◭

Bölüm Şarkıları:

Sezen Aksu - Bekle

Arto Tunçboyacıyan & Armenian Nacy Band - Zeytuni Zar

Ayşenur Kolivar - E Asiye

◭

Yıldızlar hakkında birçok şey yazılıp çizilmiştir şu zamana kadar. Kimisi bir yol gösterici olduğunu iddia etmiştir, kimisi de karanlığın kusurlarını örten bir ışık olarak tanımlamıştır yıldızları. Bazı geceler gökyüzünü boyarlar, bazı geceler de sırra kadem basıp gecenin karanlığını çırılçıplak bırakırlar. Bazı geceler kendisini feda ederek sana umut verir, bazı geceler seni içine çekip en olmadık anılarını gösterir. Yıldızlara bakarken kendi filmini şerit şerit izlediğini anlarsın o zamanlarda. Yakar canını, güldürür yüzünü.

Yalnız çocuklar, yıldızlara aşıktır. Onları hep gizemli bulmuşlardır ve gözlerini ne zaman göğe dikseler en olmadık hayalleri kurmuşlardır. Yıldızları bir dost bilip en büyük sırlarını onlara anlatmışlardır. Yıldızlar yutardı çünkü. Dünyanın en büyük günahını işlesen bile yıldızlar seni yargılayamazdı. Sana küsüp, sana kırılıp ışıklarını da söndüremezdi. Bu yüzden yalnız bir çocuk için en sadık dost olurlardı.

Yekta da yıldızlara bakarak büyüdü. Hiçbir dostu olmadı çocukluğundan beridir ve sessiz bir çocuk oldu hep. Annesini çok sevdi, babasına engel olamadığı bir kin besledi. Abisiyle oyunlar oynamak istedi ama abisi hep babasının yanında oldu. Yaşından çok daha büyük davrandı Mehmet. Böyle olmaya zorlandı ve bu, Yekta'dan uzaklaşmasına sebep oldu. Yekta da devasını yıldızlarla dost olmakta buldu ve yirmi altı yaşına gelmiş, koca adam olmuş olsa bile yıldızlar onun hâlâ sırdaşıydı.

Bir derdi, bir sitemi olduğunda gözlerini göğe dikip zihnini boşaltırdı. İsterse bağırır, isterse yeri göğü yıkardı ama yıldızlar tepki vermezdi ona. En çok da bunu sevdi Yekta. Yaptıkları yüzünden yargılanmamayı sevdi. Yaptıkları yüzüne vurulmadığı için sevdi yıldızları.

Lakin bu gece, ah Turna'sız geçen şu üçüncü gece, gökte belirmiş hiçbir yıldız iyi gelmiyordu ona. Dudaklarını aralayıp bağırmak istiyordu ama içinde o gücü hissedemiyordu. Ağlayıp rahatlamak istiyordu ama gözyaşlarını en son ne zaman döktüğünü hatırlamadığı için ağlamanın nasıl olduğunu da unutmuştu. Hem ağlayınca çözülür müydü? Buna hiç inanmazdı. O yüzden yanaklarını ıslatan tek bir damla gözyaşı göremezdiniz onda.

Fakat şimdi, hiçliği kaybolmuş şu gecede çaresiz hissediyordu. Ne yapacağını bilmiyor, nasıl dayanacağını kestiremiyordu.

Üç gün geçmişti o günden sonra. Zero'nun yakasına yapışan Turna, bir anda yere yığılmıştı ve gözlerini üç gündür açmamıştı. Doktorlar serilmişti kapının önüne. Kutu kutu ilaç alınmıştı ve Birim'in özel ilaçları en uzak şehirlerden getirilmişti.

Hiçbir sonuç alınmamıştı.

Yergahva üssünden Yekta'nın kucağında getirilmişti evine. Yekta, telaşla odasına çıkmıştı ve kadını yatağa yatırmıştı. Üç gündür aynı yatakta, aynı pozisyonda uyuyordu Turna. Başı sağa dönüktü ve elleri yatağın üzerinde gelişigüzel uzanmıştı. Saçları açıktı ve yastığını kaplıyordu. Elleri, buz gibiydi. Yüzünde hiç renk kalmamıştı ve gitgide zayıflıyordu da. Besin takviyesi yapılsa bile Turna'ya içten zarar veren o adını koyamadıkları şey yüzünden Turna gözlerinin önünde eriyordu.

Yekta, terastan içeriye girdi ve kapıyı yavaşça çekip kadına doğru ilerledi. Dişlerini dudaklarına bastırıp ellerini yumruk yaptı. Yatağın köşesine oturup gömleğinin üç düğmesini açtı. Üç gündür o da doğru düzgün konuşmuyordu. Birinci Birim'in üyeleri sürekli eve geliyordu ve kısa cevaplar vererek herkesi savuşturuyordu etrafından.

Kadının elini tuttu ve baş parmağı ile yavaşça okşamaya başladı. Ne zaman şu buzdan parmakları tutsa aklına Turna'yı kaybetmekle yüzleştiği o anlar geliyordu. Dört gündür onun gözlerini göremiyordu ve artık ne yapacağını kestiremez hale gelmişti.

İki ay önce bu gözlere tamamen yabancıydı ve onlarsız da yaşayabiliyordu. Peki şimdi adamı özleme boğan o bal rengi gözler, neden onun hayat damarıymış gibi geliyordu? Neden bu narin parmakları tutmadan yaşayamayacağını düşünüyordu? Bu özlem neden bu kadar baskındı ve Yekta neden bu kadar acı çekiyordu?

"Uyan artık..." diye fısıldadı. Turna belki onu duyuyordu belki de deliksiz bir uykudaydı. "Turna böyle olmuyor." Başını kadının bacağına yaslayıp soğuk parmakları göğsüne çekti. "Neler olduğunu bilmiyorum ve sensiz olmuyor. Sen hayatıma girdikten sonra artık her cümlem sana özel kurulmuş gibi. Sen şimdi yoksun ya, o cümleler ağırlık yapıyor yüreğime. Nedenini bilmiyorum. Uyan ve bu hislerimi mantıklı kılacak bir sebep sun bana."

Ve yine saatler geçti. Turna yerinden hiç kıpırdamadı ve Yekta, Turna'nın bacağından başını kaldırmadı. Bazen gözleri kapandı, kendisini uykuya teslim etti. Bazen de gözlerini hiç ayırmadan kadının yüzünü inceledi.

Kalbine eksiksiz kazıyabilecek kadar çok izlemişti kadının yüzünü. Her bir zerresindeki her bir ayrıntıyı zihnine öyle bir kazımıştı ki artık başını nereye çevirirse çevirsin görebildiği tek şey, kadının yüzüydü.

Saatleri geride bıraktıktan sonra odanın kapısı yavaşça açılmıştı ve Yekta bakışlarını kadından ayırıp kapıya yöneltmişti. Gelen Laura'ydı. Bu üç gün onu da yormuştu. Her gün Meydan'a gidip Yönetim Kurulu ile görüşmeler yapmak, diğer işleri halletmek ve Zero için bir plan yapmaya çalışmak onu fazlasıyla yormuştu ama aklı hep buradaydı. Turna'nın bu bilinmezliği onu harap etmişti ve sevdiği birini kaybedecek olmasının korkusu, her bir zerresine acımasızca yayılmıştı.

Ellerinin titrediği fark edince parmaklarını avuçlarına geçirdi ve dimdik durmaya çalışıp yatağın ucuna geldi. "Hiçbir gelişme yok mu?" diye sordu. Sesi bu sefer titremişti ve aslında artık bir önemi de yoktu. Yekta da kendisi kadar acı çekerken ve aynı korkuları yaşarken hislerine bir duvar örmenin ne anlamı vardı ki?

"Yok." dedi Yekta ve gözlerini tekrar Turna'ya çevirdi. "Aklımı yitireceğim... Üç gündür değişen hiçbir şey yok."

Laura, üzerindeki deri ceketi çıkarıp kırmızı koltuğa bıraktı ve yatağa tekrar gelip oturdu. Turna'nın diğer elini tuttu ve üzerinden öptü. "Kırgın Kadın." diye fısıldadı kadının solgun yüzüne bakarken. "Sığdıramadılar mı seni şu küçük dünyaya? Şu çivisi çıkmış dünyada gördüğüm en iyi insan sendin Turna. Sen hep çok farklı oldun ve bu yüzden sığamadın buraya. Dışlanma diye elimden geleni yaptım... Ama bu sefer tutamadım ellerinden. Bu sefer olmadı. Özür dilerim..."

Başını Yekta'ya çevirdi ve dolan gözlerini adamın gözlerine sabitledi. "Sence bana kızıyor mudur? Fulya, Turna'nın Yergahva'ya gittiğini öğrenince bana çok kızdı. Turna da kızgın mıdır?" diye sordu utangaç bir tonda.

Yekta ne diyeceğini ilk saniyelerde bilemedi. Laura'yı şu zamana kadar hep patron kimliğiyle görmüştü ama bu odada çok başka biriydi. Bu odaya girdiğinde Turna'nın kardeşi olmuştu ve hislerini korkusuzca açığa çıkartmaya başlamıştı. Yekta, Laura'nın iki kimliğine de hayran kalmıştı çünkü bunun dengesini sağlayabilmek cesaret isterdi.

"Turna'yı tanımıyorum. Onun hissettiklerini hiçbir zaman kestiremeyeceğim Laura. O yüzden bilmiyorum. Şayet kızıyorsa da bunu yüzümüze söyleyebilir mi, bilmiyorum. Uyansa da her soruyu kendi cevaplasa keşke." Dudaklarını birbirine sımsıkı bastırdı Yekta ve kadının elini okşamaya devam etti.

Laura, gözlerini adamın üzerinde sabitleyip onu incelemeye başladı. Turna'ya karşı bir şeylerin onda farklı olduğunu anlayabilmişti ve buna içten içe de çok sevinmişti. Yekta, ekibe geldiği günden beridir özveriyle çalışıyordu ve kendisini feda edebilecek kadar bağlıydı. Turna'yı da böyle severse onlar için ne güzel güneşli günler olurdu?

"O senin için farklı, değil mi?" diye sordu Laura. Bu sefer abla kimliğine bürünmüştü ve dudaklarına bilmiş bir tebessüm kondurmuştu. Yekta, kadının sorduğu soruyu duyunca gözlerini Turna'ya çevirdi. "Ona en başından beridir farklı baktın. Meydan'a ilk geldiğin gün, Turna herkesten farklı bir yere yerleşmişti."

Yekta gözlerini kadına çevirdi ve "Sence neden böyle oldu?" diye sordu. Yüz ifadesini resmedecek bir ressam çıksaydı, küçük bir çocuğun yeni bir bilgiyi özümserken duyduğu meraktan ilham alırdı. Laura, adamın bu yüz ifadesine durgun bir tebessümle karşılık verdi. "Ben anlamlandıramıyorum. En başından beridir o neden farklı benim için? Ne var onda? Neden Akasya'ya öyle bakamıyorum ve neden şimdi kafam bu kadar allak bullak oldu?"

"Cevabını içten içe sen de biliyorsun. Biri hayatına ilk girdiğinde onun nerede olacağını sezersin ve çoğunlukla yanılmazsın." Adama doğru biraz daha döndü. "Onun senelerdir eksik kalan bir yanı var Yekta." dediğinde ses tonu ciddileşmişti. "Kalabalıklar içinde yalnız kaldı Turna. Fulya ile beraber çok güzel seneler geçirdi ve çoğuna şahit oldum ama bazı anlar geldi. Turna'yı kimse anlayamadı. Ben o zamanlarda Turna'nın eksik bir yanı olduğunu anlamıştım. Fakat senin geldiğin gün, hani herkes Meydan'dan çıkmıştı da bir sen ve Turna kalmıştı ya, işte o günden bahsediyorum. O gün, Turna'nın eksikliğini dolduracak kişinin sen olduğunu anlamıştım."

"Ben kadere çok inanırım Laura. O yüzden sözlerini iyi seçmelisin." diye uyardı Yekta. Laura, adamın açık sözlü olmasına sevinmişti. Gerçekçi bir konuşma yapabileceklerini anlamıştı çünkü.

"O zaman sana direkt cevabı söyleyeyim Yekta Gökmen." dedi ve başını biraz eğerek Yekta'nın gözlerine baktı. "Turna'nın kaderinde sen varsın. Senin kaderinin sokakları da hep Turna'ya çıkacak."

"Çok büyük konuşuyorsun." dedi Yekta. Kaşlarını çatmıştı ve içinde can bulan her his artık daha belirgindi.

"Hamlelerimi büyük oynamayı severim." dedi ve göz kırptı Laura. "Kader, zamanı çok iyi özümser. Her hamlesini adım adım hesaplar ve en uygun zamanda yapar hamlesini. Turna'nın karşısına tam zamanında çıktın Yekta. Kendisini en yalnız hissettiği zamanda, hiç olmadık bir yerde çıktın karşısına ve kaderin hamlelerini küçümsememek gerekir. Her şeyin bir nedeni var. Siz iki yalnız, yaralı çocuk, birbirinizin ellerinden tutacaksınız ve kimse karşı çıkamayacak size."

"Bunlar için çok erken." diye fısıldadı Yekta. "Turna için hâlâ bir yabancıyım. Onunla çok az vakit geçirdim ve senin cümlelerin bu kısa zaman için fazla erkenci." Gözlerini Turna'nın eline indirdi Yekta ve kadının ince bileğini okşamaya başladı. Laura'nın söylediklerinden kaçmak istiyordu çünkü çok mantıklı konuşuyordu.

Evet, kader hamlesini çok doğru bir zamanda yapmıştı. Fulya'nın kadını terk ettiği gece çıkmıştı onun karşısına. Kendisini en yalnız hissettiğinde ve birine en çok ihtiyaç duyduğunda o harabe evin kapısında belirmişti Yekta. Aslında o sokaktan geçmek aklında yoktu. Kıytırık bir içki şişesi, onu Turna'ya getirmişti ve şimdi Laura'nın söylediklerini özümsedikçe kadere olan bağlılığı daha da kuvvetleniyordu.

Kader, hamlesini en doğru zamanda yapardı ve ruhun bile duymazdı.

Yekta, gömleğinin içindeki kolyeyi çıkardı ve Turna Kuşu broşunu parmakları arasına aldı. Laura, broşu görünce gözlerini şaşkınlıkla araladı ve "Bu broş Turna'nın." dedi.

"Onu ilk gördüğümde düşürmüştü ve o zamandan beridir boynumda. Bu broşun bana güç vermesi de kaderin bir hamlesi mi o zaman? Güle oynaya gelmedim ben de bu günlere ama bu broş... Bu broş iyi hissettiriyor. Sebebi bu mu? Hissettiklerimin hepsine kaderin hamlesi diyip sıyrılabilir miyim her şeyden?" dedi Yekta. Kaşları alnına doğru çıkmıştı ve medet dolu bakışları Laura'nın üzerindeydi.

"Bunun adı kaderin hamleleri değil Yekta. Ne olduğunu sen de biliyorsun ve artık bana söz düşmüyor." Yekta'nın çökmüş omzuna elini koyup dostça sıktı. Yekta, broşu avcunun içine hapsedip gözlerini kapattı. Alnını Turna'nın bacağına yasladı ve derin bir nefes aldı.

Artık her şey karmakarışıktı ve bundan sonra nasıl ilerleyeceğini hiç bilmiyordu.

Kaderin bir sonraki hamlesi neydi?

🕊️

Dördüncü günün sabahında ekibin her bir üyesi Turna'nın odasında toplanmıştı. Zahir, dört gündür sakallarını kesmiyordu ve artık yüzü daha solgundu. Akasya, eski neşesini kaybetmişti ve bir durgunluk yayılmıştı ona da. Mehmet, Yekta'nın üzerinden gözlerini ayıramıyordu ve adamın tükenmiş halini gördükçe ona karşı beslediği özlem artıyor, ona sarılmak isteyen yanını bastırmakta zorluk çekiyordu.

Derin bir nefes alıp gözlerini Laura'ya çevirdi. Terasın kapısının önünde duruyordu ve gözleri Turna'nın üzerindeydi. Kollarını göğsünde bağladığı için beyaz salaş gömleğinde kırışıklıklar çıkmıştı. Aslında Laura bundan nefret ederdi ve kıyafetlerinin hep ütülü olmasına özen gösterirdi. Ama şimdi, şimdi onun için her şey anlamsızdı. Gömleğinin ütülü olması, Turna'nın bu durumuna bir su serpemeyecekti nasıl olsa. O zaman kendine özen göstermenin bir anlamı da yoktu.

Ekibin her bir üyesinin düşündüklerini düşünüyordu o da.

Mehmet, yaslandığı duvardan ayrıldı ve kadına doğru yürüyüp tam karşısına dikildi. "Kahvaltı yaptın mı sen?" diye sordu sadece ikisinin duyabileceği bir tonda. Kaşları çatılı, vücudu gergindi.

Laura, Turna'ya odaklı olan gözlerini Mehmet'e çevirdi ve adamın yüzüne baktı. O, diğerlerinin aksine kendisini koyvermemişti. Sakalları her zamanki kısalığında, gömleği ütülü ve duruşu da dimdikti. Kısa saçları yüzünün her bir detayını sunuyordu kadına.

"Yapmadım." diyip gözlerini tekrar Turna'ya çevirdi. Mehmet'in yoğun ve ilgi dolu bakışlarını üzerinde hissediyordu ve ister istemez gerilmişti. Belli etmeden yutkunmayı denedi ve sessiz bir nefes çekti ciğerlerine.

"Böyle olmaz. Ekibin sana ihtiyacı var Laura." Mehmet'in ses tonu ilk kez bu kadar ilgi doluydu. Bu Laura'yı şaşırtmıştı ve gözlerini adama dikmişti. "İlk geldiğimdeki hallerinizden eser yok artık. Bu halleriniz Turna'ya yardımcı olmuyor. O, gözlerini elbet açacak ama sizi böyle görse çok daha mı iyi olacak? Ekibine bir baksana." diyip kenara çekildi. Laura da adamı dinleyip ekibin her bir üyesine baktı. Mehmet'in de dediği gibi herkes yıkılmış ve sanki Turna ölmüş gibi bir umutsuzlukla boğuşuyordu. "Ekibi ben toplayamam. Rütbem bile toparlayamaz onları. Sadece sen yaparsın ve omuzlarını böyle düşürmek, sana da yakışmıyor."

Sağ tarafında kalan adama gözlerini çevirdi Laura. Yeşil gözleri, adamın kahve gözlerinde sabitlenince kalbinde minik bir çarpıntı baş gösterdi. Adamın bakışlarının neden bu kadar güzel olduğunu sorguladı. Neden dudaklarındaki o silik tebessüm kendisi için bu kadar belirgindi, bilmiyordu.

"Haklısın." diye fısıldadı. Omzuna gelen saçlarını geriye doğru attı ve derin bir nefes aldı. "Bize yakışmıyor." diye fısıldadı ve gömleğini düzeltti. Mehmet, tebessümünü genişleterek kadını izlemeye devam etti ve Laura, yatağa doğru adımlamaya başladı. "Tamam, bu kadar yeter. Meydan'da bir sürü iş bizi bekliyor. Herkesin toparlanması için yarım saat veriyorum ve herkes bir saat içinde Meydan'da olacak. Hiçbir itirazı kabul etmiyorum." dedi otoriter bir tonda.

Zahir ve Akasya, kadın konuşurken daha dik oturmaya başlamıştı ve itiraz etmenin daha büyük sonuçlara yol açacağını anlamışlardı. Yekta, kadının söylediklerinin kendisini kapsamadığını biliyordu çünkü birileri Turna'nın yanında kalmalıydı. Bu yüzden üzerine alınmadı ve Turna'ya bakmaya devam etti.

Akasya, Turna'nın yanına gelip saçlarını geriye doğru attı ve yanağına küçük bir öpücük kondurdu. Kulağına doğru eğildi ve kimsenin duyamayacağı bir şekilde "Bizi bırakmak için fazla güçlüsün. O yüzden acilen uyanman lazım." diye fısıldadı. Zahir, Akasya doğrulunca ona kolunu uzattı ve yanına gelince kolunu kadının omzuna sardı. Laura da Turna'nın elini tutup üzerinden öptü ve kadının yüzüne bakıp buruk bir tebessüm etti.

Yekta, yatağın sağ tarafında Turna'nın elini tutarken Mehmet'in elini kendi omzunda hissetti ve başını kaldırıp adama baktı. "Bir şeye ihtiyacın olduğunda ara. Hemen gelirim." dedi. Yekta ise adama bir cevap vermeyip derin bir nefes aldı ve gözlerini tekrar Turna'ya çevirdi.

Yekta ve Mehmet, geçmişleri hakkında konuşamamışlardı daha. Yekta'nın kendisine kızgın olduğunu biliyordu Mehmet ve onunla ne zaman konuşmak istese Yekta sürekli ondan kaçıyordu. Tozlu sayfaları açıp geçmişi tekrar okumanın bir anlamı yoktu ona göre. Ailesini geride bırakıp kendi yoluna bakmıştı Yekta. Artık geçmişi konuşmak, yalnızca vakit kaybıydı.

Saatler geçip zaman 14.00'ı gösterdiğinde Yekta hâlâ oturduğu yerde kadını izlemekteydi. Elini çenesinin altına koyup dudaklarının birbirlerine mühürlemişti. Kirpiklerinden uyku akıyor olsa da uyumaya niyetli değildi. Bu yüzden gözlerini ovuşturup esnedi. Sesli bir nefes koyverdikten sonra tekrar eski pozisyonuna geçti.

Bu sırada Turna'nın kirpikleri nihayet hareketlenmişti ve bir saniye sonra kirpiklerin birbirinden ayrıldığını gördü Yekta. Hızla doğrulup kadına doğru eğildi ve gözlerini açmaya çalışan kadına daha yakından baktı. Turna, kirpiklerini sürekli kırpıştırarak güneş ışığına alışmaya çalışıyordu ve Yekta'nın üzerine gölge düşürmesi, uyanmasını kolaylaştırmıştı.

"Yekta." diye fısıldadı belli belirsiz. Konuşup konuşmadığından emin değildi çünkü uzun süredir konuşmadığının farkındaydı. Sadece ne kadar süre geçtiğini bilmiyordu.

"Turna." diye karşılık verdi Yekta. Dudaklarına günler sonra sahici bir tebessüm konmuştu ve kalbinin üzerinden bir yük kalktığını hissetmişti. "Sonunda uyandın."

Turna, bal rengi gözlerini adamın kahve gözlerine diktiğinde ikisinin de solukları birkaç saniyeliğine kesildi ve odayı derin bir sessizlik kapladı. Yekta, kadının gözlerine baktıkça kalbindeki hızlanmayı durduramıyordu. Anlam veremediği bir şekilde bu gözler, bir saniye içerisinde kendisini alt üst etmişti ve işin güzel tarafı, adamın hiçbir itirazı yoktu.

"Ben... Ben hatırlamıyorum." diye fısıldadı Turna. Yekta, uzanıp kadının yanağını baş parmağı ile okşadı ve "Tamam tamam, kendine bir anda yüklenme." dedi.

"Yekta, ne oldu bana?" diye sordu Turna ve kalkmaya yeltendi. Yekta, kadından biraz uzaklaşıp kalkmasına izin verdi. "Düştükten sonrasını hatırlamıyorum. Kötü bir şey yaptım mı? Ben, ben kontrolü kaybetmiştim. Kötü bir şey yapmadım, değil mi?" Ses tonunda bariz bir endişe ve korku vardı.

Yekta, yatağa oturup kadının iki elinden de tuttu ve gözlerini kadına dikip "Kötü bir şey yapacak son kişi sensin. Bırak bunları, düşünme Turna." dedi ve kadının ellerini daha sıkı tuttu. Turna da adamın tutuşuna karşılık verip ürkek gözlerini adamın yüzünde gezdirdi. "Dört gündür uyuyorsun ve bizi çok korkuttun." dediğince adamın çehresinin belirginleştiğini gördü.

Turna, Araf'ta yaşadığı anların zihnini tekrar istila ettiğini gördü ve nefesi kesildi. Adama belli etmemeye çalışsa da kabuk bağlamış yaralarının artık daha çok acı verdiğini saklamaya gücü yoktu. Bu dört günlük uykusu da çipin verdiği bir karardı aslında. Kadının fiziksel yorgunluğunu hesaplamıştı ve kendisini en iyi şekilde toparlayabilmesi için dört günlük bir süreç belirlemişti.

Çipin insan sağlığı konusunda oldukça bilgi sahibi olduğu su götürmez bir gerçek olduğu gibi, duygular konusunda da bir o kadar tecrübesiz olduğu da gözden kaçmamalıydı aslında. Dört günlük uyku, kadına acılarının bıraktığı izleri unutturmak için yeterli bir süre değildi ve bunu bilebilmek için bilime değil felsefeye yönelmek gerekirdi.

Öz değişmediği sürece ne fiziki ne de ruhani acılar tamamen unutulurdu.

Başını yatak başlığına yaslayıp gözlerini birkaç saniye kapadı Turna. Tekrar karanlıkta kalmıştı fakat bu karanlık korkutmuyordu onu. Hem, boşuna mı yaşamıştı onca şeyi?

"İyi misin Turna?" diye sordu Yekta ve kadının ellerini mümkünmüş gibi daha çok sıktı. Can acıtmayan bu tutuş, aksine kadına iyi geliyordu.

"Hiçbir fikrim yok Yekta." dedi Turna ve açtığı gözlerini adama sabitledi. "Bildiğim tek bir şey var," dediğinde yüzündeki ciddiyeti görmüştü Yekta. "Zero'nun yaptıklarını yanına bırakmayacağım!" Dudaklarını birbirine sımsıkı bastırdı ve Yekta'nın ellerini daha sıkı tuttu. "Bana yaptıklarını hiçbir zaman unutmayacağım!"

Ses tonundaki nefreti hisseden Yekta'nın keyfi yerine gelmişti çünkü nefretin ne kadar güçlü bir his olduğunu biliyordu. Kadının dört gündür süren ruhsuzluğu bu saniyeler içerisinde yerle bir olmuştu çünkü nefret, ruhlara can aşılar. Nefret, insana bir amaç verir ama her zaman da bir bedeli vardır. Bu yüzden atılan adımları dikkatle ölçmeli, kartları masaya sererken iki kez düşünmeliydik.

"Senden beklediğim tek şey bu." diye yanıtladı kadını. "Zero, bu dört günün hesabını verecek Turna ve sen bunun intikamını almazsan senin yerine o kılıcı ben çekeceğim."

🕊️

Turna, uyanmasının ardından kendisini direkt duşta bulmuştu. Yağlı saçlardan hiç hoşlanmazdı fakat bu dört günlük süreç hem içten hem de dıştan hasar vermişti kendisine. Aynada gördüğü kadından memnun değildi ve toparlanmak adına kendisini suların altına bırakmıştı.

Bu sırada Yekta ona güzel bir akşam yemeği hazırlamakla meşguldü ve bir yandan da Laura'yı arayıp ona haber vermişti. Ekip, haberi alır almaz Meydan'dan çıkmıştı ve Yekta, yemek hazırlamayı es geçip dört büyük pizza söylemişti.

Turna, duştan çıktıktan sonra beyaz uzun bir tişört; altına da şort giymişti. Saçlarını aynanın karşısında kurularken bal rengi gözlerini aynadaki aksine dikmişti. Zero'ya karşı beslediği kin, kendisini aynada gördüğü her saniye artıyordu çünkü artık bakışları eskisi gibi değildi. Araf, ona zarar vermişti. Araf'ta ruhunun büyük bir parçasını kaybettiğini içten içe biliyordu ama bunu dillendirmek istememişti.

Herkes onu iyi sanmalıydı. O, Araf'tan çıkmayı başarmıştı. O, güçlü bir kadındı ve yaşadıklarını hemen atlatabilecek kadar sağlam bir ruha sahipti.

İnsanların böyle düşünmesi Turna'ya her zaman avantaj sağlamıştı ama aynaya baktığında her zaman o güçsüz yanını görmüştü. Bu da avantajının bir bedeliydi ona göre.

Odasından çıkıp aşağı kata inerken salonda herkesin toplandığını gördü. Derin bir nefes alıp gözlerini ekibe diktiğinde herkes ona doğru adımlamaya başlamıştı. Laura, koşar adım gelip Turna'ya sıkıca sarılmıştı ve Turna da kollarını kadına sarıp yüzünü omzuna yaslamıştı. "Beni çok korkuttun Turna." diye fısıldadı ve kadının saçlarından öptü.

"İyiyim Laura. Bak, hür irademle sana sımsıkı sarılıyorum." diyince iki kadın da kıkırdamıştı.

Laura, kollarını kadından çözdükten hemen sonra Akasya ona sarılmıştı ve "Seni böyle gördüğüm için çok mutluyum." diye fısıldamıştı.

"Benden o kadar kolay kurtulabileceğini mi sandın Akasya'm!" dedi Turna yalancı bir sevinçle.

Sırada Zahir vardı ve adamın iri kolları arasına girer girmez başını adamın göğsüne yaslayıp sessiz kaldı Turna. Zahir de konuşmadı ama kadının saçlarını derin bir özlemle koklayıp sırtını şefkatle okşadı.

Zahir'den ayrılan Turna, omuzlarını dikleştirip Mehmet'in gözlerine baktı. Mehmet, başını dik tutup ciddiyetle baktı kadına ve "Bir sonraki toplantıda sandalyeni kimseye kaptırmayacaksın." diyip çarpık bir tebessüm etti. Turna, adam ile yaptığı toplantıyı hatırlayınca gülümsemeden edemedi. "Birinci Birim'in kadınları koltuklarından kolay kolay vazgeçmez." diyip adama aynı çarpık tebessümle cevap verdi.

Laura, yapılan imayı anlayınca bilmiş bir tavırla gülümseyip egoist bir bakış attı Mehmet'e. Yüzündeki tebessümü silmeyen adam ise karşısındaki kadınlara başını eğerek yanıt verdi. Sonuçta bükemediğin bileği öpmen gerekirdi. Mehmet de geleneklere bağlı bir adamdı.

Herkes salona geçmek için yöneldiği sırada Laura'nın kolunu tuttu Turna ve kadın kendisine sorgular gözlerle bakarken "Fulya ile konuşmam lazım." dedi. Laura da kadına döndü ve hemen başıyla onayladı onu.

"Senin Yergahva'ya gittiğini öğrenince deliye döndü. Sen uyuyordun o vakitlerde ve onu sakinleştirmek için çok uğraştım. Hastalığını tetikleyecek stresten uzak durması gerekiyordu ama ellerimizle bir başka stres yarattık onda. En kısa sürede görüştüreceğim sizi ama üzgünüm Turna," dediğinde Turna'nın umut dolu bakışları bir anda sönmüştü. "Yine telefon görüşmesi olacak."

Turna, öfkeyle dişlerini dudaklarına bastırdı ve öfke dolu bir kahkaha attı. "Bu kadar mı yani? Onca şeyden sonra onu hâlâ görmeye layık değil miyim?" Ellerini saçlarından geçirdiği sırada Laura'nın konuşmaya başlayacağını sezdi ve elini kaldırıp durdurdu kadını. "Hayır Laura. Hiçbir söz duymak istemiyorum. Artık bir önemi yok. O nasıl isterse öyle olsun çünkü nasıl olsa o ölecek değil mi? Son dileklerine bağlı kalmalıyız sonuçta. Yaşaması için ne kadar uğraştığımız da hiçbir şeyi değiştirmez çünkü Fulya'nın seçimleri çok daha baskın." Dudaklarına buruk bir tebessüm yerleşti. "Hep öyle oldu." Gözlerini kısıp Laura'ya hissiz bir bakış attı. "Ama artık şunu da bilmeli: Günleri sayılı olan yalnızca o değil."

🕊️

"Balım!" Turna, kadının sesini günler sonra ilk kez duyunca çenesinin titremesine engel olamadı. Elini sımsıkı dudaklarına bastırıp koyverilmek için an kollayan gözyaşlarını durdurmayı amaçladı.

"Fulya..." diye fısıldadı Turna. Kadının adı dudakları arasından firar etmeye başlayınca gözyaşlarını tutamayacağını anlamıştı ve bir hıçkırık kaçtı dudaklarının arasından. Artık kendi odasındaydı ve kimse yanında değildi. Artık güçlü görünmek zorunda değildi. Artık zoraki tebessümlerle kendisini gölgede bırakmak zorunda değildi.

Artık Fulya vardı ve maskesini yüzünde taşımak zorunda değildi.

"Sana," Fulya'nın sesi kesildi ama hemen ardından devam etti. "Sana gitmemeni söylemiştim." dedi zorlukla. Ses tonunda bariz bir yorgunluk vardı ve Turna bunu hissetmişti.

"Çok istiyorsan gelip durdurmanı söylemiştim." dedi Turna ve gözyaşlarını elinin tersiyle sildi. "Sen gelmeyince ben de gittim Fulya. Ama yapamadım, geçemedim kapıdan. Herkes başardım sanıyor ama yapamadım. Yergahva beni almadı çünkü çok korkaktım Fulya. Görmen lazımdı. Korkudan nasıl titrediğimi görmen lazımdı!"

"Anahtarları," Kadının sesi tekrar kesildi. "Anahtarları aldın," Konuşamadığını fark etti Turna ve az önceki endişelerinin daha da belirginleştiğini hissetti. Fulya, kekelemeye başlamıştı ve doğru kelimeyi söyleyebilmek için üç kez hecelemesi gerekiyordu. "Anahtarları aldın mı?"

"Evet ama sen neden konuşamıyorsun?" diye sordu Turna ve yatağından kalkıp balkon kapısına doğru ilerledi. Sonra odaya dönüp ortasında dört dönmeye başladı. "Artık konuşamayacak mısın Fulya? Geç mi kaldım? Kapıdan içeri giremediğim için ölecek misin?" Kalbini kaplayan pişmanlık, sanki geçip gittiği yerleri söküp almıştı kendisinden. Kalbinde daha önce böylesine büyük bir sancı hissetmemişti.

"Sana benim için savaşmamanı," Sesi tekrar kesildi ve son kelimeyi birkaç kez kekeledi Fulya. "Sana benim için savaşmamanı söylemiştim."

"Fulya sana ne oluyor?" Boştaki elini saçlarına geçirdi Turna. "Sen böyle değildin. Sen pes etmezdin. Sen beni ardında bırakmayı bir an bile düşünmezdin. Sen severdin yaşamayı. Sen, sen gülmeyi çok severdin." İkisi de aynı anda hıçkırdı ve birbirlerinin hıçkırıklarını duymak, onların daha çok hıçkırmasına sebep oldu.

"Ben," Bir hıçkırık sesi. "Ben denedim." Bir başka hıçkırık sesi. "Ben değiştirmeyi denedim." Bir başka hıçkırık sesi. "Ben savaştım." Bir başka hıçkırık sesi. "Ben hâlâ savaşıyorum." Bir başka hıçkırık sesi. "Ama çok yoruldum Turna." Bir başka hıçkırık sesi. "Bitsin artık." Bir başka hıçkırık sesi. "Çünkü canım yanıyor."

"Fulya... Yanında olmam lazım şimdi. Ağlıyorsun ve sen gözyaşlarını asla silmezsin. Benim silmem lazım. Fulya, benim senin yanına gelmem lazım çünkü sen böylesine acı çekerken ben burada kalırsam uğruna yaşattığın kadın olmayı hak etmeyeceğim."

"Araf'a gittin." diyerek konuyu değiştirdi Fulya. Artık bu cümlelere verebileceği bir cevap yoktu çünkü doğru cümleleri kuracak yüzü de yoktu. "Çok mu," Kekeledi yeniden. "Çok mu kötüydü?"

Turna başını eğip "Çok..." diye fısıldadı. "Çok kötüydü." Sol elini kaldırıp kalbinin üzerine bastırdı. Yüreğindeki sızıyı böyle geçirebileceğini düşünmüştü çünkü.

"Ama," Bir nefes aldı. "Ama iyi hissediyorsun." diye tamamladı sözünü Fulya.

"Sen bu haldeyken berbat hissediyorum."

"Turna, unutmaya başlayacaksın." Kadının sesini duyan Turna, kaşlarını çattı. "Seni uyardım." Ciğerlerinden gelen derin bir öksürük sesini duydu Turna. Gözlerini sımsıkı yumup boştaki elini hırsla sıktı. "Eskisi gibi olamayacağını söyledim."

"Yanıldığın kısım da buydu Fulya." diye mırıldandı Turna. "Geçmişimi unutacak olmak, benim cezam değil; ödülüm olurdu."

"Beni de unutacaksın." Fulya'nın bir çırpıda söylediği sözler, Turna'nın donakalmasını sağlamıştı. Omuzları yavaş yavaş çökerken gözyaşları sessizce akmaya devam etti. "Zaman, kişi ayırt etmeden silecek her şeyi."

"Hayır." diye fısıldadı Turna. "Seni unutmak o kadar kolay değil ki? Zaman, neymiş de seni benden silecekmiş? Buna kimsenin gücü yetmez. O kıytırık masasında oturup tersten bir piramite gönül bağlayan bir adam mı söküp alacak seni benden? Ben buna gülerim Fulya. Ben buna çok gülerim!" Turna'nın ses tonuna öfke bulanmıştı ve Fulya çok net hissetmişti lakin öfkelenmek, gerçekleri değiştirmiyordu.

"Sıfır'dan başlamak," Kekeledi Fulya. "Sıfır'dan başlamak, sandığın gibi bir şey değildi." Yattığı yerden doğrulmayı denedi Fulya ama başaramadı. Kolları bugün çok halsizdi ve gözleri kapandı kapanacaktı. Bedenini bir halsizlik kaplamıştı ve hem dilinde hem de bacaklarında bir uyuşukluk seziyordu.

"Sen nasıl bu kadar eminsin her şeyden? Zero'nun bana söylediklerini aynen nasıl söyleyebiliyorsun?" Sorusunu sorarken kaşlarını çattı Turna.

"Odamda," Ciğerleri nefes almasına izin vermeyince art arda öksürdü Fulya. Turna, elini kalbine koyup başını öne eğdi ve gözlerini sımsıkı kapattı. "Odamda, komodinimin ikinci çekmecesinde," Fulya'nın hırs dolu nidasını duyunca Turna yüzünü acıyla buruşturdu. Bir cümle kurmak bile Fulya için artık imkansıza yakın bir olaydı ve bu acizliği, onu kendisinden soğutuyordu.

Kendisine aşık, kendi gücüne hayran ve hayata hep iyi yönden bakan kadının geldiği son nokta, o hırs dolu nidayı mantıklı kılıyordu.

"Bir defter var." diye tamamladı cümlesini. "21 Aralık'ı aç ve yazanları oku."

Turna, hızla ayağa kalktı ve kendi odasından çıkıp yan odaya, Fulya'nın odasına girdi. Işıkları yaktı ve tamamen beyazlarla döşenmiş odada kadının yatağına doğru ilerledi. Sağ komodindeki ikinci çekmeceyi açınca gri kapaklı defteri görmüştü. Telefonu kulağı ve omzu arasına sıkıştırıp defterin kapağını titreyen elleriyle açtı ve 21 Aralık gününü buldu. Bu bir ajanda olduğu için günü bulması zor olmamıştı.

"Buldum." dedi Turna ve yataktan inip yere oturdu, sırtını yatağa yasladı.

"Oku." dedi Fulya ve gözlerini kapattı. "Ben karşındaymışım gibi hayal et ve oku."

Turna, sızlayan burnuna aldırış etmeden siyah mürekkeple sarı sayfalara yazılmış satırları okumaya başladı.

"Hayata olumlu yönden bakmanın hep faydasını gördüm. Bana verilen her nimeti elimden geldiğince iyi değerlendirmeye çalıştım ve başıma kötü bir şeyler gelse bile iyi bir sonuca bağlamak için var gücümle çabaladım. Bunu yalnız başıma yaptığımı söylersem satırlarıma yalan sıçratmış olurum ve bilirsin, yalan bana en uzak dostum olmuştur her zaman.

İnsan, değer verdiği insanlarla beraber olunca hayata karşı iki kat güçlü hissediyor kendini çünkü ben yorgun düşersem benim yerime sevdiğim insanlar mücadele edebilir. Şayet ayağım takılır da yeri boylarsam beni ardında bırakmayacağını bildiğim bir dostum var ve onunlayken hiç olmadığım kadar iyi ve güçlü hissediyorum kendimi.

Geceleri onunla sokaklarda gezdiğimizde yaşadığımı hissederim. Bana yemek hazırladığında ve koltukta uyuyakaldığım vakitlerde üzerime bir yorgan örttüğünde bir ailem olduğunu anlarım. Bazen, hayat bana da ağır geldiğinde omzunu bana uzatan dostumu görürüm ve kendimi hiç olmadığım kadar güçlü hissederim. Bir şişe şarabı devirip şen kahkahalar attığımız o geceler yok mu! Ah o gecelerde ne kadar özgür hissettim, bilebilir misiniz?

Turna. Senin gibi birini tanıdığım için dünyanın en şanslı kadını gibi hissediyorum. Seninle dost olabilecek kadar ne iyilik yaptım, bilmiyorum ama her gece şükrettiğimi bil. O güzel kalbinle bana onlarca kapı açtın ve şu an olduğum kadını benimle beraber yarattın. Kendimi senin sayende çok sevdim ve seni de senden daha çok sevdim.

Bana hiçbir şekilde unutamayacağım anılar verdin. Ne olursa olsun seni hiçbir zaman unutmayacağım çünkü yaşadıklarım, senin bendeki yerinin ne kadar sarsılamaz olduğunu gösterdi.

Ama şimdi ayrılık vakti."

"Fulya, veda etme. Bari kaleminden veda sözleri dökülmesin." Turna, tutamadığı hıçkırıkları arasında mektuptan gözlerini kaldırıp tavana baktı. Belki bir dua etmişti içinden, belki bir haykırış peyda olmuş kalbinden.

"Oku." diye yanıtladı Fulya. Sesi çıkmamıştı ve fısıltıdan öteye gidememişti.

"Seninle çok yol kat ettim ama şimdi ardıma bakınca yolun çok başında olduğumu anlıyorum. Başlangıç ve son, bir gün benim için aynı anlama gelecek Turna ve o güne çok yaklaştığımı hissediyorum. İnsanların 'ölüm' olarak adlandırdığı bu olay, kapıma dayandı. Hissediyorum.

O yüzden gidiyorum. Bunu kim bilir ne zaman okursun bilmiyorum ama en iyisi bu. Yemin ederim, en iyisi bu.

Vakti geldiğinde yatağımda yatıyorken sana bu mektubu okumanı söyleyeceğim. O gün geldi Turna. Şimdi yatağımda yatıyorum ve kaçınılmaz sonun en büyük adımını attığımızı söylüyorum. Ve sana son sözlerim şudur:

Ben bir gün bu yatağa mahkum olacağım. O zaman benimle buluşmak için bu yatağın başına gelme. Ben, bacaklarımın ve kollarımın tutmadığı, dilimin dönmediği o gün, kalbine yerleşeceğim. Oradan asla gidemeyeceğim ve orada asla susmayacağım."

"Fulya," diye fısıldadı Turna. Neler olduğunu anlıyordu ve anladığı kadar anlamamak istiyordu. Telefonu kulağına daha çok yasladı ve "Fulya, konuş hadi benimle." dedi medet dolu bir sesle. Oysa ruhunu kaplayan endişe de yansımıştı sesine.

Fulya'nın hıçkırık seslerini duyan Turna, kendi ellerinin fütursuzca titrediğini görüyordu ve elindeki defter düşmek üzereydi adeta. Bütün dermanı gitmiş, kanı çekilmiş gibi hissediyordu.

"Fulya!" diye bağırdı avazı çıktığı kadar. "Fulya, hayır!" Gözyaşları artık daha bir hızlı, daha bir acı dolu akıyordu.

"Balım." dedi Fulya belli belirsiz. Ve dili lâl olmadan önce kurduğu son cümle bu oldu. Bir kelimelik roman yazdı ve bir kelimelik sonsuz bir film çekti. Sonsuz satırlar sığdırdı bir kelimeye ve sonsuz isyanlar hapsetti beş harfe. Sonsuz nidalar kopardı ve sessizlik, kadının en büyük yenilgisi oldu.

Konuşmayı denedi Fulya. Bir kelime, bir harf çıkarmak istedi kuru dudakları arasından. Lakin boğazından kopan acı dolu iniltilerden başka bir ses duyulmadı. O gece, susturulmuş bu kadın için bir mum yakıldı. Susmaya mahkum bırakılan bu kadın için bir papatya koparıldı ve mumun alevleri o papatyayı alevlere verdi. Papatya kanadı. Papatya ağladı. Papatya kül oldu. Papatya, her şeye rağmen gülümsedi.

Telefonun aniden kapandığı duyan Turna, öne doğru eğilip hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Sağ elini yumruk yapıp zemine durmadan vurmaya başladı. "Hayır!" diye haykırırken zemine vuruyor, zeminin kırılıp kendisini içine çekmesini diliyordu. "Hayır bu çok acımasızca!" diye bağırdı ve iki eliyle vurdu bu sefer zemine.

Yekta, kadının bağrışlarını duyar duymaz aşağı kattan gelmişti odaya. Kadının yeri yumrukladığını görünce hızla yanına adımlamıştı ve bileklerinden tutup "N'oldu?" diye sordu. Turna'nın ağladığını bu kadar yakından görünce kendi kalbine kızgın bir demirden hançerin saplandığını hissetmişti ve kalbini saniyeler içinde köze çevirebilecek kadar büyük bir yangın başlamıştı.

"Onun sesinin ne kadar güzel olduğunu biliyor musunuz siz!?" diye isyan etti Turna. "Ne kadar şefkatli çıkardı sesi... Siz duymadığınız için bilmiyorsunuz ama onun sesi çok güzeldi. Bana çok güzel 'Balım' derdi. Beni sesiyle mutlu ederdi..."

Yekta, kadının acı bir tonda söylediği hiçbir cümleyi anlamıyordu ama kadının acı çektiğini gördükçe sabrının sınırlarına geldiğini çok iyi biliyordu. Dayanmak artık oldukça güçtü ve kendi elleriyle ördüğü sınırlarını bir kez olsun umursamamayı seçti. Turna'yı omuzlarından tutup kendisine doğru çekti ve kadının ince beline kollarını sımsıkı sardı. Turna, başını adamın boynuna gömüp orada hıçkırarak ağlamaya devam etti.

"Canını alsaydınız ama yaşarken sessiz bırakmasaydınız onu! Haksızlık bu! Allah kahretsin, çok büyük haksızlık bu!"

"Turna, kendine gel." dedi Yekta ve kadının başına elini koyup kırgın tutamları okşadı. "Ne olduğunu söyler misin bana?" dedi şefkatli bir tonda.

"Fulya, konuşamıyor artık. Duyamayacağız onu bir daha. Sen, onun sesini hiç duymadın, canını yakmaz bu ama sesi kulaklarımdan silinmiyor Yekta. Canım yanıyor çünkü bundan ötesi yok. Fulya, sustu. Fulya, ilk kez yenildi ve ben, ondan kilometrelerce uzaktayken son sözlerini duydum. Hiçbir şey yapamadım." Adamın kazağını hırsla sıktı. "Canı yanarken ellerinden tutamadım ama o hep yaptı! O benim ellerimden hep tuttu ama ben onun yüzüne bile bakamadım." Başını adamın boynuna daha çok gömdü. "Nasıl geçecek bu acı? Nasıl geçecek bu pişmanlık?"

Yekta, söyleyecek bir söz bulamadı. Fulya konusunda bildikleri çok azdı ve artık bir şeyleri öğrenmesi gerektiğinin farkındaydı. Turna'nın yaralarına bir yara bandı yapıştırmak istiyorsa onu anlamalı, onu hissetmeliydi.

Ne yapıp edecek Fulya ile ilgili bütün gerçekleri öğrenecekti fakat şimdi Turna'yla ilgilenmeliydi.

"Geçecek, demeyeceğim." dedi Yekta. "Çünkü içindeki acı geçer mi, bilmiyorum. Ama ben buradayım. Beraber acı çekelim çünkü senin acını başka türlü alamam senden."

"Her şey art arda çöktü üzerime. Altında eziliyorum Yekta ve bu son hamle, bu hamle beni öldürmekten de beter etti! Yaşaya yaşaya ölüyorum; öle öle yaşıyorum ve bu artık çok canımı yakıyor!"

Yekta, kadına daha sıkı sarıldı ve saçlarını şefkatle okşamaya başladı. "Kaderi değiştiremezsin ama ona boyun da eğmeyeceksin. Bırakmayacaksın kendini Turna. Son satıra gelmeden kitabın kapağını kapatmayacaksın. Susturulduysa onun yerine sen konuşacaksın çünkü kendi tercihi olmadığını biliyorsun. Senden uzağa gittiyse bedeninle değil, ruhunla onun yanında olmaya çalışacaksın. En önemli şey ise 'Her şey kaderin bir hamlesidir.' diyip suçluları cezasız bırakmayacaksın." Adamın dilinden dökülen her cümleyi dikkatle dinledi Turna. Önce gözyaşları durgunlaştı, sonra gözlerindeki sulu görüntüden kurtuldu. Adamın gömleğini hırsla sıkan elini yavaşça çözüp adamın göğsüne yasladığı başını kaldırdı.

Yekta'nın kahve gözleri kendi bal rengi gözlerine çarptığında ikisinin nefes alışverişleri hızlandı. Aralarında gelişen bu çetrefilli duyguları dizginlemek artık çok zordu çünkü senelerce karanlıkta kalmış olan bu ikili, birbirlerine baktıklarında birbirlerinin ne kadar parıldadığını görüyordu. O zaman varlıklarını reddetmek ne hadlerineydi?

"Bu bir blöfse artık kartlarımı kapalı oynayacağım." Sarı saçlarını geriye doğru attı Turna. Yüzünün hatlarını ortaya çıkardıktan sonra yaşlı gözlerini adama daha kararlı bakışlarla dikti. "Bu bir oyunsa bu oyunun kaderini ben belirleyeceğim." Adamın dudakları sağa doğru kıvrıldı. "Ve eğer bu bir zaman savaşıysa akrep ve yelkovanı kendi savaşçım yapacağım."

Yekta, kadına göz kırkıp gülümsemesini genişletti. "Zero, Fulya ve sana bu gece yaşattıklarını misliyle ödeyecek. Sana ve Fulya'ya yeminim olsun, gözlerinizden akıttığı her bir gözyaşını ona zehir olarak içireceğim!" Yekta'nın ses tonundaki kin ve nefreti anlamamak elde değildi çünkü o her zaman bir insanın canını yakabilecek kadar cesaretin varsa düşe kalka güçlenen o insana kafa tutacak kadar da gücün olması gerektiğine inanırdı. Zero'nun gözlerine baktığında ise görebildiği tek şey, yalancı hislerle örülmüş hissizlikten başka bir şey değildi.

Ve evet, Zero ile beraber giriştikleri bu iş, bir savaştı. Bu bir Zaman Savaşı'ydı. Akrep ve Yelkovan, zırhını kuşanmışken kimin karşısında boyun eğeceğini belirlemek ise kadere kalmıştı.

Turna, kalbinde derin bir boşluk ve dinmeyen bir öfke hissediyorken ağlamanın ona bir şey katmayacağını anladı ve gözyaşlarını hissizce sildi. Karşısındaki adam büyük bir şefkatle gözlerine bakarken artık kendisine engel olamadı ve kollarını açıp adamın boynuna doladı. Yekta, hiç beklemeden kadının sarılışına karşılık verdi ve kendi göğsündeki kolye tekrar kalpleri arasında sıkıştı.

Turna, adamın boynundan yayılan kokuyu ciğerlerine çektiğinde gözleri ister istemez kapandı ve o anda kendisini zifiri bir karanlıkta değil, harabe evde buldu. Şimdide değil, beş hafta önceki o gecedeydi.

Değişmeyen tek şey, adamın teninde hissettiği kollarıydı ve bunun farkındalığıyla kaşlarını çattı. Sisli bir dumanla çevrilmiş olan o görüntüler, adamın kokusunu ciğerlerine çektikçe belirginleşiyordu.

Ateş çemberi, adamın gelişi, yere düşüşleri ve tekrar ayağa kalkışları, zemine uzanışı ve kahve gözler...

Turna, adamın boynuna sardığı kollarını hızlıca çözüp kaşlarını çatarak baktı. Yekta da kadına kaşlarını çatarak bakarken Turna, "O sendin." diye fısıldadı. "O sis, sendin."

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Bir efsane yazılacaktı. Üç kişilik bir oyun kurulacaktı ve oyunun tek bir kazananı olacaktı. Olayı efsane yapacak şey ise oyun sonunda herkesin kaybedecek olmasıydı.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları