◭

Bölüm Şarkıları:

Everyboy Loves An Outlaw- I See Red

The Weeknd - The Hills

W. E. OST- Dance For Me

◭

Geç kalmaktan mı korkarız yoksa hiç adım atmamaktan mı? Geç kalmanın da sonu adım atmamak ile aynı değil midir? Sonuçta önemli olan yolu tamamlamaktır çünkü bitiş çizgisine gelmediğiniz sürece ne kadar çaba verdiğinizi önemsemez insanlar. Bir dağı delmek için senelerini harcamış olsan bile dağın diğer tarafındaki insanlar ile göz göze gelmediğin sürece senin döktüğün terleri göremezler sonuçta. Yine de içimizde ömrümüz boyunca bir ukte kalmasını istemiyorsak ne sondan korkmalıyız ne de adım atmaktan.

Söyleyemediklerimiz varsa hemen şimdi söylemeliyiz çünkü yolun sonuna kadar neler değişeceğini bilmiyoruz. Hayallerimiz varsa hemen şimdi gerçekleştirmek için ilk adımı atmalıyız çünkü adım atmazsak o hayalin varlığı da gereksizdir. Adım atmayacağımız yola neden gelelim ve o yolu bitiremeyeceğimize karşı bir inancımız yoksa o adımı neden atalım, değil mi?

Susmayın, içinize atmayın ve en doğru zamanı aramayın çünkü doğru zaman gelmez, doğru zamanı yaratmak gerekir. Eğer pişman olmak istemiyorsak o yolu adımlamaktan çekinmemeli, hayal kurmaktan geri kalmamalıyız. Öleceğiz diye yaşamayı ertelememeliyiz çünkü ertelediğimiz şeyleri kader bizim karşına bir daha çıkartmayacak ve önümüze serilmiş imkanlardan haberimiz bile olmayacak.

Ne acı, ne ziyan, öyle değil mi?

"O gece beni kurtaran sendin!" Geriye doğru bir adım attı Turna ve kuruyan dudaklarını diliyle nemlendirdi.

"Bendim." dedi Yekta hiç düşünmeden. Günlerdir içinde ukte olarak kalmıştı bunu söyleyememek. Reddetmek şöyle dursun, o isterse önüne kanıt bile sunmaya hazırdı.

"Bana yalan söyledin." dedi Turna kaşlarını çatarak ve büyük bir hayal kırıklığıyla adama bakarak.

"Hayır," dedi Yekta gayet rahat bir tonda. Siyaha çalan saçları, gece vakitlerinde kömür karasına dönmüştü artık ve iki eliyle saçlarını geriye doğru attı, ellerini indirir indirmez omzunu indirip kaldırdı. "Sadece gerçekleri söylemedim."

"Bu mu yani?" diye sordu Turna. "Seni en başından beridir çok yanlış tanıyor oluşumu bu cümle ile mi açıklıyorsun bana?"

"Beni tanımak istemediğini söyleyen sendin Turna." dedi Yekta kayıtsızca. Turna, adamın rahat tavırları yüzünden her defasında daha çok sarsılıyordu ve şu an ne yapacağı, ne düşüneceği konusunda bir fikir yürütemiyordu.

"Sana inanamıyorum!" diyip Fulya'nın odasından hızla çıktı Turna. Ahşap merdivenleri inip salona doğru yürüyorken Yekta da arkasından gelip onu takip etmeye başladı.

"Neden kızdığını bile anlamıyorum Turna!" diye seslendi kadının arkasından. "Sana o gece yardım etmiş olmam aramızdaki neyi değiştiriyor?"

Turna, salonun ortasına doğru yürüyorken adamın söyledikleriyle adımlarını durdurup arkasını döndü. "Ne değiştiriyor, biliyor musun?" diyip adamın üzerine doğru yürüdü. "Sen, şimdi karşında gördüğün kadını değil; o geceki aciz kadını kurtardın!" Yüz ifadesi bir buz küpü kadar keskinleşmişti kadının. Şah damarı da belirgin, omuzları daha gergindi. Yekta'nın ise ondan eksik kalır bir yanı yoktu. Turna'nın bu asi tavırları ve o geceyi sindiremediğini dile getirdiği sözleri, onu da kızdırmıştı ve giydiği kazağının altından bile gergin kasları belli oluyordu. Sakallarıyla örtülen çehresi, gölgede kalmayı sindirememiş gibi daha da belirginleşmişti ve o kahve gözleri, büyük bir yangının ev sahipliğini yapıyordu.

"Ağlamak ve yorgun olmak acizlik değildir! Sana bunu kim öğretti?" diye sordu Yekta kaşlarını alnına doğru kaldırarak.

"Ben intihar etmiyordum o gece!" diyerek konuyu değiştirdi Turna.

"İntihar ettiğini düşünmedim." dedi Yekta hemen.

"Çok güçsüzdüm! Kafam allak bullaktı ve ne yaptığımı bilmiyordum. Fulya evi terk etmişti ve yalnız hissetmiştim çünkü ellerim buz gibiydi. Isıtmak istedim. Kendimi öldürmek istemedim. Sadece ellerim ısınsın istedim. Birinin gelip beni kurtarmasını da istemedim. Ellerim ısınınca kalkacaktım. Adımlarım yere sağlam basacaktı ama önce ellerimin ısınması lazımdı." Buzlarla çevrili parmaklarını avuç içlerine bastırıp yumruk yaptı ve sağ kolunu kaldırıp yumruğunu adama doğru uzattı. "Güçsüz biri değilim! Duygularına yenik düşen aciz bir kadın da değilim!"

"Seni hiç aciz bir kadın olarak görmedim!" diyip kadına doğru bir adım attı Yekta ve Turna da geriye gitti.

"Beni ateş çemberinde gördün! Yalan söyleme Yekta. Bana ne kadar acıdığını saklama benden!" diye bağırdı Turna. Sarı saçlarını üstünkörü tutan toka, kadının hareketleri ile yere düşünce saçları özgürlüğüne kavuştu ve birkaçı yüzünün sınırlarını kapattı.

"Sana yalan söylemiyorum!" Yekta, ilk kez sesini yükseltmişti. "Güçsüz olmak da insanların yaptığı bir şey. Bu kadar büyütmeni anlamıyorum! Seni aciz bir kadın olarak görmedim diyorum!" Kadına doğru bir adım attı. "Seni yargılamıyorum o gece yüzünden!" Bir adım daha attı. "Neden o halde olduğunu anlattın ve benim için mesele kapandı!" Artık ayak uçları birbirine değiyordu ve Yekta, hiç düşünmeden kadının yanaklarını avuçları arasına aldıktan sonra kahve gözlerini kadının bal rengi gözlerine sabitledi. "Seni o gece tanıdığım için de pişman değilim!"

Turna'nın hızlanan nefesleri adamın yüzüne çarpacak kadar yakınlardı artık. Kokuları karışmış, kirpikleri birbirine dokunabilmek için can atar hale gelmişti. Yekta, kadının belini sağ eliyle kavrayıp kendisine tamamen çektiğinde Turna'nın beli baskıyla kıvrılmış, ardından tenleri kıyafetleri üzerinden bütünleşmişti.

"Sen de olma." dedi Yekta tok bir ses tonuyla. Birbirlerine bu kadar yakınken söylenen her söz kalbe işleyecek kadar değerliydi artık. "Düşmeni güçsüzlük olarak değil; seni ikinci kez gördüğümdeki sarsılmaz duruşunu güçlülük gördüm ve Turna," Başını eğip kadının yanağına yanağını yasladığında ikisinin de gözleri eş zamanlı olarak kapandı. Sakalları kadının yüzünü gıdıklayınca Turna'nın kalbi kulaklarında atmaya başlamış, nefesleri ise düzensizleşmişti. Yekta, yanakları birbirine temas ederken başını biraz daha eğdiği için sakallarını kadının yanağında hafifçe dolandırdı ve dudaklarını kadının kulağına yönlendirip kısık bir ses tonuyla "Düşersen değil, ayağa kalkamazsan güçsüzsündür." dedi.

Turna, adamın nefesleri boynuna çarptığı için baştan aşağı ürperdi ve yutkunma ihtiyacı hissetti. Yekta, kolunu kadının beline sarıp aralarındaki mesafeyi sıfıra indirdiğinde Turna, şaşkınlıkla gözlerini araladı ve hemen ardından hissettiği duygu yoğunluğu nedeniyle gözlerini kapadı. Bu adam, kolları arasındayken kendisinde bir yıkım yaratan bu adam, aynı anda hem soluklarını kesip hem de nefeslerini hızlandıran bu adam, kokusuyla ciğerlerinde bir cennet kuran bu adam, çok kurnazdı. Hamleleri öyle ani, sözleri öyle kalbe işleyen cinstendi ki kadının bu kollarda huzur bulması yadırganmamalıydı.

Yekta, kadının ince beline sardığı koluna uyguladığı baskıyı artırıp kendisine iyice çektikten sonra tişörtün açık bıraktığı omzuna bir öpücük kondurup geriye doğru çekildi. İkisi de kontrolü tamamen kaybetmekten rahatsız değillerdi çünkü eğer kontrol böyle güzel kaybedilecekse dizginlerini şimdi ellerinden bırakmaya hazırlardı.

"Yekta." diye fısıldadı Turna ve gözlerini adamın kahve gözlerine çevirdi.

Yekta, dudaklarını sağa doğru usulca kıvırıp "Turna." diye fısıldadı.

"Git." dedi kadın. Sesi tok ve cümlesi netti. Aralarında aniden gelişen bu olaylar, tehlikeli bir ruh temasıydı. Gitmezse olacaklar için kontrolü sağlayamayacağının farkındaydı ve dizginleri elden bırakmak için hiç bu kadar istekli olmamıştı.

"İstiyorsan giderim." dedi Yekta.

"İstemiyorum ama git. Şimdi uzaklaş benden." Adamın göğsüne ellerini koyduğunda kasılmış bedeni bir kez daha hissetti. Solukları tekrardan kesildi. "Çıkıp gitmezsen seni hiç affetmeyeceğim. Git."

Yekta, kadının söylediklerine alınmadı. İkisinin de kafası artık allak bullaktı çünkü hislerine bir anlam yüklemeye çalıştıkça bir başka his çıkageliyordu. Hepsini bir çatı altında toplamak demek, o çatının altında kalmak, hislerine yenilmek de demekti. Bu yüzden onlar için gitmek, aynı zamanda kalmaktı.

Yekta, kadının elmacık kemiğini baş parmağıyla okşayıp sesli bir iç geçirdi ve geriye doğru bir adım attı. Alnına dökülen saçlarını geriye doğru atıp kadının sarsılmış gözlerine bir kez daha bakıp kapıya doğru yürüdü.

Turna, elini kalbine koyup hızlanan atışlarını avuç içinde hissetti ve gözlerini kendine gelebilmek adına birkaç saniye yumdu. Yekta, evine doğru yürürken Turna Kuşu broşunu göğsünden çekip çıkardı ve broşu bir kez öpüp gülümseyerek evine girdi.

Az önce yaşadıkları, kendileri için atılmış ilk gerçekçi adımdı ve Yekta, attığı adımı neden daha önce atmadığına dair bir pişmanlık duymaya başlamıştı bile. Turna kollarının arasındayken daha önce hiç böyle kıymetli bir hazineyi tuttuğunu görmemişti. Kadının kokusu kendi tenine karışırken daha önce böyle güzel bir kokuyu ciğerlerinin almadığından emindi. Ses tonundaki çekingenlik ve gözlerindeki heyecan, adamın ruhuna ruh katmış; adamın sesindeki tokluk ve gözlerindeki cesaret, kadının ruhuna bir yara bandı yapıştırmıştı.

Ve bu adım, onlar için öyle güzel bir adımdı ki gün gelecek, zihinlerinde saklı hiçbir şey olmayacakken kalplerinden çıkagelecekti bu anı. Bu adım, öyle sağlam atılmıştı ki yaşadıklarının altında kalsalar bile bu anı onları ayağa kaldıracaktı.

Gün gelecek, geride hiçbir şey kalmayacaktı ama onlar birbirlerinde hep var olacaktı.

🕊️

Sessizlik, insanın zihninde onlarca konuşma dönerken dışa vurulan hiçbir şeyin olmamasıdır. Gözlerdeki boş bakışlar, dudaklardaki hareketsizlik ve hareketlerindeki durağanlık, sessizliğin ardından gelen birtakım belirtilerdir ve bir insanın neden sessiz olduğunu anlayabilmek için o kişiyi iyi tanımak, davranışları çözümlemek ve sessizliği yargılamak değil, anlamak gerekir.

Çoğu insan bunu yapmaktan kaçtığı için sessizlik, artık bir suç olarak görülmektedir. Bir kabulleniş, bir boyun eğiştir onlar için. Aslında sessizlik, bir inkar; bir baş kaldırıdır.

Zero, belinden düşecekmiş izlenimi veren gri eşofmanını giymiş; evinin mutfağına girmişti ve yine en sevdiği yemeği yaparken sessizdi. Efnan, Yergahva için birkaç olasılığı masaya yatırıyor ve Zero'nun kendisini dinlediğini varsayarak anlatmaya devam ediyordu. Yine her zamanki gibi boş vakitlerini Zero'nun evinde geçiriyorlardı ama bu sefer, boşa harcanacak bir vakitleri yoktu.

"Üç anahtarı da aldığına eminiz. Yani bir sonraki girişinde Yergahva'nın kapısı onun için açılmış olacak ve Araf'tan geçmeyecek. Tek sorun, neden üç gün boyunca hiç uyanmadı? Çipe erişim sağlayabiliyorduk ama Turna hakkında bir bilgi almamıza da izin vermedi." Efnan, ciddiyetle konuşmaya devam ederken tavukları tavaya sakince atmakla meşguldü Zero. "Çipin Turna'yı koruduğunu düşünecek kadar delirmek üzereyim artık!" dedi Efnan ve göğüs dekolteli elbisesinin yakalarını düzeltip sandalyesinde daha dik oturmaya başladı. Zero, elini özenle yıkayıp sessiz bir nefes çekti ciğerlerine.

"Eğer cidden çip Turna'yı koruyorsa bunun ne demek olduğunu biliyoruz Efnan." Dakikalar süren sessizliğini bozdu Zero ve arkasına dönüp kadının mavi gözlerine baktı. "Bunun ne demek olduğunu çok iyi biliyoruz." dedi başını aşağı yukarı sallayarak. Derin bir nefes aldı ve sarı saçlarını ıslak sağ eliyle geriye doğru attı. Ellerindeki ıslaklık, saçlarına bulaştı.

"Zero eğer düşündüğümüz şey ise Turna'nın ne kadar değerli bir oyuncu olacağının farkında mısın? Neden hiçbir şey yapmıyorsun bu konuda? Neden onunla konuşmuyoruz ya da hiçbir adım atmıyoruz şu an?" Biçimli kaşlarını çatan Efnan, siyah saçlarını omzunun ardına attı.

"Hamlelerimi Turna'dan yana oynamak için çok erken. Araf'ta kim bilir nelerle mücadele etti? Sence şu an yüzüme bakar mı? Baksa da tükürmeden durur mu?" Ada tezgahına gelen Zero, kollarını iki yana açıp avuç içlerini tezgaha yaslayıp karşısında oturan kadına doğru eğildi. "Önceliğimiz, aklımızdaki şu şüphenin gerçek olup olmadığını öğrenmek olacak. Bu yüzden onun yanına gitmeliyim."

Efnan, kaşlarını mümkünmüş gibi daha da çattı ve "Yergahva'ya mı gideceksin?" diye sordu. Zero, kadını başıyla onayladı. Hızla ayağa kalkan Efnan, Zero gibi ellerini tezgaha koyup adama doğru eğildi. "Zer'in yanına gideceğini söylüyorsun ve ben doğru anlıyorum bunu, öyle mi?" diye sordu ciddiyetle. Zero, kadını tekrar başıyla onayladı. "Zero, hayatını riske atmana izin verir miyim sanıyorsun? Virüs merkezin de ötesine geçip birkaç kasabaya yayılmış bile! Oraya gidersen sana da zarar verecek! Zer'in sana her şeyi kolayca söyleyeceğini mi düşünüyorsun hem!"

"Ben her zaman bir yolunu bulurum Efnan!" Dudaklarını sinsice sağa doğru kıvırdı. "Unutmaman gereken bir gerçek var: Bu şehri ben kurdum ve bu şehirden can bulan hiçbir şey, beni öldürebilecek kudrete sahip değildir. Hele de söz konusu Zer ise." Arkasını döndü ve pişmekte olan tavuklarını incelemeye başladı Zero. "Sen bunu düşünme. Senin görevin, Turna'nın izini bulmak."

Efnan, dikkatle adamı dinlemeye başladı. "Üç anahtarın izini bedeninde taşıyıp taşımadığına emin olmamız gerek. Sonrasında Turna için de hamlemi yapacağım. Sen o izi teyit edene kadar Yergahva'ya gidip gelmiş olacağım." dedi Zero ve Efnan'ı kontrol etmek için arkasını döndüğünde kadının ciddiyetle başını onayladığını gördü.

"Bu çocuk oyuncağı." diyip arkasına yaslandı Efnan. Zero, başını usulca iki yana salladı.

"İşin içinde Turna varsa hiçbir şeyi basitleştiremeyiz."

Ve geçen iki aydan sonra gerçekleşecek olan buluşmanın planlarını zihninde kurmaya başlamıştı Zero. Zer'i orada bırakıp bu işe yaramaz dünyaya döneli günler oluyordu ama Zer, orada kalmayı kendisi seçmişti ve onun gözlerine baktığında gördüğü tek şey, ihanetti.

Zero'nun bilmediği şey ise Zer'in gün geçtikçe kudretine kudret kattığıydı. Zer, Yergahva'nın kraliçesi olmak için gün sayarken kendisini hiç olmadığı kadar güçlü hissediyordu ve Zero'nun bahsettiği o kudretini çoktan geçmişti bile.

Zer, oyun dışında bırakıldığı düşünülen ama kartları asıl dağıtan kişiydi.

🕊️

Ertesi gün, Turna gözlerini bir garip hissizlikle açmıştı. Fulya'yı düşünerek ve onun için birkaç gözyaşı dökerek uykusuz bir gece geçirmişti ama birkaç saatlik uykusu, sanki ondaki bütün duyguları söküp almış gibiydi. Aynanın karşısına geçtiğinde gördüğü o ifadesiz yüz, onu ürkütmüştü. Bir çift gözün bomboş bir hisle bakabileceği konusunda varsayımlarda bulunulmuştu ama Turna'nın şimdiki bal rengi gözleri, hissizliğin de ötesinde, adını koyamadığı bir boşluk; yönünü bulamayacak bir karanlıktı.

Gittikçe ilerleyen bu hissizlik onu bu sabah korkutmuştu ve birine anlatıp anlatmama konusunda kararsızdı. Belki büyütüyordu; her şey üst üste gelmişti ve Fulya için çok üzüldüğü için artık dökecek gözyaşı kalmamıştı. Belki de bu kadar acı çektikten sonra hissiz hissetmesi normaldi çünkü o kadar acıyı, tekrar ve tekrar hissetsin diye çekmemişti.

Belki tükenmişti ama kendisini yeniden bulabilirdi.

Belki de kendisini çoktan kaybetmiş, ince bir dala tutunuyordu ve kaybolması an meselesiydi.

Sıcak bir duşun ardından hazırlanmış ve kendi arabasıyla Meydan'a gelmişti. Zahir, onu görünce hemen ikisi için bir kahve almış ve hobi alanına geçerek sohbet etmeye başlamıştı. Turna, her zamanki sahte tebessümüyle Zahir'e eşlik ederken adamın gözlerine baktığı sırada kalbindeki boş hisler, tekrar ağır basmıştı. Bu nedenle tebessümü yüzünde tutmak ona zor gelmişti.

Lakin Meydan'ın kapısı iç gıcıklatan bir sesle açıldığında ve içeriye Yekta girdiğinde az önceki boş hisler çoktan yitirilmiş, şimdi hissettikleri ise kalbine sığamayacak kadar artmıştı. Elindeki kahve, adamın kahve gözleri kendisinde sabitlendiğinde ve muzip bir bakışla kendisine baktığında hafifçe titremişti ve Turna fincanı sıkıca tutup sessiz bir nefes almıştı.

Yekta, Zahir ve Turna'yı bir arada görünce ister istemez tekrar öfkelenmişti ve artık bu işin bütün sır perdelerini aralaması gerektiğine karar vermişti. Bu nedenle onların yanına gelip koyu kahve saçlarını geriye doğru attı ve Zahir'e ithafen "Bu gece biraz kafa dağıtmaya gidelim mi, ne dersin?" diye sordu. Zahir, dostça bir tebessüm edip "İçkiler bendense neden olmasın?" dedi.

Turna, Yekta'nın gözlerine dikkatle baktı bu süreçte. Zahir ile arasında gelişen bu olaylardan Yekta'nın işkillendiğini anlamak için dedektif olmaya gerek yoktu. Zahir'in aşkına bir yanıt veremediği adama direkt söylemek istemiyordu çünkü onun kalpsiz biri olduğunu düşünebilirdi. Hem Zahir ile aralarında gelişen olaylardan hiç haberi olmayınca ona kurduğu en mantıklı cümle bile mantıksız gelecekti.

Turna, yine ve yine çıkmazdaydı ve bu sefer bu çıkmazın arasında sıkışmayacağını biliyordu.

İlerleyen saatlerde Laura'nın ofisinde soluğu almıştı Turna. Laura, kadının gelişmelerden haberi olduğunu anlamıştı ve Fulya'nın artık konuşamayacak olmasının acısını beraber göğüslemişlerdi.

Laura, kadının ellerini bir abla edasıyla sıkıp "Doktorlar artık konuşma terapileri ve uygun tedavilerle hastaları iyileştiriyor. Fulya ayağa kalkınca konuşamazsa hemen tedavisine başlarız. Yönetim Kurulu da Fulya'yı seviyorlar. Bu yüzden her desteği vereceklerdir." Turna'nın sarı saçlarını okşayıp "Üzülmek için sırası değil Turna. İçimizdeki umudu hiçbir zaman yitirmeyeceğiz ve Fulya'nın yaşaması için her şeyi yapmaya devam edeceğiz." dedi.

Turna, başını büyük bir kararlılıkla sallasa da içinde beliren bu hissizlik sanki kendisiyle konuşuyor gibi hissediyordu. "Bir dahaki gidişi kaldıramayacaksın Turna. Senden geriye hiçbir şey bırakmayacağım." diyordu sanki. Görünmez ellerini kadının boynuna sarmış ve sıkmayı bekliyordu. Ne zaman böyle hissetse ensesindeki çip, varlığını hatırlatıyor ve ince bir sızı bahşediyordu kadına.

Turna, artık kendisini oyunun hiçbir şeyi kontrol edemeyen ana karakter gibi hissediyordu ve bunun böyle ne kadar devam edeceği ise muammaydı.

🕊️

İş çıkışında Zahir ve Akasya, Mehmet ve Laura'yı ikna edip Kadıköy'ün meşhur hamburgercisine gitmişlerdi. Turna ise gelmeyeceğini söyleyip Meydan'dan çıkmıştı ve Yekta da kadını takip etmeye başlamıştı.

Turna artık kapalı ortamların kendisini gerdiğini ve nefes alamadığını hissediyordu. Bu nedenle adımları, aylardır uğramadığı ve aylar önce Fulya ile sık sık geldiği mekana gitmişti. Devrim'in can dostu olan Hikmet'in senelerdir işlettiği buz pistine gelmişti.

Her zamanki dolaplarında kendileri için bir çift kıyafet bulunurdu çünkü buraya planlı olarak gelmezdi Fulya ve Turna. Ne zaman bunalsalar ve ne zaman durağan hislerle boğuşsalar buraya gelirlerdi ve Turna'nın şu anki ruh hali tam olarak bu ikisinden ibaretti.

Üzerine siyah, bedenini tamamen saran bir tulum giymişti. Askılı olduğu için omuzları tamamen açıktı ve saçlarını bir at kuyruğu yapıp toplamıştı. Patenlerini alıp buz pistinin önüne geldi ve bir dönümlük araziye kurulmuş olan buz pistine sessizlik içinde baktı. Buraya en son geldiğinde Fulya ile beraber ne kadar eğlendiklerini ve kadının kahkahalarının ne kadar içten olduğunu hatırladı. Bir daha bu kahkahaları duyamayacak olması ve bu buz pistine bir daha onunla gelemeyecek olması, kalbine ağır bir yük bindirdi.

Dişlerini öfkeyle sıkıp ellerini yumruk yaptı ve kısa bir toparlanma sürecinin ardından patenlerini ayağına geçirip kendisini buz pistinde buldu. Hikmet, Turna'nın geldiğini görünce işletmesini kapatmıştı ama bir davetsiz misafir, çoktan içeri girmişti bile.

Turna, sağ bacağını öne doğru sürüyüp buzun üzerinde kaymaya başladı. Aklına Fulya geldikçe hızını artırıyordu ve büyük araziden kendisinden başka kimsenin olmaması, özgürce kaymasına sebep olmuştu.

"Bir göktaşı olsam Dünya'nın sonunu getirdiğim için kendimi tebrik ederdim çünkü bu dünya, artık iyi insanlar için dönmüyor."

Fulya'nın sesi kulaklarında yankılandığında sert bir manevrayla arkasını döndü ve geri geri kaymaya başladı. Kollarını dengesini sağlayabilmek için uygun açılarla açıp kapatmaya başladı. At kuyruğu yaptığı uzun saçları, boynuna dolanınca Fulya'nın sesi tekrar zihninde yankılandı.

"Bu güzel gece için bir kadeh kaldırmamız gerek Turna! Şu yıldızların güzelliğine bir baksana! Orkidelerime gündüzü yaşatıyorlar resmen!"

Pistin tam ortasına geldi ve serbest bacağını dönüş yapacağı bacağa çapraz şekilde sarıp bir tur döndü. Fulya'nın sesi zihninde daha da yankı uyandırmaya başlamıştı ve bu durum, pistte hızlanmasına sebep oluyordu. Artık aklına ne gelirse onu yapmaya başlamıştı ve hareketler için hazırlık yaparken bile zihnini tam olarak toplayamıyordu.

"İnsanlar ne kadar mutsuz, baksana... Simitçiye bir teşekkür bile etmiyorlar, mendil satan çocuğa hırsızmış gibi bakıyorlar ve şu masada oturan insanlara bak Turna... Hepsinin başı eğik çünkü sahte hayatlarında sahte tebessümler ediyorlar. Bu doğru değil. Mutluluğu bu kadar kolay unutmuş olmamız akıl alır gibi değil!"

Turna, pistin ortasına gelip tekrar etrafında döndüğü sırada Yekta da patenlerini giyip kadının dalgınlığından yararlanarak soluğu yanında almıştı. "İlk önce ateş çemberinde; sonra ise bir buz kütlesinin üzerinde buluyorum seni." dedi muzip bir tonda. Turna, adamı görünce irkilmiş ve hemen patenine sıkıştırdığı küçük çakıyı eline almıştı. Yekta, kadının kuvvetli refleksine karşı büyük bir tebessüm edip onun tam karşısına geldi. Turna, karşısında beliren kişinin tanıdık biri olduğunu görünce çakıyı eski yerine koymuştu. Patenleriyle ayakta durmak zor olsa da bu işi layıkıyla yerine getiriyorlardı. "Söylesene," diyip kadına doğru yaklaştı Yekta. "Ateş misin yoksa buz mu?"

"Bir kalıba koymak istersen buz; sonsuz sınırlarım arasında kül olmak istersen de bir ateş olarak gör beni." dedi ve adamın sağından geçip tekrar kaymaya başladı.

"Ateş olup beni yakmana razıyım çünkü kendimi soğuktan koruyamam." dedi Yekta ve kadına doğru kaydı. Kadının karşısına geldiğinde etrafında döndü ve kadının yüzüne döndüğü ilk anda kolunu kadının beline sarıp kendisine çekti.

Turna, adam ile bir anda bu kadar yakınlaşmayı beklemediği için afallasa da onun oyununa gelmeye hiç niyeti olmadığı için kolunu adamın omzuna zarifçe sardı. Yekta, beklenmedik bu hamle karşısında yutkundu.

"O zaman bir buz olmalıyım." dedi Turna ve adamın belini saran kolunu sertçe tutup kendisine minik bir alan yarattı ve o alan içerisinde dönüp sırtını adamın göğsüne yasladı. Yekta, kadının bu cesareti karşısında afallamış olsa bile bu cesaret, kendisine de bir cesaret armağan etmişti. Kadının boşta kalan elini tutup havaya kaldırmış, beline sardığı koluna güç vererek ikisini yönlendirmeye başlamıştı.

Pistte beraber kaymaya başladıklarında "Benden bu kadar mı nefret ediyorsun?" diye sordu. Turna, Yekta'nın boynuna çarpan nefesiyle ürpermişken zorlukla kendisini toparladı ve "Sana bensiz hayatta kalmanı öneriyorum." dedi.

Etrafından üç kez dönerek adamın kol hapsinden kurtuldu ve tekrar hızla kaymaya başladı. "Eğer ateş olup bende ısınmana razı olursam gördüğün ilk buz kütlesinde can verirsin." Yekta, bıraktığı yerde kalmamıştı. Kendisinin arkasından geliyordu ve arkasını döndüğünde adamla tekrar göz göze geldi, geri geri kaymaya başladı.

"Ölürken sendeki sıcaklığı yâd ederdim." dedi Yekta ve kadının elinden tutup onu döndürdü.

İkisi de birbirinden inatçı oldukları için yapılan hiçbir tartışmanın bir sonu olmayacaktı. Bunun farkına vardılar ve birkaç dakikayı sessizlik içinde geçirdiler. Turna, hünerlerini sergileyip pistte süzülürken Yekta da kadına ayak uydurup onurlu bir partner oldu.

"Neden sürekli karşıma çıkıyorsun Yekta Gökmen?" Turna'nın sorduğu soru, adam ile gözlerini tekrardan buluşturmuştu. Yekta, kadının arkasına geçip belini tekrar kadına sardı ve kendisine çekti. Başını Turna'nın kulağına doğru eğip teninin üzerinden bir nefes çekti. "Neden baktığım her yerde seni görüyorum?"

"Nerede istersen orada oluyorum. İtiraz etmediğin sürece olduğun her yerde olmaya razıyım." dedi tok bir ses tonuyla.

"Neden?" diye sordu Turna ve adamın beline sardığı elini tutup kaymaya başladılar. Bu sefer daha yavaş süzülüyorlardı ve ortama ayak uydurmak için seslerini yükseltmekten kaçınıyorlardı.

"Çünkü senin yanında olmak, ayrı bir fiil gibi." dedi Yekta. Turna, adamın kolunu tutup kenara çekti ve üç kez dönerek adamdan uzaklaştı. "Normal yapılan her şey, seninle çok farklı. Sen, dokunduğun her şeye kendini katarak yeni anlamlar yüklüyorsun ve Turna," diyip kadını tekrar kendisine döndürdü. Sertçe adamın göğsüne çarpan Turna, başını adama doğru çevirip gözlerinin içine baktı. "Bu duruma çoktan boyun eğdim."

Turna'nın omzuna elini koyan Yekta, parmaklarının tersiyle kadının kolunu baştan aşağı zarif bir hareketle turladı. Turna, ürpermemek için kendisiyle çetin bir mücadele veriyordu çünkü yaptığı her hamle, adam tarafından saniyeler içerisinde anlaşılırdı.

"Çok cesur bir adamsın." dedi Turna ve geriye doğru kayarak ondan uzaklaştı. "Ve beni sahiden hiç tanımıyorsun." Yükseldi ve havada bir tur dönüp tekrar piste indi. "Göründüğüm kadından daha farklı biriyim ve bu kadını tanımadığını bildiğim için söylediğin sözler beni etkilemiyor." dedi Turna ve adamdan mümkün olduğunca uzaklaşmaya başladı.

Aralarında olup bitenler, Fulya'nın yaşadıkları, Zero tehditi ve yakında gerçekleşecek olan toplantı, kadının zihninde yeterince yer kaplamışken Yekta'nın sözlerini düşünüp hislerini anlamaya çalışırsa yıkılacağından emindi. Bu yüzden adamdan kaçmak, onun için en doğru tercihti.

"Kaçmaktan da yorulur insan." dedi Yekta ve geriye doğru kayarak kadından uzaklaştı. Bir süre kaydıktan sonra ikisi de pistin iki ucunda durdular ve uzak mesafeden birbirlerine baktılar. "Seni dinlemeye ve anlamaya hazırım!" diye bağırdı Yekta. Başka türlü sesini duyuramazdı.

"Beni anlama! Ben anlaşılırsam bir hiç olurum!" diye bağırdı Turna. Tırnaklarını avuç içlerine bastırdı.

"Kendini senden daha değersiz gören başka hiçbir insan yoktur Turna!" diye bağırdı.

"Artık çok geç! İnan bana, artık çok geç!" diye bağırdı Turna. Daha fazla inatlaşmanın ve duygu karmaşıklığıyla uğraşmanın kendisine bir şey katmayacağını anladı. Arkasına döndü ve kapıdan çıktı. Patenlerini köşedeki sandalyeye oturup çıkardı ve kırmızı halıya basarak odasına doğru yöneldi.

Bu bir kaçıştı ama Yekta'ya göre aslında bir kabulleniş süreciydi. Artık kartlar açık açık masaya seriliyordu ve blöfler gözlerden anlaşılıyor, ortaya konan bahis ne kadar büyük olursa oyun bir o kadar eğlenceli hale geliyordu.

Yekta, kadın ile oynadığı bu oyunda masaya kalbini koymuştu. Eğer olur da Turna da hamlesini yaparsa ruhunu koyarak bahsi artıracaktı. Eğer olur da Turna kazanırsa o da kazanmış olacaktı çünkü seneler sonra kalbi ve ruhu, evini bulmuş olacaktı.

Bu yüzden attığı adımlar cesaret dolu, aynı zamanda da tedbirliydi. Söyledikleri sivri dilinden sıyrılıp geliyor ve gözleri, kadının önce kalbine sonra da ruhuna dokunuyordu. Bu his görmezden gelinemeyecek kadar büyüktü ve Yekta'nın bunu kaybetmeye hiç niyeti yoktu.

Kapıya doğru yavaşça kayarken telefonuna gelen mesaj sesini duydu ve telefonunu eline alıp gelen mesaja baktı.

Gönderen: Zahir Karaca

Akşamki sözün hâlâ geçerliyse 23.00'da konum attığım yere gelirsin. -20.00-

Telefonu tutan parmakları sıkılaştı ve sesli bir nefes çekti ciğerlerine. Bu gece öğreneceklerinden sonra her şeyin eskisi gibi olup olmayacağı konusunda bir fikir yürütemiyordu.

Lakin, değişim süreklidir ve birbirini aynen takip eden günler bile ondan önceki güne benzemez çünkü zaman akmaya devam edecektir. Zaman değiştikçe yaşanılan her bir saniye yeni bir varlığı doğurur ve nefes aldığımız süre boyunca hiçbir şey, eskisi gibi kalmaz.

Her gün birbirinin aynısı olsaydı dün, bugün ve yarın diye bir tanım olmazdı.

Ve evet, bu gece öğreneceklerinden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Zaman, bu geceye şahitlik eden her bireyi ayakları altına alacaktı.

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Zihnimdeki her sesi susturmaya meyilliydi çünkü kendi sesini baskın kılarak bana yenilecek ve en büyük zaferini elde etmiş olacaktı.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları