◭

Bölüm Şarkıları:

Öykü Gürman - Ben Olmayınca

Sezen Aksu- Sen Ağlama

Anne Sophie Versnaeyen - The Path Of Silence

◭

23 MART 2017 - 00.30:

Umutluyuz bu dünyaya karşı. Gün gelecek, adalet bulacak yerini. Gün gelecek, çocuklar ağlamayacak hiç. Gün gelecek, kadınlar özgürce dolanacak diledikleri saatte. Gün gelecek, hayvanlar açlıktan ve zorbalıktan ölmeyecek. Gün gelecek, o gün öyle bir gelecek ki umutlar bir bir yeşerecek. İnsanlar mutlu olacak. İnsanlar güvenecek birbirlerine. İnsan, insanın elinden tutacak ve o gün, güneş hepimiz için doğacak.

Onun da bu yönde umutları vardı. Genç, delikanlı, konuşkan ve bir şeyler başarmak isteyen bir adamdı. Aklında sürekli projeler olurdu. Kampanyalar düzenler, insanları seminerlere davet eder ve en öndeki koltuğu her zaman kendisine ayırırdı. Ülke ülke, şehir şehir gezer, insanları bilinçlendirmek için dili dönmeyene kadar anlatırdı. Doğadan, adaletten, hayvanlardan ve ormanlardan bol bol bahsederdi. İnsana doğayı sevdirerek korumayı amaçlardı ve çoğu kişi onun sayesinde yüzlerce ağaç dikmişti.

"Yani demem o ki, eğer değişimi ilk önce kendimizde başlatırsak her şey çözülecek." Gömleğinin kollarını kıvırdı ve kendisini merakla dinleyen Fulya'ya heyecanı hiç yitirmeden anlatmaya devam etti. "Kökten bir değişim istiyorsak küçük adımlarla büyük hamleler yapmalıyız. Mesela sen içtiğin pet şişeyi çöpe atmak yerine geri dönüşüme attığında doğayı milyon senelik bir dertten kurtarmış olacaksın. Plastik pipet kullanmak yerine kağıt ya da cam pipet kullanmaya başladığında doğaya verdiğin zarar, yüzlerce senelik bir duraksamaya sebep olacak. Böylece doğa kendini koruyacak ve sen de sağlıkla yaşayıp vaktinde öleceksin."

"Kesinlikle katılıyorum sana." dedi Fulya. "Yani herkes 'O yapsın. O atmadığı sürece ben çöpümü çöpe atarsam ne yazar,' dediği için yerimizde saymaya devam ediyoruz. Değişim, kendimizden başlar." Başını usulca aşağı yukarı salladı kadın. "Değişim, süreklidir."

"Anlatabildiğime sevindim." dedi adam ve kırmızı şarabından bir yudum aldı. Sabah kadının kapısına bir papatya buketi koymuştu ve Fulya, papatyanın sahibini anlamakta zorluk çekmişti. Çevreye bir göz attığında gölün kenarına kurulmuş çadırı görmüştü. Bu adamdan başka kimse yaşamıyordu bu ormanda ve kamp yapmaya gelmiş olan bu gizemli adam olduğunu anlamıştı.

Bunun üzerine güzel bir sandviç ve açılmamış bir şişe portakal suyunu adamın çadırına getirmiş ve çadırın hemen önüne koymuştu. Ilgaz, kapısında gördüklerinden sonra neşeli bir kahkaha atıp kadının getirdiği sandviçi afiyetle yemişti. Fulya ikindi vaktinde tekrar göl kenarına oturduğunda ise o da onun hemen yanına oturmuştu ve tanışmışlardı.

Güzel sohbetleri uzamış da uzamıştı. Fulya, adamı akşam yemeği için evine davet etmişti ve şimdi de keyifli bir sohbetin belini kırıyorlardı.

"Ilgaz," dedi Fulya ve dudağında kalan birkaç damla kırmızı şarabı diliyle temizledi. "Kapımdaki papatyalar ile bana ne anlatmaya çalıştın?" Dirseklerini masaya yasladı ve adamın gözlerine baktı. Dağınık sarı saçlarına göz kaysa da mavi gözlerine sabitleyebilmişti.

Ilgaz da Fulya'yı taklit etti ve aynı onun gibi eğilip kadının gözlerine baktı. "Beni evine davet edebilmen için verdiğim bir davetti." dedi muzip bir tonda. Gülümsedi Fulya.

"Ve işte evimdesin." diyip tekrar arkasına yaslandı.

"İstediğimi alırım. Her zaman aldım." dedi Ilgaz ve arkasına yaslandı.

"Peki bundan sonraki planın ne?"

"Dile dökmeden önce icraate geçmek isterim."

Fulya ona sessiz bir onay verince adam oturduğu yerden kalktı ve elini kadına uzattı. Fulya memnuniyetle adamın elini tuttu ve salonun tam ortasında durdular. Sağ taraflarında karanlığın çöktüğü ormanı gösteren camdan duvar; sol taraflarında çıtırtısı huzur veren bir şömine; arkalarında Turna'nın çizimleri olan birkaç tablo; önlerinde ise kendileri vardı.

İkisini garip bir heyecan sarmıştı ve işin ilginç tarafı, birbirlerine karşı anlamsız bir güven duyuyorlardı. Fulya evini bu adama hiç tereddüt etmeden açmıştı ama bir seri katil olabilirdi. O zaman aldığı eğitimleri uygulayabileceği birini bulmuş olurdu. Onu hiç evine davet etmeseydi eğer, asıl o zaman pişmanlık duyardı ve bunu telafi edeceği bir eğitim almamıştı.

Fakat boş verdi her şeyi. Bu adam kendisine gülümsüyordu. Elini kadının beline koymuş ve cesurca kendisine çekmişti. Başı dikti. Kendinden emindi. Zamanın aktığını bir kez olsun unutarak, kendilerini çalan müziğe kaptırıp dakikalarca dans ettiler. Birkaç baykuş şahit oldu geceye, birkaç yıldız kaydı onların şerefine.

"Umudun hep olsun Fulya." dedi Ilgaz ve mavi gözlerini kadının yeşil gözlerine çevirdi. "Ne hale gelirsek gelelim, bu dünya için umutların olsun." Kadını döndürdü ve tekrar kendisine çekti. Fulya, başını adamın göğsüne yasladı. Onun sesi bir ninni gibi gelmişti. Sarı saçlarına konan adamın eli, her bir saç teli üzerinden şefkatle geçiyor gibiydi. Hayat dolu bir adamdı ve parmak uçları da hayat aşılıyordu ona. "Dünyaya sımsıkı tutun. Hep gülümse. Her şeye rağmen gülümse çünkü en güçlü silah, gülüşlerdir. Ağlarsan değil; gülüşlerini kaybedersen yenilirsin bu hayata. Benim bu sözlerimi hiç aklından çıkarma, olur mu Papatyalara Adını Fısıldadığım Kadın..."

"Unutmam, Ilgaz. Seni, bu geceyi ve söylediklerini hiçbir zaman unutmam."

🕊️

"Gel şöyle..." Mırıldanan adama kulak verip gösterdiği yere doğru ilerledi Turna. Yekta, kadının belini sıkıca tutmuştu ve düşmesine engel olmaya çalışıyordu.

Efnan ile olan anlam veremedikleri anlardan sonra Turna'yı alıp direkt kendi evine getirmişti Yekta. Zahir ve Akasya evlerine gitmişti çünkü Turna öyle istemişti. Kendi evine gitmeyi de istemişti ama Yekta kesin bir dille reddetmişti bunu.

Yekta'nın gri ve yumuşak koltuklarına kendisini atar atmaz ellerini şakaklarına yasladı ve başını öne eğdi. "Başım çatlıyor..." diye mırıldandı. Efnan, çipi aktifleştirdikten sonra beyni çatlıyormuş gibi hissediyordu artık. Kalbi sıkışıyor, ensesindeki çipin ısındığını hissediyor ve nefes alışverişlerinde zorluk çekiyordu.

Yekta, kadının yanına oturdu ve "İstersen bir duş al. Ya da direkt uyuyabilirsin burada. Ben beklerim başında." dedi. Turna gülümsedi.

"Dört gündür başımda beklemişsin zaten. Bir geceyi de mi ortak etmeye çalışıyorsun?" diye sordu. Yekta da güldü.

"Şikayetim olmadı hiç."

"Uzansam..." diye mırıldandı Turna ve gri koltuğa uzandı. "İyi gelir sanırım." dedi ve gözlerini anında kapattı. Sarı saçları yanaklarına düştü ama o uzanmayınca Yekta eğilip kadının saçlarını geriye doğru attı. Kadının sıcak tenini hissedince çehresinde turlayan adamın parmaklarına bahar geldi. Kadının kokusu adama, adamın kokusu kadına karıştı ve ikisi de sessiz bir nefes çekti ciğerlerine.

Turna kapattığı gözlerini açtı ve baş ucuna çökmüş adamın kahve gözleriyle buluştu gözleri. Diliyle dudaklarını nemlendirdi ve kısık sesle konuştu. "Fulya benden çok büyük bir şey saklıyor ve bunu öğrenemediğim için bu gece aciz bir duruma düştüm."

Yekta uzandı ve kadının yanağını sol elinin baş parmağı ile okşamaya başladı. "Aciz duruma düşmedin. Onlar, seni kontrol ederek üstün olmaya çalışıyor ve asıl acizlik, onların yaptıkları." dedi Yekta hafif öfke barındıran bir ses tonuyla. "Sen savaştın." dedi ciddileşen ses tonuyla. "Duydun mu beni?" diyip kaşlarını alnına doğru kaldırdı. "Sen son gücüne kadar savaştın ve benim gözümde yine sen kazandın Turna Yaman."

Turna gülümsedi. Bu adamın dudaklarından firar eden her söz büyülüydü sanki. Söylenen her söz direkt kadının kalbini buluyor, oradan ruhuna kazınıyordu. Ruhunda bu adam sayesinde sonu hiç olmayacak bir roman yazılmaya başlanmıştı ve yine her bir satırı o dolduruyordu.

"Ben sana pike getireyim." dedi Yekta ve yan odadan bir pike alıp geldi. Turna çoktan uykuya dalmıştı bile. Onun baş ucuna geldi ve zemine oturup kadını bir süre izledi. Artık onun hiçbir günü normal değildi ve hepsini bir anda nasıl kaldırabildiğini merak ediyordu. Gücüne güç katıyordu kadın ve adam bunu fark ettikçe ona kapılmaktan alamıyordu kendisini. Bu onun en güzel yenilgisiydi. Diline pelesenk olmuştu kadının adı. Zihni bu ismi defalarca yankılatıyordu ve onu aklından çıkaramıyordu artık.

Yorulduğunun farkındaydı ve göğsüne çekip onu dinlendirmek için can atıyordu. Güzel sözler söyleyip onu gülümsetebilmeyi, bir an olsun onu yüklerinden kurtarmayı her şeyden çok istiyordu.

Nasıl olduysa o da uykuya daldı. Başını arkasında kalan koltuğun yastık kısmına yaslamış, ayaklarını öne doğru uzatmış ve kollarını göğsünde bağlamıştı. İkisi de yaklaşık iki saat düzenli soluklarla derin bir uykuya daldılar fakat Turna, uykunun en sıcak kollarındayken kabus görmeye başladı.

Araf'ta yaşadıkları tekrar gözlerinin önüne geldi ve Küçük Turna için ettiği isyanları tekrar hatırladı. Küçük Turna'nın çırpınışlarını gördükçe yatakta kıvrıldı. Bacaklarını karnına çekti ve boğuk bir inilti kaçtı dudaklarının arasından. Babası çıkageldi sonra. Dolabı kaldırmak istedi ama artık çok geçti. Küçük Turna oracıkta ölmüştü. Bağıra çağıra vermişti son nefesini ve Turna da kabusundan gözleri yaşlı bir şekilde sıçrayarak uyandı. Derin derin nefes alıp veriyor ama Küçük Turna'nın ölümünü tekrar hatırlayınca hıçkırıkları hızlanıyordu.

Yekta, kadının gür bir şekilde attığı çığlıkla uyandı. Bacaklarını kendine çekip kollarını bacaklarına dolağını gördü ve hemen uzandığı yerden kalkıp koltuğa oturdu.

"Şşş," diye mırıldandı ve kadının titreyen bedenini hemen göğsüne çekti. "Kabustu sadece." diyip saçlarını okşamaya başladı. Turna da başını adamın göğsüne saklayıp hıçkırıklarını koyvermeye devam etti.

"Hiç acımadılar bize." diye fısıldadı ve tekrar hıçkırdı. "Çok geç kaldılar bize." Yekta, kadına daha sıkıca sarıldı. Turna başını adamın boynuna gömdü. "Öldürdüler çocukluğumu."

"Bana bak." dedi Yekta. Sesi toktu. Kadını göğsünden ayırıp ellerini kadının yanaklarına koydu ve akan gözyaşlarını sildi. "Çocukluğunu yalnızca sen öldürebilirsin Turna." dedi. Kahve gözleri, verandadaki aydınlatmaların yardımıyla kadının yüzünü seçebildi. Yaşlarla parlayan bal rengi gözleri gördü ve kalbinin sıkıştığını hissetti.

"Çocukluğum yok benim. Yaşatmadılar beni." dedi Turna ve gözyaşlarını tekrar koyverdi. Bu adamın karşısında gözyaşlarını saklayamıyordu zaten. Kendisine böyle içten bakarken hangi yalancı bakış çekip alabilirdi kendisini bu çekimden?

"Gel buraya." Kadını tekrar göğsüne çekti ve sımsıkı sarıldı. Saçlarını özenle okşayıp üzerine bir de kokusunu çekerek bir öpücük kondurdu. Acısına ortak, derdine deva, gözyaşlarına mendil, tebessümlerinin sırdaşı olmak istiyordu.

Kokuları birbirlerine doldukça ikisini de bir uyuşukluk aldı. Sanki birbirlerinin kokularının uyuşturucu ve huzur verici bir etkisi vardı. Böylece ne yaşarlarsa yaşasınlar kokularında durulacaklarına inanıyorlardı artık. Bu yüzden kollarını adamın beline sımsıkı sardı Turna. Adam, kadını bir anne edasıyla sevdi; bir baba edasıyla sarmaladı.

Koltuğun sırtına yaslandı Yekta ve kadına daha sıkı sarıldı. Turna da bacaklarını karnına doğru çekip adamın göğsüne başını yasladı. Küçülttü bedenini. Sanki sekiz yaşındaki boyuna ulaşmıştı şimdi. Elleri kocamandı belki ama kalbi hâlâ o zamanki kadar buruk atıyordu. Nefesleri bile kırgındı kadının.

"Küçücük kaldın kollarımın arasında." diye fısıldadı Yekta.

"Sanki hiç var olmamış gibiyim." diye fısıldadı Turna.

"Sanki içime işlemiş gibisin." diye yanıtladı Yekta.

Sessizlik sarmaladı odayı. İkisi de seslerini kestiler ve yalnızca birbirlerinin sessizliğini dinlediler. Çok şey anlattı bu acımasız sessizlik. Tozlu raflar kurcalandı ama bir korku yoktu ikisinde de çünkü birliktelerdi. Biri düşerse biri kaldırırdı; biri ağlarsa biri silerdi yaşları.

Huzuru selamladı iki ruh. Gülümseyerek sarmaladılar dinginliği çünkü birbirlerinin kollarında kendi huzurlarını tanımlamışlardı. Yalnızca kendilerine özel bir nota çınladı iki ruhun kulaklarında. Bir notaya sığdırdılar hayatlarını ve silinip gitti nota. Sessizlik sardı odayı ama dertlerini gömen bu ikili, sessizliği en büyük yakarış bildiler bu gece.

"Burada uyuyabilir miyim?" diye sordu Turna. Sesi titremişti çünkü seneler sonra bir anne şefkatini, bir baba güvenini bulmuştu bu adamın kollarında. Çocukluğunda hiç hissedemediği şeylere kavuşmuştu ve buruktu kadın. Haddinden fazla buruktu.

"Uyu." dedi Yekta. Kadını geriye doğru çekip kendi ve onun başını tekrar yastığa koydu ve kadını göğsüne çekti. Turna, koltuk ve Yekta arasındaki ufak boşluğa uzandı ve kollarını adamın beline hemen doladı, başını göğsüne yasladı.

İkisi de aynı anda derin bir iç çektiler.

Saniyeler geçmişti fakat kadının kalbindeki bu hırçınlık hiç azalmamıştı. Senelerdir ona ait olan fakat kendisinden mahrum bırakılmış bir his çıkagelmişti. Şimdi adamın kalbi kendi kulaklarında atarken esirgendiği her şeyi elde etmişti.

"Yekta..." diye fısıldadı. Yekta, kadının saçını keşfe çıkmışken boğazından bir mırıltı çıktı. "Burası... Burası, evim gibi. Kalbin, evim; kaburgaların dört duvarım sanki." Ses tonundaki huzuru iliklerine kadar hissetti adam. Gülümsedi. Uzanıp kadının saçlarından bir kez daha öptü.

"Ne olursa olsun, evine her zaman geri dönersin." dedi ve kadının yanağını usulca okşadı. "Sen de bu sözünü hiç unutma ve ne olursa olsun evine geri dön."

"Söz veremem." diye yanıtladı Turna. "Evime geri dönebilecek kadar Turna olarak kalacağımı düşünmüyorum."

"O zaman, hiç düşünmeden yanına gelirim." Derin bir nefes aldı kadının saçlarından. "Çünkü bu çatı seni yağmurdan korumuyorsa kalamaz olduğu yerde. Yıkılır. Gidersen ve beni senden mahrum edersen yıkılırım artık." Ses tonu keskinleşti. "Gidemezsin, Mimozalara Adını Fısıldadığım Kadın. Artık beni bırakıp gidemezsin."

Turna'nın kalp atışları hızlandı. Bu adamın dili neler söylüyordu böyle? Kalbiyle ne zoru vardı ki bu kadar kibar, bu kadar cesur ve bu kadar duygu dolu olabiliyordu? Turna, bu adamı çözmek için senelerini verse yine de cümleleri hep yarım kalacaktı. "Uyumak en iyisi." diye fısıldadı Turna ve adama sarılıp gözlerini kapattı fakat ruhuna bir yemin etmişti. Bu geceyi, bu adamda bulduğu şefkati ve güveni hiçbir zaman unutmayacak ve önce Fulya, sonra da bu adam için pes etmeyecekti. Yekta verdiği sözü duymasa bile elbet gün gelir, hissederdi.

Çünkü sözler dil ile değil, kalp ile verilirdi.

🕊️

Günlerden çarşambaydı. İki beden gözlerini açtıklarında karlarla kaplı bir bahçe ile karşılaştılar ve Turna, karı görür görmez hızla adamın üzerinden kalktı. Hatta kalkarken diz kapağını adamın karnına bastırınca Yekta acıyla inledi ama kadının koşarak dışarı çıktığını görünce de şuh bir kahkaha attı.

"Çocuk kalanlar, çocukluğunu çok sevenler olmuyor her zaman." diye mırıldandı ve kendisi de kalktı koltuktan. "Çocukluğunu yaşayamayanlar da çocuk kalıyor." diye ekledi ve Turna'yı takip edip bahçeye çıktı.

Zaten soğuk olan parmaklarına bir de karları değdirince elleri hemen kızardı ama umrunda olmadı. Turna karları ellerinde toplayıp sonra da başının üzerinden attı birkaç kez. Kendi karını kendi yağdırdı ve gözlerini yukarı kaldırıp yüzüne düşen karlara baktı. Tam da bu sırada, Zero'nun söyledikleri kulaklarında çınladı. Kara Kar'ı hatırladı. Birçok insana haberleri olmadan yerleştirilen çipleri hatırladı ve beyaz karların kana bulandığını düşündü.

Birkaç dakika önceki kahkahaları artık yoktu ama adama bir şey belli etmemek için zor da olsa gülümsedi. Arkasını döndü ve karşısında kendisine gülerek bakan Yekta'yı gördü. Dağınık kahve saçları alnına düşüyor; üzerindeki siyah pijama takımıyla tatlı bir izlenim bırakıyor, dolgun dudaklarına konan tebessümle bu karlı sabahı yok sayıp önce kalbini, sonra da bedenini ısıtıyordu.

Elinde yuvarladığı kar topunu Yekta'nın tam kalbine attı. Hemen ardından kahkaha atmıştı ve sabah sabah bu kahkahayı duymak Yekta'nın çok hoşuna gitti. "Ya sözlerinle ya da minik bir kar topuyla her zaman aynı yeri hedef alıyorsun." diyip Turna'ya doğru ilerledi. Turna, adamın dediklerini duyunca yanaklarına kadar kızardı falan suçu karlara atabilirdi. Bu yüzden bir nebze de olsa rahattı.

"En büyük hasar, kalbe inen darbeden gelir." dedi Turna ve adama tekrar kartopu attı. Çitlere doğru ilerleyen kadın, arkasını döndüğü sırada kafasına bir kar topu yedi. Gözlerini kocaman açarak ve hayretle adama bakakaldı.

"En büyük hasar, beyne inen darbeden gelir. Kalbini de beynin yönetir çünkü. Hafızalar ve duygular kalpte değil, beyinde muhafaza edilir ve öldürücü darbe hep beyne indirilir." dedi Yekta ve kadının yanına geldi.

"Yekta Gökmen ile hayat dersleri..." diye mırıldandı Turna ve geriye doğru adımlamaya başladı. Sarı saçları uçuştu, yüzüne düşen tutamları eliyle geriye attı. "Bunun acısını çıkartırım senden." diye ekledi ve çitlerin üzerinden atladı.

Meydan'da yorucu bir gün onları bekliyordu ve hazırlanmak en iyisiydi.

🕊️

"Yönetim Kurulu seni bekliyor." Meydan'ın kapısından girer girmez Akasya'yı gören Turna, kadının dediklerinden sonra kaşlarını çattı.

"Geç bile kaldılar." diye mırıldandı. Üzerindeki deri ceketini çıkardı ve askılığa astı. Üzerine giydiği uzun siyah gömleğin yakalarını düzeltti ve diz kapağına kadar olan topuklu çizmelerine de çekidüzen verdikten sonra Laura'nın odasına gözlerini çevirdi.

Mehmet ve Laura, yan yana oturmuş ve ekrana bakarak konuşuyorlardı. Şu an hatta olan Yönetim Kurulu ile görüştüklerini anlamıştı kadın.

Zahir ve Yekta henüz Meydan'a gelmedikleri için ortam oldukça sessizdi. Rafları aydınlatan kırmızı led ışık artık daha sönük bir renkteydi çünkü Meydan'ın bütün aydınlatmaları açılmıştı. Zemin parlak ve temizdi. Dün gece temizlik yapıldığı oldukça belliydi ve Turna'ya temiz bir nefes almak iyi gelmişti.

Laura'nın odasına doğru adımladı ve cam kapıyı tık tıklayarak içeri girdi. Laura, kadını görünce ekranı kendine doğru çevirdi ve "Turna Yaman da şu an aramıza katılmıştır." dedi ciddi ve otoriter bir ses tonuyla. Mehmet ayağa kalktı ve Turna'nın yanına geldi. Elini kadının sırtına koydu ve başını biraz eğerek kısık bir ses tonuyla konuştu.

"Yergahva'yı soracaklar. Her şeyi onlara anlatmak zorundasın çünkü hem senin hayatını hem de halkın hayatını etkileyecek bir karar verecekler bugün." dedi. Ses tonu oldukça hissizdi ama Turna'nın bir şeyden korkusu yoktu. Adamın kurduğu cümleler kendisinde bir etki bırakmadı.

"Her şey anlatmak zorunda değilim. Benim de bir özelim var." dedi ve dudaklarını birbirine bastırıp derin bir nefes aldı.

Laura bu sırada elindeki tabletle ayağa kalktı ve odanın tam karşısındaki büyük televizyona tabletteki görüntüyü aktardı. Artık Yönetim Kurulu'nun her bir üyesini görebiliyordu Turna.

İlk izlenimlerini sıralamaya başladı: Yaşlılardı. Hepsi takım elbiseliydi ve bu, vicdanlarını çoktan kaybettiklerini gösteriyordu. Yüzleri kırışık doluydu, yani görüp geçirmişlerdi. Yaşlı ve huysuz bir adam vardı. Laura'ya uyuz olan adam olduğunu düşündü. Berhan, Laura'dan sonra en geç görünen üyeydi.

Arkalarındaki duvar siyaha boyanmıştı ve yuvarlak bir toplantı masası ile sekiz kişiden başka hiçbir detay yoktu. Yönetim Kurulu'nun görüşmeler için kullandığı bir oda olduğu için hiçbir ipucu bırakmayacak şekilde dizayn edilmişti.

"Turna Yaman. 1995 doğum. 2009 Birim'e katılım. 2012, Birinci Birim'e yükseliş. 230 saha görevi. 221 başarılı görev." Konuşan, ekibin ılıman üyesi, Anthony'di.

"Doğrudur." dedi Turna ve ekranın tam ortasında durdu. Ekran ile aralarında bir buçuk metre vardı ve bu uzaklığı yeterli buldu.

"Vermiş olduğunuz hizmetlerden dolayı teşekkür eder, başarılı görevlerin için tebriklerimizi iletiriz." diye ekledi Anthony.

"Görevim, efendim." dedi Turna. Başını eğip kaldırdı.

"Hazır ol." diye emir verdi Alf ve Turna, emri duyar duymaz bacaklarını birleştirip vücudunu dikleştirdi ve hazır ola geçti. Kadının duruşunu kontrol eden Alf, "Rahat." diye ekledi. Turna, önce bacaklarını biraz açtı ve hemen ardından da ellerini arkasında birleştirdi.

Berhan, elindeki dosyalara göz atmayı bırakıp gözlerini kadına çevirdi ve Turna da ekrandan adamın gözlerinin içine korkusuzca baktı. "Yergahva görevinden başarıyla ayrılmışsın."

"Başarılı bir sonuç elde etmedim, maalesef." dedi Turna. Hazırcevap olması Alf'i huzursuzlandırdı.

"Senden şehri kurtarmanı değil, şehri keşke çıkmanı istemiştik Turna Yaman. Bu da görevi başarıyla tamamlamışsın demek oluyor. Ayrıca bugün karşımızda oturuyorsan bu da başarıların sayesindedir." dedi Berhan. Ellerini çenesinin altında birleştirdi ve "Bize Yergahva'da neler olduğunu anlat." dedi otoriter bir tonda.

Laura ve Mehmet, yan yana, Turna'nın hemen sağında duruyorlardı ve ikisi de gergindi. Turna'nın bir hataya düşüp bütün kariyerini mahvetmesinden korkuyorlardı ama Turna, nerede nasıl adım atması gerektiğini hep bilen bir kadın olmuştu.

"Enseme çip yerleştirildi. Çip taraması Akasya Dağlı tarafından yapıldı ve piyasalara sürülmemiş bir model olduğunu saptadık. O yüzden bende nasıl bir iz bırakacağı hâlâ meçhul." diyerek başladı sözlerine. "Araf'ta gözlerimi ilk açtığımda hiçbir şey yoktu. Önümü göremediğim bir karanlık vardı. Ses yoktu. Nefes yoktu. Rüzgar yoktu. Ucunu göremediğim bir boşlukta zemine çakılmışım gibiydi." Turna'nın arkasındaki ellerini yumruk yaptığını gördü Laura. "Aldığım eğitimler, karanlıkla mücadele etmeme çok yardımcı oldu." Ne büyük yalandı ama.

"Zamanı kavrayabiliyor muydun?" diye sordu Dylan.

"Kendimi bile zor hissediyordum." dedi Turna direkt. "Vücudumu göremiyordum. Yalnızca dokunarak varlığımı kendime kanıtladım." dedi ve Dylan başını aşağı yukarı sallayarak önündeki tablete notlar almaya başladı.

"Sonra ne oldu?" diye sordu Alf.

"Üç büyük korkumu gösterdi bana."

Laura ve Mehmet, Yergahva'da yaşanılan olayları henüz bilmiyorlardı ve Turna'dan yaşadıklarını duymak onları da sarsacaktı.

"Kendimi beyazlarla döşenmiş üç farklı odada buldum sırayla. Eskiden yaşamış olduğum bütün kötü anıları yüzüme vurdu simülasyon ve her odadan çıktığımda kulağımda bir fısıltı yankı yaptı. Yergahva'da yaşamaya başlamam için bana ikna edici cümleler kurdu. Ne dedi, hatırlamıyorum. Ama beni bu dünyadan koparmak için çok fazla çabaladığı da aşikardır." dedi Turna hissiz bir tonda.

"Sence bu fısıltı ile neyi planladı Zero?" diye sordu Berhan.

Turna, ellerini arkasından çözdü ve ellerini kullanarak konuşmaya başladı. "Çipi yerleştirdiği insanları bir daha gerçek hayata dönmemeleri için ikna etmeye çalışıyorlar. Bu dünyada hiçbir şeye sahip olmadığına ve Yergahva'da kendisini acı günlerin beklemediğine inandırmaya çalışıyordu fısıltı. Yani bu dünyada kendisine acı veren ne varsa Yergahva'da bu olmayacak. Çip, oyuncunun hafızasına girerek onun hayallerine kadar erişim sağlayabiliyor. Böylece oyuncu için kusursuz bir yaşam kurmayı amaçlıyor. Bu yüzden oyuncuyu Sıfır'dan başlatabilmesi için bütün korkularıyla ve travmalarıyla yüzleştiriyor."

"Sen yüzleşebildin mi?" diye sordu Zhao. Yönetim Kurulu'nun Çin elçisiydi.

"Evet." dedi Turna. "Zor oldu ama başardılar."

"Yani her şeyini bırakıp Yergahva'da yaşamak için hazır bir oyuncusun." dedi Alf. Sesinde bariz bir küçümseme mevcuttu.

"Zero'yu buna inandıracağım, evet." dedi Turna. Adamın ne yapmak istediğini elbette anlamıştı.

"Ama çoktan onun avcuna düşmüşsün bile." dedi Alf o küçümseyici ses tonuyla.

"Ben kendi duygularımı saklamayı bu Birim'de öğrendim. Altı sene boyunca Alfa eğitimi aldım. Neyi düşünmelerini istiyorsam onu düşündürtürüm ve neye inanmalarını istiyorsam ona inandırırım. Tıpkı sizi inandırdığım gibi." dedi Turna.

Laura ve Mehmet güldü. Meydan'a iki dakika önce giren ve Laura'nın odasında olanları gören Yekta ve Mehmet, Meydan'ın ortasında Akasya ile ayakta durarak olanları izliyorlardı. Turna'nın söyledikleri onları da güldürdü. Ekibin her bir üyesi kollarını göğsünde bağlamış, büyük bir sessizlik içerisinde dinliyordu Turna'nın yanıtlarını.

"Daha açık konuşmana ihtiyacımız var." dedi Berhan. Ilımlı taraf oydu.

Turna öne doğru bir adım attı ve başını dik tutarak ekrandaki her bir yüze baktı. "Zero, beni Yergahva'ya tekrar göndermek için elinden geleni yapacak ve ben Araf'ta iken bunu çok net fark ettim. Benim bu dünya ile bütün bağımı kesmeye çalışıyorlar ve reddersem elimdeki her şeyi almaya hazırlar. İpin ucunda siz de varsınız. Yani sizi çok sevdiğimi ve sizden asla kopamayacağımı söylersem sizi hiç düşünmeden öldürür Zero."

Yönetim Kurulu'nun her bir üyesi birbirlerine baktılar. Soğuk bir sessizlik oluştu.

"Ama merak etmeyin. Bundan sonra atacağım adımlardan çok eminim." Üyeler rahat bir nefes verdiler ama merakla Turna'yı dinlemeye devam ettiler. "Biliyorsunuz, Fulya Keskin'i benim zaafım olarak kullanıyor ve önceliğim bu zaafımdan kurtulmasını sağlamak olacak. Beni bu dünyaya bağlayan şeyin Fulya olduğunun farkında ve gerekirse onu öldürmeye de hazır. Bariz bir şekilde beni bununla tehdit etti."

"Aşikar." dedi Alf.

"Yergahva'ya girebilmek için üç anahtarı ele geçirmem gerekiyordu ve bunu başardım." dedi Turna ve gömleğinin üç düğmesini açmaya başladı. Hem Meydan'dakiler hem de Yönetim Kurulu kadının soyunmasını şaşkınlıkla izlerken Turna üçüncü düğmede durdu ve sol göğsünün hemen üzerindeki üç beyaz anahtar dövmesini gösterdi. "Dün gece Efnan tarafından bir saldırıya uğradım ve çipimi kontrol ederek bedenimde bu üç dövmenin oluşmasını sağladı." Herkes şaşkınlıkla kadını izliyordu. "Amaçları beni Yergahva'da kalıcı olarak tutmak ama bu hamleyi herkese yaptıklarını sanmıyorum. Onlar için önemli biriyim. Efnan'ın göğsümdeki bu üç lekeye baktığındaki yüz ifadesini görseydiniz buna siz de hemen inanırdınız."

"Seni tam anlayamıyoruz." dedi Dylan.

"Yergahva için farklı bir oyuncuyum. Sebebini sormayın, bilmiyorum ama benimle haddinden fazla ilgilenmelerinin başka bir açıklaması yok. Zero, beni Fulya yüzünden seçtiğini söylüyor ama çok daha başka bir neden yatıyor. Dün gece onların vazgeçilmezi oldum ve bunun sebebini öğrenmek için elimden geleni de yapacağım." dedi Turna.

"Aklında bir plan var." diye bir varsayımda bulundu Berhan.

"Var. Ona muhtaçmışım ve Yergahva'ya gitmek için can atıyormuşum gibi davranacağım. Yergahva'ya gittiğimde ise virüsü yok etmek için çabalayacağım çünkü yok etmezsem Fulya'yı kurtaramam." Sesi netti kadının.

"Ama virüsü yok edersen dünyaya büyük bir tehlike arz etmiş olacaksın." dedi Anthony.

"Yergahva'yı yıkmak için kurtaracağım." dedi Turna ve onlara doğru bir adım attı. "Virüsü yok edeceğim ama aynı zamanda da onu yıkacak bir hamle yapacağım. Üzülerek belirtiyorum: Daha ne yapacağımı bulamadım ama gördüklerimden sonra en mantıklı plan buydu."

"Kesinlikle mantıklı." diye mırıldandı Berhan. "Aferin Turna Yaman."

"Görevim, efendim." dedi Turna ve başını eğip geri kaldırdı.

"Eklemek istediğin başka bir şey var mı?" dedi Dylan.

"Sıfır'dan başlamaktan kast ediyorlar. Yani benim bu dünyadaki hiçbir şeyi hatırlamamam için anılarımı silmeye çalışacaklar. Zero ile olan görüşmemde bana bunu detaylıca anlatmıştı. Her şeyi silerek, oyuncunun hiçbir şey hatırlamamasını sağlayacaklar ve böylece kendi kavramlarına kendi anlamlarını yükleyerek bir gerçekmiş gibi yansıtacaklar. Yergahva'nın gerçek dünya olduğunu gösterecekler oyunculara." dedi Turna.

"Bundan emin misin?" diye sordu Alf.

"Adımdan daha eminim. Kendi doğrularını kabul ettirmek için çabalıyor Zero. Yergahva'ya tam ayak basamadım ama Araf... Orayı gördüğümde benden büyük bir parça alacaklarına çok emindim. Ensemdeki bir gramlık çipin, ruhuma biçtiği ağırlık: bir ton. Hafızama ulaşmaya çalışıyorlar hâlâ ama onlara izin vermiyorum. Korkularımla yüzleştiğimi sanıyorlar ve zihnimin kilitli kapılarını açtığımı düşünüyorlar ama ben bu gerçeğe inandırdım onları. Zihnimin kontrolü benim elimde ve Yergahva'ya da bu şekilde gideceğim. Onların istediklerini değil, Birim'in isteklerini gerçekleştireceğim."

"Çok güzel." dedi Anthony.

"Kesinlikle çok iyi." dedi Dylan.

"Çok riskli." dedi Alf.

"Riskin olmadığı hiçbir saha görevine çıkmadım. On beş senelik hizmetimde canımın tehlikede olmadığı tek bir gün olmadı ve riskin düşük olduğu hiçbir işi kabul etmedim. Merak etmeyin sevgili Arf, bu görev için canımı adadım ve 222. başarılı görevimi haneme yazdıracağım." dedi Turna. Sesi kendinden emindi ve sarsılmaz duruşu da karşısındaki yedi üyeyi etkilemişti.

"Verdiğin bilgiler çok değerliydi Turna Yaman. Artık bizden net planı duyana kadar beklemek kaldı sana. Yaşadığın sitenin güvenlik önlemlerini artıyoruz. Dilersen iki koruma tutma talebinde bulunabilirsin ve üst güvenlikli evlerimizden birine yerleşebilirsin." dedi Berhan. Sesinde bariz bir gurur vardı.

"Teşekkürler, efendim. Bu süreçte Turna Yaman olarak kalmaya devam etmem en iyisi. Fakat sizden bir şey rica edeceğim." dedi Turna. Yönetim Kurulu'nun her bir üyesi birbirlerine baktı ve iki saniye sonra boğazını temizleyen Berhan, eliyle işaret vererek Turna'ya izin verdi. "Fulya Keskin'in yaşadığı yeri öğrenmenizi ve onun güvenlik önlemlerinizi artırmanızı istiyorum." dedi.

Laura, duyduklarından sonra gözlerini şaşkınlıkla araladı. Mehmet, yanındaki kadının yüz ifadesinin değişimini kaşlarını çatarak izledi. Bilmediği şeylerin döndüğü aşikardı artık ve bunların ne olduğunu öğrenmesi gerekiyordu.

"Elimizden geleni yapacağız." dedi Dylan ve sert bakışlarını Turna'nın gözlerinden ayırmadı.

"Siz Yönetim Kurulu'sunuz. Her zaman elinizden daha fazlası gelir." dedi Turna ve başını eğerek hepsine alaycı bir selam verdi. Yönetim Kurulu kadının zekasından gayet memnun kalmışlardı ama şu alaycı üslubu, kadın için bir eksi puandı. Yine de ona ihtiyacı olduklarının farkındalardı ve şimdilik kadına karşı sessiz kalmayı seçmişlerdi.

Ekran kapandı. Toplantı sona erdi. Meydan'ın ortasında dikilen üç kişi de Laura'nın odasına girdi.

Laura, Turna'ya büyük bir şaşkınlıkla baktı. Bu toplantıda seslerin yükseleceğini ve Turna'nın öfkesine hakim olamayarak yanlış kelimeler kuracağını düşünmüştü. Fulya'nın hayatının tehlikede olması kadını kontrolsüzleştiriyordu, evet ama Turna atması gereken adımları hep bildi. Ortama göre kılıf değiştirmeyi, kalıba sığmayı ve gerektiğinde tek bir damla ile bile kalıbından taşmayı bildi. Lakin bugün kendi planını Yönetim Kurulu'na kabul ettirmesi gerekiyordu ve maskesini yüzüne yerleştirip sahnesine çıkmıştı. Kibar ve itaatkar bir kadın olmuştu çünkü tatlı dil yılanı bile deliğinden çıkarırdı sonuçta.

"Çok iyiydin Turna." dedi Mehmet ve kadının omzuna elini koydu. Yergahva için ilerlenen stratejiyi çözmüş olması herkesi mutlu etmişti çünkü herkes, Turna'nın yalnızca acı çektiğini ve bu acının da onu güçsüzleştirebileceğini düşünmüştü. Ama aksine, Turna acı çekerek güçlenmişti. Hissizliğin sıçradığı gözlerine aynada uzun süre bakmıştı ve hem Zero ile konuştukları anları hem de Yergahva'da yaşadıklarını defalarca düşünmüştü. Böylece Yergahva'nın stratejisini çözmek de kolaylaşmıştı ve çözmeyi başarmıştı da.

"Yergahva'nın stratejisini anlatırken sana nasıl hayranlıkla baktıklarını görmen lazımdı!" dedi Akasya ve Turna'ya gurur dolu bir gülümsemeyle baktı.

"Görevim Yergahva'da gözlem yapmaktı ve ben de görevimi yerine getirdim." dedi Turna ve kendi masasına geçip çalışmalarına başlamak için Laura'nın odasından ayrıldı.

Ardında kendisine büyük bir gurur ve derinlerden gelen bir endişe ile bakan beş kişi bırakmıştı. Belki bir gün, onları hatırlayamayacak kadar Yergahva'ya yenilecekti. Bu an, belki de beraber geçirdikleri son güzel andı ve Turna için her şeyin Sıfır'dan başlama vakti, gelip çatmıştı.

Çünkü Yergahva'yı anlamak, Yergahva'yı yaşamak demekti.

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Gözlerim görmediğinde hislerime güvendim. Hislerimin beni yanıltacağını anladığım anda sözü ruhuma verdim çünkü çipin ulaşamadığı tek yer, ruhumdu.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları