◭

Bölüm Şarkıları:

Pera - Uyu Bebeğim

Pera - Yakarsa Dünyayı Garipler Yakar

Natalie Taylor - Surrender

◭

Minik parmakları arasında tuttuğu plastik kaseye kumları doldururken parmakları arasından kayıp giden kum taneleri tenini gıdıkladığı için kısık sesle kıkırdadı küçük Turna. Beyaz kot pantolonunun kirlenmiş olması, büyüdükçe koyulaşacak olan fakat şimdi altın sarısı saçlarının arasına yaprakların karışması, beyaz teninde çamur lekelerinin olması onu endişelendirmek yerine sadece mutlu ediyordu.

Fulya ise karşısında kumdan bir ev yapıyordu ikisine. Burada kalacaklardı artık. Ayrılmak yoktu, ayrı uyumak, ayrı sofrada yemek yemek yoktu. Bu çatının altında artık sadece ikisi yaşayacak, zorba arkadaşlarından, ailesinin sorunlarından uzaklaşacak ve nefreti daha bu yaşta tatmasına rağmen sevgiyi de kendisine aşılayan Turna'yla beraber sadece sevgi ve şefkat ile yaşayacaktı.

"Panjur istemem Fulya." dedi Turna, pembe dudaklarını büzerek. Elinin tersiyle yanağına düşen saçları geriye iterken yanağını da çamura bulamıştı. "Beyaz perdelerimiz olsun ama hiç karanlıkta kalmayalım. Panjur olunca..." Yutkundu. "Her yer kapkaranlık oluyor."

Fulya da sarı saçlarını geriye doğru atıp yeşil gözlerini kardeşine dikti. "Sen nasıl istersen balım." diye mırıldandı. Altında gölgelendikleri kiraz ağacı geçtiğimiz günlerde çiçek açmaya başlamıştı ve ister istemez güçsüz çiçekler yere düşüyordu. Turna bu görüntüyü baharda kar yağmasına benzettiği için gözlerini ağacın dallarına doğru kaldırıp kocaman tebessüm etti.

Hayal gücünün sınırları olmazdı. En olmadık yerde, en imkansız insanla, en çok istediğin zamanda bir araya gelebilirdin. Parmaklarındaki toprağa kir demek yerine, akşam yemeklerinden sonra yiyecekleri pasta diyebilir; bir yığın çamur da birikinti yerine sıcak bir yuvaya evrilebilirdi.

"Uyuya mı kaldı?" diye sordu Yekta. Kahve gözleri, masasına kollarını yaslamış ve başını da kolları arasına koyan kadının masum yüzünde dolandı birkaç saniye. Yanağına düşmüş saçı geriye doğru çekmek istedi, yapmadı. Zahir'e bakıp "Ne yapalım? Uyandırayım mı?" diye sordu fısıltıyla. Zira bu şekilde uyumaya devam ederse hem boynu hem de kolları tutulacaktı.

"Yok yok, koltuğa taşıyayım ben." Zahir, masasından kalkıp Turna'yı kucağına aldı ve hobi alanındaki koltuğa sakince yatırdı. Turna, oldukça yorgun olduğu için taşındığını hissetmemiş, rüyasından uyanmamıştı.

"Fulya..." Minik parmaklarını plastik kaseye koyduğu kumların üzerine bastırıp düz bir zemin oluşturuyordu Turna.

"Balım." dedi Fulya sevecen bir ses tonuyla. Turna, daha kimseye söylemese de bu diyaloğu her şeyden çok seviyordu. Fulya'nın bir abla gibi kendisiyle şefkatle konuşması, onu çok mutlu ediyor ve hayatındaki tek beyaz leke olarak gördüğü kardeşini tanıdığı için kendisini çok şanslı hissediyordu.

"Ben bir kuşmuşum." dediğinde Fulya kıkırdamıştı. Gözlerini Turna'ya çevirmeden çamurdan evlerini yapmaya devam ediyordu. "Babam öyle söyledi..." Minik dudakları arasından çıkan üç kelimenin ardında saklı olan burukluğu hissetmişti Fulya. Konuşmadı. "Turna kuşları göç edermiş... Ben de gidecekmişim."

Gözlerini tekrar kiraz ağacının dallarına çıkardı Turna ve dalların arasındaki boşluktan gökyüzünü görebilmeye çalıştı. Bulutsuz gökyüzünde uçan birkaç kuşu görebilmişti fakat gözüne hiç Turna kuşu çarpmadı. "Bataklıkta yaşarmış Turna kuşları. Babam, öyle söyledi bana." Gözleri konuştukça sulanıyordu ve Fulya'ya göstermemek için çetin bir mücadele veriyordu.

Çünkü Fulya ağlamazdı. O, asfalt zemine düşse bile, dizlerinden kanlar aksa bile bir kez olsun ağlamamıştı. Ama babası gelir, Fulya'yı yerden kaldırırdı zaten. Ellerini okşar, yara aldığı yerleri öperdi. Bir insan böyle bir sevgi görünce neden ağlasın ki? Ama Turna, eline taş sürtse canı yanar, gözleri sulanırdı. Bu yüzden kendisine kızar, herkesin içinde ağlamamak için kendini var gücüyle sıkardı. Gözyaşlarını gören babasının ona sessizce bakmamasını isterdi. Konuşsun, ellerindeki kiri temizlesin isterdi. Sadece isterdi.

"Eğer sen göç edersen," Gözlerini Turna'ya çevirdi Fulya ve minik bir tebessüm kondurdu dudaklarına. "Beni de sırtına alırsın, beraber bataklıkta yaşarız."

"Benimle sadece sen gelirsin." dedi Turna ve pastasını yapmayı bırakıp Fulya'nın yanına gitti. Fulya'nın artık kendisine kısa gelen ve bileklerinin üzerinde biten çiçekli kot pantolonunun örttüğü bacağına başını yasladı ve toprak zemine uzandı. Turna'nın üzerindeki kıyafetler yeni alınmıştı ama üzerini batırıyor olması onu yine endişelendirmemişti.

Fulya ise, öne eğilip bacaklarına yatan kızın alnına bir öpücük kondurdu. "Ben sana yeterim, balım." dedi sekiz yaşındaki bir çocuğun sahip olmakta zorluk çekeceği bir olgunlukla.

Turna'nın gözünden firar eden ve küçük yastığa damlayan gözyaşını kimse görememişti.

Saat geç olmuş, Meydan'da sabahtan beridir çalışan Akasya ve Zahir, evlerine gitmek için ceketlerini giymeye başlamıştı. Yekta ise kırmızı bölgedeki dolabına eşyalarını sessizce yerleştirmeye devam ediyordu. Bazı aletlerin temizlenmesi gerektiği için kenara ayırıyor, yeni gelen aletleri de özenle yerine asıyordu. Bu iş için doğru bir zaman değildi fakat Yekta evine gitmek istemiyor, Meydan'da kalabilmek için kendisine bir uğraş arıyordu.

Zahir ve Akasya, Meydan'dan çıktıktan sonra Laura da odasından çıktı. Siyah kaşe kabanını üzerine giyerken Yekta'nın yanına doğru gidiyordu. Yekta, kahve gözlerini kadına dikip hafif bir tebessüm etti. "Daha işin bitmedi mi?" diye fısıldadı Laura.

"Hayır, yeni gelen paketler oldukça karmaşık paketlenmiş." diye bir yalan uydurdu. Oysa paketleme bölümündeki her eleman, cins cins, uzunluk uzunluk ölçer ve dikkatle paketlerlerdi teçhizatları.

"Öyle mi?" diye sordu Laura yapay bir şaşkınlıkla. "O zaman sana kolay gelsin." diyip göz kırptı ve saçlarını kabanının içinden çıkartırken "Turna uyanırsa beraber dönersiniz o zaman siteye." diye ekledi.

Adam da umursamaz bir tavırla başını salladı ve "Uyanması çıkışıma denk gelirse gideriz tabii." dedi.

Laura sessizce Meydan'dan çıktığında Yekta da daha fazla rol kesmenin mantıksız olacağını düşündüğü için elindeki aletleri yavaşça dolaba tıkıp tekli koltuklardan birine oturdu.

Sabah Meydan'a geldiğinden beridir Turna'ya gözü kayıyor, kah onun kahkahalarını kah Zahir ile olan atışmalarını, kah Akasya'ya sergilediği dostane tavırları izliyordu.

Bugün sabah saatlerinde yapılan toplantı, oldukça hararetli geçmişti. Laura, Yönetim Kurulu'nun aldığı kararları ekibe anlatmıştı ve Zahir kendisine engel olamadan ağız dolusu sövmüştü kurula. Turna'yı direkt Yergahva'ya gönderme fikri çok riskli ve tehlikeliydi. Bunu Yönetim Kurulu'nun umursamaması ve Turna'yı bir oyuncaktan ibaret görüyor olması sinirlenmesine sebep olmuştu.

"Turna, Yergahva'ya tek başına girmeyecek!" demişti sert bir tonda. Laura'nın öfkeli bakışlarına aldırmayıp Turna'ya gözlerini çevirmiş ve "Tek başına bu kadar ağır bir yükü kaldırmana müsaade etmiyorum, duydun mu beni?" diye eklemişti.

Turna ise oldukça sakin karşılamıştı bu durumu. Konumunu ve görevini biliyordu ve en önemlisi de bazı gerçekleri görmezden gelmiyordu. Şehre girebilecek tek kişinin kendisi olduğu gerçeği gibi. Fulya'yı kurtarabilecek tek kişinin kendisi olduğu gerçeği gibi.

Yekta ise onunla defalarca konuşmak istedi. O geceyi sormak, "Bak, o gece düşürdüğün broş bende." demek istedi ama ne konuşmaya ne de boynundaki kolyeyi kaybetmeye cesaret edemedi. Kolye yaptığı broşu çok seviyordu çünkü. Tam kalbine denk gelen Turna kuşu, kalbine yerleşmiş her acıyı kanatları altına alıp kendi yükünü hafifletiyormuş gibi hissediyordu.

Bu his, onun için tarif edilemeyecek kadar güzel; kaybetmesine göz yumamayacak kadar özeldi.

Bir yandan da Akasya ve Zahir yüzünden Turna ile bir an bile yalnız kalmamıştı. Turna'nın gözlerindeki hırsa anbean şahit olmuştu ve gidip onunla konuşmak yerine onu sessizce tanımaya adamıştı bugününü. Çaresiz hissettiğinde saçlarını sağa doğru savuruşunu, stres altındayken parmaklarının masaya senkronize bir şekilde vuruşunu ama her şeye rağmen de yüzündeki o samimi gülüşü hiç silmeyişini izlemişti.

Gözlerini pencereye çevirdi ve lacivert renge bürünmüş gökyüzünü izlemeye başladı. Zihni sekiz yaşındaki günlerine gitmiş, camdan tavanında geceyi saatlerce izleyen o yalnız çocuğu tekrar yâd etmişti.

Turna ise saatlerdir ekibindeki herkesin çıkardığı seslerden değil de birkaç dakikadır Meydan'a hüküm süren sessizlikten rahatsız olmuş gibi gözlerini araladı. Saatlerdir uyuduğu için gözlerinin içi acıyordu ve başına ince bir sızı saplanmıştı.

Zihninin yerine gelmesi için birkaç saniye bekledikten sonra kirpiklerini birkaç kez kırpıştırıp etrafa bakındı. Kimsenin kalmadığını, sadece Yekta ile olduğunu ve adamın da gözlerinin gökyüzüne sabitlendiğini gördü.

"Uyumuş muyum ben?" diye mırıldandığında koltuktan kalkıyordu ve Yekta da gözlerini kadına çevirmişti. Dağınık saçlarını geriye doğru atışını, sol yanağına kazınmış yastık izini sessizce izledi ve sessizliğin doğru olmadığına karar verip "Evet, bayadır uyuyorsun." diye cevap verdi kadına.

Açılmakta zorluk çeken gözlerine yenik düşüp başını koltuğa yasladı ve tekrar gözlerini kapattı. Yekta da gözlerini tekrar gökyüzüne çevirmişti çünkü kadını izlerse yanlış anlaşılacağını düşünüyordu. Fakat baktığı gökyüzünde bile yine Turna'nın silueti vardı.

"Sen neden gitmedin?" diye sordu Turna gözlerini açmadan.

Yekta'nın bu soruya doğru bir cevap verme imkanı yoktu çünkü yanıtı kendisi de bilmiyordu. Evet, gitmek istememişti ve sonuç olarak da gitmemişti.

"Senin uyanmanı bekledim." Gerçekten onca ihtimal arasından çekip çıkardığı cevap bu muydu? Daha dudakları kapanır kapanmaz pişman olmuştu ama artık elden bir şey gelmiyordu. "Bir Zero vakasını daha kaldıramayız sonuçta." diye ekledi alaycı bir tonda. Lakin sesinde gizlediği endişeyi, her uzvunda hissetmişti.

Bu endişe, Turna'ya özel bir şey değildi. Onun hassas bir kalbi vardı. Kimse zarar görmesin, zarar verenler de kendi sonlarını kendi elleriyle yazsın isterdi. Herkesi korumak, elinden geldiğince insanlara yardım etmek isterdi hep. Annesi ve babası ona böyle öğretmişti.

Turna ise aklına tekrar düşen Zero yüzünden iki gündür kaburgalarında hissettiği ve kalbine zarar veren o baskıyı tekrar hissetti.

"Zaman Sıfır'ı gösterdiğinde geleceğim."

"Bir hiç olacaksın Yergahva'da."

"Silik bir beyaz nokta iken, büyüyüp gökkuşağı oluşturan saf bir beyaz ışık olacaksın."

Fulya ile konuşması gerekiyordu ama o telefonlarını hâlâ yanıtlamamakta ısrarcıydı. Gerisinde kırık bir kalp bıraktığından habersizdi Fulya. Konuşmadıkça kadını bataklığa sürüklediğinin farkında değildi ve farkında olmayışının farkındalığı Turna'ya ağır geliyordu.

Çocukken her yarasını saran, ona şefkati öğreten kardeşinin şimdi kendisinden uzaklaşıyor olması kalbinde keskin bir sızıya sebep oluyordu. Burnunun direği sızlıyor, gözleri anında sulanıyordu. Güçsüzleşiyordu işte. Nasıl güçlü kalınacağını öğreten kardeşi ondan uzaklaştıkça Turna da bildiği her şeyi unutuyordu.

"Omuzlarına bırakılan yük fazla." dedi Yekta kadına bakmadan. Turna ise gözlerini açıp gökyüzünü izleyen adama baktı. Hafiften çıkan sakallarına sokak lambasının düşürdüğü gölgeleri, kirpiklerinin kaşına değmesini, kahve gözlerin karanlıkta bile parıldamasını izledi. "Elimden geldiğince yükünü taşımaya hazırım." diye devam etti sözlerine Yekta.

Turna yaşadığı şaşkınlığın yüzüne yansımasına engel olamadı ve kaşlarını çattı. "Yani, çok olmadı tanışalı. Haklısın böyle bakmakta." Kadına bakmasa bile yüz ifadesini tahmin etmişti. "Ama bir insana böyle bir yükün bırakılması doğru değil." Gözlerini sonunda kadına çevirince aralarındaki mesafeye rağmen bakışlarındaki samimiyeti çok net hissettiler. "O yüzden, ben de, ekiptekiler de bu yükü seninle taşımak için her şeyi yapacağız." Gülümsedi. "Yalnız değilsin yani." diye mırıldanıp göz kırpınca Turna da içten bir tebessüm etti.

Büyülü bir kelimeydi yalnızlık. Kimisinin tercihi, kimisinin bedeli olurdu. Kimisini yeniden var eder, kimisinin de ruhunu içten içe kemirip bir hiçe çevirirdi. Ve bazen öyle anlar gelirdi ki, hem gözlerde gözyaşına hem de dudaklarda bir tebessüme sebep olurdu. İşin büyüsü de buydu.

Koltuğa iyice yayılıp pencereye tekrar çevirdi gözlerini Yekta. Konuşmak, onu tanımak için sorular sormak, belki dostça bir yemek yemek için teklifte bulunmak ya da en basitinden eve yürümek için bir şeyler yapmak istiyordu ama dudaklarına vurulan kilide bir türlü anlam veremiyordu.

Sustukça daha çok şey anlatmaya başladığının farkında değildi.

"Yıldızları sever misin?" diye sordu Turna, bacaklarını karnına doğru çekip adama doğru dönerek. Yekta ise gülümsedi ve başıyla onayladı. Her küçük çocuğun gökyüzüne baktığında düşlediği gibi hep gökyüzüne çıkmak, oraları görmek istiyordu ve babasıyla günlerce uğraşıp odasının çatısını tamamen camla çevrelemişti. O geceleri, bir daha göremeyeceği o yıldızları çok özlüyordu Yekta.

"Ama buradan izlenmez ki." dedi Turna sevecen bir ses tonuyla ve ayağa kalktı. "Seni çok seveceğin bir yere götürmemi ister misin?" diye sordu sandalyesine astığı ceketini üzerine giyerken. Yekta kaşlarını çatıp şaşkınlığını dile getirse de bu teklifin oldukça cazip olduğunun da farkındaydı. Bu yüzden minik bir heyecan hissetse de sakince yerinden kalkıp portmantodaki deri ceketini üzerine giydi. Beraber Meydan'dan çıktılar.

Kadıköy'ün gece artan kalabalığı yerli yerindeydi. İkisi de bu kalabalıktan rahatsız olmak yerine, insanların telaşını, mutluluğunu, garip atışmalarını izlerken mutlu olmuştu. Dar sokaklar dükkanların ışıklarıyla renk renk aydınlatılmış, tatlıcıların önü tıklım tıklım insan doluydu. Kahkahaların birbirine karıştığı, yüzlerin seçilemeyecek kadar fazla olduğu sokaklardan sessizce geçmeye başladılar.

Turna, adamın kendisine duyamayacağını düşündüğü için parmak uçlarında yükselip "Kadıköy'ü en çok bu saatlerde seviyorum!" dedi ve kocaman gülümsedi. Yekta, kahve gözlerini kadının bal rengi gözlerine çevirdiğinde o iki irisin parıl parıl parladığını gördü ve kalbindeki garip teklemeyi anında hissetti.

Gözleri... Gözleri çok güzeldi.

"Tam bir ev kuşu tipi var ama sende." dedi Yekta da gülümseyerek. Kalabalık yavaş yavaş arkalarında kalıyordu ve ara sokaklara girmeye az kalmıştı. Fakat Turna aniden bir tatlıcının önünde durup dört porsiyon tatlının paket yapılmasını söyledi satıcıya. Bu dükkan, sürekli geldiği dükkan olduğu için adam zaten onların tatlısını ayırmıştı ve o paketi almak için içeriye geçmişti.

"Karmaşık bir ruh halim olduğu doğrudur." dedi Turna ve göz kırptı. Adamın uzattığı poşeti aldıktan sonra "Teşekkür ederim Selim abi!" diye bağırdı kalabalıkta kendi sesini duyurmak için. Selim, elini kalbine götürüp başını hafifçe eğdi ve Turna'nın verdiği parayı alıp diğer müşterilerle ilgilenmeye başladı.

Yekta ise neden dört tatlı aldıklarını bilmiyor fakat tutup da kadına sormuyordu. Şu dili sahiden ne zaman tam anlamıyla çözülecekti?

Beş dakika süren yürüyüşleri, Devrim'in sokağına girmeleri ile sonlanmıştı. Turna bilindik yolları büyük bir rahatlıkla yürüyordu. Sokak tekin değildi, köşede gazete sarılmış içki şişelerini birbirine tokuşturan, yüksek sesli kahkahalar atan adamlar vardı fakat hepsi Turna'yı görünce başlarını saygıyla eğip işlerine devam etmişlerdi. Bu, Yekta'yı biraz şaşırtsa da aynı zamanda da hoşuna gitmişti.

Turna, değişik bir kadındı. Hareketleri öngörülemez, nerede ne tepki vereceğini sezemezdi kimse. Ve bu, başkalarını tereddüte sürüklerken Yekta'ya keşfedilmemiş bir hazinenin incelenmesi sırasında duyulan heyecan gibi bir his bahşetmişti.

Onu tanımak istiyordu. Onu hissetmek istiyordu.

"Ben geldim!" diye neşeyle bağırdı Turna ve yer yer küflenmiş, kepenkten oluşan kapıdan Devrim'in evi olan garaja girdi. Devrim, kirli yatağında yatıyorken kadının geldiğini görünce hemen ayağa kalktı ve kahkaha atarak kadının yanına geldi.

"Arayı hiç bu kadar açmamıştın, merak ettim seni!" dedi Devrim babacan bir ses tonuyla.

Devrim, kırk sekiz yaşında saçlarına aklar düşmüş bir adamdı. Herkes tarafından sevilir, sayılırdı da. Elinden geldiğinde sokak çocuklarına babalık yapar, gerektiğinde de Turna için tekin olmayan sokaklara girip bilgi toplardı. On sekiz senedir ise bu sokakta, bu garajda yaşadığı için artık bu sokağa "Devrim'in Sokağı" derlerdi.

"Kusuruma bakma Devrim." dedi Turna ve adamın yavaşça açtığı kolları arasına girip ona sıkıca sarıldı. "İşler pek yolunda değildi." Devrim, bir problem olduğunu fark etmiş, gözlerini de şüpheli bir edayla kadına dikmişti. Lakin Turna'nın yüz ifadesine bakınca bu konuyu konuşmak için uygun bir ortamda olmadıklarını anlamıştı.

Devrim'den gözlerini ayıran Turna, hemen yanındaki Yekta'yı işaret etti. "Onu bunu geç de, seninle birini tanıştırmak istiyorum." dedi.

Yekta yutkunmadan edemedi çünkü Turna bilmese de, Devrim ile zaten tanışıyorlardı. Üç hafta önce Turna'nın başlattığı yangını söndürürken ilk kez konuşmuşlardı ve birbirlerini de sekiz aydır tanıyorlardı.

Üzerine giydiği siyah gömleğin yakaları sanki boğazına daha çok baskı uygulamaya başlamıştı.

"Ah!" dedi Devrim ve topal adımlar atarak adamın karşısına geçti. "Yekta oğlumu zaten tanıyorum!" dedi titreyen işaret parmağını adama doğru birkaç kez sallayarak. Turna kaşlarını çatarak Yekta'ya bakarken Yekta da yüzünü biraz buruşturup kadına döndü.

O geceyi kadına tekrar hatırlatmak için can atıyorken şimdi suskunlaşmasını da anlayamıyordu.

"Nereden tanışıyorsunuz? Yekta İstanbul'a geleli çok olmadı." dedi Turna kuşkuyla.

"Üç hafta önce," Devrim, tam konuya girecekti ki garajın kapısının önünde o belirdi ve Turna'yı görür görmez ona doğru koşmaya başladı.

"Turna!" diye sevinçle bağıran çocuğu gören Turna da kocaman gülümseyip çocuğu kucağına aldı. Toz ve kir bulaşmış saçlarına kocaman bir öpücük kondurdu. "Seni özledim." diye mırıldanan çocuğa daha sıkı sarıldı.

"Ben seni daha çok!" diye mırıldandı ve bir eliyle çocuğun belini tutarken diğer eliyle de yüzüne düşen kömür karası saçlarını geriye doğru attı. "Özlediğinde evime gel diye kaç kez diyeceğim, bücür!" diye de ekledi kaşlarını çatarak.

Lâl, kadının kolları arasından inince Turna da dizleri üzerine çöküp onunla aynı boya erişti. "Kitaplarım bitti zaten. Yarın Devrim ile gelmek istiyordum sana. Senin sokakta olduğunu söylediklerinde de hemen koştum geldim!" dedi nefes nefeseyken. Uzun süre konuşmak, sekiz yaşındaki birine göre zor bir eylemdi ve Lâl de hızlı konuştuğu için nefessiz kalmıştı.

"O zaman yarın kahvaltıya gel, Lâl." dedi ve kızın uzun saçlarını tekrar okşadı. Kömür karası saçlarıyla, masmavi gözleriyle, yüzünde birkaç çöp lekesi olmasına rağmen çok güzel bir çocuktu.

Annesi tarafından Devrim'in kapısına bırakılmıştı doğduğu gün. On altı yaşındaydı Turna, Lâl ile tanıştığında. Devrim'in evine tesadüfen uğradığı bir sabah vaktinde, pembe kundağına sarılmışken uyuduğunu görmüştü ve soğuktan ölmesinden çok korkmuş, hemen gece içtiği içkiler yüzünden sızmış Devrim'i uyandırıp ateş yakmışlardı tenekenin içinde.

O günden beridir hem Devrim'e hem de Lâl'e çok yakın oldu Turna. Okul çıkışında buraya gelir, Lâl ile ilgilenirdi. Ayrıca Devrim'in bulduğu bir süt annesi vardı o zamanlar. Ellerinden ne geliyorsa yaptı sokaktaki herkes. Kimisi eski gömleğini çıkartıp Lâl'in yorganı yaptı; kimileri de saatlerce mendil satıp bez ve mama aldılar küçük kıza.

Turna da babasından aldığı yüklü miktardaki harçlıklarını hep Lâl için harcıyordu. Üç çikolata almak yerine Lâl'e mama alırdı ve bu onu çok mutlu ederdi. Bebeklik kıyafetlerini annesinden bir bahaneyle alır, Lâl'e giydirirdi. Küçükken saçlarına taktığı tokaları çatı arasından bulur ve Lal'in saçlarına takardı.

Sekiz sene böylece akıp geçti. Turna Birim'in eğitimlerine katıldığı günlerde uğrayamaz olmuştu ve bu sefer de Devrim ve Lâl kendisine gelirdi. Turna'nın babası, Devrim'den hoşlanmadığı için onu evin önünden bile geçirtmezdi fakat Turna ne yapar eder onlarla buluşacak bir vakit bulurdu.

Evindeki soğuk duvarları aşıp da tenekenin içindeki alevlere sığındığı her an, Turna'nın karakterinin ilmek ilmek işlendiği zamanlardı. Ve en önemlisi de hayatı öğrenmişti bu küflü duvarlarla çevrili garajda. Devrim ile öğrendi insanlara saygılı olmayı. Devrim ile keşfetti ilk kuşunu. Ve yine, Devrim ile hissetti ilk baba şefkatini.

Bu yüzden Turna için Devrim ve Lâl'in yeri tarif edilemez, yerine başka bir sevgi de konulamazdı.

"Seni biriyle tanıştırmak istiyorum Lâl." dedi Turna ve eliyle arkasındaki Yekta'yı işaret etti. Yekta, sıranın kendisine geldiğini anlayınca Turna gibi diz çöktü ve Lâl'in mavi gözlerine bakıp sıcak bir tebessüm etti.

"Merhaba, Lâl." dedi Yekta ve kıza elini uzattı. "Ben Yekta."

Lâl, minik parmaklarını birbirine dolayıp utangaç bir tavırla yerinde hafifçe sallandı. "O iyi biri mi?" diye fısıldadı Turna'ya dönerek. Turna ise pembe dudaklarına minik bir tebessüm kondurdu ve "İyi biri." diye fısıldadı.

Yekta'nın ensesinden başlayıp parmak uçlarına kadar ulaşan bir sıcaklık peyda oldu fakat bunu belli etmeden Lâl'in kendisine uzattığı elini tuttu. Neydi bu? Bir çocuk şefkati mi yoksa yüreği geniş bir ruhun sıcaklığı mı?

"Hoş geldin." diye mırıldandı Lâl, utangaç bir tavırla ve Yekta'ya doğru bir adım atıp yavaşça kollarını adamın boynuna sardı, başını adamın omzuna yasladı. Yekta şaşkındı. Turna gibi, sevgisini de neşesini de gizlemiyordu bu minik kız çocuğu ve böyle şeylere alışık olmadığı için sürekli afallıyordu.

İnsanlığın geldiği son noktada ne duygular açığa vuruluyordu ne de nefret saklanıyordu benliklerde. Öyle alışmıştı ki gizli saklı, içten içe yaşanılan sevgiye, şimdi göstermekten çekinilmeyen bu saf duygular, adamın kalbine ince bir sızı olarak yansımıştı.

Lakin, o ince sızıyı ört bas edecek bir sıcaklık da yayıldı her uzvuna. Şefkati hissetti minik kollarda.

Lâl'e sıkıca sarıldı ve birkaç saniye süren büyülü anın doyasıya keyfini çıkardı. Küçük kollar bedeninden ayrıldığında da Lâl, minik adımlar atarak Turna'nın yanına gitti ve başını kadının omzuna yasladı.

"Sana minik bir sürprizim var." diye mırıldanan Turna'ya döndü Lâl ve kadının elindeki poşeti görür görmez de yerinde zıplamaya başladı.

"Bana tatlı mı aldın?!" diye neşeyle bağırıp kadına doğru ilerledi ve minik kollarını ona sardı.

"Evet, bücür! Hem de en sevdiğin tatlıyı koymuş Selim abi. Bak!" dedi ve poşetin içinden özenle tatlıları çıkartmaya başladı. Devrim de ilerideki küçük mutfağına doğru ilerleyip dört tane kaşık aldı ve üçlünün yanına geldi.

"Hadi, koltuklara oturun çocuklar." dedi orta yaşlılığın ona biçtiği kalın, yorgun bir tonda. Lâl, kollarını ve bacaklarını Turna'ya sıkıca sardığı için tatlıları Yekta taşımak zorunda kalmıştı. Garajın içine girdiklerinde de Devrim ışıkları açmıştı ve Yekta, garajı daha net inceleme fırsatı bulmuştu.

Küçük bir yerdi. Sol duvarda dört kapaklı bir mutfak dolabı, onun hemen yanında çamaşır makinesi; garajın ortasında da bir üçlü, bir ikili, iki tekli koltuk ve ortasına konulmuş tahtadan bir sehpa vardı. Giriş kapısının önünde Devrim'in yatağı vardı ve Lâl de, ortaya kurulmuş sobanın hemen yanındaki ikili koltukta uyuyordu.

Ayrıca girişin tam karşısında da demirden bir merdiven vardı ve oradan çıkıldığında da karşılarına garaja bakan bir balkon çıkıyordu.

Yekta, buraya kelimenin tam anlamıyla bayılmıştı. İçeri girer girmez bile samimiyeti, huzuru hissetmişti kalbinin ücra köşelerinde. Sobanın içinde çıtırdayan odun sesleri kulaklarına doldukça çocukluk anıları aklına düşmüş, derin ve içli bir nefes çekme ihtiyacı duymuştu.

Lâl, Turna'nın kucağına; Turna da ikili koltukların balkona bakan tarafına oturmuştu. Yekta ve Devrim de tekli koltuklara oturdular.

"Kitabı beğendin mi?" diye sordu Turna, Lâl'in tatlı paketini açarken. Lâl de heyecanını gizleme amacı gütmeden minik parmaklarıyla oynayarak kadının paketi açışını izliyordu.

"Küçük kurbağanın gölde yalnız başına kalması beni üzdü Turna. Keşke bir şansı olsaydı da, kelebek ile beraber o ürkütücü ormandan kaçabilselerdi."

Yekta, yüzünde minik bir tebessüm ile ikiliyi izliyor, onların büyüsüne kapıldığından habersizce düşüncelere dalıyordu. Onlarla saatlerce böyle kalmak, onların konuşmalarını ve yaptıklarını izlemek istiyordu. Bu hislerine ortak olan diğer kişi de elbette Devrim'di.

Lâl ve Turna, onun en kıymetli varlığıydı. Şu çivisi çıkmış dünyada, gözleri önüne serilmiş en güzel, en büyülü manzara onlardı onun için.

"Kurbağa, gölden çıksa yaşayamazdı. Ormandan dışarı çıksa ölürdü Lâl ve bazen, ayrılık en doğru seçimdir." Kızın kömür karası saçlarını geriye doğru atıp alnına büyük bir öpücük kondurdu. "Bu hikaye, sana verdiğim kitaplar arasında sonu kötü biten ilk kitaptı. Bunun için üzgünüm ama hayatın toz pembe bulutlardan ibaret olmadığını biliyorsun zaten." dedi ve sıcak bir tebessüm ederek baktı kızın mavi gözlerine.

Lâl de tatlısından bir kaşık alıp çilekli krema bulaşan dudaklarına bir gülümseme kondurdu ve kadına, her zamanki gibi şefkatle ve çocuksu bir sevgiyle baktı.

"Sen de koşuyor musun, Yekta abi?" diye sordu küçük kız. Sonunda gözlerini Yekta ve Devrim'e çevirebilmişti. Yekta ise, bu sorunun ne için sorulduğunu anlamamış ve kaşlarını çatarak Turna'ya bakmıştı. Kadın ise gülümsüyordu çünkü Lâl'in saha görevlerine "koşu" demesi, ona da komik geliyordu.

"Hayır, bücür. O çilingir." diye yanıtladı Lâl'i Turna. Devrim de şuh bir kahkaha atıp sessizliğini bozmuştu.

"O ne bilmiyorum ama havalı bir işin varmış." dedi Lâl. Bu Yekta'yı güldüren bir cümleydi çünkü Turna'nın işini tiye alması ufacık da olsa sinirlerini bozuyordu.

"Bunu ona da anlatsan çok iyi edersin." dedi Yekta ve Turna'ya imalı bir bakış atmıştı. Turna ise beyaz dişlerini göstererek, gözlerinin kısılmasına sebep olacak kadar gülümsedi. Yekta ile uğraşmak hoşuna gidiyordu ve bu işin bir sonu yok gibi görünüyordu.

"Senin uyku vaktin gelmiş bücür!" dedi Turna ve Lâl'in saçlarından tekrar öptü. "Devrim yatırsın hadi seni." dedi ve yanaklarını bir kez öpüp kocaman gülümsedi ona. Lâl de, yarın sabah kahvaltıya geleceklerinin sözünü vermiş ve Devrim'in elinden tutarak sobanın yanındaki koltuğa yatmak için ilerlemeye başlamışlardı.

Turna, ayağa kalkıp sağ duvarda duran dolaptan Lâl'in çarşaf ve yorgan takımını çıkardı. Kadını bekleyen Devrim ise bu sırada küçük kızın kömür karası saçlarını örmekle meşguldü. Koltuğu bir yatağa çevirdikten sonra Devrim kızı kucağına aldı ve yatağına özenle yatırdı.

Küçük kız, mavi gözlerini Devrim'den bir saniye bile ayırmıyor, dudaklarına yapışmış şefkatli tebessümün adamın kalbine işlemesine izin veriyordu.

Bu büyülü görüntü, hem Yekta'nın hem de Turna'nın gözlerinin dolmasına sebep olmuştu çünkü kalplerine ev sahipliği yapan bu huzurlu anlar, senelerdir yoksun oldukları bir şeydi. Turna'nın soğuk elleri sanki şimdi buz kesmiş, parmakları uyuşmuş gibiydi.

Yekta, kızın Devrim ile gidişini sessizce izledikten sonra efsunlu anlardan sıyrılıp gözlerini kadına çevirdi. Turna da bal rengi gözlerini adama çevirmiş, Yekta'nın kalbini daha çok sarsan buruk bir tebessüm edip hafifçe omuz silkmişti.

Bal rengi gözlerin ardında saklı, pamuklara sarılmayı hak eden kalbinin en derinlerinde büyük bir yaşanmışlık olduğunu anlıyordu adam. Buzdan farksız ellerini saran kimsenin olmadığını, kadının gözlerine baktığında gördüğü boş hislerden de anlayabiliyordu.

Yalnızdı kadın. Kendi hikayesini kendi yazması için yapayalnız bırakılmıştı oysaki. Üşüyordu kadın. Emekleriyle, başarısıyla ilmek ilmek öreceği yorgana sarılmayı bekliyordu oysaki.

Lakin, gözleri... Bal rengi gözleri mutluluk doluydu. Acısını geriye atmış, huzurun ellerinden tutmuştu ve bunu görebilmek, adamı da mutlu ediyordu şimdi. Bu yüzden kadının gözlerine kirpiklerini bir kez bile kırpmadan derin bir şefkatle baktı ve gülümsedi.

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Ve sen, yolunu kaybetmiş bir bedevi gibi ıssız bir çölde, ölmek üzereyken gördüğüm bir serap gibiydin. Ve yine sen, etrafını cehennem sarmışken elleri buz tutan kadın, kalbime tekrar cenneti bahşettin.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları