir."-

"I know. That's why I'm not scarred now." -"Biliyorum. Bu yüzden şimdi korkmuyorum."- dedi Turna. Schatten, kadının aksanını çok seviyordu.

"Çember çapı 3." dedi Locus.

Turna, arabadan iner inmez bedeninde bir titreşim hissetti ve ensesine arsız bir acı saplandı. Dudakları arasından bir inilti kopunca Yekta'nın elleri yumruk oldu. Sabrı tükeniyordu. Sabrı sınanıyor ve ciddi anlamda sabrı tükeniyordu.

"Hadi Turna." diye mırıldandığını duydu Zero'nun. "Sana güveniyorum, Turna." Bu cümleyi kurarken yalnızca dudaklarını kıpırdatmıştı ama Yekta, adamın ne demek istediğini anlamıştı.

Bu cümle, ellerine geçmiş en büyük kozdu.

Çünkü güvenmek, en büyük zaaflardan biridir.

Koruma kalkanı aktif oldu fakat bu Turna'nın göremeyeceği bir kalkandı. Havadaki radyasyon ve zehirli gazlar onun için bir tehlike arz etmiyordu artık. Görüşü daha netleşmişti ve bacaklarına sarılı kemerlerde daha çok silah olduğunu fark etmişti.

"Silahları nasıl kullanman gerektiği koda eklendi. Hangi silahı ne zaman kullanman gerektiğini ensendeki çip sana haber verecek. Çok tehlikeli silahlar olduğunu unutma." dedi Yekta. Turna başıyla onayladı adamı.

"Teknoloji," diye mırıldandı Mehmet. Ellerini kısa saçlarından geçirdi ve derin bir nefes aldı. Gözlerini Laura'nın yeşil gözlerine çevirdi ve, "Hem yıkan hem de inşa eden en tehlikeli silah." diyerek sonlandırdı cümlesini.

Turna, küle dönmüş zemine bastı ve postalları kuru dallara bastıkça ritmik bir ses çıkartmaya başladı. Elindeki silahını ileriye doğrultan Turna, ağaçlarla çevrili alana göz attı. Kendisinden başka hiçbir yaşam belirtisi yoktu ve bu öldürücü sessizlik, tüylerini diken diken etmişti.

Asi bir rüzgâr, salık saçlarının arasına sızdı ve sarı saçlarını hareketlendirdi. Ritmik adımlarla ilerlemeye devam etti. Elindeki silahı ileriye doğrulatarak adımlar attı.

Issız ormanda kendisinden başka bir ses yokken sessizliği keskin bir bıçak gibi bölen, küle dönmüş zemini adımlarıyla inleten o canlı çıkageldi ağaçların arasından.

Kayran, virüsün koruyucu olan Kayran, virüse ulaşmak üzere olan Turna'yı durdurmak için uykusundan uyanmıştı.

Turna, elindeki silahı sesin geldiği yöne doğrulttu anda, "Ha siktir!" diye mırıldandı. Başını yavaşça yukarıya doğru kaldırdı ve devasa bir cüssesi olan Kayran ile göz göze geldi.

Boyu dört metre olan Kayran, enli bir yapıya da sahipti. Bütün vücudunu kaplayan siyah tüyleri vardı. Oyuncak bir ayıyı andıran fakat bir ayıdan daha fazlası olan Kayran, salyaları akarken ve uzun pençeleri sakince sallanırken hırıltılı nefesler alıp veriyordu. Siyah gözleri, Turna'nın bal rengi gözlerine odaklanmıştı.

İkisi de hareket etmiyordu çünkü ikisi de birbirinin varlıklarını saptamaya çalışıyordu.

"Zero." diye mırıldandı Turna.

"Turna." diye yanıtladı Zero. Sesinde bariz bir boşluk ve hallice şaşkınlık vardı. Turna'nın kalbinden çıkan ve şu an havada süzülen hologramda mikro kameralar sayesinde görebildiği Kayran'a odaklanmıştı.

"Bu yaratığın ne olduğunu bildiğini söyle bana." dedi Turna.

"Turna." dedi tekrar Zero. "İnan, hiçbir fikrim yok."

Hiçbir fikri yoktu çünkü Yergahva'yı yalnızca o yaratmamıştı. Bu şehrin her bir sokağında Zero'nun imzası yoktu ve Kayran için atılmış olan imzanın sahibini henüz kimse bilmiyordu.

Kayran, hırıltılı nefesler almaya devam ederken gözlerini kısarak baktı Turna'ya. Burun deliklerini oldukça genişletip derin bir nefes çekti ciğerlerine. Turna'yı kokusundan tanımak istedi fakat Turna onun için oldukça yabancıydı.

Yabancı demek, tehlike demekti.

Kayran'ın öfkelendiğini fark eden Yekta, "Silahları değiştirin!" diye bağırdı. Herkes hologramdaki görüntünün şaşkınlığıyla donakalmıştı ama Turna için fazla vakitleri yoktu. "KD-0, ZE-3 ve Sİ-9 aktif edilsin. Şarjörleri fulleyin!" diye tekrar bağırdığında Schatten ve Akasya, ekranlarının başına dönüp sihirli parmaklarını harekete geçirdiler.

Akasya ve Schatten'e emir verdikten sonra gözlerini tekrar holograma çeviren Yekta, "Turna." diye seslendi. "Sen ne yapacağını biliyorsun."

Derin bir nefes aldı Turna. Onun nefes aldığını duyan canlı, salyaları akan dudaklarını araladı ve yeri göğü sarsacak şiddette kükredi. Turna'nın salık saçları geriye doğru savruldu ve birkaç adım geriye adımladı. Dengesini sağlayamadı ve geriye doğru düştü.

"Bu böyle olmaz! Turna'yı çıkarın oyundan!" diye bağıran Zahir'in sesini duydu. "Karşısında ciddi ciddi bir yaratık olduğunun farkında mısınız?"

"Böyle bir şey olmayacak!" diyen kişi Laura'ydı çünkü gözleri önünde eğitilmiş bu kadına, kendisinden daha çok güveniyordu. İsterse bir yaratık, isterse bir kertenkele olsun, Turna her zaman savaşmanın bir yolunu bulurdu. "Bu bir oyun ve Turna, oyunu isterse kuralına göre isterse kafasına göre oynayacak. Ama bu yolun sonu hep aynı sona çıkacak."

Ellerinden destek alıp küllerle kaplı yerden destek alıp ayağa kalkan Turna, "Hiçbir şeye hazırlıklı olmamaya her zaman hazırlıklı olmuşumdur." dedi ve kollarını dar bir açıyla açtı. O sırada koda eklenen silahlar ellerinde belirdi.

Bir silah demek doğru olmazdı çünkü Turna'nın ellerinde şu an birbirinden farklı iki kılıç vardı. Omzuna asılmış okları ve yayı da hissediyordu. Ayrıca bacaklarında sonik, uzun ve kısa menzilli silahlar da sabitlenmişti.

Herkes holograma yaklaştı ve Turna'nın ne yapacağını izlemeye başladı.

Turna, Kayran'a doğru bir adım attı ve Kayran da hırıltılı bir nefes alıp gözlerini kıstı.

"Gel bakalım Koca Ayı. CV'me eklenecek nadide bir cümle olacaksın." dedi ve hızla Kayran'a doğru koşmaya başladı.

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Bu şehir, seni ensenden kelepçeleyen ama sana özgürlük vadeden bir şehirdi. Bu şehir, sana doğruyu ispatlayan ama seni yanlışa inandıran bir yanılgıydı.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları