◭

Bölüm Şarkıları:

Message To Bears- You Are a Memory

Grandson - Falling

James Arthur- Impossible

◭

Kucağında bir bez bebek, ayaklarında pembe ayakkabıları, üzerinde en sevdiği pembe çiçekli elbisesi, saçlarında ise en sevdiği kirazlı tokası bağlı minik bir kız çocuğu sallanıp duruyor bir salıncakta. Etraf kimsesiz, gece serilmiş gökyüzüne. Bir köpeğin havlaması kulaklarında, ağaçların tepesinde gezen bir kediyi işitiyor kulakları.

Bez bebeğini sımsıkı tutmuş kollarında. Kimse almasın diye, Fulya görmeden kaybetmeyeyim diye sımsıkı tutuyor minik kolları arasında. Okşuyor da saçlarını sanki kendi saçlarını okşuyorlarmış gibi.

Ayak sesleri duyunca başını kaldırıp bakıyor karşıya. Fulya beliriyor karşısında. Siyah saçları dağınık, üzerindeki montun kolu yırtık. Pantolonuna tozlar bulaşmış, elleri biraz kirli.

"Geç kalmadım, değil mi?" diye soruyor Fulya.

"Sen zamanı iyi bilirsin, Fulya." diye yanıtlıyor Turna. "Asıl ben geç kalmadım, değil mi?" diye ekliyor.

"Kim o kollarındaki?" diye soruyor Fulya. Niye yaklaşmıyor Turna'ya?

"Sana oyuncağımı getirdim," diyor Turna. "Yalnız kalma diye."

"Ben yalnız değilim, Turna." diyor Fulya. Turna'nın yüzü düşüyor. Ailesi olan Turna olsa da ailesinin Fulya'nın yanında olduğu gerçeğini kavrıyor ve minik kalbi ağrıyor. "O bez bebeğe senin ihtiyacın var."

"Ben sana yardım etmek istemiştim." diyor Turna. "Bütün çabam bu yüzden. Bu karanlık sokakları sırf sana bu bebeği verebilmek için adımladım. Hiç korkmadım. Ölmek üzereydim ama sana geleceğim diye hiç pes etmedim."

"Ben olmam gereken yerdeyim," diyor Fulya. Siyah saçlarının rengi değişiyor. Platin bir sarıya dönüyor. Boy atıyor Fulya, üzerindeki kıyafetler güzelleşiyor. Turna ise salıncakta hâlâ. Üzerinde de pembe elbisesi, saçlarında kirazlı tokası...

"Senin yanına gelmek istiyorum ama ne kadar da uzağız birbirimize?"

"Zaman ayırdı bizi." diyor Fulya. "Ama korkma. Bizi yine zaman bir araya getirir."

"Bu bez bebeği ne yapayım?" diye soruyor Turna. Sarı saçları gıdıklıyor omzunu.

"Benim için çok çabaladın ama bana ulaşamadın." diyor Fulya. "Her şey için teşekkür ederim ama o bebeği alamam. Onu senden alamayacak kadar uzaklardayım."

Gözlerini aralayan Turna, ciğerlerinden gelen birkaç öksürük yüzünden aniden yattığı yerden kalkıp öksürmeye başladı. Onun kollarından tutan Yekta oldu. Ensesinden dökülen saçları geriye doğru atınca Turna daha rahat öksürdü ve ciğerleri normale dönünce başını yavaşça kaldırdı.

Yekta'nın gözlerine baktı.

Yekta, kadının gözlerindeki boş bakışları görünce irkildi ama belli etmedi. Zaman çoktan alıp götürmüştü Turna'nın birkaç parçasını. Elde kalanlar, zaferin küllerinden sıyrılanlardı.

"İyi misin?" diye sordu Yekta.

"Beni," diye mırıldandı Turna. Gerçeklik algısının yerine gelmesini bekledi birkaç saniye. "Beni neden çıkardınız?" Yekta'nın kollarından kurtuldu ve arkasında duran Zero'ya döndü yüzünü. "Çocuk oyuncağı mı bu?" Sesi yükseldi.

"Çocuk oyunlarında ölmek yoktur Turna Yaman." dedi Zero. "Seni kaybetmemek için oyundan çıkartmak zorunda kaldık."

"Bunun kararını ben veririm!" Yattığı yerden kalktı Turna. Gözü kimseyi görmüyordu. Sinirliydi. "Zamanı elinde oyuncak ederken de ölümü çıkardın mı oyundan?!"

"Sen önce bir sakinleşsene," diye yanıtladı Zero. Kaşları çatıldı.

"Neden sakinleşeyim?" diye bağırdı Turna. "Fulya senin yüzünden ölümle her saniye daha çok yüzleşiyor. Sen o kıt aklınla beni oyundan çıkarmadan önce kardeşime biçtiğin hayatın süresini uzattın mı da sakinleşmemi bekliyorsun?" Adamın yakasından tutup duvara savurdu. "Onu kurtarmaya çok yakındım!" Zero doğruldu fakat Turna onu tekrar itti. "Sen ona daha çok zarar vermeden ben onu kurtaracaktım!"

Zero hırıltılı bir nefes aldı ve kıvrılan yakalarını düzeltip çatılı kaşları ardından kadına baktı. "Onu kurtarmaya çok yakın olsaydın Fulya diye birini hatırlayamayacak kadar Sıfır'a yenilmiş olurdun. Sen ise aksine inandığın şeyleri savundun. Çekirdek sana direndikçe sen ona daha çok direndin. Sıfırlar üzerine kurulu bir düzeni kendi inancın olan Birlerle yıkmaya çalıştın. Sen buna mı zafer diyorsun Turna Yaman!"

"Hayır," diye fısıldadı Turna. "Benim neye inandığım kimin umurunda? Ben sadece o düğmeye basan kişiyim. Sıfır'a inanması gereken sensin! Bu oyun senin eserin, o çekirdek senin eserin. Ben neden Sıfır'a inanayım? Ben kimim de çekirdeğe kafa tutayım?"

"İşte kaçırdığın nokta da bu ya zaten!" Sesi yükselen Zero'ydu. "Bütün hesaplamalarımı değiştiren şey, senin bu cümlelerinin arasında yatıyor. Sen kimsin Turna? Sen kimsin de çekirdeği iyileştirmen gerekirken çekirdeği kırıyorsun?"

"Ben hiçbir şey yapmadım!" dedi Turna. Zero kadına doğru hızla gelince Yekta ve Zahir yerlerinden ayrılıp Turna'nın yanına geldi fakat Zero önce davranıp kadının göğsündeki Üç Anahtar Lekesi'nin üzerine parmağını bastırdı.

"Bu mühür bedenine işlendiği andan beridir çok şey yaptın Turna." Zero'nun öfkesi derindendi. Turna'nın ona ihanet ettiğini sezmişti. Amacının çok başka olduğunu da anlamıştı ve ihanetin o tuzlu kokusu ciğerlerine doluyordu. Ellerini titreten öfke, ruhunun ayaklarını geçmişe götürüyordu onu. Farklı gözlerde gördüğü aynı hissi anlamlandırmak kolaydı.

"Oyun mu istiyorsun?" diye sordu Zero. Dudaklarına alaycı bir tebessüm yayıldı. "Bu oyunu da beraber tasarlayalım o zaman!" Üzerindeki ceketi sertçe çıkardı üzerinden. "O yalancı inancını da alıp buradan defolup gidiyorsun." Ceketi gelişigüzel fırlattı. "Sen Sıfır'ın gücüne inanmadıkça, Üç Anahtar Lekesi'ni benim lehime kullanmaya başlamadıkça bu odaya adımını bile atmayacaksın!" Cebinden telefonunu çıkardı ve güvenliğin numarasını tuşlayıp telefonu cebine geri koydu. "Fulya da sen direndikçe ölüme yenilmeye devam edecek!"

Turna, adamın üzerine atılmak için kolunu kaldırdığında Zero o eli havada yakaladı ve kadını kendisine çekip öfke saçan gözlerini kadına dikti. "Onu öldürmek için tek bir saniye bile düşünmeyeceğimi anlıyorsun, değil mi Turna?"

Turna, adamın kavradığı elini kurtarmaya çalıştı ama Zero'daki güce karşı koymak neredeyse imkansızdı. Şu an gözlerine baktığı adam, onu tanıdığı zamandan beridir gözlerine baktığı adamla aynı değildi. Bu adam Zero'ydu ama özü Yergahva'ya ait olan Zero'ydu.

Onunla tanışmak tehlikeliydi. Onunla konuşmak riskti. Onunla oynamak, ölümdü.

"Onun canına vereceğin en ufak bir zararda burayı senin başına yıkmazsam, bu lekeyi derimden söküp ellerine vermezsem benim de adım Turna değil." Öfkeyse öfkeydi. İhanetse ihanetti. Hem Zero hem de Turna eşitti.

"Ben blöf yapmıyorum. Fulya'nın hayatı ellerimin arasında." dedi Zero dişlerinin arasından. Odaya giren güvenlikçiler Turna'nın yanına geldiğinde Turna, Zero'nun kavradığı kolunu kurtarıp arkasındaki adamın suratına dirseğiyle vurdu. Diğer güvenlikçiler silahlarını çıkartıp Turna'ya doğrultunca Yekta, Zahir, Laura, Mehmet ve Akasya aynı anda silahlarını çekip Zero'ya doğrulttular.

Güvenlikçi adamın boynuna kolunu dolayan Turna, adam kolları arasında çırpınırken gözlerini Zero'ya dikti. "Yergahva'nın kaderi de benim inancıma bağlı." Adamın boğazını daha çok sıktı, Zero'nun gözleri adamına kaydı. "Bu odada blöf yapmayan tek kişi benim Zero. Onun kılına vereceğin zarar, senelerdir inşa ettiğin bu şehrin cayır cayır yanmasına sebep olur!"

Güvenlikçinin beline sert bir tekme geçiren Turna, adamın yere serilmesini sağladı ve alnına dökülen birkaç tutam saçın ardından Zero'ya baktı. "Oyun mu istiyorsun Zero?! Ben bu şehrin arka sokaklarında büyüdüm! Küçükken oynadığın oyunları ben yarattım ve kardeşimin hayatıyla kumar oynamadan önce şehrin anahtarının kimde olduğuna emin ol!"

Ekibe döndü Turna. Hepsine gitmek için işaret verdiğinde ve herkes kapıya doğru ilerlediğinde tekrar arkasını döndü. Efnan ve Zero'ya baktı. "Ben bu kapıdan ne zaman istersem o zaman gireceğim ve sen de ayaklarımın altına her defasında kırmızı halı sermiş olacaksın."

🕊️

Minibüsle siteye giriş yapana kadar Turna ile kimse iletişime geçmedi. Yorgun gözüküyordu kadın, omuzları çökmüştü ve gözlerini de ekibe hiç çevirmemişti yol boyunca. Camdan dışarıyı izliyor, Yergahva'da geçirdiği anları hatırlıyor ve gerçeklik algısını yitirmemek için direniyordu. Sarı saçlarını tutan tokadan sıkılmıştı ve saçlarını açmıştı. Sarı saçlarına camdaki yansımadan baktıkça o gördüğü kısa sahne gözlerinin önüne gelmişti.

Bu bir rüyaydı fakat gerçeklik payı da vardı. Turna küçükken sahiden o salıncakta sallanmıştı ve Fulya'ya bez bebeği getirmişti ama Fulya bebeği kabul etmemişti babası kızar diye. Sahne değişmişti ama acısı daha derindi bu sefer. Fulya büyümüşken onun neden küçük kaldığını anlayamamıştı mesela. Fulya değişmiş, saçlarını boyatmışken olduğu yerde kalanın kendisi olmasını hazmedemiyordu. Bez bebeğin ikinci kez kendi kucağında kalmış olması onu öfkelendiriyordu.

Öfkelendiği çok şey, düşünmesi gereken çok husus birikmişti. Bir rahat nefes alabilmek için bu kadar mücadele etmekten de yorulmuştu.

Minibüsü kullanan Zahir'di ve ilk önce Turna'nın evinde durmuştu. Turna kimse ile konuşmadan minibüsten inince Laura kadının arkasından bakakaldı. Yekta ise oturmayı bir an bile düşünmeden minibüsten inip Turna'nın yanında yürümeye başladı.

Minibüsün kapısı kapandı. Zahir ciğerlerine çekecek bir nefes almaya çalıştı. Akasya gözlerini Zahir'e dikip öylece baktı adama. Mehmet, Laura'nın bacağına elini koyup, "Şu an ihtiyacı olan tek şey, dinlenmek." dedi. "Ona biraz alan tanı."

Laura adama hak verdi. Evine gider gitmez Fulya'yı arayacak ve sebep olduğu şeyleri ona da anlatacaktı. Günlerdir oyunun dışında kalmayı tercih ediyordu ama en başından beridir kartları dağıtan da kendisiydi. Fulya'nın üzerine gitmek istemiyordu ama artık bir tercihi de kalmamıştı. Turna'nın gözleri önünde solmasına izin vermeyecekti.

Evin kapısını açan Turna, üzerindeki montu vestiyere bırakıp salona doğru adımladı. Yekta da kadını takip etti ve ikisi de gri koltuğun köşelerine oturdular. Güneş batmak üzereydi ve gökyüzünü kaplayan sarı ışık, salona da sızmıştı.

Turna, bir şeyler söylemek istedi. Yekta'yı vurduğu o anı aklına geldikçe cümleleri toparlamayı başaramadı. Yekta konuşmak istedi ama yaşadıkları ve hissettiklerini sindirmek artık onun için de zordu.

"Bir şey söylemeyecek misin?" diye sordu Turna. Dirseklerini diz kapaklarına yaslamış ve gözlerini yerdeki halıya dikmiş olan Yekta, başını kaldırıp kadına baktı. Turna, bacaklarını karnına çekmiş ve kollarını da bacaklarına sarmıştı.

"Çok fazla şey var," diye yanıtladı Yekta. Yorgun olduğu için alnına düşen saçlarını geriye doğru atamadı. "Hangi birinden başlasam diğerlerine ayıp olacak," diye devam etti.

"Ben seni vurmak istedim Yekta," dedi Turna. "Bunun sebebini biliyorsun, değil mi?"

Yekta, kahve gözlerini kadının bal rengi gözlerine dikti. Bir süre konuşmadı. Salonu rahatsız edici bir sessizlik sardı. "Seni vurmak istedim Turna." dedi sonunda. "Bu olayda ikimizin de suçu yok çünkü ikimiz de sözümüzde durduk."

Turna rahatlamak istedi ama başaramadı. Adamın cümlesinin bitmediğini hissetmişti çünkü.

"Ama bu duyguyu hiç sevmedim," diye devam etti Yekta. İşaret parmağını kalbine bastırdı. "Seni o çekirdeğin üzerinde öyle gördüğümden beridir kalbimde beliren bu duyguyu hiç sevmedim."

Turna kaşlarını çattı. Ne demek istediğini anlayamamıştı. Bacaklarını çözüp ayağa kalktı ve Yekta'nın yanına oturdu. İkisi de birbirlerine döndüler ve Yekta, kaşlarını çatarak sözlerine devam etti.

"Ben evden kaçtığımda çok sokakta kaldım. Çok serseri geldi yanıma, çok soyuldum ben. Kazandığım paraları çok çaldılar benden ve çok kez bıçakla, silahla gasp edildim. Ben hiç korkmadım Turna." Adamın elleri yumruk oldu. "Ama seni o şekilde görünce nefesim kesildi." Ayağa kalktı Yekta. "Bu duygunun adını bilmiyorum ama tanımı çok basit. Seni kaybetmekten çok korktum. Beni bu hayatta hiçbir duygu deviremez, ben duygusuz adamın tekiyim diye geçindiğim tüm günleri yerle bir etti bu his."

Ayağa kalktı Turna. Adamın tam karşısına dikildi.

"Beni vurmuş olman umurumda bile değil. Seni kaybetmemek için ben de seni vururdum çünkü. Öyle korkuyormuşum ki seni kaybetmekten, uyandıktan sonra onlarca sahne dönüp durdu kafamda. Seni kurtaramazsam ne yaparım, Zero'yu nasıl ölmekten beter ederim diye düşünüp durdum."

"Yekta," diye fısıldadı Turna. Adama doğru bir adım atınca Yekta geriye doğru adımladı.

"Ben hiçbir şeyden korkmayan adamdım. Ben net bir adamdım. Benim kalbim falan da yoktu. Kötü anlamda değil, varlığı bir işe yaramayınca onu göz ardı etmek çok kolay geldiği için kalbimi yok saymıştım. Ama sen!" Kadına doğru büyük bir adım attı. İşaret parmağını kalbine bastırdı. "Sen buraya yerleşmişsin ve bana çok ağır geliyorsun!"

"Yekta," diye tekrar fısıldadı Turna. Ne diyeceğini bilmiyordu.

"Adımı da böyle güzelleştirdin zaten! O dudaklarından benimle ilgili ne çıksa bir anda güzelleşiyor hayatımdaki her şey. Ne bu böyle?" Kaşları çatılıydı adamın. "Şimdi karşımdasın, yanımdasın ama saçının teli yere düşecek diye ödüm kopuyor! Şimdi ayaktasın ama ayağın takılıp düşecek diye yanından ayrılmak istemiyorum! O gözlerin, ah şu gözlerin bana böyle bakmıyor mu? Kör olana kadar gözlerine bakmak istiyorum bana böyle bakınca!"

Kadına doğru büyük bir adım attı ve yanaklarını avuçları arasına aldı. "Ödüm kopuyor." diye fısıldadı. "Yemin ediyorum, daha önce hiçbir şeyden bu kadar korkmadım. Seni kaybetmekten ödüm kopuyor Turna. Benden gidersin diye düşününce ellerim titriyor. Ne yaptıysan bana iyi ki yaptın ve ne yaptıysan bana, neden yaptın?"

"Benim için bu durum farklı mı sanıyorsun?" diye fısıldadı Turna. Nefesleri adamın tenine çarpınca Yekta'nın nefesleri daha da hızlandı. "Başımı geceleri yastığa koyunca aklımda yalnızca Fulya mı oluyor sanıyorsun Yekta?"

Adam, kadının çenesini tutup başını biraz kaldırdı. Burunları birbirlerine temas ederken dudakları arasındaki o ince mesafe daha da daraldı. Sınanan sabırları bile, mesele birbirleri olunca daha bir anlamlı geliyordu onlara.

"Neden uzaksın o zaman bana?" diye sordu Yekta. "Neden imkansızmış gibi geliyorsun kalbime?"

"Çünkü daha önce hiç sormadın." dedi Turna. "Neler hissettiğimi sormadın. Bendeki ederini sormadın. Beni ne kadar mutlu ettiğini fark etmedin. Şu ılık nefeslerinin beni nasıl etkilediğini hiç göremedin."

"Korkuyor musun?" diye sordu Yekta. Turna, parmaklarını adamın kollarında yavaşça gezdirerek boynuna çıkardı ve kollarını adamın boynuna sarıp ona daha çok yaklaştı.

"Sana kapılmaktan mı?" Adamın teninden bir nefes çekti ciğerlerine. "Nefes alana kadar," dedi. "Seni kaybetmekten mi?" Adamın dudaklarına yaklaştı ve, "Ölene kadar," dedi. "Peki sen korkuyor musun?

"Sana hissettiklerimden mi?" Kadının teninden bir nefes çekti ciğerlerine. "Nefes alana kadar," dedi. "Bana yapacaklarından mı?" Kadının dudaklarına yaklaştı ve, "Dudaklarını dudaklarımda hissedene kadar," dedi.

İkisi de aynı anda nefes aldılar ve başını biraz daha eğen Yekta'nın dudakları Turna'nın dudaklarına temas etti. Çölde ömrünü bitirmiş bir bedevinin su bulması gibi bir açlıkla; günlerdir güneş görmeyen bir ayçiçeğinin güneşi gördüğündeki gibi bir istekle kapandı dudakları birbirlerine. Bütün sesler kesildi, bütün ışıklar söndü sanki. Bütün yaşam son buldu, onlar birbirlerinde yeniden var oldu sanki.

Adam, kadının belini kavrayıp kendisine doğru çekince Turna'nın ayakları yerden kesildi. Turna, kollarını adamın boynuna iyice sarıp aralarındaki olmayan mesafeyi daha da kısalttı. Adamın üzerindeki gömlek fazlalık gibi geldi, kadının saçları ise bir halat gibi dolandı aralarına.

Bir nefeslik ara verdiklerinde kadını geriye doğru adımlatan Yekta, kadının sırtı duvara yaslanınca üzerine doğru biraz daha eğilip o kısa arayı telafi etmek ister gibi daha büyük bir istekle öptü Turna'yı.

Turna'nın başı döndü, ayakları yere bassa da dirayetini kaybetmiş gibi hissetti, karnı karıncalandı, ellerini tuhaf bir titreme aldı.

Üzerindeki kazak onu terletti. Adamın arsız elleri kazağın uçlarını kavrayıp tenine dokununca ürperdi. Belki adamın ellerindeki soğukluk, belki adamın kalbinde hissettiği sıcaklık ürpertti onu. Kim bilirdi cevabı?

Turna'nın soğuk parmakları ise adamın boynuna sıkıca sarılmıştı. Bazen saçlarına karışıyor, dağınık tutamları daha çok dağıtıyor; bazen ise yönünü kaybetmiş gibi adamın kasılmış omuzlarında geziyordu.

Hayır, bu duramamak değildi. Bu çileden çıkacak kadar hasret kalmaktı.

Adamın ten ürperten parmak uçları, kadının sırtında gezindi. Kadının gerilen bütün kaslarını parmak uçlarında hissetmek adamın sınırlarını zorluyordu. Saçlarından sızan koku burnuna geldikçe, dudaklarındaki tadı aldıkça, parmak uçlarındaki hissi duyumsadıkça senelerdir büründüğü kimlik ona yabancı geliyordu.

Neydi bu duygular böyle? Neydi bu istek böyle? Neyin savaşıydı bu böyle?

Dudakları birbirlerinden ayrıldığında Yekta, kadının saçlarını geriye doğru atıp bal rengi gözlerin içine baktı. Nefeslerini düzenlemek için çabalayan Turna, "Ellerinin ne kadar tehlikeli olduğunun farkında mısın Yekta?" diye fısıldadı. "Beni saniyeler içerisinde yakabilir bu parmak uçları," dedi ve adamın saçlarındaki parmaklarını hareketlendirdi. Adamın elleri ise kendi beline indi ve ince belin kıvrımlarını kavradı. "Bu dokunuşların da küllerimi dağıtır dört bir yana." İkisi de sesli bir nefes çektiler. "Bana dokunurkenki bu sessizliğin var ya, bastırır onlarca çığlığı."

Adam hırıltılı bir nefes alıp kadının dudaklarına tekrar kapandı. Bu sefer dudakları daha hırçındı, tıpkı dokunuşları gibi. Bir itirazı yoktu kadının. Adamın parmakları kazağını kavrayıp yukarı çıkarttığında da memnundu Turna. Kazak üzerinden çıkarken havalanan saçlarını Yekta ustaca kavrayıp belinden aşağı saldı. Turna, ürperdi.

Kendi ellerini hareketlendirip adamın üzerindeki gömleğin düğmelerine uzandı ve bütün düğmeleri ustalıkla çözdü. Dudakları birbirlerinden ayrılmazken adama biraz daha yaklaşıp gömleğin geniş omuzlarından çıkmasını sağladı ve ikisi de tenlerinin kavuşmasını engelleyen kumaş parçalarından kurtulunca çareyi tenlerinde karışmakta buldu.

Yekta, kadının belinden kavradığı gibi havaya kaldırdı ve Turna, bacaklarını adamın beline dolayıp kollarını da tekrar boynuna sardı. İkisinin de karın kasları birbirlerine temas ediyordu ve kontrol öyle güzel sıyrılıyordu ki parmaklarının arasından, aralarındaki bu hislere daha büyük istekle kucak açıyorlardı.

Yekta, adımlamaya başladı. Kadın öyle hafif geliyordu ki kollarının arasında, onu taşımak bir pamuğu kucaklamak gibiydi. Adımları kendi evinin planıyla aynı olduğu için Turna'nın yatak odasına doğru giderken zil çalınca durdu. İkisi de zorlukla birbirlerinden ayrıldılar ve aynı anda kapıya doğru baktılar.

"Hay ben böyle işin," diye mırıldanan Yekta, Turna'nın beline sarılı olan kolunu çözdü ve kadın yere ayak bastı.

"Daha yeni ayrılmıştık," dedi Turna. Bu sırada koşarak salona gidiyor ve Yekta'nın yere fırlattığı kazağını alıyordu. Yekta da onu takip etti ve gömleğinin düğmelerini iliklemeye başladı. Dağılan saçlarına çekidüzen verdikten sonra üçüncü kez çalan kapıya doğru hızlı adımlarla gittiler.

Kapıyı açtıklarında karşılarında Laura ve Mehmet'i gördüler. Laura'nın kaşları çatılıydı ama bu hüzünlü olduğunda yüzünde beliren bir ifadeydi. Mehmet ise gözlerini ilk önce Yekta'ya sonra ise Turna'ya çevirdi. İkisi arasında yaşananları sezdi ve yüzündeki o tebessümü yok etmeye çalıştı.

"Ne oldu Laura?" diye sordu Turna.

"Fulya," dedi Laura. Turna'nın duruşu dikleşti. "Sana bir mesaj gönderdi." Elinde tuttuğu telefonu Turna'ya uzattı Laura. Turna geri çekildi. Herkesin gözü ona çevrildiğinde başını iki yana salladı.

"Hayır," diye fısıldadı. "Hayır ben bunu kabul edemiyorum." Saçlarını geriye doğru itti. "Niye bana yazmadı direkt? Yok muydu sanki numaram? Bilmiyor muydu Yergahva'ya gideceğimi? Biliyordu!" Sesi yükseldi. "Bal gibi de biliyordu ve sırf işine gelmedi diye bana yazmıyor artık!"

"Turna, haklısın ama," dedi Laura ama Turna onu böldü.

"Ben bu sefer gerçekten haklıyım Laura!" dedi. Ses tonu öfkeliydi ama derinlerde de bir hüzün vardı. "Ben, kaldığı yerden habersiz iki aydır ona yalvarıyorum. Bana nerede olduğunu söylesin, bir kap yemek, bir bardak su götüreyim diye canımı seriyorum önüne ama o ne yapıyor? Mesaj atıyor ama bana bile değil! İstemiyorum ya! Merak da etmiyorum ne dediğini! Sözü varsa kapım burası işte. İlla konuşmasına gerek yok. Eğer bana söylemek istediği bir şey varsa ben kapıma geldiğinde onu anlarım zaten. Bunu onun da bilmesi ve bunu bile bile gelmemesi canımı çok sıkıyor artık!"

"Turna, sesini alçalt." dedi Mehmet ve sitedeki diğer evlere göz attı. Birinin duyma ihtimali planı etkileyebilirdi.

"Turna onu yap! Turna bunu yap! Turna aman şunu söyleme! Turna bunu yapmak zorundasın! Turna savaşmak zorundasın! Turna ağlamaman lazım! Ona da tamam, buna da tamam. Ben her şeyi yaparım, ben kardeşimin bana verdiği acıyı da bastırırım, beni görmezden gelmesini de görmezden gelirim. Yaparım ya ne olacak? Ellerime mi yapışacak!"

"Fulya şu an seni dinliyor." diyerek araya girdi Laura. Turna'nın söyleyecekleri boğazına dizildi. Bakışları sarsıldı ve gözlerini kadının elindeki telefona indirdi. Fulya'nın aramada olduğunu yeni fark etmişti.

Turna kendisini toparlamaya çalıştı. Bu söylediklerini kardeşinin bu haldeyken duymasını istemezdi ama içine sığmayan cümlelerdi artık. Ne yüreği taşıyabiliyordu bu yükü ne ruhu memnundu bu gölgeden.

Laura'nın elindeki telefonu aldı Turna. Fulya'nın ona cevap vermeyeceğini biliyordu ama yine de son sözlerini söylemek istedi.

"Beni ne babam yaralıyor artık ne de Zero. Sen, ben bunları yaşarken yanımda değilsin ya, en büyük yaram bu işte. Abla derdim ya sana, artık bir ablamın olduğundan emin değilim. Çünkü beni kardeşin olarak kabul etseydin seni her halinde kabul edeceğimi bilirdin Fulya. Ben artık seni tanıyamıyorum. Hele de şu an annem yanındayken ve ben seninle bir telefon sayesinde görüşebiliyorken bana şu iki aydır yaşattıklarını hiç unutmayacağım. Alacağın olsun Fulya."

Telefonu titreyen ellerine aldırmadan Laura'ya geri verdi Turna. Fulya telefonu kapatmıştı ve Turna o anda gözlerinden akan yaşları durduramadı. Laura, kadına sarılınca Turna da başını Laura'nın omzuna gömüp kollarını kadına sardı.

"Ben çok yorgunum Laura," diye fısıldadı. "Nefes alamayacak kadar yorgunum."

"Biliyorum güzelim," dedi Laura. Turna'nın sırtını sıvazladı. "Elimde olsa da alsam bütün yükünü."

Turna daha çok ağlamak istedi. Bu sözleri söyleyen Fulya olsaydı ne olurdu? Kollarını sardığı beden Fulya'ya ait olsaydı ne olurdu? Çok mu şey istiyordu?

"Ağlamaktan nefret ediyorum," diye mırıldandı Turna ve Laura'nın beline sarılı kollarını çözdü. Gözlerindeki yaşları da elinin tersiyle silip saniyeler içerisinde toparlandı. Mehmet, anlayış dolu bir gülümseme ile Turna'ya baktı. Kardeş acısının, kardeş özleminin nasıl bir şey olduğunu en iyi o bilirdi zaten.

Turna kendisini toparladığında telefonuna gelen bildirim sesiyle irkildi. Arka cebindeki telefonunu eline aldığında gözüne takılan ilk şey saat olmuştu. 20.18.

Sonra ise Fulya'dan gelen bildirimi gördü ve kaşları çatıldı.

Yanında olamayabilirim ama anılarında olduğum için içim rahattı. Sen Yergahva'ya gittikçe artık anılarımız da kalmayacak ve ben bunu kabul edemem. Silinmeyi kabullendim ama senden silinmeyi göze alamam, balım.

Yarın, yanında Yekta ile kapımı çalmanı istiyorum Turna. Ben yarayken sana şifa olan adamı ve seneler önce salıncakta sallanırken ellerinde tuttuğun bez bebeği yanında getireceğine söz ver.

Mesajın alt satırlarında da Fulya'nın şu an kaldığı evin adresi yazıyordu.

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Ben hep olduğum yerde kaldığım için hep olmak istemediğim yollara girdim. Kucağımdaki bez bebek bile büyürken ben o salıncakta sallanmaya devam eden küçük kız olarak kaldım.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları