◭

Bölüm Şarkıları:

Alan Walker- Alone

Alec Benjamin- Let Me Down Slowly

◭

Sadece üstten açılabilen pencere, karşı binadaki garip yemek kokularının Meydan'a yayılmasına da sebep olmuştu ve Laura, odanın ortasında mekik dokuyorken burnuna çalınan kokuyla yüzünü buruşturdu.

"Birinin bu kadına her yemekte sarımsak kullanmaması gerektiğini öğretmesi gerek." diye mırıldandı masasına otururken. Zahir, her ne kadar gergin olsa da Laura'nın söylediklerine gülümsemişti.

Zırhlı demir kapı iç gıcıklatan bir ses çıkartarak açıldığında Meydan'a ilk önce Yekta, ardından da Akasya girmişti. Sabah saatlerinde Sekizinci Birim'in teknik ekibinden olan Yekta, artık görevini Laura'nın yönettiği Birinci Birim'de yapmak için sevk edilmişti. Senelerdir göçebe insanlar gibi ülke veya şehir değiştiren Yekta, bu emre ses çıkartmamıştı.

Herhangi bir şehre, herhangi birine bağlanmamıştı şimdiye kadar ve herhangi bir bağ kurmadığı yerden de ayrılmak onun için zor değildi. Bir amaç uğruna kurulmuş olan Birim ise, Yekta'nın üstün başarılarını göz ardı etmemiş ve onu hak ettiği yere, Birinci Birim'e atamıştı.

Birim, yirmi sekiz alt kuruldan oluşuyordu. Yirmi Sekizinci Birim, yeni eğitilecek olan üyelerin eğitim gördüğü yerdi ve gelişme gösterdiklerinde diğer üst birimlere atandığı en alt birimdi. Seneler geçtikçe ve tecrübeler edindikçe sınıf atlanıyordu ve merdivenin en son basamağında da Birinci Birim vardı.

Sabahın erken saatlerinde Birinci Birim'e atandığının haberini alan Yekta, aynı zamanda bütün ekibin bir operasyonda olduğunu öğrenmiş ve patronunun emriyle de operasyona sonradan katılmıştı. Yekta'nın geleceğini dün gece Sekizin Birim'in başkanı ile yaptığı toplantıda öğrenmişti Laura.

"Turna nerede?" diye sordu Laura Akasya'ya.

"Minibüse binmedi." dedi Akasya ve sandalyesini çekip oturdu.

Meydan, İstanbul'un en işlek semtlerinden olan Kadıköy'ün Arnavut kaldırımlı caddelerinin birinde, dışarıdan bir atölye olarak görülen fakat içeri girince bir araştırma binasından farksız izlenim bırakan Birinci Birim'in merkeziydi.

Tavana monte edilmiş, odanın kuzeye bakan duvarını kırmızı, kalan kısımlarını da beyaz bir ışıkla aydınlatan aydınlatmalar kullanılmış; sağ köşede altı kişilik bir toplantı masası, sol köşede dosyaların saklandığı arşiv odası ve o odayı kendisi için kullanan Laura'nın çalışma eşyaları ile döşenmişti. Kırmızı led aydınlatmalarla ışıklandırılan rafların olduğu kısımda Akasya'nın çalışma ekipmanları, Zahir'in teçhizatları, Turna'nın kişisel eşyalarının saklandığı dolap ve aralarına yeni katılan Yekta için de malzeme bölmesi inşa edilmişti.

Ekibin masaları ise toplantı masasının hizasında fakat çaprazındaki duvara konulmuştu. Genelde masalarında araştırmalarını yapan ekip, aynı zamanda kırmızı bölümdeki pencerenin önüne kurulmuş hobi alanında da sohbet ederdi. Bir tane ikili, dört tane tekli kullanılan koltuk takımı, açık gri halıdan oluşan küçük bir alan olsa da samimi bir ortamdı da.

"Ne demek minibüse binmedi Akasya?" Laura'nın bıkkın tonuna sadece Yekta alışkın olmadığı için kaşlarını çatarak baktı kadına.

"Bileğinde üçüncü dereceden bir yanık var. Tedavisine başlanılmazsa akşamında kabaracak, yaklaşık dört gün de acısını çekecek." Yekta'nın soğuk fakat endişeli ses tonu, Laura'yı daha da endişelendirmişti.

Turna, O'nun emanetiydi ve her ne olursa olsun verdiği sözü tutacak, Turna'ya onun için göz kulak olacaktı.

Ekibin her üyesi, Turna'nın yokluğu hakkında tahminlerde bulunduğu o dört saniyelik zaman diliminden sonra zırhlı demir kapı iç gıcıklatan bir ses çıkartarak tekrar açıldı. Beklenen kişi sonunda gelebilmişti.

Yerinde dönerek içeriye girdiği için güneşe çıktığında sarıya çalan açık kahve saçları etrafta uçuşmuş, küçük bir rüzgar yaymıştı.

"Ayrıca asit kalıntıları da kalmış olabilir." dedi Turna gayet normal bir konudan bahsediyormuş gibi. Sekiz saniyedir kapının önünde bekliyor, dağınık görünümünü durumu kurtarmak için düzeltiyordu ve konuşmaları da duymuştu.

Laura, kadını görür görmez hızla adımlayıp sıkıca sarıldı ona. Turna, Laura'nın kendisine şefkatle sarıldığında arka plana attığı öfkenin tekrar alevlendiğini hissetmişti. Onun bir abla gibi davranması donuk kalbini ısıtmak yerine canını acıtacak kadar yakıyordu sanki.

Laura, benim yokluğumda sana göz kulak olacak. Onu benim yerime koymanı istiyorum, balım.

Dakikalardır şehrin sokakları arasına karışıp buraya doğru yol alırken Zero'yu kaçırdığı için kendisine kızmıştı. Bir anlık dikkatsizliği ile onu kaçırmış olmasının ciddi sorunlara sebep olacağını biliyordu ve buna müsaade edemezdi.

Laura, kendisinden ayrıldıktan sonra yeşil gözlerini kadının kaşındaki kurumuş kan lekelerinde ardından da dudaklarına kadar bulaşmış kan lekesinde gezdirdi.

"Zahir, ekipmanları getir çabuk!" diye bir emir verdi her zamanki gibi. Zaten ayakta olan Zahir, ekipmanların bulunduğu kırmızı bölgeden ilk yardım çantasını alıp hobi alanına geçtiğinde Laura da kolunu Turna'nın omzuna sarıp siyah ikili koltuğa oturtmuştu.

"Yapamadım." diye fısıldadı Turna sadece kadının duyacağı bir tonda.

"Sorun değil." diye yanıt verdi Laura. "İlk tuzağa düşeceğini düşünmüyorduk zaten." diye ekledi sakin bir tonda. Siyah kısa saçları omzunu açık bırakan kazağının izin verdiği kadarıyla omzunu kaşındırıyordu ve bu hissi seviyordu Laura.

"Şimdi sadece senin bileğin ile ilgileneceğiz. Tamam mı?" diye sordu şefkatli bir ses tonuyla.

"BRN-8 kelepçesi kullanmış. Daha piyasaya sürülmemiş ve sanırım o adamın kendisine sakladığı silahlarından biri. Asit kaplama, sekiz santimlik beş kola ayrılan, ucu sivri olduğu için her zemine sabitlenebilen özel üretim bir kelepçe. Deride üçüncü dereceden yanıklara sebep olmasından başka bir zararı daha görülmedi." Yekta'nın araya giren sesiyle, iki kadın da adama dönmüştü.

Siyahın en koyu tonlarında olan saçları asi bir görünüm kazandırmak için alnına dökülürken Turna, adamın boynundaki bıçak ve zincir izlerini görmüştü. Açık kahve gözleri, kırmızı ışık altında artık siyaha dönüşmüş ve bakışlarını daha da derinleştirmişti.

Turna bir süre Yekta'nın gözlerine bakmış, aralarında sessizce sürüp giden bakışma sırasında da depoda onunla geçirdiği anlar bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçmişti.

Zahir, gerekli malzemeleri çantadan çıkardıktan sonra kadının hemen önüne diz çöktü ve kemikli parmaklarını kadının çenesine koyup kendisine bakmasını sağladı. Turna, gözlerine büyük bir endişe ve hallice bir öfkeyle bakan adama sıcak bir tebessüm etti. Zahir, kalbinde arsız bir yangına sebep olan bu gülümsemeye karşı tepkisiz kalmaya çalıştı ve uzanıp kadının kaşındaki yarayı sessizce temizlemeye başladı.

Laura ise odasına gitti, arşiv odasında bulunan acil yaralar için kullanılan özel üretim ilaçlar arasından yanık kremini alıp tekrar koltuklara ilerledi. Bu sırada Zahir de ifadesiz tutmakta zorlandığı yüzü için kendisiyle çetin bir mücadele veriyordu ve kaşındaki yarayı temizledikten sonra kadının dudaklarındaki yarayı temizlemeye başlamıştı.

Parmak uçları kadının dudaklarına temas ettiğinde teninin her bir zerresinde sızılar hissetti fakat sakince yarayı temizledi. Meydan'a yayılmış bu sessizliğin sebebini Yekta dışındaki herkes çok iyi biliyordu. Bilmek bir yana, inkar da etmiyorlardı.

Zahir, kadının yaralarına batikon sürüp küçük yara bantları yapıştırdığı sırada Laura, Turna'nın yanık bileğine tedavi uygulamaya başlamıştı. Turna gözlerini Zahir'e dikmişti. Adamın açık sarı saçlarını boştaki ile karıştırıp adamın dikkatini dağıtmıştı ve Zahir, kırgınlığını gizleyemediği mavi gözlerini kadına dikmek zorunda kalmıştı. Zahir'in kendisine kırgınlıkla baktığını gördüğünde ise "Sakın bana bu şekilde bakma!" dedi ciddi bir tonda. "Bugün söylediklerinden sonra bana tekrar güvenmediğini çok net anladım ve bunu yapmana izin vermeyeceğim."

Yekta ve Akasya, tekli koltuklara otururken Zahir ise ayağa kalkmıştı.

"Nasıl bakayım Turna?" dedi ellerini havaya kaldırarak. "Ölümle burun buruna geldin sen bugün, farkında mısın? Birimi hiçe saydın, sana yardımlarımızı geri çevirdin."

"Çünkü bir yardıma ihtiyacım yok!" Az önceki neşesi çoktan kayıplara karışmıştı. Laura'nın laboratuvarında ürettiği oldukça güçlü yanık kremini tam anlamıyla sürmesine izin vermeden ayağa kalktı ve Zahir'in karşısına dikildi.

"Saha görevine çıkan benim, Kriyosları eğiten de sen! Görevini şaşıran, ekip ruhunu hiçe sayan sensin! Senin egonu tatmin edelim derken kendi rolümü geri plana atamam, kusura bakma." dedi işaret parmağını adamın göğsüne iki kez bastırdı.

Kriyoslar, birimlerin saha görevlerine çıkan koruyucu ve savaşçılara verilen genel addı ve Yekta, çok sık duymadığı bu terimi Turna'dan duyduktan sonra tekrar zihnine kazımıştı.

"Ben sadece seni korumak istedim." dedi Zahir kısık bir ses tonuyla. "Senin iyiliğin için." diye eklediğinde ise Turna alaycı bir kahkaha attı. Bu aralar ne çok insan bu cümleyi kurmuştu onun için?

"Turna," Laura'nın soğuk ses tonu Zahir ve Turna arasındaki öfkeli bakışmayı sonlandırmıştı. "Odama geçiyorsun, hemen!" dedi ve kremin kapağını kapatıp ayağa kalktı. Duruşundaki özgüvenden ve üzerine giydiği kumaş pantolonunda tek bir kırışıklık bile olmamasından, kadının oldukça kuralcı ve titiz olduğunu anlamıştı Yekta.

Sessizce, tartışmalarını ve yüz ifadelerini inceleyip yeni katıldığı ekip hakkında bilgi sahibi olmaya çalışıyordu. Hiç şüphesiz, Meydan'da geçirdiği şu beş dakikalık süreçte senelerdir içinde bulunduğu birçok birimi geride bırakan Birinci Birim'i kendi zirvesine koymuştu.

Burada çok eğlenecekti.

Turna, deri ceketini üzerinden çıkartıp sandalyesine gelişigüzel fırlattı ve Laura'nın arkasından, camlarla çevrili odaya giriş yaptı. Laura, ahşap masasının arkasına geçti ve sandalyesine oturmak yerine avuç içlerini masasına yaslayıp bedenini biraz önce eğdi. Turna ise masanın diğer tarafına geçti ve bacaklarını dar bir açıyla aralayıp omuzlarını dikleştirdi.

Üzerine giydiği siyah dar, askılı bluz ve siyah kot pantolonu vücudunu tamamen sarmış kusursuz bir tulumu andırıyordu. Açık kahve saçlarını sağına ayırmış, soldaki tutamları kulağının arkasına atmıştı.

"Öfkene yeniliyorsun." dedi Laura, bir büyüğün küçüğüne nasihat verdiği gibi yumuşak, ılımlı tonda.

"Çünkü öfkem içime de sığmıyor artık!" diye karşılık verdi Turna. "Ben bu işi tek başıma yapmaya alışık değilim Laura. Arkamda onun olmadığını bildiğim her saniye bocalıyorum işte, görmüyor musun?" Bir adım attı masaya doğru.

"Sahada Fulya'nın taktiklerini uygulamaya başladın. Bu seni hataya sürüklüyor Turna."

"Çünkü onu özlüyorum." diye fısıldadı Turna titrek bir tonda. Fakat ağlamadı. O, burada hiç ağlamazdı. "O gibi davranınca, onu yanımda hissediyorum bir anlığına da olsa..."

"O da seni özlüyor." dedi Laura, bedenini daha fazla ayakta tutmaya gücü yetmiyormuş gibi sandalyesini çekip oturdu.

"Eğer özlüyorsa telefonlarıma cevap vermeli. Eğer özlüyorsa bir iyi geceler mesajını bana çok görmemeli. Eğer özlüyorsa beni bir anda silmemeli." Laura, derin bir konuya giriş yaptığının farkında olduğu için camlarla kaplı duvarı opaklaştıran sistemi çalıştırdı ve kendilerini yan gözle izleyen Yekta'nın görüş alanından çıkmış oldular.

"Onu anlamaya çalışmıyorsun!" dedi Laura ve siyah saç tutamlarını geriye doğru attı. "Hastalık sandığından daha hızlı yayılıyor Turna. Doktorların biçtiği sekiz aylık süre sanki iki kat hızla ilerliyormuş gibi tepkiler veriyor bedeni. Geçen sabah onu ziyarete gittiğimde kapısını açtı, gayet normaldi ama yatağına doğru yürürken bacaklarını kullanamadı. Yığıldı yere. Benim yardımımı da kabul etmedi. Sırtını yatak başlığına yaslayıp ayaklarındaki hissin geri gelmesini bekledi ve o an istediği tek şey, senin nasıl olduğunu, neler yaptığını ona anlatmamdı."

Turna, ayaklarındaki gücün çekildiğini hissedince kendisini siyah sandalyelerden birine attı ve ellerini şakaklarına yaslayıp başını öne eğdi. Bileğindeki yanığın verdiği sızı, kalbindeki keskin acıyı gölgeleyebilecek kadar yoğun değildi.

"Ben ona yardım edebilirim Laura. Düştüğünde tutup kaldırabilirim, ağladığında gözyaşlarını silebilirim. Gerekirse hiç uyumam, hiç şikayet de etmem ama onun yaptığına bak! Beni görmek istemiyor. Hiçbir şey söylemiyor ve yaptığı tek şey benden kaçmak!" Sol elini saçlarından geçirip dağıttı. "Bana kırıcı şeyler söylesin, buna razıyım ama bana sırtını dönmesin. İsterse ona uzattığım elimi geri çevirsin ama ben o eli uzatayım. Hiçbir şey yapmamaktansa reddedilmek isterim Laura." dediğinde Turna'nın ses tonundaki acıyı hissetmişti Laura.

İşin can alıcı kısmı ise, Turna'nın acısını dışa yansıtmamak zorunda olmasıydı.

"Ona yardım mı etmek istiyorsun?" Laura'nın kararlı bir ses tonuyla sorduğu soru, Turna'nın hızla başını ona çevirmesine sebep olmuştu. Bu hayatta istediği tek şey, Fulya'ya yardım edebilmekti.

"O zaman, Zero'nun oyununu açığa çıkartacaksın!" dedi kadını güçlendireceğine inandığı keskin bir ses tonuyla. "Fulya'nın bana bile anlatmadığı şeyler var Turna ve eğer o anlatmazsa biz öğrenmek zorundayız. Yoksa geç kalacağız, her şeye, herkese..."

Turna, kadının imasını anladığı için başını usulca sallayıp hak verdi ona.

"Şimdi bu odadan çıkacağız. O toplantı masasına oturacağız ve günün kritiğini yapacağız. Anlaştık mı?" diye sordu. Turna yine başıyla onayladı kadını.

Laura, kadına gülümsedi ve aynı anda ayağa kalktılar.Laura'nın topuklu ayakkabısının tok, Turna'nın postallarının iç gıcıklatan sesi Meydan'ın zemininde can bulurken ikisi de toplantı masasına doğru yürümeye başladılar. Baş sandalyeye Laura, sağ sandalyelere sırasıyla Akasya ve Zahir; sol sandalyelere de Yekta ve Turna geçtiler.

"Öncelikle, Yekta Birinci Birim'e hoş geldin. Umarım Sekizinci Birim'deki aile ortamını bizim çekirdek ailemizde de bulabilirsin." Laura'nın söylediklerine gülümseyen Yekta, başını eğerek kadına sessiz bir teşekkür etti. "Ben Laura. Birinci Birim'i yöneten ayrıca Yönetim Kurulu'nun sekiz üyesinden biriyim." Eliyle Zahir'i işaret etti. "Zahir Karaca. Saha görevlerine gönderilen her Kriyos'u eğiten, askeri birimin başındaki kişidir." Bu sefer Akasya'yı gösterdi. "Akasya, bilişimden sorumludur. Bütün bilişim birimini yönetir ve bütün birimlerin verilerini saklayan dijital arşiv odası ile ilgili her türlü görevden sorumludur."

Bu sefer de Turna'yı işaret etti. "Turna Yaman. Saha görevlerinde görevli olan yirmi özel kişiden biri. Casusluk, gözlem ve operasyon görevlerinde kendisi ve Zahir'in ekibi yer alır." dedi ve adama bakıp gülümsedi. "Sıra sende," diyip parmaklarını birbirine geçirip çenesine yasladı.

"Yekta Gökmen. Daha öncesinde Yirmi Sekizinci, Yirmi Birinci, On Üçüncü ve Sekizinci Birimlerde görev aldım. Piyasaya sürülen ve sürülmeyen her türlü silah ve yaralayıcı aletler konusunda dört senelik bir eğitim aldım ve şu an, bütün birimlerin imha ekipleri arasında üst düzeyim. Sanırım Birinci Birim'e atanmamın sebebi de bu." dedi ve arkasına yaslandı.

"Ha, gerçekten çilingirsin yani?" diye sordu Turna dudaklarını sağa doğru kıvırarak. Herkesin yüzüne küçük bir tebessüm konarken Yekta gözlerini kendisine gülen gözlerle bakan kadına çevirdi ve "Çilingir deme diye pohpohlayarak anlattım ama kurtulamadım." diye yanıtladı gülümseyerek.

"Evet, tanışma faslımız bittiğine göre küçük detaylardan da bahsedip görev kritiğine geçeceğiz." dedi Laura ve bedenini biraz daha öne eğip Yekta'nın gözlerine baktı. "Bu sadece ilk üç birime özel bir durumdur." diyerek başladığı sözleri, Yekta'nın ilgisini daha çok çektiği için bedenini öne eğmişti. "İlk üç birim, yönetim birimidir ve her türlü tehlike için açık hedefizdir. Bu yüzden kimliklerimizi gizleyerek, ortak bir sitede yaşıyoruz."

Yekta'nın kaşlarını çattığını görünce ondaki soru işaretlerini kaldırmak adına sözlerine devam etti. "Yani, herhangi bir tehlike olduğunda yardım edebilmek için evlerimiz birbirine komşudur. Kapı önüne Kriyosları dikmek, topluma karışmamız açısından doğru olmayacağı gibi, düşmanlarımıza açık kapı bırakmak da olacağı için askeri destek yerine kendimizi kendimiz koruyoruz."

"Yeni bir eve taşınacağım yani?" diye sordu Yekta oldukça rahat bir tonda. Genelde birim değişikliği yapan insanlar bu konuya sıcak bakmaz, düzenlerinin bozulmasından endişe duyardı. Lakin Yekta için bu durum bir probleme sebep olmazdı. O bağlılığı da, yerleşik düzeni de, stabil kuralları da sevmezdi.

Ciego, başıyla adamı onayladıktan sonra Yekta, fazladan bir şey söylemediği için günün kritiğini yapma sırası gelmişti. Başlaması için Turna'ya işaret ve orta parmağını birleştirip havada küçük bir daire çizerek işaret etti.

"Beni tanıyor." diyerek başladı sözlerine. "Adımı, büyük ihtimalle birimi de biliyor. Yani sandığımızdan çok daha kurnaz bir adamla karşı karşıyayız." Ekibin her bir üyesi kendisini büyük bir dikkatle dinlerken devam etti sözlerine. "Eğitim aldığı çok belli. Aşırı hızlı ve çevik. Ona yetişmek için sınırlarımı zorladığımı itiraf etmeliyim. Sakinliği ile benden bin kat önde olduğunu da söylemem lazım. Ayrıca tavırları kendinden çok emin. Sanki ne yapacağını çok önceden planlamış gibiydi. Sanki ben günler öncesinden onun tuzağına düşecekmişim gibiydi." dedi ve arkasına yaslandı.

"Yani her şeyden haberi olduğunu da kanıtlamış olduk." diye araya girdi Zahir. Yüzündeki ciddi ifade, bedenindeki kasılmalarla bir bütün oluşturup insanda yutkunma ihtiyacı hissedecek bir ciddiyete teşvik ediyordu.

"Bilmiyorum Zahir. Sadece öyle hissettim ve o an, yani Yekta'nın yanımıza geldiği an dışında her şeyi planlamış gibi hissettim. Zaten Yekta yanıma gelince de gitmek zorunda kaldı. Benimle işi de bitmişti nasıl olsa!" Son cümlesinin söylerken gözlerini devirmişti Turna çünkü yere kelepçelenmiş olmasını ve Zero karşısında küçük düşmüş olmasını hâlâ kabullenemiyordu.

"Bölmek istemem fakat yeni geldiğim için bu konuda eksiklerim var sanırım." Bütün gözler Yekta'ya çevrilmişti. "Zero tam olarak kim? Ve neden peşindeyiz?"

Soruyu Laura cevapladı. "Günler öncesinde Birim'e isimsiz bir ihbar geldi. Zero'nun tehlikeli bir planı olduğunu söyledi ve bu planı halka duyurmadan önce bizim çözmemiz için yardım istedi ihbarı yapan kişi." İhbarı kimin yaptığını sadece Laura ve Turna biliyordu.

"Planı ne, Turna'yı nereden tanıyor, şu an biz de bilmiyoruz. Bugün aslında Zero'nun bir sevkiyatı vardı o depoda. Fakat sanki Turna'nın geleceğini sezmiş gibi, hazırlıklı gelmiş depoya ve sonrasını da biliyorsun zaten." diye ekledi Akasya. Yeşil gözleri, Yekta'nın kahve gözlerinde uzun süre durmadı ve sandalyesini Zahir'e doğru hafif bir açıyla çevirdi.

"Yani elimizde hâlâ koca bir sıfır var!" dedi Turna ve masaya koyduğu parmaklarını ritim tutturarak masaya vurmaya başladı.

" 'Zaman Sıfır'ı gösterdiğinde geleceğim.' cümlesi bir şey çağrıştırmalı mı bize?" diye sordu Akasya. Kızıl saçlarını geriye doğru atıp gözlerini Turna'ya dikti.

"Ucuz numaralarından birine verdiği herhangi bir isim." dedi Turna, dudaklarını öne doğru hafifçe büzüp.

"Sana gelecek." dedi Zahir arkasına yaslanıp elini çenesinin altına koyduğunda. "İstediği her ne ise almak için sana gelecek."

"Hiç şüphesiz." diye ekledi Laura ve siyah toplantı masasının belirgin olmayan ahşap çizgilerini seyre daldı. "Biz de buna hazırlıklı olmalıyız."

Herkes Laura'ya katılırken planın temelini atacak birçok hamleyi düşünmeye başladılar. Zorlu, yorucu bir sürece an itibariyle giriş yapmışlardı ve atacakları her adımdan sonraki beş adımı bile düşünmeleri gerekiyordu.

Turna ise gözlerini karşısındaki kırmızı duvara dikti ve Zero'nun kendisi için söylediği her bir cümleyi tekrar yankılattı zihninde. Onun söylediği, fısıldadığı, yarım bıraktığı her cümlenin planı oturtacak değerde olduğunu düşünüyordu.

"Beni nasıl tanıyabilir? Benim hayatım bu Birim'den ibaretken ve asıl kişiliğim çoktan kayıplara karışmışken huylarım hakkında tespit yapacak kadar beni tanıması, hiç normal değil." Bal rengi gözlerini Laura'ya çevirdiğinde az önce odada bahsettikleri konu ile ilgili olabileceğini birbirlerine hatırlattılar gözleriyle.

Turna'yı Fulya'dan iyi kimse tanımazdı. Ne annesi ne de babası... Turna, benliğini oturtan her özelliğini, kimliğini açığa çıkartan her huyunu sadece Fulya ile keşfetmişti. Ve şimdi at gözlüklerini çıkartıp etrafına da göz atabildiğinde düşündüğü tek şey, Fulya ve Zero arasında bir bağlantı olduğuydu.

Meydan'a yayılan rahatsız edici sessizlik yeşil gözlerini Yekta'ya çeviren Laura sayesinde bertaraf edildi. "Umarım yeni evine tam anlamıyla yerleşmemişsindir Yekta." dedi ve ekibin her bir üyesi kendisine bakarken planın ilk adımı açıkladı.

"Turna'ya komşu olacak o kişi sensin çünkü."

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Tesadüfler, kaderin sessiz hamleleridir.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları