◭

Bölüm Şarkıları:

Audiomachine - Induction

Çağan Şengül - Canım Yanıyor

Bigworm - The Opps

◭

Dila Karadağ, Meydan'a giriş yapmak için adım atacağı sırada, Miraç Karadağ tarafından durduruldu. Dila, gözlerini kocasına çevirdiğinde yüzüne merakla baktı. Miraç söze atıldı.

"Bu iş kolay olmayacak, biliyorsun. Canını tehlikeye atıyorsun ama bu konuda seni uyaracak değilim. Senden tek isteğim, o kadından önce kendini düşünmen. Turna'yı kurtaracağız dediysek kurtaracağız ama onu kurtarmak isterken seni kaybedersem önce bu Meydan dedikleri mekânı, sonra o Yergahva denen şehri yakıp yıkarım."

Dila, derin bir nefes alıp karşısında duran adamın ellerinden tuttu. "Artık kaybedecek çok şeyim var," diye mırıldandı. "Bu yüzden hem cesur hem de temkinli olacağım. Dila Karadağ sözü." Parmak uçlarında yükselip adamın yanağına bir öpücük kondurdu. Miraç'ın eli, kadının karnına, bebeğine uzandı. Derin bir iç çekerken tek düşündüğü, hiçbir kayıp vermeden bu işten kurtulmaktı.

Birkaç gün önce Schatten anlatmıştı her şeyi. Yergahva'nın ne olduğunu, Zero'nun planlarını, Turna'nın Yergahva macerasını, Turna'nın o şehirde olmasını, yani yaşadıkları her şeyi anlatmıştı. Bunu yapmasının sebebi de Dila'dan yardım istemekti. Dila, davanın üzerinden geçen iki yılın ardından kendi ailesini kurmuş, işinde başarılı olmuş ve adını duyurmuştu. 2024 yılında, aranan, bulunduğunda parmakla gösterilen başarılı bir yazılımcı olmuştu.

Schatten de başarısızlığı ilk kez tatmış ve Dila'nın kapısını çalmıştı.

Dila, olanları dinledikten sonra Miraç ile konuşmuş ve ikisi de yardım etmek istediklerini dile getirmişti. Bu sırada Birim ve Karadağ ailesi ile olan bağlantıyı Akasya sağladı. Olanları Laura'ya aktardı, Laura da toplantıda Kurul'a her şeyi anlattı. İtiraz etme hakkı tanımadı bile çünkü en güçlü askerini kaybetmeyi bir an bile aklından geçirmemişti. O toplantıda bir Laura kasırgası esmiş, Mehmet'in de ona arka çıkmasının ardından kurul dut yemiş bülbül gibi sessiz kalmıştı.

Toplantının ertesi günü, Dila ile iletişime geçilmişti ve Meydan'a davet edilmişti. Batu'nun şoförlüğünde Meydan'a gelmişler ve şimdi kapısını çalıyorlardı.

Demir kapı iç gıcıklatan bir sesle aralandığında ortamdaki gerginliği iliklerine kadar hissetti Dila ve Miraç. Saçlarını omzunun gerisine atan Dila, dik duruşuyla kendisine hayran bırakan kadına bakıp gülümsedi.

"Hoş geldiniz," dedi Laura ve Dila'ya elini uzattı. Dila gülümseyerek uzatılan eli tuttu. "Ben Laura, Birinci Birim'in yöneticisi," diye ekledi Laura.

"Dila Karadağ," diye tanıttı kendisini. "Eşim, Miraç Karadağ."

Dila ve Miraç, ekiple tek tek tanıştıktan sonra mekâna şöyle bir göz gezdirdiler. Dışarıdan bir dükkân izlenimi veren ofisin içerisi tam bir karmaşaydı. Toplantı masasındaki her sandalye etrafa saçılmıştı. Beyaz tahtanın üzerinde birçok not, birçok isim yer alıyordu. En başta üç isim kırmızı harflerle ve büyük bir puntoyla yazılmıştı.

"FULYA / ZERO / TURNA"

Dila masaya doğru ilerledi ve çizilmiş okları, okların ulaştığı noktaları inceledi. O sırada Laura da yaşadıkları hakkında, o okla belirtilmiş ilişkilerin ne olduğunu kısaca anlatmakla meşguldü. Dila ve Miraç, her söyleneni büyük bir soğukkanlılıkla dinledi. Toplantı masasının üzerindeki dosyaların en üstünde Turna ve Fulya'nın fotoğrafını gördü ve oraya doğru ilerledi.

Turna ve Fulya, yine bir operasyona gitmeden önce çekinmişti bu fotoğrafı. İkisinin de üzerinde siyah tulumları vardı ve yüzlerine geçirecek maskelerini de ellerinde tutuyorlardı. İkisi de gülüyordu.

Bu fotoğraf, onların son güldüğü fotoğraftı.

Yekta, Turna'yı fotoğrafta bile olsa görünce kendisini o ortamdan uzaklaştırdı. Sıkıntılı nefesler alıp verdi bir köşeye sindi. Bütün olanları Laura'dan tekrar duymak, zaten içinde biriken öfkeyi harlamıştı. Şimdi de sevdiği kadını o fotoğrafta görmek, hem de gülerken görmek, adamın yüreğinde sönmeyecek bir yangın başlattı.

Miraç, Yekta'nın uzaklaştığını fark edince göz ucuyla adama baktı. O adamda gördüğü endişe, seneler önce Kerim ve Karan'ın Dila'yı kaçırdıkları zaman hissettiği endişeyle o kadar benzerdi ki Yekta'nın Turna'ya âşık olduğunu hemen anladı.

Dila, mekâna göz gezdirmeye devam etti. Akasya'nın geniş çalışma masasına ilgiyle inceledi. Burada kullandıkları teknoloji hakkında Akasya'dan bilgi alırken mest oldu çünkü üst düzey bir teknolojiyle üst düzey bir sistem kurulmuştu ve bu sistem, Akasya'nın anlattıkları kadarıyla öyle güvenliydi ki Dila burada çalışma isteğini bastıramamıştı.

Ardından Zahir'in ne yaptığını Zahir'den dinlemiş, Zahir'e ne zaman ihtiyaç duyacağını kafasında oturtmuştu. Ayrıca Zahir, Dila ile tanışır tanışmaz, gerçekleştirecekleri operasyona katılmak için Meydan'dan ayrılmıştı. Dila, Zahir'in gidişinin ardından Laura'nın yönlendirmesiyle bilişim odasına ilerledi ve tüm ekip onları takip etti. Schatten da Meydan'daydı ve Dila'ya Akasya ile bilişim odasındaki gerekli bilgilendirmeleri yaptı.

Amaç, belliydi.

Yergahva'nın gerçek dünya ile olan sinyallerini keseceklerdi ve böylece, şu an Meydan'ın gizli odalarında uyumakta olan Zero ve Turna'nın bilincini geri getireceklerdi. Şu an onları uyutan şey, şüphesiz çipti. Çipi etkisiz hale getirmek basit bir işlem değildi, içten kapatılmadığı sürece, elle çıkarılmayı denendiğinde zihne kalıcı hasarlar verecekti. Bu nedenle çipi, olduğu konumda hacklemek gerekiyordu. Dila da tam olarak bunu yapacaktı.

Odaya girdiğinde ilk önceliği, bedenleri görmek oldu. Zero ve Turna, Yekta'nın emriyle birbirinden oldukça uzak konumlandırılmıştı. İkisi de sedyelerin üzerinde yatıyordu ve bilinçleri kapalıydı. Odaya girdiklerinde Yekta, kendisini Turna'nın yanında buldu ve kadının buzdan parmaklarını tuttu, özlemle öptü.

Turna ve Zero, Yergahva'ya gittiklerinde o ıssız ormanda bedenleri yere yığılmıştı ve Yekta elbette o bedenleri orada bırakmamıştı. Mehmet'i aramış ve ondan yardım istemişti. Mehmet, üç Kriyos'u yanına alarak ormana gitmiş; bilinci kapalı bedenleri alıp Meydan'a getirmişlerdi ve o bilinçsiz bedenler, günlerdir burada uyuyorlardı.

"Bilinçleri nasıl kapalı olabiliyor? Yaşamsal fonksiyonlarında bir gerileme olmuyor mu?" diye sordu Dila. Gözlerini kıstı ve Zero'ya doğru ilerledi. Keten pantolonunun ceplerine ellerini soktu ve Zero'nun sarı saçlarını, sakallarını, üzerindeki takım elbiseyi inceledi.

"Çip, bir nevi bitkisel hayata sokuyor onları." diyerek açıklama yaptı Akasya. "Sinirleri kontrol edebiliyor çip. Öyle bir yere konumlanıyor ki, bütün sinir sistemini saniyeler içerisinde çökertebilir ve manipüle edebilir. Beyni kontrol edebilmesinin de sebebi bu aslında. Doğru noktaya bağlandığı için beynimizdeki hafıza merkezine kolayca ulaşabiliyor ve sinirsel sinyallerle hafızaya hükmediyor. Tetikleyici sinyaller kullanıyor ve korkuları, endişeleri yani kalbin ritmini artıracak her türlü anıyı öne çıkartıyor."

Dila, Akasya'yı dikkatle dinledi. "Yani aslında elle çıkartılabilir ama ne hafıza ne de beden eski formunda olur." dedi. Akasya da onu onayladı.

"Eğer içten kapatabilirsek bir sorun teşkil etmeyecek çünkü sinirleri uyaran bir sinyal da olmayacak. Böylece kolayca çıkartılabilecek ama çok riskli. Elle çıkarmayı göze alamıyoruz. Hele Turna Yergahva'dayken."

Dila sıkıntılı bir nefes verip Akasya'yı onayladı.

"O katil değil mi?" diye sordu Dila. Zero'yu gösteriyordu. Akasya kadını yine onayladı. Dila, sesli bir nefes alıp Zero'ya doğru yaklaştı ve sakin, derin bir uykuda olan adamın yüzüne doğru eğildi.

"Elinde kan izleri olan çok hayat kurtardım ama senin hayatını, sırf hikayeni dinlemek için kurtaracağım." diye fısıldadı ama onu kimse duymadı. Dila, adama nefretle bakıp geriye doğru adımladı. Hikayesi ne olursa olsun, bir cana kıymak korkunç bir günahtı ona göre. Gerektiğinde Dila da adam öldürmüştü. Şefkat'in canına hiç düşünmeden kıymıştı ama iki durum çok farklıydı. Yaşamak için gereken bütün ihtiyaçları Fulya'dan aldığı yetmiyormuş gibi bir de Turna'yı onunla tehdit etmiş, sonra bir gece hiçbir şey yokmuş gibi Fulya'yı öldürmüş bir adamdı Zero. Bunun affı yoktu.

Dila arkasını döndüğünde Yekta'nın Turna'nın yanında olduğunu gördü ve ona doğru adımlarken odayı bir sessizlik kapladı.

Meydan'a ilk girdiğinde ve Yekta'yı ilk gördüğünde ondaki kırgınlığı, öfkeyi ve kaybolmuşluk hissini algılayabilmişti. Turna'yı sevdiğini ve onun bu halde olmasının bedelini kendisine kestiğini anlamıştı.

Adamı şimdi böylesine çaresiz görünce yüreğine bir sızı saplandı. Miraç ile onca mücadeleye, onca ayrılığa göğüs germişlerdi ve o seneleri hatırlamış, o gözyaşlarını, o direnişleri anımsamış ve Yekta'yı ne kadar anladığını fark etmişti.

Bu yüzden onun yanına gitti. Miraç onları izlerken Dila, Yekta'nın omzuna elini koydu. "Kimseye söyleme ama bu ekipte en dayanıklı gözüken sensin," dedi kısık bir tonda, mırıldanır gibi. Yekta zar zor tebessüm etti. "Senin yerinde olsam, büyük ihtimalle odanın köşesine sinip hüngür hüngür ağlıyor olurdum." diye eklediğinde Yekta gözlerini Dila'ya çevirmişti. "Ama sen yalnızca mücadele etmek, onu kurtarmak istiyorsun. İşte bu yüzden bunu başaracağız. Onu senin için geri getireceğim ve uyandığında ilk seni görecek."

Yekta umutla gülümsedi ama gülüşü bile yorgun, çaresizliğinden nasibini almış gibi buruktu. "Geri gelecek, değil mi? Ona söz verdim çünkü. Onun orada ölmesine izin vermeyeceğimi söyledim ama gözlerimin önünde gitti Yergahva'ya. Sözümü tutamadım ve bu çok can yakıcı bir şey."

Dila, mavi gözlerini adamın kahve gözlerine dikti ve güven veren bir tonda konuşmaya başladı. "Bana çok sözler verildi. Kimse verdiği sözü tutmadı ama bu benim inancımı yitirmeme sebep olmadı. Aksine, yeminler daha anlamlı geldi benim için. Sen de tüm kalbinle söz verdiysen bu söz değil, yemindir. Yeminler gerçekleşir Yekta. Yeminlerden kaçamazsın."

Yekta kadına gülümsedi. "Seni tanıdığıma sevindim." dedi. "Turna uyandığında seninle daha önce tanıştığım için beni kıskanacak." Dila utançla gülümsedi.

"Uyansın da." diye mırıldandı kadın. O sırada yanına gelen Miraç, Dila'nın beline kolunu attı ve kendisine çekti.

"Karım umut vermekte ustadır." dedi Miraç. Yekta'ya göz kırptı. "Gözüme çok umutsuz, çok çaresiz göründün ve bu hoşumuza gitmez." dediğinde sesinde hem ciddi hem de alaycı bir ton vardı. Tek amacı, Yekta'nın güç toplamasına destek olmaktı. "Sen bir kere sevdiğin kadının elini tuttuysan, o eli bırakmamak için ne olursa olsun umut etmeye devam edeceksin. Bu çivisi çıkmış dünyada umut olmadan nefes alınmıyor çünkü. O yüzden üzerindeki ölü toprağını atıp işe koyulman gerek Yekta Gökmen."

"Eyvallah." dedi Yekta. Elini Miraç'a doğru uzatınca Miraç da dostane bir tavırla uzatılan eli tuttu.

"Evet, herkes hazırsa başlayalım bence." Söze atılan, odadaki gergin havayı dağıtan Dila oldu. Schatten, beyaz saçlarını örten şapkasını düzeltti ve kararlı bir bakış attı Akasya'ya. Bu sefer her şey farklı olacaktı. Bu sefer Turna sayesinde çok şey biliyorlardı ve Zero'dan, Yergahva'dan bir adım önde olacaklardı.

Dila, Akasya'nın yönlendirmesiyle odada kurulan bilgisayarların en büyük monitöre sahip olanına geçti. İlk işleri, Yergahva üssünü hacklemekti ve bunu sessiz sedasız yapacaklardı. Şu an Zahir'in görevlendirdiği on Kriyos, Yergahva'nın serverlarının tutulduğu odaya bir baskın düzenlemek için hazır bekliyorlardı. Operasyonu Zahir yönetecek, Turna'nın aylardır yaptığı işi bu sefer Zahir yapacaktı.

Dila'ya erişim açabilmeleri için Zahir'e bir bilgisayar verilmişti ve Dila'nın talimatlarıyla server'a sessiz sedasız giriş yapabilmeyi amaçlıyorlardı. Zahir, bilgisayar çantasını sırtına taktıktan sonra emrini verip operasyonu başlattı.

Yergahva üssüne görünmeden girmek oldukça zordu ama Kriyoslar, binanın etrafında kamufle olmuş, yavaş ve emin adımlarla ilerlemişlerdi. Kriyoslar, gölge olmak için ciddi eğitimler almışlardı. İşlerini sessiz sedasız halletmek, bir kaos yaratmaktan hep önce gelmişti Birim için. Bu yüzden askerlerini sessiz asker olarak yetiştirmeyi kendilerine bir borç bilmişlerdi.

Zahir'in liderliğinde, ekip Yergahva üssüne girdiğinde sessiz koridorlarda sessiz adımlarla ilerlemeye başladılar. Zero'nun yokluğu, Yergahva üssünde fazlasıyla hissediliyordu. Herkes odalarına çekilmiş, Zero'yu bulmak için çabalıyorlardı ve serverlara giden uzun koridor, az bir askerle korunuyordu. Çoğu asker, Zero'yu bulabilmek için operasyona gitmişti çünkü.

Zahir, sessiz koridorda ilerlerken sağdaki koridordan gelen ayak seslerini duydu ve Kriyoslara doğru elini kaldırıp durmalarını işaret etti. Ardından koridorda ilerleyen adam ana koridora çıktığında, boğazına yapışıp şah damarına baskı yaparak onu sessizce bayılttı. Temkinli davranarak sağ koridora baktı, kimseye görmediğinde ileriye doğru adımladı.

Elindeki silahı ileriye doğrultmuş, gözlerini bir akbaba edasıyla hedefine dikmişti. Bedeni dimdikti. Omuzları gergin, yüzüne geçirdiği maske sebebiyle yanakları kızarmıştı. Biçimli parmakları tetikten hiç ayrılmazken karşısına çıkan ve kendisine anında silah doğrultan adama iki el ateş etti. Nefes almasına bile izin vermedi. Daha hızlı adımlarla ilerledi, serverların olduğu odaya gidebilmek için aşağıya inen merdivenleri görene kadar bir heykel kadar hareketsiz tuttu bedenini ama aynı zamanda bir atmaca çevikliğine, bir çita hızına, bir karganın kinine sahipti.

Merdivenleri sessizce indiler ve karşılarında gördükleri her adama ikişer el ateş ettiler. Silahlar Yekta'nın imalathanesinden çıkmıştı ve onları öldürecek silah değillerdi. Kurşunların içerisinde barut değil, bedenleri felç edecek bir zehir vardı. Bu yüzden ateş etmeleri, hedeflerin yere yığılması sessizlik içerisinde gerçekleşiyordu. Bağıracak kadar bedenlerini kontrol edemiyorlardı çünkü.

Zahir, kapıya vardığında kulaklığına dokundu ve parmak izini algılayan kulaklık, Akasya'dan onay alınca konuşmaya başladı. "Kapıdayım, kendinizi hazırlayın." Sesi robotikti. Belki öfkeden, belki üzüntüden, belki de içine sığmayan kininden dolayı duygularını yitirmişti.

Dila, "Hızlı oldu, sevdim bunu." dedi. İki sene önce kendisi de böyle bir operasyon gerçekleştirmişti ve o anıları hatırlamıştı.

Zahir, odaya girer girmez Dila'nın yönlendirmesiyle ana server'ı buldu ve uygun port girişlerine bilgisayarını bağladı. Dila, Akasya ve Schatten, eş zamanlı işe koyulup server'a erişim sağlayabilmek için çalışmalarına başladılar. Komutlar, durum raporları havada uçuşuyor; arkalarında kalan Laura, Mehmet, Miraç ve Yekta ise onları sessizlikle, aynı zamanda hayranlıkla izliyorlardı.

"Tamamdır!" diye bağırdı Dila sevinçle. Elini heyecanla masaya vurdu ve sandalyesine geri yaslanıp derin bir nefes aldı. Başarmışlardı. Manuel olarak server'a ulaşmak, server'ı hacklemelerinde büyük bir kolaylık sağlamıştı.

Bundan sonraki saatlerde Yergahva'nın bütün kodlarına erişim sağladıklarını düşünen Dila ve ekibi, Turna ve Zero'yu uyandıracak, çipi inaktif edecek bir çözüm aradılar ama server'daki kısıtlı erişim, bilgilerin tamamen ellerine geçmesine engel oldu.

"Oyuna girebilmek için yeterli yetkiye sahibiz ama oyundan çıkarmak için başka bir şey gerekli. Anlamlandıramadığım bir şey var. Kaynak kodları bu kadar olmalı ama yok işte, Turna'ya oyunda ulaşmamızı sağlayacak yeterli yetkimiz yok." diye açıklama yaptı Dila.

Herkesi tekrar bir umutsuzluk kaplarken odaya bir sessizlik hâkim oldu. Herkes düşünüyordu. Geç kalmaktan korkuyorlar, bunu belli etmiyorlar ama düşünmeden duramıyorlardı. Bir yolu olmalıydı çünkü. Turna'yı uyandıracak bir yol olmalıydı.

Yekta, Dila'nın anlattıklarını dinledikten sonra bir küfür savurarak onlardan uzaklaştı. Odanın bir köşesine geçti, arkasını onlara döndü ve sakinleşmek adına derin nefesler almaya çalıştı. Turna, Yergahva'da aklını yitirmek üzereyken kendisinin de ondan eksik kalır bir yanı yoktu. Düşünmek, çok düşünmek, bir çözüm yolu aramak, beynini kemiren bir hastalık gibi hissettiriyordu artık.

"Yoksa bu düşündüğüm şey mi?" Dila, sessizliğin esir aldığı odada öyle gür bir sesle söylemişti ki bunu, herkes irkilmişti. Mavi gözlerinin hedefi, Yekta'nın ensesi olduğu için herkes oraya bakmıştı. "Ensendeki o iz, Yergahva'ya giriş bileti mi?" diye sorduğunda Yekta kaşlarını çatarak baktı kadına.

"Turna'yı geçtiğimiz seferki gidişinde kurtarmak için Zero'dan bir çip de bana takmasını istemiştim." dedi Yekta. Omuzları gerildi. "Ve evet, bu iz, Yergahva'ya giriş bileti."

"Bunu neden baştan söylemiyorsun?" dedi Dila hiddetle. Dakikalar önce yaşadığı çaresizlik yerle bir olmuştu. Artık tekrar güçlü umutları vardı. Mücadele bitmemişti. "Yergahva'ya giriş yetkimiz var. Seni Yergahva'ya gönderebiliriz ve Turna'ya ulaşabilirsin."

Bu söylenilenler, Yekta'yı heyecanlandırdı. Dila sözlerine devam etti. "Ama riskli. Seni de kaybedebiliriz."

"Bir çıkış yolu bulabilirsek, ikimiz de geri döneriz ama." Öne doğru adımladı Yekta. Laura'ya ve Mehmet'e baktı. "Tek şansımız bu. Oraya gidip Zero'yu esir alırım ve herkesi geri uyandırabilirim." Gömleğinin bir düğmesini açtı. "Ayrıca hatırlayın, benim Araf'ım yoktu. Benim korkularım yoktu. Yergahva'nın bug'ı benim." Ellerini saçlarının arasından geçirdi. "Ah! Bunu nasıl düşünemedik!" Heyecanı, beden dilinden herkese yansımıştı.

"Bir yavaşla sen önce." diye söze girişti Mehmet. "Zero'nun ayık olmadığı bir ortamda, hiçbir güvence yokken seni de Yergahva'ya gönderemem." Kaşları derinden çatılıydı ve üzerindeki siyah gömleği, gerilen kasları nedeniyle bedenini daha belirgin yapmıştı.

"Ben senden emir almıyorum." dedi Yekta. Kaşlarını çattı, ellerini yumruk yaptı.

Mehmet, kardeşine güldü. Alay eden cinsten bir gülüştü. "Kesinlikle benden emir alıyorsun." dedi alayla gülümseyerek.

"Senden en son emir aldığımda ailemi tamamen kaybettim ben." Yekta, Mehmet'e doğru bir adım attı. "Senden emir falan almıyorum."

Mehmet, hırıltılı bir nefes aldı. "Sen, aldığın kararlar yüzünden hayatının içine ettin. Bu konuda başkalarını suçlama." İki kardeş, senelerdir çözülemeyen ailevi meselelerini, hiç olmaması gereken bir yerde tozlu raflarından çıkarıp avuçlarına almışlardı. "Gitmek isteyen sendin. Bulunmak istemeyen sendin." Yekta'ya bir adım attı. "Bu sever olmaz kardeşim. Bu sefer gitmen için o kapıyı ben açmam, bir daha gelmemen için o kapıyı ben kapatmam." dedi.

"Bu sefer durum farklı," dedi Yekta. Öfkeliydi fakat sesi yumuşamıştı. Evden kaçtığı gün, kapısını abisi aralamıştı ve bir daha gelmeyeceğini söyleyip onu beklememesini istemişti. Mehmet, Yekta'nın suratına o kapıyı kapattıktan sonra, kardeşini bir daha hiç göremeyeceğinin bilinciyle, senelerce vicdan azabı çekmişti. "Bu sefer dönmek istiyorum," dediğinde Mehmet de Yekta da yüreklerinde bir sızı hissettiler. Geçmişin yosun tutmuş anıların rutubet kokusu, ciğerlerini sıkıştırdı.

Mehmet, Laura'ya baktı. Bir onay ya da bir reddediş bekledi kadından. "Elimizde sadece bu var," dedi Laura. "Denemek zorundayız. Bu riski almak zorundayız." Yeşil gözlerini Mehmet'in kahve gözlerine güven veren bir bakışla dikti. Elini, adamın gerilmiş koluna koydu ve güven verircesine sıktı.

"O zaman karar verildi," dedi Mehmet. Yekta'ya baktı. "Yekta, tekrar Yergahva'ya gidecek."

🕊️

Sonraki saatlerde hummalı çalışmalar devam etti. Zero bilinci yerindeyken Turna'yı kolaylıkla Yergahva'ya gönderebilmişti çünkü tek yapması gereken, yazılımcılara Turna'nın çipini aktif etmelerini emretmekti. Bu şartlar altında, Dila, sınırlı yetkiyle ve iz bırakmadan bu emri bir hayalet emir olarak vermekle uğraştı.

Sistemin çok iyi korunduğunu biliyordu ve sistemi tetikleyecek hamleleri iki kez düşünerek atıyordu. Bu belki vakit kaybıydı ama aslında adımlarını yere sağlam basmaktı.

Üçlü, dakikalar süren uğraş sonucunda Yekta'yı Yergahva'ya gönderebildi. Plan belliydi, Dila aklında kurduğu planı Yekta'ya anlatmıştı ve Yekta'da plana sadık kalacağının sözünü vererek Yergahva'ya gitmek üzere, Turna'nın hemen yanına konulan sedyeye yatmış, kadının elini tutmuş ve bilincini Yergahva'da gözlerini açmak üzere kapatmıştı.

🕊️

Yekta, uykuya daldı. Yekta, gözlerini Yergahva'da açmayı umarken kapkaranlık bir yerde, ileriyi göremediği dipsiz bir karanlıkta, kendi nefeslerini bile duyamadığı bir sessizlikte açtı gözlerini. Nerede olduğunu anlamaya çalıştı ama başaramadı. Etrafına baktı ama etrafında dönünce, beyni dengesini algılayamadı ve sendeledi. Hiçbir şey görmüyordu çünkü. Beyninin, bedenin sabit kaldığına dair bir kanıtı yoktu ve yaşamsal fonksiyonları tamamen sarsılmıştı.

Midesi bulandı, başı döndü ve kulakları uğuldadı. Ciğerlerine fazla oksijen gittiği için burnu kanadı, elinin tersiyle burnundan akan kanı sildi. Kanını kokladı, koku alabildiğini fark etti. Yavaşta yere oturdu, zemine dokundu. Soğuk bir mermerin üzerinde olduğunu hissetti ama bu mermer gerçek miydi yoksa kendi gerçekliği onu mermer olarak mı algılamıştı?

Konuşmak istediğinde dudaklarını aralayabildiğini fark etti ama tam söze girecekken bir ses duyuldu. Turna'nın sesini duydu. Turna'nın ve babasının sesini duydu. Küçük Turna'nın beyaz odanın köşesine sindiğini gördü. Üzerinde çiçekli bir elbise vardı ve babası, Küçük Turna'nın karşısında duruyordu.

Yekta, neler olduğunu anladı.

Yekta, Turna'nın Araf'ına gelmişti.

Zer, Turna'nın zihnine girmek için elini kadının alnına doğru kaldırdığı anda, Yekta'da Yergahva'ya gelmek için gözlerini kapamıştı. Bilincini kaybettiği anda, Zer Turna'nın zihnine ulaşmıştı. Zer, Yergahva'dan ibaret bir karakter olduğu için Yergahva'nın işlevini değiştirmiş, Yekta Yergahva topraklarına ayak basmayı umarken onu da kendisi gibi Turna'nın Araf'ına çekmişti.

Fakat Yekta için zaman çok hızlı ilerledi. Çünkü aslında bir zaman yoktu. Zaman Sıfır'ı gösteriyordu ve yeri hiç değişmeyen akrep ve yelkovanın eşliğinde Turna'nın bütün Araf'ında gezinmişti. Turna'nın bütün korkularını görmüş, babasının ve annesinin yaptıklarını izlemişti.

Bu sırada Zer de Turna'nın Araf'ına girmek istemişti ama Yekta'nın varlığı Turna'nın zihnine kilit vurmuştu. Zer, kadının zihnine ulaşmaya çalıştıkça dipsiz bir Araf'ın ona engel olduğunu hissetmişti çünkü Yekta, zamanın kendisi için akmadığı o vakitlerde Turna'nın Araf'ını başından sonuna kadar keşfetmişti.

Turna'nın bütün korkularına ulaşmış, ürperdiği, çekindiği anları izlemiş ve neredeyse kadını yeniden tanımıştı. Bu yaşadıkları, Araf'ta geçirdiği belirsiz süre, adamın Araf'ı anlamasını sağlamıştı.

Yergahva'da yaratılan Araf, aslında bir kilitli odaydı. Kilidi sahibine verilmeyen, kapının ve penceresinin nerede olduğu bilinmeyen bir mekandı. Oysa Yekta görebiliyordu. Bu odanın bir kapısı vardı çünkü bilirdi, her odanın bir kapısı olurdu. Odayı oda yapan kapıydı. Penceresi vardı, bunu hissediyordu çünkü ışık süzülüyordu. Karanlık bir ışık, siyah bir ışık. Yekta bu ışığı teninde hissedene kadar Araf'ta gezindi. Sonra bir an, adımları durdu, teninde bir ürperti hissetti.

Rüzgâr'dı bu. Araf'ın Yergahva'ya açılan kapısının önünde olduğunu fark etti. Araf'ın penceresi bu kapıydı. Araf'tan Yergahva'ya öylece geçilemeyeceğini anladı. Pencere kapı değildi çünkü. Peki pencereyi kapıya çevirmek mümkün müydü?

Zamanın akmadığı, seslerin kesildiği bir anda, Zer'in sesini işitti Yekta. Kaşlarını çattı, etrafına bakındı. Sessizce Zer'i dinledi. "Bu raddeye gelmeyi sen istedin. Öfkene sahip çıkmayı beceremezsen etrafa saçtığın nefretlere de ben tasma takarım o zaman." demişti Zer.

Sonra Araf'ta hareketlilik yaşandı. Kapkaranlık mekân, bir anda birçok Turna'yla çevrildi. Turna'nın birçok anısı, Yekta'nın etrafında belirlemeye başladı. Sessizlik bölündü, sessizlik sustu. Yekta, dudaklarını şaşkınlıkla araladı ve etrafında olanları anlamaya çalıştı. Turna'nın iyi ve kötü, hiçbir anısı fark etmeksizin Araf'ta belirmesinin nedenini anlamaya çalıştı ve Yergahva'da zaman akarken, o akmayan zamanın içinde Turna'nın birçok anısında gezindi. Anlamlandırmak için sonsuz vakti vardı çünkü Sıfır'ın tanımı hiçlikti. Hiçlik ise sonsuzluktur. Hiçlik, dipsiz; hiçlik, karanlık; hiçlik, sessizdir.

Yekta, anladı. Turna'nın bu kadar anısının Araf'ta belirlemesinin nedeni, Zer'in Turna'nın anılarına ulaşmak istemesiydi. Bu anıları silmek için o anılara ulaşması gerekiyordu ve yapacaktı, Yekta hissediyordu.

Hırıltılı, öfkeli bir nefes aldı. Konuşmuyordu ama aldığı nefesler ne denli sesliydi öyle.

"Ona ulaşamıyorum. Zihnine ulaşamıyorum." Konuşan Zer'di. Yekta kadını duyunca bir şeyleri daha oturttu zihninde.

Neden Araf'ının olmadığını düşündü. Yekta'nın artık korktuğu bir şey vardı. Yekta, Turna'yı kaybetmekten ölesiye korkuyordu. O zaman neden kendi Araf'ı yoktu?

Cevap basitti.

Yekta, zaten Araf'tı.

Yergahva'daki bütün Araf'larına erişebilir, o Araf'ları keşfedebilir ve yönetebilirdi çünkü Yergahva'ya korkuları olmadan, bir başlangıca ihtiyacı olmadan gelen ilk kişi kendisiydi. Araf onun emrindeydi çünkü Araf ona boyun eğmişti.

O anda, Zer'i hissettiğini fark etti. Nasıl olduğunu bilmiyordu ama kim olduğunu bilmediği bir kadını hissedebildiğini fark etti. Varlığını tetikleyen ve tehlikeye atan kadını hissettiğinde Zer'in Turna'nın zihnine girmek üzere olduğunu anladı ve belki saatler, belki saniyeler, belki yıllar sonra -akmayan zamanın belirlediği belirsiz bir zaman aralığının ardından- konuştu.

"Bu kadar kolay olacağını mı sandınız?"

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Dört bir yanı çevrilmiş bir odanın karanlık ışığında, o soğuk esintiyi hissederek ve sessizliğin sessizliğinde anlamıştı hiçliği. Hiçlikten var olan her şeyi, karanlık ışığın süzüldüğü pencereden görmüştü.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları