◭

Bölüm Şarkıları:

Sezen Aksu- Küçüğüm

Little Mix- Little Me

Abel Korzeniowski -Dance For Me Wallis

◭

Çocukken en çok neyden korkardık? Televizyon ve buzdolaplarından çıkan o ürkütücü seslerden, belki karanlıktan belki de yatağımızın altındaki canavarlardan... İnsanı korkutacak birçok şey bulunabilirdi. Küçük travmalar deyip de geçmemek gerekiyordu çünkü insan sekiz yaşında tattığı korkusuyla vaktinde yüzleşmezse seksen sekiz yaşında da korkardı. Mesele büyümek ya da hayata daha gerçekçi bakmak değildi çünkü. Gerçekler, korkularımızı yenmemizi sağlamaz. Gerçekler sadece vardır ama onları bilmek ile onları kabullenmek arasında büyük bir fark olduğu da aşikardır.

Bu nedenle korkuların yersiz olduğuna inanmak değil, korkularımızla yüzleşmemiz gerekir. Hem de yol yakınken... Hâlâ güçlüyken, hâlâ denklemin en büyük dereceli elemanıyken...

Turna da yirmi dört yaşındaydı. Korktuğu, yüzleşmekten de korktuğu üç büyük şey vardı: Karanlık, sessizlik ve kertenkeleler. Bütün korkularını kazandığı gün, tek bir gün ve tek bir andı.

Ağlamaktan şişen gözleri, aniden etrafın aydınlanmasıyla daha da acımaya başlamıştı. Gözlerini açmak istemiyordu ve böylesine acırken açması da imkansızdı. Durdu, bekledi. Kollarını kendisine sardı ve bedenini öne eğdi. Diz çökerek oturduğu zeminin artık daha soğuk olduğunu hissediyordu ve üşümeye de başlamıştı.

Neredeydi? Şimdi hangi acısı karşısındaydı? Canı daha ne kadar yanacaktı?

"Baba yapma!" Kendi sesini duyunca başını sesin geldiği yöne çevirdi ve gözlerini zorlukla da olsa araladı. Yine beyazlarla boyanmış bir odanın içindeydi ve karşısında yine kendisi vardı. Burada on bir yaşındaydı ve giydiği kıyafetleri görünce hangi anısının karşısında olduğunu anlamıştı.

Başını hızla iki yana salladı ve ayağa kalkmaya çalıştı. Bacakları ve kolları yine kilitlenmişti ve bedenine sardığı kollarını hareket ettiremedi. Bağırmak istedi ama dudaklarını aralayamadı.

Hareket etmesi kısıtlanmıştı çünkü hareket edeceği ilk anda buradan koşarak uzaklaşacağını çip biliyordu. Bu nedenle kadının hareket yeteneğini kısıtlamıştı çünkü korkularından kaçmasını değil, onlarla yüzleşmesini istiyordu.

"Sen bunu çoktan hak ettin!" dedi Ekrem Dağhan ve bacağına yapışan on bir yaşındaki Küçük Turna'yı sertçe silkti ve yere düşmesine sebep oldu. "Yine gittin o adamın evine! Pis pis koktun geldin! Yüzünün gözünün çöp içinde olduğunu görmüyor musun?" Ellerini iki yana açtı ve nefretle bağırdı. "Senden iğreniyorum Turna!"

"Birini öldürmedim! Birini bıçaklamadım ya da bir suç işlemedim! Devrim babama çöp toplarken yardım ettim sadece! Bu çöpler mi iğrendiriyor seni Ekrem Dağhan! Bir saat duş alınca geçip gider bu kirler ama sen kalbindeki kiri nasıl temizleyeceksin!?" diye bağırdı Küçük Turna. Sarı saçlarını öfkeyle çekiştirdi. Diz çöktüğü için babasının boyu daha uzundu ve başını hızla kaldırıp adamın nefret kokan gözlerine baktı.

"Fulya da bilirdi gitmesini ama o çöp kokan garajın onun evi olamayacağının farkında! Sen gibi kıt akıllı mı o?! Gerçekleri senden daha iyi görüyor ve ona sunduğumuz imkanları sonuna kadar kullanıyor. Kendisini geliştiriyor ve o adamın yüzüne bakmıyor artık! Ama sen, ah kıt akıllı sen! Ne buluyorsun o çulsuz, pis heriften!" Ekrem Dağhan, konuşurken yüzünü nefretle buruşturuyordu ve bu nefretin kızına mı yoksa Devrim'e mi olduğunu kendisinden başkası bilmiyordu.

"Fulya'yı buraya getirmem için Devrim babamın yanına gönderirken sorun yok da, sırf iki parça çöp topladım diye mi iğreniyorsun benden? Fulya Devrim'i sevmiyor diye, benim de mi sevmemem gerekiyor? Cümlelerinin sonu neden hep Fulya'ya bağlanıyor baba?! Az önce kalbinin kirli olduğunu söyledim ama buna üzülmek yerine hâlâ Fulya'yı övüyorsun? Aklım almıyor seni!" diye bağırdı Küçük Turna.

"Senin sözlerini dikkate mi alacaktım bir de? Gözümde daha fazla küçülme Turna! Cezalısın ve o çeneni kapalı tutacaksın! Fulya'ya burada olduğunu söylemeyeceksin. Olur da senden burası hakkında tek bir cümle duyarsam o Devrim denen it herifi gözüm kırpmadan öldürürüm!" Öfkeyle bağırdı Ekrem. Kızına karşı olan öfkesi ve nefreti senelerce artmıştı ve artık kızının yüzüne bakamayacak kadar nefret ediyordu ondan.

Çünkü Turna kendisinin sözlerini dinlemiyordu. Devrim babasını görmeye devam ediyordu ve çöplerin içinde günlerini geçiriyordu. Sokaklarda akşama kadar geziyor, eve özel ders için gelen öğretmenlerinin hepsini kovuyor ve inatla Devrim ile vakit geçiriyordu. Fulya eve gelince dışarı çıkmak için onu ikna etmeye çalışıyordu ve başardığı zamanlarda da mutlaka Devrim'in Sokağı'na gidiyorlardı. Evde kaldıkları zaman ise onun için zulümdü çünkü ailesinden Fulya'ya karşı olan övgü dolu sözlerden başka hiçbir cümle duyamıyordu.

Fulya başarılı bir kızdı. Bunu o da biliyordu zaten ve onu defalarca tebrik etmekten hiç geri kalmıyordu ama mesele bu değildi. Mesele, kendisinin hiç değer görmemesiydi.

"Beni burada bırakamazsın baba!" diye bağırdı Küçük Turna fakat babası onu dinlemedi ve kapıyı kızının üstüne kapatıp kilitledi. Burası, kendi evlenin bodrum katındaki sığınaktı. Acil durumlar için özel olarak yapılmıştı ve her ihtiyacının sağlanması için oldukça lüks dizayn edilmişti. Fakat Turna, bu odanın lüksünü göremiyordu çünkü odanın ışığı kapalıydı. Lambaların anahtarları dışarıdan açılıyordu ve babası ışıkları açmadan gitmişti.

Küçük Turna'yı karanlıkta bırakmıştı ve sessizlik, şimdi onun en büyük sınavıydı. "Işıkları aç baba!" diye bağırdı ve demir kapıyı yumruklamaya başladı Küçük Turna. "Gitmedin biliyorum. Sen kızını bırakmazsın karanlıkta!" Oysa gitmişti babası. Oysa kızını karanlıkta bırakmıştı ve hiç tereddüt etmemişti.

Turna, kendisi bu acınası halde gördüğü için daha da öfkelenmişti. Babasından medet ummasını hiçbir zaman doğru bulmamıştı ama insan bazen çaresizlikle ve korkuyla öyle açıkça yüzleşiyordu ki hiç ummadığı insandan bile medet umabiliyordu.

Küçük Turna, kapıyı yumruklamaya devam ederken Turna birazdan olacaklardan çok korkuyordu çünkü neler olacağını biliyordu.

Küçük kızın ayağına değen kertenkele yüzünden ömrü boyunca kertenkelelerden korkacağını biliyordu ve o an, gerçekleşmişti. Ayaklarındaki kertenkeleyi hisseden kız, korkuyla bir çığlık attı ve hızla ayağa kalktı. Şimdi kendisi karanlıkta olsa da Turna onun neler yaptığını görebiliyordu. Basit bir illüzyon sayesinde ışıkların açık olmamasına rağmen görebiliyordu ve böylece acı çekmesini sağlamıştı simülasyon.

"Baba korkuyorum!" diye bağırdı ve yerinde zıplamaya başladı. Odanın tam neresinde olduğunu bilemiyordu ve korkuyla oradan oraya koşturmaya başlamıştı Küçük Turna. "Baba burada kertenkeleler var! Baba öleceğim burada! Duymuyor musun?!" Beline kadar uzanan sarı saçları minik kollarına dolanmıştı ve korkuyla çırpındıkça saçlarını da çekiştiriyordu. Lakin korkusu acısından daha üstündü.

Kertenkeleler arttı ve beş tane kertenkele Küçük Turna'nın etrafında hızla dolanmaya başladı. Bir tanesi ayağının ucuna gelip bacağına doğru yol aldığında Küçük Turna avazı çıktığı kadar bağırdı ve üzerindeki kertenkeleyi atmaya çalıştı. Fakat kertenkele bu sefer koluna, oradan da saçına tırmanmıştı ve Küçük Turna artık korkudan nefes dahi alamıyordu.

Çığlık attığı sırada boğazı acıdı ve sesi kısıldı. Gözlerinden sicim sicim yaşları akmaya başladı ve korkuyla dudaklarını dişlediği için dudağını patlattı. Tırnaklarını avuç içlerine geçirdiği için avuç içleri kanadı ama umrunda değildi. Kertenkeleye olan korkusu, fiziki bütün acılarını geri planda bırakacak kadar baskındı.

Turna, on bir yaşındaki bu halini dışarıdan gördüğünde kendisine karşı içinde yosun tutmuş o acıma duygusu tekrar açığa çıktı. Nasıl savunmasız, nasıl da güçsüzmüş bu zamanlar?

Ellerini hareket ettirmeyi denedi ve yine başaramadı. Endişeyle karşısındaki Küçük Turna'ya bakıyordu ve tek isteği ona yardım etmekti. Lakin doğru zamanda değildi. Hareket etmesine müsaade yoktu.

Küçük Turna, debelenirken dengesini kaybetti ve yanında duran sekiz raflı dolaba çarptı. Sabitlenmemiş olan dolap, aldığı darbe yüzünden öne doğru düşmeye başladı ve Küçük Turna, dolabın altında kaldı. Beş kertenkele de onunla beraber sıkışmıştı fakat bu onların durmasına engel değildi. Küçük kızın saçlarında, yüzünde, kollarında gezinmeye devam ettiler. Küçük Turna hem üzerine düşen dolap yüzünden acıyan yerleri için hem de üzerinde dolanan kertenkelelerden kurtulamadığı için ağlıyordu.

Turna, geçen birkaç dakikanın ardından tekrar hareket etmeyi başarmıştı ve çığlıklar atarak debelenen küçük kızın yanına gitti. Üzerine düşen dolabın ne kadar ağır olduğunu hiç unutmamıştı ve canı o günkü gibi yanıyordu şimdi. Dolabı tutup kızın üzerinden kaldırmak istedi. Üzerinde gezinen kertenkeleleri tek tek ezmek istedi ama yapamadı. Dolabı tutamıyordu. Elini raflara koyar koymaz simülasyon pikselleşerek görüntüsünü bozuyor, elini çekince de eski haline dönüyordu.

Kendi çocukluğunu o korkularından kurtarmaya izni yoktu. Yapabileceği tek şey, bu korkuları kabullenmekti. Lakin söylenmesi birkaç saniyeyi alan bu sözlerin acısını çekmek zordu.

"Kaldıramıyorum!" diye bağırdı Turna. Beyaz tulumu hareketlerini kısıtlıyordu ama aldırmadan dolaba tekrar ve tekrar dokunmayı denedi. Küçük Turna hâlâ çığlıklar atıyor ve küçük alanında debelenmeye devam ediyordu. "Sana yardım edemeyeceksem ne diye görüyorum bu rüyayı! Daha çok acı çekeyim diye herkes toplandı, oyun mu tasarladı?!" Başını yukarı kaldırdı. "Sandalyene oturdun, benimle dalga mı geçiyorsun Zero?! Ne kadar acınası olduğumu mu ölçüyorsun!" Avazı çıktığı kadar bağırdı ve boğazlarında büyük bir acı hissetti.

"Özür dilerim!" dedi hıçkırıkları arasında. "Özür dilerim, kurtaramıyorum seni!" diye bağırdı kendi küçük haline. "Ne kadar acı çektiğini biliyorum ama kurtaramıyorum. Canım yanıyor, şimdi senin canın nasıl yanıyorsa benim de canım o kadar yanıyor Küçük Turna!" Elinin tersiyle gözünden akan yaşları sildi. "Ne yapacağım ben?!" diye tekrar bağırdı ve zemine sertçe birkaç yumruk attı.

"Böyle bir çocukluk istemedim ben!" dedi ve dolabı tekrar iktirmeyi denedi. "Devrim babam bana böyle şeyler hiç yapmadı." Ayaklarını kullanıp iktirmeyi denedi. "Fulya burada olduğumu bilseydi babamdan nefret ederdi ama bu yüzünü hiç görmedi ki!" Ayağa kalktı. "Normal bir çocukluk geçirmeyi istemez miydim ben de!" Dolabın üstüne ellerini koydu ve kaldırmayı denedi. Olmadı. Simülasyon, dolaba dokunmasına izin vermiyordu. "Bu ne biçim bir acı, bu nasıl bir çaresizlik böyle?" diye fısıldadı ve dirayetini kaybeden ayaklarına direnmeyip yere diz çöktü. Küçük Turna'nın yardım çığlıklarına kendi isyanları karışıyordu ama bu iki yaralı kadını kimse duymuyordu.

"Yalvarırım bu kadar acıyla bağırma!" diye inledi Turna. "Sana yardım edememek çok koyuyor!" Gözlerindeki yaşları elinin tersiyle sildi. "Bu kadar acı çekmeyi hak etmedin. Sen sevilmeliydin. Sen mutlu olmalıydın. Narin kalbin okşanmalıydı. Ezilmemeliydi. Çığlıklar değil, kahkahalar atmalıydın. Üzerine kelebekler konmalıydı. Kertenkelelerle cebelleşmemeliydin! Özür dilerim Küçük Turna. Kanatlarını kırıyorlar ve ben hiçbir şey yapamıyorum. Özür dilerim. Sesimi bile duyuramıyorum sana. Seni anladığımı ve seni herkese rağmen, tüm sevgisizliğine rağmen sevdiğimi söyleyemiyorum. Çok yakınımdasın ama seni hissedemiyorum."

Çaresizlik birçok şekilde hissedilebilir fakat birçok farklı yol olması, çaresizliğin acısını değiştirmiyordu. Çaresizlik insanın ruhunu her daim ilmek ilmek kemirmekle yükümlüydü. Acının en suskun halini hissettirmekle, sessiz nidaların en baskınını duyurmakla yükümlüydü ve çaresizliği bedeninde taşıyan her insan, bir yıkıma mahkumdu.

"Sen, bunların hiçbirini hak etmedin Turna!" Kendi çocukluğuyla böyle konuşuyor olmak tuhaf gelmiyordu artık ona. "Gülmek sana da çok yakışırdı ama kimse göremedi bunu. Ağlayınca ne kadar çirkin olduğunu konuştular. Özür dilerim susturamadım kimseyi. Özür dilerim, seni iyi büyütemedim. Sen içimde hep böyle acı çeken küçük kız olarak kaldın. Seni hiç öldüremedim ve seni hiç güldüremedim. Özür dilerim Turna Dağhan. Turna Yaman oldun ama Dağhanken çektiğin acılarını ardında bırakamadın. Soyadını attın adının yanından ama Sıfır'dan başlayamadın."

Fakat kimse duymadı onu. On bir saat boyunca o dolabın altında kaldı Küçük Turna ve babası gelene kadar ağlaması hiç dinmedi. Küçük Turna, o gün yalnızlıkla, çaresizlikle, fiziki acıların bastıramadığı korkularıyla, karanlıkla ve sessizlikle acı bir şekilde tanışmıştı ve ömrü boyunca da hiç unutmayacaktı.

On bir saat boyunca küçük haliyle beraber o odada kaldı Turna. Bir süre sonra küçük kız gibi dili lâl oldu ve acısının sesinden başka hiçbir şey duyamadı. Dili kelimeleri toparlamaya müsaade etmedi ve hayatın o başıboş hissettiren ağırlığı altında ezilip kaldılar.

Ta ki babası gelip kızını o halde bulana dek. Turna, başını kaldırıp da babasına bakmadı. Sesleri duymuyordu artık. Gözleri görüyordu ama bir şey algılayamıyordu. Ellerini kullanmasına izin vardı ama bu sefer de içinde o güç yoktu. Küçük Turna'nın babasının kucağında odadan çıkarıldığını gördü ama gözlerini zeminden hiç ayırmadı ve bir süre sonra tekrar hiçlikte buldu kendisini.

Bu karanlık ve sessizlik artık onu korkutmuyordu. Şu ruhu, şu hayat için artık bir savaş veremeyecek kadar yorgun düşmüştü çünkü zaman, insanı yıpratırdı. İnsan büyüdükçe güçsüzleşirdi. İnsan hayatla tanıştıkça çabalamanın mantıksız olduğunu kavrardı ve kucak açardı her bir acısına. Her bir korkusunu sırtlardı ve yolun sonunda, sadece kendisinden korkardı.

Kaybedecek hiçbiri kalmayan kendisinin artık neler yapabileceğinden korkardı.

Ve denklemin en değersiz bilinmeyeni kendi cümlesini şöyle kurdu: Bahçelerin olmadı senin. Kulağına bir çiçek tutuşturmadı kimse ve kimse seni değerli görmedi. Kalabalıklar içinde yalnız kaldın ve için kan ağlarken zorla güldürdüler seni. Kalbindeki yaraları açanlar, yaralarının varlığını bile bile bir yara bandı yapıştırmaya tenezzül etmediler ve utanmadan tekrar kanattılar her bir yaranı. O zaman bu mücadele neden? Neden hâlâ nefret ve kinle bürelenmiş bu dünyaya tutunmak istiyorsun Turna Dağhan? Yergahva sana kucak açtı Turna. Orası sana acıyı bir daha hiç yaşatmayacak çünkü Yergahva'da bir daha çocuk olmayacaksın.

🕊️

"Tam on yedi saat geçti!" Bu sefer öfkesine yenik düşen Laura olmuştu. "Nasıl uyanmaz hâlâ? Kim bilir ne halde!" Saçlarını hırsla çekiştirdiği anda Mehmet, yanında duran kadına uzandı ve kollarından tuttu.

"Sakin kalmak zorundasın." diye fısıldadı gözlerini kadına dikerek. "Umutsuz olmak sana yakışmıyor."

"Ya uyanamazsa?" Dolan gözlerini koltukta hareketsizce yatan kadına çevirdi Laura. "O bana Fulya'nın emaneti. Ben nasıl bakarım onun yüzüne? Ben Turnasız yaşayamam. Uyanması lazım. Savaşması ve pes etmemesi lazım." Sol gözünden bir damla yaş akıp giderken Mehmet uzandı ve o yalnız damlayı sildi hemen gözünden.

Kadının gözyaşı döktüğünü görmek, kalbinde adını koyamadığı bir sızı peyda etmişti. Kadının düşen omuzlarını gördükçe, güçlü kalmak için ne kadar savaş verdiğini de anlamıştı ve ruhunda kimliksiz bir hareketlenme meydana gelmişti. Ve o tek bir damla gözyaşı, önce kalbine ardından da ruhuna işlemişti.

Yekta, Turna'nın elini tutmaya devam ediyordu. Başını kadının bacağına yaslamış ve kadının buzdan farksız parmaklarını göğsüne saklamıştı. Isıtmaya çalışıyordu ama kadının elleri ısınmıyordu.

Araf'ta ruhu buz tutarken narin parmaklarına nasıl bahar gelirdi?

Herkesi büyük bir ümitsizlik kaplamıştı ama Yekta'nın pes etmeye niyeti yoktu. İsterse günler geçsin, isterse yıllar akıp gitsin. Turna'ya her zaman elini uzatacaktı çünkü ona bir söz vermişti. Yergahva'da ölmeyeceğinin sözünü vermişti ve Turna'nın eklediği o cümleyi de koymuştu kendi cümlesinin yanına. Ne olursa olsun Turna'yı yüz üstü bırakmayacaktı.

Başını kaldırdı ve kadının yüzüne yaklaştı. Boynundan yayılan kokusunu sessizce ciğerlerine çekti ve kadının kulağına doğru eğildi. Gözlerini kapattı ve ruhunun ayaklarının Devrim'in terasına gitmesine izin verdi. O kahverengi minderin üzerine tekrar oturdu ve karşısındaki kadına baktı.

Turna'ya elini uzattı.

"Bir yıldız kaydı sen yokken,

Bulutlara mahkum bir ruh gibi çıkageldi hiçlikten,

Bir yağmur yağdı inceden,

Bir sel geçti yüreğimden.

Ve o gecenin sabahında,

Bir umut doğdu ufukta,

Bir ışık parladı gözlerimde,

Sen geldin diye.

Sen hep gel diye.

Bir çiçek açtı sen gelince,

Yağmur huzur koktu sen tekrar gülünce,

Ve sert bir rüzgar esti,

Sen gitsen bile tekrar bana gel diye.

Sen hep olduğun yere dön diye.

Sen hep evimi yuvan bil diye." diye fısıldadı. Bu sefer sözlerine eşlik eden bir şarkı yoktu ve sözleri dile getiren kişi Turna değil, Yekta idi. Günler öncesinde kendisine hediye ettiği sözleri, ona geri veriyordu çünkü kendisi yoksa ne sözlerin ne de güzel anıların anlamı vardı.

Her şey, Turna varken güzeldi.

🕊️

Kendimizi bile göremediğimiz bir ortamdaysak ne yapardık? Kendimize kendimizi nasıl ispatlardık? Bağırsak kim duyardı sesimizi ve elimizi uzatsak kim tutardı elimizi?

Hiçlik yolun sonuysa Turna neden ölmüyordu? Hiçlik yeterince almıştı ruhunu kendisinden. Artık bir şey hissedemiyordu, artık bir ses çıkarmanın mânâsız olduğunun farkındaydı. Kendisini hissetmek faydasızdı. Ruhu yaralarla dolu olan bu kadını hissetse ne yazardı? O zaman neden nefes alıyordu hâlâ?

Yolun sonu neden bu kadar sonsuzdu?

Çünkü göreceği günler, çekeceği acılar, güleceği vakitler ve onu susturamayacak sözleri vardı. Gitmek için erkendi. Sıfır'dan başlamak için aydınlık bir yol vardı önünde.

Zemine uzandı ve bacaklarını karnına doğru çekti. Hiçbir şey göremiyordu ve görmek de istemiyordu. Burada ömrü boyunca kalacağını hissediyordu çünkü bu karanlığın bir sonu yoktu. Bu sessizlik, kendi sesini bastırıyordu ve bu çaresizlik, onun bütün gücünü çekip alıyordu benliğinden.

Dakikalarca uzandı ve dakikalarca konuşmadı. Dakikalarca kimse gelmedi ve dakikalarca hiçbir şey göremedi. Böyle zamanlarda insanın düşüneceği ne çok şey vardı böyle!?

Ve sonra bir fısıltı ilişti kulaklarına. Boynunda ılık bir nefes duyumsadı ve yanaklarını kaşındıran saç tellerini hissetti. Kalktı yattığı yerden ve ilk kez garip bir heyecanla etrafını inceledi. Bu karanlık artık onu korkutmuyor, aksine bir umut aşılıyordu kendisine. Boynundaki sıcaklığa dokunduğu anda gözleri istemsizce kapandı ve dudaklarında silik bir tebessüm oluştu. Kalbindeki boşlukta bir hareketlenme hissediyordu. Sanki... Sanki biri kalbinin duvarlarını yumrukluyordu ve tek gayesi, bu kırık kalbi yuva bilmekti.

"Bir yıldız kaydı sen yokken,

Bulutlara mahkum bir ruh gibi çıkageldi hiçlikten,

Bir yağmur yağdı inceden,

Bir sel geçti yüreğimden." Yekta'nın fısıltısını duyduğunda dudaklarına büyük bir tebessüm kondu. Yaşlı gözlerinde ilk kez bir parıltı yerleşti ve kısa bir kahkaha attı.

"Ve o gecenin sabahında,

Bir umut doğdu ufukta,

Bir ışık parladı gözlerimde,

Sen geldin diye.

Sen hep gel diye." Adamın sesi kesildiğinde "Geleceğim Yekta!" diye bağırdı. İçinde adını koyamadığı bir güç yeşermişti. Literatürlere "umut" olarak işlenen bu duygu, Turna'ya şimdilik oldukça uzaktı ama şu an her bir zerresinde umudun yeşerdiğini hissediyordu.

Ayağa kalktı ve etrafında bir tur döndü.

"Bir çiçek açtı sen gelince,

Yağmur huzur koktu sen tekrar gülünce," Adamın nahif ses tonunu tekrar duydu ve hislerine güvenerek sesin olduğu yöne doğru koşmaya başladı. Karanlık belki onu yutacaktı, belki bir uçurumdan aşağı yuvarlanacak, belki bir yangının orta yerine atılacaktı ama artık kaybedecek neyi vardı ki?

Koştu, korkusuzca adımladı ve bir an bile tereddüt etmedi.

"Ve sert bir rüzgar esti,

Sen gitsen bile tekrar bana gel diye."

"Geleceğim!" diye ekledi Turna. "Pes etmek için çok erken ve ben olduğum yerde kalmayacağım!" Koştu. Yekta'nın sesi hep aynı şiddetteydi ve ona yaklaşıp yaklaşamadığını sezemiyordu ama adamı artık daha iyi hissettiğinin farkındaydı. Bu yüzden onu durduracak hiçbir şey yoktu.

"Sen hep olduğun yere dön diye.

Sen hep evimi yuvan bil diye."

Adamın cümlesi biter bitmez, öne doğru bir adım atmıştı ve bu sefer ayağı zemine basmamıştı. Bedeni sonsuz bir boşluğun içine düşmüştü. Anlık olarak nefesi kesilen kadın, bedenini tamamen özgür bıraktı ve kollarını iki yana açarak yere düşmeyi bekledi. Ciğerlerini ve kalbini bomboş hissetti ve o an ruhunun ellerinden tuttuğunu gördü. Ölüme ne kadar yakın olduğunu anladı ama aksine, bu ölmek değil yeniden doğmaktı.

Zifiri karanlığın ortasında süzülüyorken avcunda parlayan üç anahtarı hissetti ve gözleri ister istemez o anahtarlara gitti. Gümüş renkteki anahtarlar, gece sahile vuran ay ışığı kadar parlaktı ve gitgide daha da ısındığını hissetti. Düşüşü daha hızlı bir hâl alırken üç anahtarın elinden kaydığını ve kalbinin tam üzerine kadar çıktığını gördü.

Üç anahtar, Turna'nın göğüs kafesini deşip kalbine yerleşti.

Göğsü kabarsa da nefes alamadı.

Ve Turna, zemine sert bir düşüş yaptı.

Derin bir nefes alan Turna, gözlerini açmış ve oturduğu koltuktan hızlıca doğrulmuştu. Ciğerlerine sesli ve derin bir nefes çektiğinde odanın içindeki herkes, ilk saniyedeki şaşkınlığını üzerinden atıp hızla kadının etrafına toplanmıştı.

Turna, Araf'tan çıkmayı başarmıştı. Araf'ın denklemi çözülmüş, üç anahtar tek bir bilinmeyene indirgenmiş ve o değişkene "Turna'nın kalbi" denmişti. Turna'nın denkleminin bilinmeyeni, kalbiydi.

Yekta, kadının doğrulduğunu görür görmez kollarını kadının beline sarıp ona güvende olduğunu hissettirmeye çalıştı. Başarmıştı da.

Turna, gözlerini açar açmaz kendisini Yekta'nın kollarında bulmuştu ve başını adamın omzuna yaslayıp boynuna kollarını doladı. Adama sımsıkı sarılmış ve derin derin nefesler alıp vermeye çalıştı.

"Uyandın..." diye fısıldadı Yekta ve kadının saçlarından öpüp kırgın tutamları okşadı. Turna için paha biçilemez bir an yaşattığının farkında olmadan yüreğindeki bütün sevgisini ona sunmuştu.

"Korkunçtu..." Ağlamaya başladı Turna. "Allah kahretsin, çok korkunçtu." Hıçkırıkları bir bir firar ederken insanların kendisi hakkında düşünecekleri şeyleri umursamayacak kadar yorgundu. Gözyaşları Yekta'nın tişörtünü ıslatırken adama daha sıkı sarıldı ve Yekta da aynı şekilde karşılık verdi.

"Geçti Turna." Boynundaki kolyesi kadının kalbinin üzerine denk gelmişti. Turna Kuşu broşu kendi göğsü ile kadının göğsü arasında konumlanabileceği en uygun yeri seçmişti ve ikisine de tarifi mümkün olmayan bir güç veriyordu şimdi.

Turna başını kaldırınca odadaki diğer bireyleri de görmüştü ve gözleri sanki yerini biliyormuş gibi Zero'yu bulmuştu. Adamın mavi gözleri de kendisinin üzerindeydi ve kadın adama nefretle bakarken; adam kadına umutla bakıyordu. Onun neler hissettiği umrunda değildi, Turna üç anahtarını eline almayı başarmıştı ve bundan daha önemli bir husus yoktu.

Turna, nefret dolu bir nefes çekti ciğerlerine ve Yekta'nın boynuna sardığı kollarını çözüp ayaklarını yere sarkıttı. Hızla ayağa kalktı ve Zero'nun yakasına yapıştı. Onun yüzünü görünce Araf'ta yaşadığı üç korkutucu anı tekrar gözlerinin önüne gelmişti ve çenesinin titremesine engel olamamıştı.

"Başardın Turna. Anahtarların artık avcunun içinde." diye fısıldadı Zero. "Kalbinin kontrolü artık senin ellerinde."

Turna ise geleceğini değil, geçmişini düşünüyordu o an. "Ben böyle bir hayatı istememiştim." diye fısıldadı Turna. Zero'yu sarsmak ve ondan hesap sormak istiyordu ama görüşü bulanıklaşmış, kulakları çınlamaya başlamıştı. Şakaklarına arsız bir sızı dayanınca yüzünü acıyla buruşturmuştu ve birkaç damla gözyaşı yanaklarından süzülmüştü.

"Bana bunu neden yaptın Zero?"

Turna, bu sözlerinden sonra vücudunun kontrolünü iyice kaybetti ve zifiri bir karanlığa mahkum oldu.

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Çaresizlik birçok şekilde hissedilebilir fakat birçok farklı yol olması, çaresizliğin acısını değiştirmiyordu. Çaresizlik insanın ruhunu her daim ilmek ilmek kemirmekle yükümlüydü. Acının en suskun halini hissettirmekle, sessiz nidaların en baskınını duyurmakla yükümlüydü ve çaresizliği bedeninde taşıyan her insan, bir yıkıma mahkumdu.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları