◭

Bölüm Şarkıları:

Adamors - Time

Desiigner - Panda

Sezen Aksu- Bekle

◭

İnsan zihni karmaşık bir mekanizmadır. Duyguları ve mantığı bir arada bulundurur ve onlarca düşünce, onlarca anı ve anılardan var olan hisler zihnin içerisinde hapsedilir. Zihni çevreleyen ruhtur. Ruhu çevreleyen bedendir ama en kırılgan, en zayıf kılıf da bedenlerimizdir. Bedenler yaralanır, bedenler kanar ama önemsizdir çünkü bedenlerin zayıf olduğu insanoğlu tarafından kabul görmüştür.

Sonra ileri gider insanoğlu. Bedenin ardındaki ruha ulaşır. O ruhun, koruduğu zihni göremez. O insanın duyguları, anıları olduğunu göremez ve paramparça eder ruhu. Saldırır sözleriyle, yaralar ihanetleriyle. Şansızdır ki, ruh beden gibi kapatamaz yaralarını. Ruha inen darbeler kalıcıdır çünkü zihin hepsini kaydeder. Kendisini koruyan bu varlığa inen her bir darbeyi kaydeder ve silemez.

Varsın olsun, bedenler yaralansın. İzi kalır ama kanamaz bir daha, kapanır yara. Lakin ruha saldırmayagör, seneler boyunca dinmez akan kanlar. Seneler boyunca sızlar açık yaralar. Bir anı canlanır, gelişigüzel atılmış dikişler sökülür ve sanki yara hiç kapanmamış gibi tekrar kanar, tekrar yanar.

Zero, sevdiği kadın tarafından ihanete uğradığında zaten ümidi kalmayan o dünyayı daha çok yakıp yıkmak istedi. Her şeyi bırakmak istedi. Tek düşündüğü çekip gitmekti çünkü ruhuna inen her bir darbe, canını öyle bir yakıyordu ki nefesleri durağanlaşmıştı artık. Zihni bulanmıştı, düşünemiyordu, yemek yemek istemiyor, dudaklarını aralamak için neden bulamıyordu.

Fulya'nın ihaneti onu çok sarsmıştı çünkü her şeyi onunla inşa etmişti. Bütün gün onunla çalışmış, o yorgun günün acısını bu kadınla aynı yatakta atmıştı. Huzuru bu kadında bulmuş, onun gülüşlerinden kendine hayat aşılamıştı. Fulya umut demekti. Fulya aşktı. Fulya mücadeleydi. Sırf sevdiği kadın, en başından beridir istemediği hayatından kurtulsun, istediği gibi bir başlangıç yapsın diye ne emekler harcamıştı? Şimdi geriye ne kalmıştı?

O gece, ihaneti öğrendiği gece, gözlerine bir perde indi. İçindeki Ilgaz'ın tamamen öldüğünü hissetti. Artık hisler olmayacaktı. Artık kimseye güvenmeyecekti. Öyle bir Zero olacaktı ki yalnızca fikirleri konuşacak, yalnızla icraatleri iş görecek, o ise yalnızca yaşayacaktı. Yeni bir başlangıç istiyordu, Fulya'yı unutmak istiyordu ve bunların hepsini elde edecekti.

Bu dünya, Fulya ile ona son darbesini indirmiş, Fulya ile ruhuna son kez bir yara açmış, Fulya ile son kez umutlarını yitirmesini sağlamıştı. Zero, o gece Fulya ile tartıştıktan sonra eve kendisini nasıl attığını bilememişti. Kadının itiraflarını duydukça kandırıldığını hazmetmekte zorlandı. Nefessiz kaldığını hissettiğinde kimseye haber vermeden Yergahva'ya gitti.

O zamanlar çekirdekteki virüs fazla ilerlememiş, alınan havaya zehirler karışmamış, Fulya'nın yarattığı çiçeklerin hepsi solmamıştı. Yergahva'ya adım attığında kendi Locus'u onu selamlamıştı ve bir isteği olup olmadığını sormuştu Zero'ya.

"Zero, Yergahva'ya hoş geldin. Senin için yapabileceğim bir şey var mı?" diye sormuştu. Sesi nasıl da sevecendi. Zero o an nasıl da çaresizdi.

"Evet," demişti Locus'a. "Fulya'yı istiyorum. Sevdiğim kadını geri istiyorum Locus. Bu mümkün mü?" Ağlıyordu adam, çekirdeğin kenarına oturmuş, küllerden arda kalan birkaç çiçeği okşuyordu. Yüreği sıkışınca elini kalbine götürmüştü ve hırıltılı bir nefes almıştı.

Locus ise cevabı hiç gecikmeden vermişti. "İnsan formu burada olmasa bile senin için onu yaratabilirim. Yergahva I. Anayasası 87. Maddesi gereğince, yaratıcılar tarafından tehlike arz edebilecek, insan haklarını göz ardı edecek istekler, tek bir varisin onayı sonucunda kabul görmektedir. Fakat bütün sorumluluk o varisin üzerinde olacaktır ve dava görülmeden varis cezalandırılacaktır."

"Ben yalnızca Fulya'yı geri istiyorum. Papatyalardan taçlar taşıyan kadını geri istiyorum. Bu ihanetini unutmak istiyorum. Bu acı dinsin istiyorum. Bu acı dinsin istiyorum. Bu acı dinsin istiyorum." Çöktüğü zeminde ileri geri sallanmaya başlamıştı. Başı eğikti, ağladığı için sesi boğuktu. Gözlerinden akan yaşlar külle kaplı zemine düşüyordu ve o anda o damlalar taş oluyordu.

"Yergahva I. Anayasası 87. Maddesi göz önüne alınarak isteğini gerçekleştiriyorum." diyen Locus'un hemen ardından bir ses işitildi.

"Buna gerek yok."

Zarif adımların atıldığını duydu Zero. Nefesi kesildi, o an bu isteğinin gerçek olmadığını düşündü ve bunu doğrulamak için etrafına baktı. O an, çekirdeğin hemen yanında duran, kendisine yavaş adımlarla gelmeye başlayan kadını gördü. Nefes alamadı. Onu papatya desenli elbisesinin içinde görünce nutku tutuldu.

"Beni yeniden yaratmanıza gerek yok."

Fulya karşısındaydı. Kendisinde değişiklikler yapmadan hemen önceki halindeydi. Saçları platin sarısı yapmadan önceki gibi simsiyahtı. Omuzlarında, bileklerinde, elinin üzerinde ve boynunda dövmeler yoktu. Saçları eskisi gibi uzun değildi ama öyle dolgun, öyle parlaktı ki Zero daha önce böyle güzel bir siyah görmediğini düşündü.

"Nasıl?" diye sordu. "Sen nasıl burada olabilirsin?"

Fulya ona yaklaştı, onun gibi diz çöktü. Adamın yanaklarındaki ıslaklığa dokundu, parmak uçlarıyla o yaşları temizledi ve avcunu adamın yanağına yasladı. Zero'nun başı istemsizce o yanağına doğru eğildi ve dudakları titreyerek baktı kadına. Bu gözlere birkaç saat önce aşıkken şimdi gördüğü tek şey, ihanetti.

"Seni hiçbir zaman bırakmayacağım Ilgaz." demişti Fulya. "Sen benim her şeyimsin. Hangi kimliğe bürünürsen bürün, ben senin yanında olacağım."

"Oyuna girmiş olamazsın." dedi Zero. Başını iki yana salladı. "Sen artık Yergahva'dan nefret ediyorsun." Canını acıtsa da söyledi bunları. "Sen, bizim şehrimizi yıkmak istiyorsun."

Fulya usulca başını iki yana salladı. "Oyuna girmedim. Ben oyunun ta kendisiyim." Zero afalladı. Kadının ne dediğini anlayamamıştı. "Fulya, çekirdeği tasarladığında ve karakterleri yaratmak için araştırmalar yaptığında burada kalıcı olarak kalacak ve şehirde olan değişiklikleri test edecek bir karakter yarattı. Beni yarattı. Aslında bir denekten başka bir şey değilim ama uzun süredir uykudaydım. Ben Araf'taydım," diye fısıldadı Fulya. "Beni uyandıran, beni buraya getiren sensin." demiş, adama biraz daha yaklaşmıştı.

"Bunları ne zaman yaptı?" diye yakındı Zero. Fulya hakkında bir şeyler öğrenmeye devam ettikçe delireceğini düşünmeye başlamıştı artık. Bu kadar kandırıldığına inanamıyordu. Çok aptaldı, çok aptaldı.

"Beni iyi niyetle yarattı Ilgaz." Adama daha çok yaklaştı. Onun dudaklarına bir öpücük bıraktı. "Yergahva'dan vazgeçtiğinde, beni buraya kalıcı olarak mühürledi. Sen bu şehirde yalnız kalma diye, kendisini feda edemese de kendisinden bir tane daha yarattı. Belki onun sana hissettiklerini hissettiremem ama o hep seni düşünerek attı adımlarını. Sana ihanet etmek zorunda kaldı ama aslında seni koruyacak adımlar attı."

"Bu mu korumak?" dedi Zero yüzünü buruştu. "Benim canım hiç bu kadar yanmamıştı. Sen, benim canımı çok yaktın Fulya." Elleri titredi, bacaklarının üzerinde topladı.

"Fulya beni sana miras bıraktı. Buraya bir daha gelmeyecek ama seni hep sevecek. Seni hep seveceğim. Senin için var oldum, senin için yaşayacağım. Birinin beni var etmiş olması hiçbir şeyi değiştirmiyor. Beni o derin uykumdan uyandıran sensin. Ben bir sana bağlandım, beni bir sen çözersin." Fulya daha çok yaklaştı Zero'ya. "Eğer git dersen giderim. Kal dersen elini hiç bırakmam. Ben ihanet bilmem. Ben bir seni severim. Ben bir senin için yaşarım. Ben bir tek seninleyken nefes alırım. Eğer şimdi git dersen, atarım kendimi çekirdeğin yangınına. Düşünmem hiç, duramam burada."

Adam, kadına yaklaştı. Gözlerine bakmaktan çekindi ama yine de baktı. Sevdiği kadın buradaydı işte. Tam karşısındaydı. Fulya her ne kadar ihanet etmiş olsa da aslında Zero'yu kurtaracak bir hamle de yapmıştı işte. Fulya, sevdiği adama ihanet etmişti ama onu sevmeyi hiç bırakmamıştı.

"Ilgaz, sensiz olamam. Sen benim tek varlığımsın. Benim dilim ilk senin adını söyleyerek çözüldü. Ilgaz dedim. Ilgaz nerede? Anlıyor musun? Seni seveceğim, senin yaralarını saracağım. Bana kırgın bakma, canımı yakma. Fulya'nın ihanetini bana yükleme. Bırak, iyileştireyim seni Ilgaz. Benim var olma amacımı elimden alma."

Fulya dil dökmeye devam etti. Bu kadın, aslında bir kadın demek doğru olmadığı için biz en iyisi karakter diyelim, Fulya tarafından sahiden de bu görev için var oldu. Fulya bu karakteri yarattı çünkü Zero'yu yalnız bırakamazdı. Onun hiç yalnız kalmaması için, kendi yaşam fonksiyonlarını kullanarak karakterini Yergahva'ya sonsuza kadar mühürledi. Şehirde bırakmak istemedi çünkü kimsenin olmadığı bu ıssız şehirde karakterin de yalnız kalıp aklını kaybetmesini istemedi. O yüzden onu yarattıktan sonra Araf'a bıraktı. Araf'tan çıkmasının, Araf'ın denklemini çözüp oradan kurtulmasının tek yolu, Zero'nun Fulya'yı tüm kalbiyle geri istemesiydi. Öyle ki, Fulya'nın Araf'ının denklemi, Zero'nun kalbiydi.

"Gitme." diye fısıldadı Zero. "Sen beni bırakma. Çok yalnızım. Hiç olmadığım kadar yalnızım. Sen de gitme." Bir yakarış, bir isyan, amansız bir istekti söyledikleri. Sağlıklı düşünemiyordu, kabul ediyordu ama umurunda değildi. Ne olursa olsun Fulya'ya ihtiyacı vardı ve şimdi karşısında ona hiç ihanet etmeyecek bir karakter duruyordu. Onu tüm varlığıyla kabullendi.

Fulya, uzandı ve hemen öptü Zero'yu. Sayısız öpücük bıraktı dudaklarına. İkisi de hırçındı, dudakları birbirlerini sömürmek istercesine durmadan hareket ediyordu ve o an, çekirdeğin hemen yanında, etrafında hiçbir yaşam fonksiyonu yokken bir şehir yaratmak için, bu şehri virüsten korumak için bir yemin ettiler.

"Beni seveceksin." diye fısıldadı kadının dudaklarına doğru. "Ilgaz'ı değil, Zero'yu seveceksin." Sesi hırçındı, öfke doluydu, kin kokuyordu.

"Kabul," dedi Fulya. Adamı tekrar öptü, onun kucağına oturduğunda bacağını adamın beline sardı. Zero da kadını kendisine daha çok çekti. Bu kadın, Fulya gibi kokmuyordu ama buna alışabilirdi. Sonuçta kendi Fulya'sını sıfırdan yaratacaktı, değil mi?

"Ama," diye fısıldadı Fulya. "O zaman ben de Fulya olamam." Zero kaşlarını çattı, kadın devam etti. "Bana senden bir isim gerekli." Sözleri de hareketleri de çok yavaştı. Narin parmakları adamın boynunda usulca dolanırken şah damarının üzerinde durdu ve, "İsminden çıkar onu." diye ekledi. Başını sağa doğru eğdi. "Zero'dan çıksın o. Zer kalsın. Ilgaz'ın Fulya'sı silinsin hafızalardan. Zero'nun Zer'i yaşasın bu topraklarda."

Bu düşünce Zero'yu öyle bir heyecanlandırdı ki Fulya'nın yapmış olduğu ihanet bir anlığına da olsa aklından silindi. Her şeyi sildi. Aklı fikri sadece bu şehirdeki yeni başlangıcı olacaktı. O gece, Zer ile soluksuz bir gece geçirdikten sonra Zer, yatağının yanında uyuyorken onun için bir taç yaratmasını istedi Locus'tan. Zer, sabah sevdiği adamın göğsünde uyandıktan sonra, adamın ona tacını takdim etmesinin hemen ardından Yergahva'nın birinci kraliçesi oldu.

Fulya olarak başladığı hikâyede Zero'nun dokunuşları ile Zer olmuştu. Varlığını bu adama adadığı gün, Yergahva'nın kraliçesi olmuştu. Zero, Zer'i en baştan yarattı. Onun hafızasını tamamen sildi. Bunu kendi elleriyle, bile isteye yaptı. Zero boyun eğdi, hiç itiraz etmedi. Kraliçe olduğu günün akşamında zihni tamamen boştu. Yergahva hakkında, Fulya hakkında hiçbir şey hatırlamıyordu ve Zero, o bomboş, berrak zihne Yergahva'nın bütün aşamalarını ekledi. Halkı için kullanacağı efsaneler yazdı, o efsaneleri Zer'in zihnine kaydetti. Kendi düşüncelerini, kendi koyduğu anayasasındaki maddeleri Zer'in zihnini bir kütüphane gibi kullanarak yerleştirdi.

Beyaz bir noktadan, akıl almaz güzellikte bir gökkuşağı var etti Zero.

Zer, onun ilk deneği, ilk yenilgisi, ilk ihaneti, son kaybedişi oldu.

Lakin tüm çevresel faktörler bir yana dursun, ihanetlerden yakasını kurtaramayan bir kadın tarafından yaratılmıştı. Özünde elbette ihanetin kırıntıları olacak, sözlerine elbet yalanlar karışacaktır çünkü bir hamura lezzet katan, o hamuru yoğuran parmaklardır. Her yaratılışta yaratıcıdan bir iz mevcuttur. Ne yazık ki Zero bilmese de Zer yalanlar ile hazırlanmış, ihanetler ile yoğurulmuştu.

Öz baki, ruh faniydi onun için.

Gün gelecek, herkes bunu acı bir şekilde deneyimleyecekti.

🕊️

Turna, Fulya'yı karşısında gördüğünde ne yapacağını bilemedi çünkü çok gerçekti. Az önceki hologram görüntüsünün de ötesinde, sanki kanlı canlı karşısındaydı ama bu mümkün olamazdı. Nasıl olurdu?

"Hayır, gerçek değilsin." Geriye doğru adımlamaya başladı. Zer'in adımları kararlıydı ve ona doğru ilerledi. Ellerini bel hizasında tutuyordu, sol elini sağ elinin üzerine koymuştu.

"Evet, gerçeğim." dedi Zer. "Yergahva için gerçeğim ve lütfen bana Fulya deme." Ses tonu nazikti ama Turna insanları tanırdı, anlardı. Bu kadın ayak uçlarından saç tellerine kadar sinsilikle harmanlanmıştı.

"Uzak dur benden." dedi Turna ve tekrar uzaklaşmaya başladı ondan. "Sana inanır mıyım sanıyorsun? Bunca şeyi herkesten habersiz yürüten bir kadına inanır mıyım sanıyorsun?" Şimşekler çaktı, çekirdeğe bir yıldırım düştü. Zemindeki küller havalanmaya başladı ama hâlâ ayak bilekleri hizasında geziniyorlardı.

"Biliyorum, her şeyi bir anda kabul etmek zorunda kaldın. Bunlar sana ağır geldi ama seni sarayıma davet etmek istiyorum. Orada her şeyi sana açıklayacağım, Zer0."

Turna artık kaçmayı bıraktı. Ayakları yere sağlam bastı. Gücünü göz ardı edemezdi. İstese de istemese de buradaki herkesten daha çok hükmü vardı Yergahva için. O yüzden korkulması gereken biri varsa o kişi Zer değil Turna'ydı.

ZerZero'ydu.

"Benim adım Turna." dedi kendinden emin bir tonda. "Ve sizin oyunlarınıza ayıracak bir dakikam bile yok!" Bir yıldırım, Zer'e çok yakın bir mesafeye düştü. Bunun bir uyarı olduğunu anladı karakter.

"Yergahva'da kimlikler tekrar belirlenir Zer0," dedi Zer sabırla. "İnkâr etmek bu gerçeği değiştirmez. Biz üç varis, bu şehri yaşatmak, sürdürmek için var olduk ve bir bütünüz. Zihinlerimiz birbirine bağlı, hislerimiz artık ortak. İnkâr etmek bunların hiçbirini çözmeyecek. Biz ki, bu şehir için seçilmiş üç varis, bir daha asla ayrılmayacağız."

"Kapa çeneni!" diye bağırdı Turna. "Benim hakkımda kararlar veremezsin! Duydun mu beni? Bıktım artık senden! Bıktım artık senin kurallarına göre yaşamaktan! Defol ya! Defol Fulya! Senin için üzüldüğüm her güne lanet olsun! Senin için verdiğim her mücadeleye lanet olsun!" Ellerini saçlarından öfkeyle geçirdiğinde bir yakarış koptu dudaklarının arasından. Yergahva'da bir deprem yaşandı aynı anda. "Aklımı yitireceğim! Allah kahretsin ki şurada aklımı yitireceğim! Senin yaptıklarının cezasını çekmekten nefes alamaz hale geldim be ben! Öldün sen! Girdin o mezara. Gözlerimle gördüm! Şimdi karşımda olamazsın! Beni tekrar yalanlarınla kandıramazsın! Ben senin kuklan değilim artık! Defol Fulya! Defol!" Son cümlelerinde sesini öyle bir yükseltti ki Yergahva'da yer yerinden oynadı. Şehirdeki birkaç ağacın devrilme seslerini işitti Zer. Sokak lambalarının kırıldığını ve devrildiğini, arabaların alarmlarının sesini duydu. Şehri kara bulutlar sardığında Zero'da da Zer'de de aynı endişe oluştu.

Çekirdeğe hayat olan kadın, Yergahva'yı yıkacak güce sahip olabilir miydi?

"Turna sakin ol." Söze girdi Zero. "Çok yıprattın kendini. Yanına gelmeme, sana yardım etmeme izin ver." dedi ve ellerini kaldırarak temkinli adımlarla kadına doğru ilerledi. Turna reddetti.

"Niye karşıma çıktın o depoda? Ne istedin benden? Benim suçum yoktu." Gözlerinden yaşlar geldi Turna'nın. Elleri titriyordu ama saklamadı. "Ben, Birim için çalışıyordum. Hayatım vardı benim. Yalnız olsam da yaşıyordum bir şekilde. Bir amacım vardı." Gözyaşları hızlandı. Şehri bulutlar sarmaya devam ediyordu. "Sevilmek üzereydim ben!" Sesi titredi. "Yekta seviyordu beni. Senelerdir hissettiğim yalnızlığı alacaktı, biliyordum. Yapacaktı işte. Benim bir hayatım olacaktı." Başını göğe kaldırdı ve acı bir yakarış firar ettirdikleri dudakları arasından.

Çekirdekteki virüsler hızlandı. Şehrin üzerindeki bulutlarda bir fırtına başladı. Yağmur görmeyen Yergahva, bir anda bardaktan boşalırcasına bir yağmura tutuldu.

"Devrim babam vardı. Babam olacaktı seneler sonra. Hiç çekinmeden baba diyecektim ona. Bir annem olmayacaktı belki ama Devrim benim ailem olacaktı. Lâl kız kardeşim olacaktı." Turna ağlayarak konuşurken Zero ona doğru ufak adımlar atmaya başlamıştı. "Zahir'den özür dileyemedim. Zahir'e kendimi anlatamadım. Akasya'ya söylemek istediklerimi söyleyemedim. Zahir'in beni sevdiği ve onun da Zahir'i sevdiğini biliyordum. Bunu söyleyemedim. Oturup konuşamadım Akasya'yla." Terleyen ellerini siyah tulumuna sildi. Zer, şehri dinlemeye devam etti. Şehri bir kaos sarmıştı ve şu an bildiği tek şey, Turna'nın sakinleşmesini sağlamaktı.

"Ben sana hiçbir şey yapmadım Zero. Benim suçsuz olduğumu kabul etmen gerekiyordu. Bunca yükü bana verirken hiç acımadın. Arkamda bırakacağım insanları hiç umursamadın. Senin için o kadar değersizdim ki, beni yalnızca bir amaç olarak gördün ama ben insanım ya! Benim de kalbim var! Taş değilim ben. Canımı yakıyorsunuz. Paramparça ediyorsunuz ama biriniz bile çıkıp suçunu kabul etmiyor!" Elleri yumruk oldu. "Bitti diyorum! Öldü, sahiden öldü diyorum ama şuna bak!" Titreyen eliyle Zer'i işaret etti. "Karşımda duruyor işte! Karşımda ya! Allah kahretsin tam karşımda!" Öyle bir yakarıştı ki bu, şehirdeki evlerin çatısını uçuracak bir rüzgâr estirdi. Asfalt zeminde çatırdamalar başladı, yer sallandı, gök inledi.

Zer'i bir korku aldı.

"Bir de utanmadan yeni planlarını anlatıyor bana! Yüzsüz, duygusuz!" Nefretle baktı Zer'in yüzüne. "Utansana be biraz! Kızarsın ya bir yüzün! Allah aşkına suçunu kabul et!" Zer tepki vermedi. O Fulya değildi. Fulya'nın ihanetinin sonuçlarını da kendisi çekmeyecekti.

Zer hareket etmediğinde Turna dizleri üzerine çöktü. Zero ona doğru bir adım atmak istediği anda Turna bunu sezdi ve ayaklarının dibine bir yıldırım gönderdi. Zer ve Zero'nun atladığı kısım hep bu olmuştu işte. Turna'yı savunmasız olarak gördüler. Çok acı çektiğini ve bu acıların onu güçsüz düşürdüğünü sandılar ama oysa Turna acı çekerek güçlenmişti.

Çekirdeğin üzerindeki virüslerin kaynağı da bu değil miydi zaten? Şimdi şehri depremler, seller aldıysa sebebi kadının acı çekmesi değil miydi zaten?

Fulya'nın da planı buydu aslında. Turna'nın ne yaparsa yapsın bir şekilde acı çekeceğini, duygularının asla stabil kalmayacağını biliyordu. Bu yüzden çekirdeği yaratırken Turna'yı kullandı çünkü bu olacakların hepsini öngörmüştü. Fulya, bu şehrin yıkılması için Turna'yı kullanması gerektiğini ve bunun nedenlerini en başından beri biliyordu.

"İğreniyorum sizden." Yüzünü buruşturdu Turna. Zer'in gözlerinin içine baktı. "Senin gerçek yüzünü görmek senelerimi aldı ama bundan sonra, senin tek bir kelimene kanarsam en keskin bıçağını avcuma bırak. Hiç düşünmeden keseyim boğazımı." Zero'ya döndü. "Bundan sonra, tek bir vaatle beni kandırmayı dene. O yıldırımların bir daha yolundan sapmayacağını görelim beraber."

"Burası benim şehrim! Bu şehrin kraliçesi benim! Sen, benim karşımda bu şehri tehdit edemezsin. Sevdiğim adamı canıyla tehdit edemezsin!" Öne atıldı Zer. Eteğini kaldırdı, kadına doğru adımladı ama durdu. Öfke saçan gözlerini Turna'nın bal rengi gözlerine dikti. "Ağlamalarınla sorunları çözeceğini mi sanıyorsun? Çözseydi eğer, şimdiye kadar bu kadar derdin olur muydu? Zayıf kadınlar pes eder. Ben gibi kadınlar, bir amaç uğruna ömrünü feda eder. Şimdi acı çektiğini iddia eden biri çıkıp da benim şehrimi benim ellerimden alamaz! Herkes haddini bilecek! Üç varisten biri de olsan, herkes benimle ve Zero ile nasıl konuşması gerektiğini bilecek!"

Turna başını sağa doğru eğdi. "Bana meydan mı okuyorsun?" dedi. Gözlerindeki yaşlar kurumadan, güçsüz ifadesini yerle bir eden duruş sergiledi. "Sen utanmadan, beni tehdit mi ediyorsun şimdi?" Ayağa kalktı Turna. O nefes aldığında Zero ve Zer'in kulaklarını rahatsız eden bir vızıltı duyuldu. Sanki, şehrin frekanslarıyla oynanmıştı. Radyo dalgalarında kayıplar yaşanırsa server ile olan bağlantı kopacak, oyunun simülasyonunda hatalar meydana gelecekti.

Turna bunu mu planlıyordu?

"Turna, sakın." Zero'nun sesi ciddileşti. Hırıltılı bir nefes aldı ve hiç düşünmeden kadına doğru adımladı. Kaybedecek tek bir şeyi vardı: Yergahva. Bunun için ne gerekiyorsa yapmaya hazırdı bu yüzden korkmadan adımladı. "Sakın aklındakileri yapayım deme." Başını sağa doğru hafifçe eğmişti. Kasları sinirden gerilmiş, üzerindeki gömlekten görünür hale gelmişti.

"Bunu siz istediniz." Turna başını iki yana salladı. "Siz planlar kurdunuz benim üzerimden." Geriye doğru adımlamaya başladı. Saçlarını omuzlarının ardına attı.

Zer, bu sırada Turna'nın Locus'unu zihnini kullanarak çağırdı. Beden formuna ihtiyacı olacaktı.

Turna devam etti. Omuz silkti. "Ben de plana uyuyorum işte." Ciğerlerine acı dolu bir nefes çekti. Anılarını gözleri önüne getirdi. Ailesinin tüm dışlamalarını, babası için asla yeterli olmamasını, annesi için hiçbir zaman değerli görülmemesini, Fulya'nın onu en başından beridir kandırdığı anları, Zero yüzünden yaşadıklarını zihninde canlandırdı.

O düşündükçe, o acıları yüzleştikçe çekirdek titredi. Yergahva'da sarsıcı depremler yaşanmaya devam etti. Ağaçlar devrildi, dükkanların camları kırıldı, rüzgârın uğultusu şehirde duyulan en baskın ses oldu. Çatılar uçtu, kiremitler savruldu. Arabalar devrildi, yağmur hızlandı. Şimşekler çaktı ve şehre düşen ilk yıldırım, sarayın çok yakınlarına indi.

"Dur Turna! Dur!" Zero avazı çıktığı kadar bağırdı ve kadına doğru atıldı. Turna, adamın kendisine inen kolunu hızla kavrayıp geriye doğru büktü. Adamın arkasına geçip diz kapaklarının arkasına tekme geçirdi ve adamı diz çöktürdü. Zero'nun özenle taranmış saçlarına parmaklarını geçirdi ve adamın yüzünü Zer'e doğru çevirdi.

Zer, o an Turna'da gördüğü yüz ifadesinden korktu. Kadının gözlerinde öyle bir alev vardı ki, aldığı hırıltılı nefeslerdeki intikam hırsının zehri öyle bir etrafa karışmıştı ki, onca acıya rağmen yıkılmaz duruşu hâlâ öyle etkileyiciydi ki, Zer bu kadının artık durdurulmasının mümkün olmadığını düşündü.

"Yıkılsın şehriniz!" diye bağırdı. Zero geriye atılıp kadının bacaklarına uzanmaya çalıştı ama Turna adamın sırtına bir tekme daha atınca Zero öne doğru büküldü. Turna, adamın saçlarına daha çok asıldı ve başını kaldırmasını sağladı. "Batsın planlarınız!" Sol bacağındaki bıçağı çıkardı, adamı ayağa kaldırıp bıçağı boynuna dayadı. Zer korkuyla öne atıldığında, "Kalmasın alacak nefesiniz." diye fısıldadı Turna, adamın boynuna doğru.

Bıçak keskindi, Turna inatçıydı. Adamın boynuna değer değmez, birkaç kan damlası akmaya başladı.

"Beni öldürünce bitecek mi sanıyorsun!" dedi Zero. Sesi boğuktu. "Ben fikirlerimle ölümsüzlüğü bulmuşken beni bir bıçakla korkutamazsın."

Turna sinir bozucu bir tonda güldü. Zer, sabrının son kırıntılarını da yitirmişti.

"O bıçağı," dedi ve kadına doğru adımlamaya başladı. Elbisesinden çıkan sesler, fırtına seslerine karıştı. "Hemen şimdi indirmezsen," Kadına doğru adımlamaya devam etti. "Seni bugünü bize yaşattığına öyle bir pişman ederim ki bir daha eteklerimin dibinden ayrılamazsın."

Turna terkar güldü. Üç varis de biliyordu ki bu gülümsemenin altında yatan kor bir acı vardı.

"Zero öldükten sonra teselli bulacağın tek kişi ben olacağım zaten," dedi ve omuz silkti. "İlla biri bir eteğe yapışacaksa o sen olacaksın." Adamın boynuna bıçağı biraz daha bastırdığında akan kanlar hızlandı. Zer, sevdiği ve varlığının tek anlamı olan adamı kaybedeceğini öyle ince bir çizgideyken anladı ki o an düşünecek hiçbir şey bulamadı.

O an, "Locus!" diye bağırdı ve Turna'nın hemen arkasında Turna'nın Locus'u belirdi. Zer, zihniyle Locus'a bir emir verdi ve emri alan Locus, Turna'yı saçlarından tuttuğu gibi geriye doğru savurdu.

Locus şimdi beden formundaydı. Yarı makine yarı bedene sahipti ama gücünü mekanik kısmından aldığı için ölçülemez bir hızla savrulmuştu Turna. On metre ileriye doğru savrulmuş, kül kaplı yere düştüğünde beş kez yuvarlanmıştı. Kafasını sert bir taşa vurmuş, kaşından kanlar akmaya başlamıştı. Ayrıca yanlışlıkla dudaklarını ısırmış ve dudağını patlatmıştı. Yanağında düşmesinden kaynaklı çizikler ve morluklar oluşmuştu.

Tek yaralanan o değildi. Zero da Turna'nın aniden savrulmasından nasibini almıştı. Kadın savrulurken bıçak yanağına değmiş ve yanağından büyük bir çizik oluşturmuştu.

İkisi de kanıyordu. İkisi de aynı kadın yüzünden bu haldeydi.

Turna acıyla inlediğinde şehri saran kıyametin boyutu arttı. Kulakları çınlıyordu ve o sırada gökte uçan kuşlar, tek tek ölmeye başladılar. Dudaklarını oynatmaya çalıştı, zemin daha derinden yarılmaya başladı. Elini kaldırmak istedi, ağaçlar bir rüzgarla savrulup tamamen köklerinden koptular. Başını kaldırmak istedi, gökte şimşekler çaktı.

Locus, kadına doğru hareket ettiğinde Zero, Locus'a dur emrini verdi. Locus durduğunda Zer, Locus'a yürü emrini verdi.

Zero, Zer'in öfkesini görmüş ve bu öfkenin Turna'ya zarar vereceğini anlamıştı. Bunu istemiyordu. Ne olursa olsun Turna'yı yanında görmek istiyordu. O ölemezdi. Turna ölemezdi çünkü Zero'nun bütün umutları Turna'ya bağlıydı. Şimdi şehri kıyamet sarmış, yolun sonuna ulaşmış olsalar da Zero biliyordu ki yaranın kendisi Turna'yken şifa da yine ve yalnız Turna'ydı.

Locus adımladı ve başı döndüğü için bir türlü doğrulamayan kadını yere kelepçeledi. Zero'nun Turna'yı ilk gördüğünde kullandığı kelepçeyi kullanmışlardı. Yere kelepçelendiğini fark eden Turna, kollarını oynatmak istedi ama yapamadı. Bedeni oraya mühürlenmiş gibiydi. O an başını zorlukla kaldırdı ve Locus'un elini kendisine doğru uzattığını gördü. Onun kıpırdamasına engel olan şeyi anlamış oldu.

"Sen benim Locus'umsun. Bana itaat etmen gerekiyordu." diye mırıldandı Turna.

"Buradaki her Locus benim emrimdedir. Bu şehrin her bir karışı bana aittir." Konuşan Zer'di. Elbisesini ayakucuyla kaldırıp öne doğru adımlıyordu. Turna'ya yavaş ve sakin adımlarla yaklaşırken şehirdeki kıyamet durdurulamaz bir hal almıştı. "Bu şehri sıfırdan yaratan, bu şehre anlam katan benim."

"Nefret ediyorum senden." diye mırıldandı Turna. Gözleri Zer'in üzerindeydi. "Ego yığını, kalpsiz kadın."

"Doğru," dedi Zer. Adımlarken gülümsedi. "Kalbimi Zero'ya vereli uzun süre oluyor. Ben artık yalnızca mantığımı kullanıyorum." Elleri belinin hizasında öne doğru uzanmış, sol eli sağ elinin altındaydı. "Şimdi mantığım bana söylüyor ki," Artık kadının dibindeydi. Eteğini kaldırıp kadının hizasına gelebilmek için dizlerini kırdı. "Yarattığın bu kıyameti durdurmaktan başka şansın yok."

Turna, kadının gözlerine baktıkça midesi bulandı. "Bu kıyameti siz yarattınız." dedi kadının gözlerine korkusuzca bakarak. "Beni bu hale siz getirdiniz."

Zer bıkkın bir nefes verdi ve ayağa kalktı. Turna tahmin ettiğinden de fazla inatçıydı. Belki de doğru kelime yaralıydı. Kadının öfkesi dinmeyecekti, kini bitmeyecekti, hırsı durulmayacaktı.

O zaman yapılması gereken tek bir şey vardı.

Zero, Zer'in gözlerine baktığında kadının ne düşündüğünü anladı ve hızla öne atıldı. "Hayır," diyerek karşı çıktı. Sesi telaşlıydı. "Kendi isteğiyle yapacak bunu." Başını iki yana salladı. Zer'in kollarından tuttu ve Turna'dan uzaklaştırmaya başladı. "Sıfır'ın varlığını kendi isteğiyle kabul edecek." Zer başını iki yana sallarken Zero kadının yanaklarını kavradı. "Bir başlangıç isteyecek, o zaman yapacaksın bunu ama şimdi değil. Cesedimi çiğnemen lazım."

Zer, adamın yanağını kavradı. Kanlar durulmuştu ama sağ yanağı kanlar içindeydi ve sevdiği adamı böyle görmek Zer'i sakinleştirmek şöyle dursun, öfkesini harlıyordu. "Şehri yok edecek," diye fısıldadı. "Şehri yok ediyor, görmüyor musun? Öfkesini, nefretini ondan alamazsak çekirdek durulmayacak. Tek şansımız olduğunu biliyorsun." Sesi sinsiydi, ikna ediciydi. "Hem bana yaptığında ne kadar da durulmuştum ne kadar da mutlu uyanmıştım. Hatırlamıyor musun?"

Zero, gözlerini şehre çevirdi. Kara bulutların turladığı, yağmurların sele çevirdiği, evlerin çatısız kaldığı, dükkanların harap olduğu şehrine baktı. Uzaktı, şehrine şu an uzaktı ama günlerce uğraştığı şehrin ne halde olduğunu görebiliyordu ve gerçekleri kavradığında omuzlarını düşürdü.

"Böyle olmamalıydı." dedi Zero. Kadını bıraktı ve Turna'dan da uzağa doğru gitmeye başladı. Bunu görmeye dayanamayacaktı. Bütün inançlarının boşa çıktığına şahit olmak istemiyordu. "Kendisi istemeliydi." Gömleğinin düğmelerini çözdü, nefes almak istedi. Elleri saçlarına gitti, başını iki yana salladı. Turna'ya bakamıyordu ama onun gözlerinin tam üzerinde olduğunu hissediyordu. "Özür dilerim." diye fısıldadı ama kadın duyamazdı onu. "Kendimi hiç affetmeyeceğim ama buna üçümüz de mecburuz."

"Bu raddeye gelmeyi sen istedin." dedi Zer ve Turna'ya baktı tekrardan. "Öfkene sahip çıkmayı beceremezsen etrafa saçtığın nefretlere de ben tasma takarım o zaman." Elini kaldırdı. Bordo ojeler sürdüğü parmaklarını kadının alnına doğru uzatacakken Turna korkuyla geri çekildi.

"Uzak dur benden!" diye bağırdı ama o sırada ensesinde korkunç bir sızı hissetti. Acı bir çığlık attığında Zero'nun yüzü buruştu ve, "Özür dilerim," diye sayıklamaya başladı. Arkası dönüktü, olanları göremiyordu ama kadının acısını iliklerine kadar hissetti.

Kelepçelere dokunmayı, onları çıkarmayı istedi ama tenine temas ettiği anda teni yandı ve yine acı bir nida kopardı. Şimdi Yekta olsa, kalır mıydı bu yerde, bu kelepçelerle? Yüreği sızladı, gözlerinden yaşlar geldi. Teni öyle bir yanıyordu ki yüreğindeki acıyla birleşince nefes alamaz hale geldi.

"Durdurulamaz bir acın var. Dinmez bir öfkeye sahipsin. Yüreğin eksikliklerle dolmuş resmen. Harap haldesin, bitmişsin. Yıkılmadım sanıyorsun ama yerin dibine girmişsin. İyileşiyorum sanıyorsun ama bir tabutun içindesin. Akan kanların durulur sanıyorsun ama yaralarının enfeksiyon kaptığını göremiyorsun." Zer, kadına yukarıdan bir bakış attı. Turna, kadının söylediği her sözle daha çok umutsuzluğa kapıldı. Yüreği karardı sanki. Araf'ın dipsiz karanlığı yüreğini kapladı sanki.

"Bunlar benim suçum değil!" diye yakardı Turna. Ağlamaya başladı. "Ben mi istedim böyle olmayı! Ben mi istedim bu kadına dönüşmeyi! Hepsi sizin yüzünüzden!" diye bağırdı. "Bana sırtını dönme Zero!" Gözlerini adamın sırtına çevirdi. "Beni ne hale çevirdiğini gör!" Küle dönmüş toprağı avuçladı ve öfkeyle sıktı toprağı. "Bak gözlerime! Bir başlangıç uğruna, bir hayatı nasıl harcadığını gör! Bak bana korkak herif!"

Zero kadına yavaşça döndü. Karşısında yalnızca bir yıkım gördü. Yara bere içindeki bedenin arkasındaki ruha dokundu sanki. O ruhun koruduğu zihne ulaşmak için ne mücadeleler vermişti? Ne yollardan geçmişlerdi ama istediği en kötü senaryo bu andı.

Ne yazık ki hayat, tercihler sonucunda nasıl bir yolun çıkacağını öngörmemizi sağlamıyordu.

"Böylesi hepimiz için daha iyi olacak," dedi zorlukla konuşarak. "Beni anlayacaksın. O zaman, seni iyileştirdiğimiz için bize teşekkür edeceksin."

"Öldür beni." dedi Turna. "Bu kadının hafızamı silmesine izin verme. Beni şimdi burada öldür. Ben ölürsem çekirdek düzelir çünkü şu raddeden sonra ölüm benim tek huzurum olacak. Öldür beni, lütfen öldür beni." Medet dolu gözleri Zero'nun üzerindeydi.

"Sus." dedi Zero hiddetle.

"Senden tek bir şey istiyorum. Öldür beni. Bana bunları yaşatma, beni öldür." Turna sayıklamaya başladı. Yere kelepçelendiği için hareketleri kısıtlıydı ama elinden geldiğinde çırpındı. "Öldür beni Zero!" diye öne atıldığında teni tekrar kelepçeye değdi ve acı bir inilti dudaklarının arasından firar oldu.

Zero, kadının acısına dayanamıyordu artık.

Turna, adam ona sırtını dönünce ağlamaya başladı. Başı öne eğildi ve ileri geri gitmeye başladı. "Ne hale getirdiniz beni?" diye sayıkladı. "Siz bana ne yaptınız?"

Buradan geri dönüş yoktu. Her şey burada başlamış, burada bitmiş ve yine burada başlayacaktı. Kader karşılarına onlarca kapı çıkarsa da bu üç varis için tek bir son yazılmıştı.

"Sen benim şehrime ne yaptın?" diye sordu Zer. "Bunların bir bedeli olacağını anlamadın mı?" Sağ elini yavaşça kaldırıp kadının alnının hizasına getirdi. Turna'nın ensesine korkunç bir sızı saplandı ve tekrar inledi acıdan.

"Hayır," dedi içinden. "Bu kadar kolay olmamalı." Bedenini sabitlemişti, yaşadığı yıkımı sadece içine hapsetmişti. Biliyordu ki, şu andan sonra hafızasının yitirilmesine engel olamazdı çünkü bu şehirde yapayalnızdı. Onu kollayacak Kriyosları, kelepçelerini çözecek Yekta'sı, ona akıl verecek Laura'sı, ellerine silah verecek Akasya'sı, kendisini ayağa kaldıracak gücü verecek Zahir'i, otoritesiyle kadının özgüvenini yerine getirecek Mehmet'i yoktu. Bu şehir onu yalnız bırakmıştı.

Zihni karıncalandı, gözlerinin içinin yandığını hissetti. Beyninde eş zamanlı birçok sızı hissetti ve bedeni terlemeye başladı. "Bir yolu olmalı," diye fısıldadı. Külle kaplanmış toprağı avuçladı, tırnaklarını toprağa geçirdi ve gözlerini kapattı. Kelepçeye dikkat ederek şehrin topraklarını bütün uzuvlarında hissetmek istedi. Küllerin hareketlendiğini sandı, belki bir yanılsamaydı.

Zer, Turna'nın zihnini ele geçirmek için tüm gücünü kullanıyordu ama bir sorun vardı. Anlayamıyordu, bir engel vardı. Turna'nın zihnine ulaşmasını engelleyen bir duvar vardı sanki.

"Ne oluyor?" diye sordu Zero. Şimdiye kadar bitmiş olması gerekiyordu ama Zer'in yüzündeki ifadeden bir şeylerin yanlış olduğunu anlamıştı.

"Ona ulaşamıyorum." dedi Zer. "Zihnine ulaşamıyorum." Tekrar denemek için kadına doğru yaklaştı. Turna ise yere odaklıydı, toprak ile ilgileniyordu ve başını yavaşça kaldırmaya başladı. Bal rengi gözleri, önce Zero'yu sonra Zer'i buldu.

"Sanki zihninin önünde uçsuz bucaksız bir Araf var gibi."

Zer, Turna'nın gözlerinin içine baktı. Hırıltılı bir nefes aldı ve örgülü saçlarını omuzlarının ardına attı. Elini tekrar kadının alnına uzattı ve tüm gücünü kullanarak şansını tekrar denedi. O anda, gözleri geriye kaydı, göremez oldu.

Kadının zihnine girmek için öyle bir uğraş vermişti ki kendisini Turna'nın zihnini koruyan Araf'ın içerisinde bulmuştu.

Ve o an, o uçsuz bucaksız Araf'ta bir ses duyuldu.

"Bu kadar kolay olacağını mı sandınız?"

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Bir kıyamet istemişti. O kıyameti, en başından beridir kendi elleriyle yaratmıştı ama yükünü omuzlayacak kadar cesareti olmamıştı. Bu yüzden iz bırakacak olan yaratan değil, taşıyan olacaktı.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları