◭

Bölüm Şarkıları:

Alan Walker - Faded

Pera - Ben Yağmurları Bilirim

Suzan Hacigarip - Kül

◭

İbresi kırılmış bir pusula gibiydi artık. Ruhunda kopan bir fırtına vardı, etrafını kuşatan ve soluklarını acıya bulayan bir buhran içindeydi. Kimse bu tükenmişliği göremiyordu çünkü ibresi paramparça olmuşken kendisini açıklayan bir cümlenin önemsizliğinin farkındaydı.

Ki, kimse de görsün istemiyordu.

Elleri kendisine engel olamadığı için titrerken gözlerinin içinin yandığını hissediyordu Turna. Solukları ciğerlerini yakıyor, sessizliğe gömülmüş ev kendisine cehennemin ayakları altına indirilmiş hali gibi geliyordu. Bu yorucu günün sonunda Meydan'dan çıkıp evine geldiği zaman, alışık olmadığı bu sessizlik yine canını yakmıştı ve elinden bir şey gelmemesi ruhuna daha çok acı bahşediyordu.

Sırtını gri koltuğuna daha çok yaslayıp parkenin soğukluğunu ayak tabanlarında hissediyorken bacaklarını biraz daha karnına doğru çekti.

"Lütfen aç telefonu." diye fısıldadı. Salonunu sadece telefonunun ışığı aydınlatıyorken ekran kararınca zifiri bir karanlıkta kalmıştı. "Yalvarırım." diye tekrar fısıldadı. Daha önceden hiç karanlıkta kalmamıştı çünkü her zaman gece lambasını açmasını söyleyen Fulya olurdu yanında.

Telefonunun açılma sesi kulaklarına dolduğunda bacaklarına sardığı kolları sıkılaştı ve bedenini hafifçe öne eğip "Selam." diye fısıldadı titrek bir tonda. "Lütfen sadece sesimi dinleme Fulya. Lütfen konuş benimle."

Bir dakika sürmeyen fakat ikisine de bir ömür gibi gelen kısa sessizliği Fulya'nın derin bir nefes aldıktan sonra neşeyle "Selam, balım." demesi bölmüştü. Turna, hıçkırıklarını tutamayıp iç çeke çeke ağlarken Fulya'nın acı bir tebessüm ettiğini hayal edebiliyordu.

"Seni çok özledim." dedi gözlerindeki yaşları silerken. Üç hafta sonra kardeşinin sesini duymak, kelimelerin kifayetsiz kaldığı bir sevinç bahşetmişti solgun ruhuna.

"Ben de seni çok özledim." dedi Fulya durgun bir ses tonuyla.

"O zaman geleyim yanına. Lütfen. Bir dakika bile olsa..." Dudakları arasından bir hıçkırık peyda oldu. "Bir dakika bile olsa göreyim seni." Turna'nın isteğini duyan Fulya, derin bir nefes alıp kadının sözlerini böldü.

"Bunu konuştuk." dedi donuk bir tonda. Derin bir nefes çekti ciğerlerine. Zira boğazına sıra sıra dizilmiş cümleler, soluklarını da kendisinden esirgiyordu şimdi. "Bu konuşmayı seninle bir kez yapacağım Turna. O yüzden kulaklarını aç, beni iyi dinle." Turna, bitkin düştüğü için alnını diz kapaklarına yaslayıp başını bacakları ve karnı arasındaki boşluğa gömdü. "Şimdi yürüyebiliyorum, şimdi yemeğimi kendi başıma yiyebiliyorum, şimdi tuvaletimi kendim yapabiliyorum ama bir gün gelecek," Sesinin titremesine engel olmak istedi, başaramadı. "O gün, hiçbir şey yapamayacağım." Turna'nın tutamadığı birkaç hıçkırığı daha kulaklarına dolmuştu ve artık konuşmak gittikçe zor bir hâl alıyordu onun için de.

"Peki benim şu dünyada tek istediğim şeyi duymak ister misin?" diye ekledi neşeli çıkmasını umduğu fakat kırıklarla dolu bir ses tonuyla. Yine de Turna, şimdi kendisiyle konuşan kadının gülümsediğini biliyordu.

Turna'dan onaylar nitelikte bir mırıltı çıktıktan sonra devam etti. "Beni bu halimle hatırlamaman. Sen beni hep gülümserkenki halimle hatırlayacaksın Turna. Sen beni beraber yemek yediğimiz gecelerde, el ele yürüyüp dans ederek geçtiğimiz sokaklardaki hareketliliğimle, sarhoş olup attığım yüksek desibelli kahkahalarımla hatırlayacaksın."

Turna gözyaşlarını artık tutamıyorken Fulya'nın da sessizce gözyaşı döktüğünü görebiliyordu. "Ben artık yaşamıyorum, sadece nefes alıyorum. Nefes alamayacağım o günü bekliyorum."

"Bu haksızlık." diye fısıldadı Turna. "Bu dünyadaki tek varlığım sensin. Seni kaybetmek istemiyorum. Sensiz büyümek istemiyorum. Sensin yaşlanmak istemiyorum. Sensiz ben de yaşamak istemiyorum."

Fulya iyice köşeye sıkıştığını ve ruhunu ilmek ilmek saran bir çaresizlikle cebelleştiğini hissediyordu. Fakat yine her zamanki gibi gülümsedi. Vakti varken, hâlâ yapabiliyorken doyasıya gülümsedi.

"Ben yaşamak istiyorum Turna." diye fısıldadı durgun bir tonda. "Ama yapamıyorum. Bunun kararını ben vermiyorum ama şimdi senin verebileceğin bir karar var, balım." Turna, başını diz kapağından kaldırıp koltuğa yasladı ve gözlerini kapatarak dinlemeye devam etti. "Sen, bizim için yaşar mısın? Ben gülemeyeceğim, bizim için güler misin? Ben konuşamayacağım, bizim için konuşur musun? Ben yürüyemeyeceğim, benim için sabah koşularımıza devam eder misin?"

Turna, kalbinin üzerine tonlarca ağırlığın çöktüğünü hissediyor ve bu sözlerin ağırlığı altında eziliyordu.

"Veda eder gibi konuşma." diyebildi sadece. "Beni bırakmana izin veremem. Bunun için elimden gelen her şeyi yapmaya hazırım."

Fulya, yine gülümsedi. Göğsünün üzerine dökülen saçlarının arasına parmaklarını geçirerek oynamaya başladı. "O zaman ikimiz için de yaşayacaksın Turna." dedi. "Gününü çok güzel geçirecek, yüzündeki tebessümü hiç silmeyeceksin. Konuşacaksın yine, deli dolu olacaksın. Gözlerin sevinçle parıldayacak hep. Heyecanın hiç eksilmeyecek. Gözlerindeki parıltılar, karşındaki her insanı kör edecek. Yeni biblolar alacaksın eve. Perdeler eskiyecek, onları değiştireceksin. Çiçekler ekeceksin bahçemize. Her gün sulayacaksın, bir gün ben gelecekmişim gibi..."

"Gelecek misin Fulya?" Sessizlik. Gerçekler her iki yaralı kadına da ağır gelince dilleri lâl eden bir sessizlik.

"Bana söz verecek misin Turna?" Kaçış. Gerçekleri kaldıramayan iki yaralı kadının yapabileceği tek şey olan kaçış.

"Söz." Verdiği sözün altında ezilmekten korksa bile söz verdi Turna. Bunu bir vefa borcu olarak görüyordu. Doğumlarından şu yaşlarına kadar elleri hiç ayrılmamış iki kadını ayıran hayata yüzlerce sitem ederken elinde kalan son umut ışığını alevlendireceğini düşündüğü için verdi sözü.

Bundan sonra onun için de yaşayacaktı.

"Ben, konuşamayacağım o güne kadar sana kendimi anlatmaya devam ederim Turna ama ben göremeyene kadar bu dört duvarı göreceğime yemin ettim. Beni anlıyorsun değil mi?" diye sordu. Sesi Turna'dan çok daha sağlam çıkıyordu fakat kalplerindeki yaralar ikisinde de aynı sızıya sebebiyet veriyordu.

"Nerede kaldığını bileyim bari." diye fısıldadı Turna. "Gökyüzüne hangi pencereden baktığını bileyim Fulya. Ayak bastığın toprağın kokusunu bileyim. Orada uçan kuşların sesini duyabileyim ama beni bu arafta, zifiri karanlığın tam ortasında bırakma." Gerekirse yalvarmaya hazırdı. Fulya'nın nerede ve nasıl olduğunu öğrenmek için ona yalvarmaya hazırdı.

"Önünde durduğumuz pencereler farklı olsa da baktığımız gökyüzü aynı." diye yanıt verdi Fulya. Turna'ya nerede olduğunu söylemeyecekti çünkü öğrenir öğrenmez yanına geleceğini biliyordu. Onu bu haliyle karşılamak, şu hayatta istediği en son şey bile değildi.

"İyi geceler, balım." dedi Fulya ve ciğerlerine saplanan keskin acıyı görmezden gelmek için sessiz kalmayı tercih etti sonrasında.

Çaresizliğin ilmek ilmek ruhuna işlendiği sırada "İyi geceler." dedi Turna. Dili başka bir cümle kurmaya varmadı. Telefon kapandı. Odada rahatsız edici bir sessizlik oldu ve Turna irkildi. O karanlıktan da, yalnızlıktan da, sessizlikten de korkardı.

Oturduğu yerden kalktı, gözlerindeki yaşları temizledi. Başı oldukça ağrıdığı için duş alması gerektiğinin farkındaydı fakat öncesinde ocak ayının soğuğunu teninde hissedip kendisine gelmek istedi ve yavaş adımlarla bahçe kapısına doğru yöneldi.

Kapıyı usulca aralayıp bahçesine çıktığında ise karşısındaki evin ışıklarının yandığını gördü. Saat 3.42 iken karşıdaki eve yeni taşınan adamın hâlâ uyumamış olması kaşlarını çatmasına sebep olmuştu ama bunun kendisini ilgilendirmediğini düşünüp verandaya doğru adımladı.

Adamın perdesinin arkasından kendisini izlediğinin farkında değildi.

Gözlerini sımsıkı yumup Fulya ile geçirdiği güzel anların zihnini istila etmesine izin verdi. Ruhunda beliren kadere karşı öfkeyi söndürecek tek şey, Fulya'nın sesi ve göstermekten çekinmediği şefkatiydi. Bu anılar şimdi Turna için sayılı olsa da hiçbirini unutmak istemedi. Her anıyı zihnine kazıyıp bu zamanlarda ona yardım etmesini tercih ederdi.

Tüylerini ürperten soğuk, gözlerinin açılmasına sebep olunca şimdilik yeterli olduğunu düşünüp içeriye girdi. Odasına çıktığında ise banyosuna doğru yönelen ayakları komodinin üzerindeki saati görünce duraksadı.

Zero ile yaşadığı garip an tekrar zihninde belirdi ve adamın alaycı ve kurnaz ses tonu, zihninin en ücra köşelerine kadar sızdı.

"Zaman Sıfır'ı gösterdiğinde geleceğim."

Bir akıl oyunu içerisinde olduğunun farkındaydı. Zero'nun gözlerindeki hırsı görmüş ve bu hırsın tehlikeli olduğunu da anlamıştı. Lakin elinde olan tek şey, sıfırdı. Şimdilik.

Derin bir nefes alıp banyoya girdi ve yarım saati geçen bir duş aldı. Saçlarının ıslak olmasına aldırmadan yatağa girip bornozuyla uyumaya karar verdi.

Üç dakika süren uyku denemesi ise aklına dakikalar önce verdiği sözün gelmesi üzerine bölünmüştü. "Fulya, saçları ıslakken asla uyumaz." diye mırıldandı ve banyoya tekrar girip saçlarını kuruttu. "Fulya, bornozla dolanmayı sevmez." diyip dolabında kalan Fulya'nın geceliklerinden birini çıkardı ve üzerine giydi.

Saçlarını sabah kıvırcık olması umuduyla gevşekçe ördükten sonra tekrar yatağa girdi ve gözlerini kapattı.

Üç hafta önceye kadar bu evde Fulya ile beraber yaşıyordu aslında. Aniden gelen, nereden, kimden miras kaldığı meçhul, bilinmedik hastalık yüzünden günlerdir yalnızlıkla sınanıyordu Turna.

Semptomları göstermeye başlayan Fulya ile beraber Laura'nın önerdiği doktora giden ikili ise hayatlarını tamamen değiştirecek olan o haberi almışlardı. Daha önce kimse üzerinde görülmemiş bir enfeksiyon, günden güne, içten içe, sessiz sedasız sızıyordu Fulya'nın her organına. Durdurulması mümkün değildi çünkü şimdilik ciğerlerinde olan bu enfeksiyon, tespit edilemeyen bir hızda yayılıyor ve uğradığı her organa kalıcı bir zarar veriyordu.

Literatürlere işlenen her hastalığı inceleyen doktor kadrosu ise bu enfeksiyon hastalığına kesin bir tanı koyamamıştı.

Sadece Zero ve Fulya arasında bir sır olan bu hastalık mevzusu, günler sonra herkesi derinden sarsacak olaylara sebebiyet verecekken bunun bilincinde olan ikili ise taraflarını çoktan belirlemişti.

Fulya'nın şu hayatta duyduğu tek pişmanlık vardı. Verdiği kararın sonuçlarını öngörememişti. Nedenini sorgulamamıştı. Turna'ya verdiği kararlardan, elde kalan sonuçlardan hiç söz etmemişti.

Oysa, seneler önce bir kiraz ağacının gölgesinde, kırmızı piknik örtüsünün üzerinde evcilik oynadığı Turna'ya bir söz vermişti. "Her ne olursa olsun, aramızda yalan olmayacak."

Fakat sözler, tutulmamak için verilirdi. Anı kurtarmak, bir saniyeliğine de olsa hafiflemek için verilirdi. Kader karşısında bu kadar savunmasız iken söz vermek, sadece bir kaçıştı. Fulya, bunu sözünü tutamadığı o gün kendi içinde kanıtlamıştı fakat söz vermenin geri dönülmeyen bir çıkmaz sokak olduğunu da o gün anlamıştı.

Eğer sözünde durmazsan yalan söylersin.

Fulya da Turna'ya yalan söylemeyi tercih etmişti. Bu bir zorunluluk değil, seçimden ibaretti ve bu seçimin sonuçları da şimdi Fulya'nın dört bir yanını sarmıştı.

Fulya ölüyordu. Sebebini, amacını, sonucunu bilerek bu hastalığa kucak açmıştı. Bunu hak ettiğini düşünüyordu çünkü. Yine de vefakar yüreği, Turna'nın hayata küsmesine sebep olmayı göze alamadığı için ona bir yaşam amacı vermişti bu gece.

Turna'ya yeni bir yük yüklediğinden habersiz, kendi hayatının ağırlığı kadının yüreğine çökmemiş gibi bir de artık yaşamasının mümkün olmadığı hayatının yükünü de kadının omuzlarına atmıştı.

Bunu şimdilik kimse bilmese de kaderin hamleleri öngörülemez olduğu için akışa ayak uydurmayı seçmişlerdi.

Kaderin onlarca hamlesi vardı ama. Yekta'nın bu semte taşınması, ekibin site içinde farklı evlerde Turna'yı Zero'dan korumak için yaşaması, Zero'nun artık elini Turna'ya da uzatması bu hamlelerin sadece başlangıcıydı.

Ve bu başlangıcın bir sonu yoktu.

Şimdi Yekta, terasının pervazına yaslanmış bir vaziyette Turna'nın evini gözetlerken zihni üç hafta öncesine gitmiş, kadının bugünkü neşeli halini bertaraf eden o tükenmiş halinin sebebini sorguluyordu.

Her sorunun ise bir cevabı vardır elbet.

Üç hafta önceki gece, kadını bulduğu o harabe ev, Turna ve Fulya'nın çocukken evlerinden uzaklaşıp geldikleri ve oyunlar oynadıkları "oyun evi" idi. Şimdi geriye sadece küflü demirleri, kırık kiremitleri, gazete ile sarılmış camsız pencereleri kalan küçük bir harabeden ibaretti.

O gece, Fulya Turna'yı terk etmişti. Kendi çöküşünü kardeşi bildiği insandan gizlemek ve sessiz sedasız yenik düşmek istiyordu bu savaşta. Yavaş yavaş hayata gözlerini yumarken vücudunun güçsüz düşmesini, konuşamamasını, yürüyememesini kardeşi bildiği Turna'ya göstermek istemiyordu. Turna ağlayarak bunu reddetse bile kadını dinlememiş ve kendisini o tükenmiş haliyle hatırlamasını istemediği için evden taşınmıştı.

Eşyalarını bile almadan, kendisi yerine koyabileceği bir minik dostu onunla bırakarak terk etmişti evi.

Hikaye böyle başlamış, sonu ise görünmez bir ağ ile örülmüş, herkesin gözü önünde fakat kimsenin göremediği noktaya konulmuştu kader tarafından.

Ve geriye sadece, "Yaşayıp göreceğiz." demek kalmıştı.

🕊️

Beyazlarla döşenmiş odasına sızan güneş ışığı, kadının göz kapakları üzerine kadar uzanmış ve uykunun sıcak kollarında olan ruhunu gerçek dünyaya getirmişti. Beyaz yorganı yüzüne kadar çeken kadın, dudakları arasından huzursuz bir mırıltı çıkartıp uykusuna devam etmek istedi.

Örgüsünün kuyruğu yüzüne tırmanmış ve burnunu gıdıklıyordu. Yapması gereken işlerinin olduğunun farkındalığıyla birkaç saniye ayılmayı bekledi. Önce üzerindeki yorganı ayaklarıyla kenara itip yataktan çıktı. Sonra ise elini yüzünü yıkamayı es geçip gözlerinin güneşe alışabilmesi için paytak adımlarla terasına açılan kapıya ilerledi ve gözleri kapalıyken kapıyı aralayıp terasa çıktı.

Yorucu ve ruhen ağır olan geceyi atlattığına sevinen Turna, esnemek için kollarını iki yana açtı ve güneşe doğru bir adım daha atıp yüzünü aydınlatan ve tenini ısıtan güneşi biraz daha yakından hissetmeye başladı. Ciğerlerine çektiği nefes, dün gece kendisinden solukları esirgeyen ciğerlerinin bir özrü gibiydi.

Dolgun, pembe dudaklarına bir tebessüm yuva yapmışken "Bugün eğer bizim için güzel olmayacaksa yatağıma geri dönmeyi planlıyorum, sevgili Güneş." dedi uyku mahmurluğuyla. "Şimdi bana bir işaret vermek zorundasın çünkü sıcak yatağım soğumak üzere."

Mırıltısı sadece kendi terasına yayılırken karşı terasındaki yeni komşusu eline aldığı kahveyi kadına doğru uzatıp "Günaydın!" diye seslendi.

Turna, şaşkınlıkla gözlerini aralayıp karşısındaki adama baktı. Üzerinde hâlâ pijamaları olan adam, güneşin yansımasıyla kumrala dönen siyah saçlarını dağınık bırakmış; saatler öncesinde uyandığını belli eden dinamik duruşuyla kadına bakıyordu.

"Günaydın!" diye seslendi Turna ve terasın korkuluklarına ilerleyip adamı taklit ederek dirseklerini demirlere yasladı. "Erkenci kuşlardan mısın?" diye sordu elini çenesine koyarak. Dudaklarına konan tebessümü huzur kokan adam ise kahvesinden bir yudum aldı.

"Sen de herkese bir sıfat yapıştırma gereği duyanlardansın sanırım?" diye sordu.

"Bu sorunun cevabını, bana da bir kahve yaparsan alabilirsin." dedi Turna dudaklarına hınzır bir tebessüm kondurarak. Yekta, kadının kendisiyle böyle samimi konuşmasına içten içe şaşırıyordu fakat Turna arkadaş canlısı biri olmuştu hep.

Mahallesinin sokaklarında beş taş oynarken, Fulya ile topraktan pastalar yaparken yanından geçen çocuklara hep selam veren ve gününün nasıl geçtiğini soran bir kız çocuğuydu. Lakin sokaktaki çocuklar ona canavar görmüş gibi bakar, kimse sorduğu sorulara cevap vermezdi.

Fulya bu anlarda Turna'ya sıkıca sarılır ve onu teselli eden küçük hikayeler uydurmaya başlardı. Herkesten gizlediği yazarlık kariyeri de böyle başlamıştı zaten.

"O zaman sen de kahveni evime gelebilirsen içebilirsin." dedi Yekta, kadının oynadığı oyuna katıldığını belli eden bir samimiyetle.

"Aç kapıyı, geliyorum. Ama önceden uyarayım, hiç borcamım yok. Ev hediyesi olmadan geleceğim." dediğinde ise Yekta sesli bir kahkaha atmıştı. Başını usulca sallayıp dirseklerini terasın demirlerinden ayırdı ve odasına girdi.

Elini yüzünü yıkadıktan sonra kirpiklerinden ve yanaklarından akıp giden su damlalarını aynada bir süre izleyen Turna, kendi aksine bakıp tebessüm etmeye çalıştı. "Bizim için." diye fısıldadıktan sonra gülümsemesini daha çok genişletti.

Gülmek zorundaydı.

Üzerine siyah bir kazak ve siyah bir tayt giydikten sonra anahtarını ve telefonunu alıp evden çıkacakken holün sol kenarında duran ayaklı komodinin üzerindeki dekoratif küreye gözleri takıldı. Siyah ve grinin karmaşık bir görünümde olduğu, etrafı pütürlü, komodinin üzerinde öylece durmaktan başka işlevi olmayan bir eşyaydı ama Turna için o an çok farklı gelmişti bu küre. Kalbinde minik bir sıcaklık baş göstermiş, bu yüzüne de tebessüm olarak yansımıştı. Bu nedenle küreyi eline alıp evden çıktı.

Karşısındaki ev, kendi evi gibi beyaz bir boya ile kaplanmış, iki katlı müstakil bir evdi. Bu site Birinci Birim'in halka karışması ve şüphe uyandırmaması için seçilmiş; Laura, Zahir, Akasya, Turna ve Yekta önceden de Fulya'nın kaldığı bir siteydi.

Otuz iki müstakil evden oluşan site, Şile'de, sahile bir kilometreden az bir mesafedeydi. Kafa dinlemek, yazlık olarak kullanmak, tatillerde soluklanmak için gelen insanlar tarafından tutulmuş bu evlerde aynı zamanda yerleşik hayata geçmiş yaşlı ve dul teyzeler; üç çocuklu, iki mimar karı koca; bir ressam; ailesiyle beraber bir emekli polis ve eski bir fabrikatör kalıyordu.

Turna ile Yekta'nın evleri beyaz çitler ile ayrılmıştı ve küçük bir kapısı vardı. Turna, tüylü terliklerinin çimler arasında gömülmesine aldırmadan kapısını açtı ve Yekta'nın bahçesine girdi. Yekta ise üzerini değiştirme gereği duymamış ve kadını kapıda az önceki pijamaları ile karşılamıştı.

Kadının bal rengi gözleri, güneş sayesinde daha parlak bir hâl almış; açık kahve saçları da sarıya kaymıştı. İnce uzun işaret parmağına anahtarını takmış, ucundaki tavşan figürü elini hareket ettirdikçe sallanıyordu.

Yekta, kadına gülümsedi ve "Geçsene." diyip kapıyı biraz daha araladı. Turna, terliklerini vestiyerin önünde çıkartıp ev terliklerinden birini giydi ve Yekta'nın arkasından içeriye doğru adımladı.

Elindeki garip küreyi adama uzatınca "Benim için çok anlamsız bir şey. Ne zaman aldığımı bile bilmiyorum." diyerek itiraf etti. Adam kaşlarını alayla çatınca da "Ama benim için önemsiz diye, herkes için öyle olacak değil sonuçta. Sen belki ileride çok değerli anlamlar yüklersin bu anlamsız küreye." diye ekleyince Yekta'nın dudaklarına samimi bir tebessüm daha kondu. "Benden sana minik bir hoş geldin hediyesi."

Daha şimdiden bu anlamsız küreye koca bir anlam yüklemişti bile.

Kadının narin parmakları arasından küreyi usulca alırken her zamanki gibi soğuk, yumuşak parmak uçlarının kendi parmaklarının arasına dolandığı o bir saniyelik an, adamın kalbinde üç dakika iz bırakacak kadar etkiliydi.

İkisi de derin bir nefes aldıktan sonra Turna holü arşınlayıp salona bağlanan koridora çıktı.

Göz gezdirmeye başladığı evin kendi evinden hiçbir farkı yoktu şimdilik. Zaten sitenin mobilyaları herkes için sabitti fakat üzerinde değişiklik yapma hakkına sahiplerdi. Bu yüzden Turna ve Fulya kendi evlerine taşındıktan sonra sarı renkteki duvarlarının çoğunu rengarenk boyamış, kasvetli koltuk takımlarını da Devrim'e verip gri koltuk takımlarını almışlardı. Kendilerine ait kütüphaneleri ve çalışma odaları da vardı fakat Yekta şimdilik kendisine verilen mobilyalarla idare ediyordu.

"Kahveni nasıl içersin?" diye sordu Yekta, gözlerini kadına çevirip. Önüne düşen saçlarını kulağının arkasına atan kadın, "Sütlü ve şekersiz." dedi gülümseyerek. Yekta mutfağa doğru yönelince kendi adımları da ona ayak uydurdu ve holü geçip mutfağa girdiler.

Kendi evlerindeki gibi mutfak dolapları beyaz, kulpsuzdu. Camdan bir masa duvar dibine konmuş ve bahçeye açılan bir camdan kapı vardı. Halı gri, zemin ise siyah mermer kaplıydı. Tezgah da zemine ayak uydurmak için siyahtı.

Turna, cam sandalyelerden birini çekip oturdu ve kahvesini yapan adamın sırtını izlemeye başladı. Mutfakta başka ilgisini çeken bir şey olmadığını için yaptığı bu hareket, Yekta'nın kalp atışlarının tekrar hızlanmasına ve ellerinin de bu heyecana ortak olup titremesine sebep olmuştu fakat kendisini çabuk toparladı.

"Ne zamandır Birinci Birim'desin?" diyerek bir konuyu açtı kadının dikkatini bir başka şeye çekmek için.

"On dört yaşımdan beridir." dedi Turna gülümseyerek. "Sen ne zamandır Birim değiştiriyorsun?" diye sordu meraklı bir edayla.

"On sekiz yaşımda katıldım ve eğitim tamamlandıktan sonra sürekli üst birimlere gönderildim." dedi ruhsuz bir tonda ve hazır olan kahveyi eline alıp kadına döndü. Cam masaya kahve kupasını koyup diğer cam sandalyeye oturdu, kahvesinden bir yudum aldı.

"Ailen biliyor mu peki?" diye sordu Turna. Genelde Birim'e katılan birçok kişi, kişisel hayatlarından oldukça uzaklaşır ve sadece görevlere odaklanırlardı. Bu yüzden ailelerine yurtdışına eğitime gidiyor yalanını uyduran, evden kaçıp evlendiğini söyleyen, ailesini bile reddeden birçok kişi ile karşılaşmıştı Turna. Kendi hikayesi çok farklı olsa da duyduğu hikayeler de onu istemsizce yaralardı.

"Bilmiyorlar." dedi Yekta ve kahvesinden bir yudum aldı. Daha fazlasını söylemediği için Turna üzerine gitmedi. Bu konular kendisine oldukça hassas geldiği için anlayışla karşılıyordu.

Kahvesinden büyük bir yudum alan Turna, kupaya odaklı olan gözlerini birkaç saniyeliğine adama çevirdi. Kaşının üzerine konan birkaç tutam saç, sinirlerini bozmuştu fakat elini uzatıp adamın saçlarını geriye çekme cesareti gösterememişti.

Yekta ise mutfağı kaplayan o birkaç dakikalık sessizlikte kendisini cesaretlendirmeye çalışıyordu. "Ben seni üç hafta önce gördüm. Neden o haldeydin?" diye sormak istiyor fakat dudaklarını aralamaya bir türlü cesaret edemiyordu. Kadından sert bir tepki almaktan, kendisine şimdilik itiraf etmese de kadını kendisinden uzaklaştıracak her türlü ihtimalden uzaklaşmak istiyordu. Bu yüzden sustu ve kuru dudaklarında dilini gezdirip kahvesinden bir yudum daha aldı.

Suskunluğunun ağırlığı, sol kolundaki yanık izini tekrar tekrar sızlatıyordu fakat dışa vurduğu hiçbir duygusu yoktu.

Yine de kadını tanımak, onu keşfetmek isteyen arsız yanını bastıramıyordu fakat ne yaşarsa yaşasın içinde tutmaya alışkın bir adamdı. Bu yüzden aynı kadın gibi, lakin bir kez olsun birbirleriyle buluşmayan gözlerini kadına bir saniyeliğine çevirip sonrasında tekrar masaya indiriyordu.

Kuru bir sessizlik hakimken Yekta gözlerini önce kadının yanık bileğine, oradan da kaşındaki ufak yaraya çevirdi ve "Sızlıyor mu bileğin?" diye sordu sesindeki şefkati gizlemeye çalışarak. Turna'nın ise dudaklarına bilmiş bir tebessüm kondu.

"İyiyim, iyiyim. Daha kötü yaralandığım zamanlar oldu." diyerek geçiştirdi. Fakat tam da o anda, görmezden gelindiği için yarası sinirlenmiş gibi yersiz bir sızı baş gösterdi bileğinde. Yine de tepkisiz kalıp acının kendi kendine geçmesini bekledi.

"İzi kalacak bir yara gibi duruyor." diye mırıldanan Yekta, kahvesinden bir yudum daha aldı.

"Her yaranın izi kalır." diye yanıt verdi Turna. "Belki çok silik bir izdir ama oraya bakınca önceden açık bir yara olduğunu hatırlarsın."

Yekta gülümsedi. Kadının samimiyet barındıran ses tonu, kalbinin ücra köşelerinde buz tutmuş kısımları ısıtıyordu sanki. Bal rengi gözlerin ansızın kendisine çevrildiğini hissettiğinde de Turna'nın dikkatle kendisine baktığını anlamıştı. Ne cesaretli bir bakıştı ama! Amacı belli olan bu bakıştan kaçmak istese de çoktan kadının büyüsüne kapılmıştı bile.

Oysa birkaç saattir tanıyordu Turna'yı. Kelimelerle ifade edemeyeceği kadar kendisine yabancı olan bu hisleri bizzat bu kadın sayesinde hissediyorken onunla daha çok vakit geçirme isteğini bastıramıyordu.

Yine de gelip geçici bir hayal olacağını düşünüyordu. Şimdi bal rengi gözler gecenin ilk ışığı olan birer yıldız gibi parlıyorken bu ışığın elbet bir gün söneceğini biliyordu. Hep böyle olmaz mıydı zaten?

O yüzden sustu. Gözlerini başka yere çevirdi. Kalbini ısıtan o hisse kapılarını kapattı ve ritimleri bile donuk olan kalbini tekrar soğuklar içinde bıraktı. Evet, şimdi kalbi soğuktu ama en azından gerçekti. Bir hayalden çok, bir hayattı. Bu yüzden yine soğuğu kucakladı.

Birkaç saniyelik sessizlikten sonra "Ben o zaman kalkayım." diyen Turna, yanaklarını kaşındıran saçlarını kulağının arkasına attı ve ayağa kalktı. "Kahve için çok teşekkür ederim." diye mırıldandı adam karşısına dikildiğinde.

"Ne demek," dedi Yekta kibar bir ses tonuyla. "Mutlaka yine gel." derse çok mu abartılı olur diye de düşünüyordu bu sırada. Fakat dudaklarını bir kez daha aralamadı. O zaten çok konuşmaz, yüz ifadesi ile kendisini ele verirdi.

Kadın ile beraber evinin koridorunu arşınladı ve hole gelip kadının terliklerini çıkartıp kendi terliklerini giyişini sessizce izledi. "Eğer bir ihtiyacın olursa bana çekinmeden söyleyebilirsin, seve seve yardımcı olurum." dedi kadın ve Yekta'ya doğru bir kez el salladığı için parmağındaki anahtarın çıkardığı şıkırtı sesi duyuldu.

"Zero için benim sana göz kulak olmam gerekmiyor muydu?" diye sordu Yekta alayla. Az önce kilit vurduğu kalbine ansızın bir çarpıntı yaşatan gülümseme, kadının dudaklarında peyda oldu ve adama parıldayan gözlerle baktı.

"Ben kendimi korurum, Yekta." dedi ve kapıyı açıp dışarı çıktı. "Herkes önce kendisini düşünmeli, değil mi?"

Merdivenleri hoplayarak inen kadın, arkasında dişlerini göstererek gülümseyen adamı görememişti. Adam da, kalbinin üzerine konmuş kuşlardan, o kuşların cıvıltısıyla ruhunu dans ettiren kadının hislerinden habersizdi.

Yeni bir tanışıklığın yarattığı heyecan, iki bedende de farklı reaksiyonlar gösteriyordu.

Birini tanımak güç fakat bir o kadar da keyiflidir çünkü bir ruhu keşfetmek, kendi ruhuna can katmak gibidir. Karşısındaki insanın huylarını bilerek, mimiklerini çözümleyerek, ses tonuna anlamlar yükleyerek kendi ruhlarımıza da yeni bir uğraş veririz ve bu tatlı maceranın bir sonu olmadığı gibi, aynı zamanda kendi duvarları arasında yorgun düşen kalbimize bir nevi hayat aşıladığı da aşikardır.

Bu yüzden seyahat etmek, dostlarla saatlerce sohbet etmek veya yeni bir kitaba başlamak, insana mutluluk bahşeder.

Kapısını kapatıp üst kata çıkan Yekta, odasına girdi ve duşa girmek için banyosuna adımlarken üzerindeki tişörtü uçlarından tutarak çıkarttı. Banyodaki aynanın tam karşısına geçtiğinde boynundaki gümüş zincire takılı olan broşa gözleri kaydı.

Üç hafta önce, o ıssız sokakta kadından düştüğüne emin olduğu Turna Kuşu broşunu o zamandan beridir boynunda taşıyor, bu kuşun kendisine anlamsız bir güç verdiğini hissettiği için de hiç çıkarmıyordu.

Narin hareketlerle boynundan çıkartıp banyo tezgahına koydu ve küvete girdi. Başını geriye doğru atan adamın zihninde dolanan sesler, ruhuna apayrı fikirleri fısıldarken en baskın gelen düşünceler kendisini şaşırtmayacak şekilde belliydi.

Turna ise yüzündeki tebessüm hâlâ yerini koruyorken eve girdi ve Meydan'a gidip araştırmalarına devam edebilmek için hazırlanmaya başladı. Tam anlamıyla açılmak için duşa girmeyi planlıyorken komodinin üzerindeki kırmızı saate gözleri takıldı.

Adımları anında dururken ciğerlerine çekmek istediği nefes boğazında takılı kalmıştı.

Çünkü zaman Sıfır'ı gösteriyordu.

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Şimdiyi kurtarmak için verilmiş her söz, geçmiş ve gelecek arasında kurulmuş köprüyü yıkabilecek en sert darbedir.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları