◭

Bölüm Şarkıları:

Evgeny Grinko - Separation

Desiigner - Tiimmy Turner

◭

Görünmez prangalarla sonsuz bir özgürlük bahşedilmişti ona. Elleri bağlı fakat istediği yere gidebiliyordu. Sözleri vardı, anlatacağı birçok husus birikmişti dudaklarının arasında. Konuşsa, ah bir konuşsa susturacaktı herkesi.

Gözleri dolanıyordu etrafta, birçok şeyi fark ediyordu. Zamanın akışını bile hissedebilecek kadar dikkatliydi. Kuralcıydı. Gülmeyi çok sever fakat yalnızca Fulya'nın yanında kendi gibi gülerdi. Elleri soğuktu. Küçüklüğünden beridir kansızlığı vardı ve Fulya ile sobanın yamacına oturup ısıtmak istese bile minik parmakları bir türlü sıcak olmazdı.

Gözleri bal, dudakları aldı. Ruj sürmesine gerek kalmaz, pembemsi dudakları hemen göze çarpardı. Yüzünde birkaç çili, atar damarının üzerinde de daha kimsenin fark edemediği bir beni vardı. Parmakları ince, uzun ve narindi.

Turna bundan ibaret bir kadındı. Normal bir insandı en öncesinde. Fakat ilk önce ellerini soğuktan koruyan kardeşini aldı hayat ondan. Yaşarken yokluğu tattırdı. Ellerinin bir daha hiç ısınmayacağını göstermek istedi kendince. Sonra durmadı, yetmedi. Omuzlarına ağır bir yük bindirdiler.

Bir insanın hayatı ile birçok insanın ölümü arasında verilmesi gereken bir karara sürüklediler onu. Ya Fulya'yı yaşatacak ya da Zero'nun kurduğu o şehirde birçok insanı yaşarken öldürecekti. Beyinlere takılan çip sayesinde kalıcı hasarlar bırakacak, geri dönüşü olmayan yollara girecekti.

Peki hayat neden onu seçti? O sadece kardeşi ile yaşamak, yalnızlığı bir kez olsun bile tatmamak isteyen normal bir kadındı işte. Sıradandı insanoğlunun hep dediği gibi. Beceriksizdi babasının dilinden eksik etmediği gibi. Soğukkanlıydı annesinin sürekli dile getirdiği gibi. Toplumdan dışlanan bir karakter iken toplumun yükü neden ona yüklenmişti?

Aynaya baktığında, gözlerine odaklandığında zihninin kapıları açılmış ve onlarca fısıltı o kapıdan firar edip kadının kulaklarına dolmuştu. Elleri titriyordu. Korkudan değil, çaresizlikten. Gözleri dolu doluydu. Acıdan değil, kinden.

"Ne yapacağım?" diye sordu kendisine. Bir yol göstericiye ihtiyacı vardı fakat şimdi içinde bulunduğu koca evde yapayalnızdı. Etrafını kuşatan kuru kalabalığın içinde yapayalnızdı. Fulya'yı defalarca aramıştı fakat bir kez bile açan olmamıştı telefonunu. Başına gelenlerden bile habersizdi Fulya fakat denklemin en zor çözülecek olan bilinmeyen değeri de kendisiydi. Bu yüzden Turna'nın eli kolu daha çok bağlanmıştı şimdi.

Kendi yalnızlığıyla baş başa kalmak isterken evinin kapısı var gücüyle yumruklanmaya başladı. Kaşlarını çatan Turna, gelenlerin kim olduğunu az çok tahmin edebiliyordu. Bu yüzden dudaklarına yalandan bir tebessüm kondurup banyodan çıktı. Hızlı adımlarla merdivenlerden inerken yüzündeki hüzünlü ifadeyi değiştirmeyi ve yerine sıcak bir ifadeyi koymaya çalışıyordu.

Üzerindeki şort, sweat kombinine aldırmadan kapıyı açtığında ise karşısında Birinci Birim'deki herkesi görmüştü. Laura, kapıyı sertçe aralayıp Turna'nın üzerine yürüdü. "Neredeydin sen?" diye sordu çocuğunu sokakta bulamayan evhamlı anneler gibi azarlar tonda.

"Sana da merhaba Laura." dedi Turna kaşlarını çatarak. Kapıyı biraz daha aralayıp kapıda bekleyen diğerlerine kısa bir bakış attı. "İçeri girsenize. Evi soğuttunuz." dedi gayet sakin bir tonda.

Laura, kadının bu sakin hallerine daha çok sinirlenmişti. Beş saati aşkın süredir kadını arıyor fakat ondan hiçbir iz bulamıyordu. Etraflarında Zero gibi bir tehlike varken kadının başına bir şey gelmiş olması çok muhtemeldi ve şimdilik bilmeseler de tahmin edilen gerçekleşmişti.

Zahir ve Akasya, salona doğru adımlamaya başladıklarında kapıda kalan sadece Yekta'ydı. Biçimli kaşları kadını gördüğünden beridir çatılı, çehresi de belirgindi. Üzerindeki deri ceketi omuzlarının gerginliğinden daralmıştı ve soğuktan etkilenmeyen ellerini de yumruk yapmıştı.

"Ev soğudu Yekta." dedi Turna bezgin bir tonda.

Her ne olduysa içeride konuşulması gerektiğini anlayan Yekta da hiçbir şey demeden salona doğru adımlamaya başladı ve önden Turna, arkasında da Laura salona giriş yaptılar. Gir koltuk takımlarına çoktan yayılan Zahir ve bağdaş kurarak oturan Akasya, meraklı gözlerle Turna'ya bakmaya başladılar.

"Anlatsana Turna!" Zahir'in sabrı taştığı için ilk konuşan o olmuştu.

"Zero yanına çağırdı ve gittim." dedi Turna, yerdeki armut mindere otururken. Takındığı rahat tavır, alması gereken kararın yükünü görmezden gelmesinde oldukça etkileyiciydi.

"Ekipten biri olmadan, Kriyosları da almadan öyle mi?" diye sordu Laura ellerini beline koyarak.

"Bana bu şekilde bakmaktan vazgeç!" dedi Turna, kendisinden beklenmeyecek sert bir tavırla. Laura'nın gözlerindeki öfke, onu daha çok geriyordu ve zaten yolunu şaşırmışken karşısına çıkan bir çıkmaz sokak gibiydi Laura'nın ifadesi. "Zero, yanımda biri varken benimle konuşmayı reddederdi. Bunu bilmiyormuş gibi davranıp bana kızmayı bırak."

"Burnunun dikine gidiyorsun her zamanki gibi." Zahir'in bıkkın ses tonu, Turna'nın kontrolünü daha da kaybetmesine sebep oluyordu fakat hiddetli bir tavırdan kaçındı. İçinde bulunduğu durumu herkesin önünde açamazdı.

"Burnumun diki, elindeki pusula ile aynı yönü gösteriyor da ondan." diye yanıtladı sadece.

"Bence konuşmamız gereken kısım, Zero'nun yanına yalnız gitmesi değil; Zero'nun kendisine ne söylediği." diye araya girdi Akasya. O yapısı gereği gereksiz konuşmalardan hoşlanmaz, bir an önce olayları sonuca bağlayıp icraata dökmek isterdi.

"Hay ağzını öpeyim Akasyam ya!" dedi Turna ve oturduğu armuttan kalktı. "Ben hepimize birer kahve yapayım, sonra size ne olduğunu anlatırım."

Laura, kadının kaçar gibi salondan ayrılmasının sebebini gayet iyi biliyordu aslında. Turna'nın Zero'nun ne planladığını öğrendiği anlamış fakat Fulya ile ilgili konuları da ekiple beraber konuşmadıkları için de uygun bir ortama çağırıyordu kendisini.

Bu yüzden kadının arkasından mutfağa gidecekken Yekta ayağa kalkmış ve Laura'dan önce davranıp mutfağa doğru adımlamaya başlamıştı. Laura, adama birkaç dakika tanıdı ve gri koltuklara oturdu. Akasya bu sırada etrafa bakınıyor, Narin'in nerede olduğunu bulmaya çalışıyordu.

Mutfağa giren Turna, üst dolaptan kahve kupalarını çıkartmaya başladığı sırada Yekta, mutfağa girmişti. Kadın, gözlerini adama çevirip soran gözlerle bakarken aynı zamanda "Bir şey mi istiyorsun?" diye sordu kibar bir ses tonuyla.

"Bunu bir daha yapma." Adamın hissiz bir tonda dile getirdiği sözler, Turna'nın kaşlarını çatmasına sebep olmuştu. Elindeki kupaları bırakıp kalçasını tezgaha yasladı ve "Neyi yapmayayım?" diye sordu.

"Sen bir emirdin benim için." Kadına doğru büyük bir adım atıp tam karşısına dikildi. Kahve gözleri, kadının silik çillerle kaplı yanaklarında bir tur attıktan sonra gözlerine tırmandı. "Laura, sen evdeyken seni bana emanet etmişti ve seni korumak, benim görevimdi."

"Benim kimsenin korumasına ihtiyacım yok Yekta." Kadının ciddileşen ses tonu, ortamı daha çok germişti. "Daha bir gün bile olmadı aramıza katılalı. Benim üzerimde bu kadar çok vasfın yok senin." Adama yüzünü dönüp tezgahtaki kahve kavanozunun kapağını açtı. Sözleri belki kırıcıydı ama umrunda değildi. Turna şu yaşına kadar başına ne geldiyse hepsini kendi başına göğüs germişti. Fulya bile olmazdı yanında. Fulya, Turna girdiği onca mücadeleden sonra yorgun düştüğünde sırtını yaslayabileceği biriydi sadece ama savaşan kişi, yegane Turna'ydı.

"Güçlüsün, kendini korursun. Onu anladık." Yekta'ya gözlerini çevirdi Turna. "Fakat hata yapmaya çok müsaitsin."

Turna elindeki kavanozu ileriye doğru savurup tezgahta sürüklenmesine sebep olurken aynı zamanda da adamı geriye doğru iktirip mutfağın sol duvarına yasladı. Dirseğini kırıp adamın boğazına yasladığında ise Yekta'ya bir kaçış yolu bırakmamıştı.

"Çukura düşersem kanayan dizlerimle yine ben ayağa kalkarım." Bal rengi gözleri, adamın kahve gözlerine ilk kez bu kadar yakındı. Nefesi Yekta'nın sakallarla örtülü yanaklarına çarpıyor, sakallarının arasına karışıyordu. "Birinin ellerimden tutmasını beklemek yerine dizlerimi daha çok kanatır, yine de kendi başıma çıkarım o çukurdan. Anladın mı?" diye sordu kaşlarını alnına doğru kaldırarak.

Yekta, yüzüne çarpan nefesler dikkatini çoktan dağıtmışken kendinde bulduğu anlık bir güçle kadının omuzlarından tutup döndürdü ve onu duvara yasladı bu sefer. "Ya bir yangının ortasına atıldıysan?" diye sordu boğuk ve kısık bir ses tonuyla. "O zaman da kendi başına çıkar mısın yoksa bekler misin birini?"

Kadının kaşları çatıldığında Yekta'nın dudaklarına bir tebessüm yerleşti. Silik fakat memnun bir tebessümdü. İçinde tuttuğu bu meseleyi kinayeyle de olsa dışa vurmuş olması onu rahatlatmıştı.

Turna, adama bir cevap verecekken mutfağa Laura'nın girmesiyle ve onları böyle görmesiyle ortamdaki garip hava anında dağılmıştı. Yekta, Laura'ya bakma gereği duymadan geriye adımlayıp üzerindeki beyaz gömleğin yakalarını düzeltti ve sessizce mutfaktan ayrıldı.

Ortamın garip havasını sorgulamayı sonraya bırakıp kadına doğru adımladı ve "Fulya ile bir bağlantıları var mıymış?" diye sordu kaşlarını çatarak.

Turna ciğerlerine derin bir nefes çekip kadını başıyla onayladı. Sesinin titremesini engellemek için aldığı nefes, onu ağlamanın eşiğini daha çok getirmişti. "Enfeksiyonu o enjekte etmiş." dedi ve sol gözünden akıp giden bir damla yaşı elinin tersiyle hemen sildi. Birisinin onu ağlarken görmesini asla istemiyordu.

"Hayır..." diye fısıldadı Laura ve kalbindeki arsız sızıyı geçirmek için gözlerini yukarıya kaldırıp derin bir nefes çekti. "Bir ihtimal, bu olmaz sanıyordum." Çaresizlik ses tonuna fazlasıyla yansımıştı. "Aralarında başka bir bağ vardır diyorum hep."

"Ben de." diye mırıldandı Turna ve parmaklarını birbirine dolayıp kendisini oyalayacak bir uğraş buldu. "Fulya ile yüz yüze görüşmem lazım Laura." dediğinde kadının gözleri hemen kendisini buldu. "Ona sormam gereken sorular var ama nerede olduğunu bile bilmiyorum. Lütfen konuş onunla." Kadının yumuşak ellerinden tuttu. Laura, kadının soğuk ellerini bir abla sıcaklığıyla tuttu hemen.

"Buna ikna edemem Turna." diye mırıldandı çaresiz bir tonda. "Seninle görüşmek istemiyor, biliyorsun. Ben başka bir yol deneyeceğim ve böylesi ikiniz için de daha iyi olacak."

Turna başını iki yana sallayıp ellerini sertçe kadının elleri arasından çekti. "Bana bunu yapamaz!" diyip geriye doğru bir adım attı. "Bunu ona aynen söyle Laura," diyip işaret parmağını kadına doğru uzattı. "Eğer beni şu zamana kadar bir an bile sevdiyse onunla görüşmeme izin verir. Kendisinin umrunda olmayabilir belki ama ben şimdi onun yüzünden bir çıkmazdayım. Ellerimden tutmasına ihtiyacım varken, sayılı günlerinde ona güzel anılar bırakabilmeyi göze almışken bana öylece sırtını dönemez. Zero ile aralarında her ne geçtiyse benim bunu öğrenmem lazım. Yoksa yanlış bir karar alacağım." Gözünden akan bir damla yaşı da hemen sildi. "Karar vermek zorundayım!" dedi oldukça sert bir tonda. "Allah kahretsin ki, bana söz hakkı bile tanınmamış olan bir kararı vermek zorundayım!"

"Sen neyden bahsediyorsun?" diye sordu Laura. Zira kadının söylediklerinden hiçbir şey anlayamamış, neye mecbur bırakıldığını çözememişti.

"Zero ile neler konuştuğumu anlattığımda anlarsın." dedi ve yönünü tekrar tezgaha çevirdi. "O zaman sen de bana hak vereceksin." diye mırıldanıp kahveleri yapmaya başladı.

Sonraki dakikalarda salona geçmişlerdi ve Turna olup bitenleri ekibe anlatmıştı. Fulya ile Zero arasındaki bağlantı, şimdilik Laura ve Turna arasında bir sır olarak kalacaktı çünkü herkes Fulya'nın Birim'den kendi isteğiyle ayrıldığını düşünüyordu. Enfeksiyon kaptığını ve yavaşça ölüme sürüklendiğini daha ekibe anlatmayan Turna, Zero ile bağlantılarını çözene kadar da anlatmamayı düşünüyordu.

Fakat ters giden bir durum vardı. Laura, Yönetim Kurulu'nun bir üyesi olduğu için Fulya'nın durumunu onlardan saklayamazdı. Turna'nın anlattıklarına göre Fulya, yaptığı bir hatanın bedelini ödüyordu ve bu bedelin ne olduğunu Yönetim Kurulu'na da bildirmeliydi. Nihai kararı onlar verecek, ekibin ilerleyeceği planı da onların yöneticiliğinde yapacaklardı.

Yaklaşık bir saat süren toplantı, ilk önce Akasya'nın hemen ardından bir bahane uydurup kalkan Laura'nın ve en sonunda da Zahir'in kalkmasıyla bitmişti. Yekta da kendi evine gitmeyi planlıyorken üzerine deri ceketini giydiği sırada Turna onun karşısına dikilip "Az önce mutfakta ne demek istedin?" diye sordu.

Toplantı sırasında sıklıkla gözleri buluşmuştu çünkü Turna, Yekta'nın mutfakta söylediklerine bir anlam vermekte zorluk çekiyordu. Lakin Yekta'nın gözlerine baktığında da kahve gözlerinde gördüğü bilmiş tavır, onu düşündürtüyordu. Sanki önüne bir anahtar bırakmış fakat bu anahtarın hangi kapıyı açacağını söylememiş gibiydi.

"Tam olarak hangisinden söz ediyorsun?" diye sordu rahat bir tavırla. Kadın ile uğraşmayı kendince eğlenceli bulmuştu.

"Yangın dedin." dedi Turna ve adama doğru bir adım daha attı.

"Evet, dedim." dedi Yekta ve kadına doğru bir adım attı. Kadının bal rengi gözlerinde gördüğü karmaşa onu mutlu etmişti. Üç hafta önce olanları direkt kadına hatırlatmayı kendince doğru bulmuyordu ve şimdi başlattığı bu oyun, ona doğru bir yol gibi görünüyordu.

"Ama ben ne demek istediğini anlamadım." dedi Turna huysuz bir tonda. Kaşlarını da çatınca küçük bir çocuğun mızmızlanırken büründüğü yüz ifadesi belirmişti yüzünde. Yekta gülümsemesini zorlukla bastırıp dolgun dudaklarını nemlendirdi ve gözlerini hafifçe kısıp irislerini kadına sabitledi.

"Direkt kast ettiğim bir şey yoktu Turna." dedi. Dudakları arasından çıkan kadının ismi, kendisine çok nahif gelmişti bir anda. Dudaklarına ne kadar da yakışmıştı kadının ismi böyle? Bunu sadece kendisi mi fark etmişti?

"O zaman evimden git." dedi Turna kaşlarını daha da çatarak. "Herkesin oyun oynayası tuttu benimle. Gizemli gizemli konuşmalar, alttan alttan laf sokmalar, yok efendim azar çekmeler... Kimsenin beni düşündüğü falan yok." dedi ve kapıya doğru yürümeye başladı. "Ben böyle şeylerle hiç uğraşamam. Yormasın kimse beni." diyip evinin kapısını da açtı. Kendisini takip eden Yekta ise gülmemek için dudaklarını birbirine bastırıp kadını başıyla onayladı.

"Eğer çözersen," yüzünü kadına doğru biraz eğdi ve devam etti. "Mutlaka haberim olsun." Göz kırptı ve ceketinin yakalarını düzeltip evden çıktı. Turna iyice aklının karıştığını düşünüyordu fakat bu mesele, düşünmesi gereken son meseleler arasındaydı.

Laura'ya her şeyi anlattıktan sonra yapabileceği tek bir şey kalmıştı: Beklemek. Laura, Fulya'yı mutlaka ikna eder ve kendisiyle görüşmesine izin verirdi. Zira Fulya'dan gerçekleri öğrenemezse de Zero'nun kendisine sunduğu kararı tek başına düşünmek zorunda kalacaktı.

Oldukça yorulduğunu ve huzurlu, sakin bir uykuya ihtiyacı olduğunu anladı. Koridorun sonundaki odadan Narin'i yatağından alıp omzuna yasladı ve küçük kulaklarını kendisine dikmiş Narin'e sıcak bir tebessüm edip yatak odasına çıktı.

Hava çoktan kararmış, yıldızlar geceye bir pusula olmuştu. Kafasında onlarca düşünce kol gezen bir insanın yapması gereken en mantıklı şeyi yapıp yatağına girdi ve Narin'e sıkıca sarılıp uyudu.

🕊️

Sekiz sandalye, dev bir ekran ev siyah bir toplantı masasından ibaret olan bir oda. Siyah filmlerle kaplı camların öteki tarafında bambaşka bir dünya varken kendilerini uzun zamandır gerçek hayatlarından soyutlayan sekiz kişi, sandalyelerinde yerlerini almışlardı. Nerede olduklarını yine sadece kendilerinin bildiği bu sekiz kişinin yaşları kırkı geçmişti fakat istisnai bir durum olan Laura, daha yirmi dokuz yaşına yeni girmişti. Geçtiğimiz sene saha görevinde ölen sekizinci üyenin ardından kendisi oy birliğiyle seçilmişti ve şimdiki konumundan da oldukça mutluydu.

Kurulun en huysuz olanı ve Laura'yı reddeden tek kişi Alf idi. Laura'yı fazla deneyimsiz ve çıtkırıldım görüyor, kadının her sözünü kesmekle görevlendirilmiş gibi davranıp kadının sınırlarını zorluyordu. Neyse ki Laura, bu tarz tuzaklara düşecek biri değildi.

"Bizi acil olarak toplamanın sebebi nedir?" diye sordu Alf huysuz bir tonda.

"Size kesin bir bildiri yapmadan önce bazı şeylerden emin olmak için beklemiştim ve durum kesinleşince de bu acil toplantıyı ayarlamak zorunda kaldım." dedi Ciego ve sandalyesinden kalkıp ceketinin ilikli düğmesini açtı. Yuvarlak masanın kuzeye bakan kısmına geçti ve sözlerine devam etti. "Zero. Adı ve soyadı ne, bilmiyoruz fakat Birim'ime yapılan ihbarda kayıtlara Zero olarak geçirilmesi istendiği için ekibimle bu ismi kullanıyoruz. Kendisi hakkında 21 Aralık 2023 yılında, yani yaklaşık bir ay önce bir ihbar aldık. Gizli bir ihbar olsa da sonrasında ihbarı yapan kişinin kim olduğunu da saptadık fakat buna sonra değineceğim."

Kısa saçlarını geriye doğru atıp yüzünü daha çok açığa çıkardı. "Bize gelen ihbarda Zero'nun halkın hayatını tehdit eden bir planı olduğunu, daha fazla bilgi veremeyeceği söylendi ve bizden araştırma yapılıp Zero'yu durdurmamız istendi."

"Ve siz, böylesine hayati bir meseleyi bize şimdi mi söylüyorsunuz?" diye sordu Alf. Beyazlar karışmış kaşları çatık, yüzündeki kırışıklıklar daha da belirgindi.

"Asılsız olabilecek ihbarlar ne zamandan beridir kurula sunulur oldu?" diye sordu Laura. "Siz isterseniz yasalarımızı tekrar okuyun sayın Alf."

Kurulun diğer üyeleri sessizliğini koruyorken yüzlerindeki alaycı ifadeyi de Alf görmeden silmeye çalışıyorlardı.

"Ekibimle beraber ihbarı dikkate alıp araştırmaya başladık. Yaklaşık üç hafta süren araştırmalarımız sonucunda Zero'nun geçtiğimiz gün bir sevkiyatı olacağını öğrendik ve ekibin saha görevinden sorumlu olan Turna Yaman'ı operasyona gönderdim." Bu sırada arkasına dönüp ana bilgisayarın önüne geçti ve cebindeki flashı çıkartıp bilgisayara taktı. Bu, Zero ve Turna'nın ilk karşılaşmalarında aralarında geçen konuşmaların kaydedildiği ses kaydını içinde bulunduruyordu.

Kurul, sessizlik içinde kah koşuşturmadaki rüzgar ve nefes seslerini kah Zero ile Turna arasında geçen konuşmaları dinlemişti.

"Turna Yaman, Birimler arasındaki saha görevlerine çıkan üyeler arasında en eğitimli olan kişidir. Bunu belirtmekte fayda vardır." dedi Laura sesindeki gururu saklama gereği duymadan. "Bugün sabah saatlerinde Zero, Turna Yaman'ı yanına çağırmıştır ve planını -eksik parçalar olduğunu varsayarak- kendisine anlatmıştır."

Bundan sonrasında bugün Turna'nın kendisine anlattığı her detayı ekibe aktarmış ve en sonunda da Fulya ile Zero'nun bağlantısından da bahsetmişti.

Alf, göğsünü kabartarak "Fulya, benim öğrencimdi. Saha görevlerinde oldukça başarılı sonuçlar göstermiş, yıllık sınavlardan da hep yüksek sıralamalarla ayrılmıştır. Bu bahsettiğiniz şeyler doğru olamaz." dedi.

"Katılıyorum." diye ekledi Berhan ve sarı saçlarını geriye doğru savurup elini çenesinin altına koydu. "Fulya Keskin'in başarısı görmezden gelinemeyecek kadar önemli bir husustur kurul için."

"Ben de size katılıyorum. Fulya'yı çocukluğundan beridir tanır, kötü biri olmadığını kesin bir dille söyleyebilirim. Lakin bu onun hata yapmayacağı anlamına da gelmez. Kusursuz bir insan yoktur ve sadece başarısını konuştuğunuz kadının, başarısızlıklarla sınanıp bu günlere geldiğini de unutmamanız gerekmektedir." dedi Laura ve geriye doğru adımladı.

"O zaman yapılacak ilk şey," Söze atılan Anthony idi. "Fulya Keskin'i sorgulamak ve ardından Turna Yaman'ı saha görevine göndermektir."

"Saha görevinden kastınız nedir?" diye sordu Laura. Sarsılmaz duruşu, sabah saatlerinde yapılan bu toplantıyı ayakta tutan tek şey gibiydi. Alf, yaşlılığının kendisine biçtiği yorgunluğu yavaştan hissetmeye başlamıştı bile. Diğer üyeler de Alf kadar olmasa da kendisini yorgun hissediyordu ve aralarında en dinç görünen de Laura'ydı.

"Turna'yı, Zero'nun kurduğu şehre göndermek tabiki de."

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Ellerimden tutmak isteyen bir adammış o. Senelerdir ellerimi kimse tutmayınca kesip atacak sanmıştım buzdan parmaklarımı. Meğersem ısıtmak istiyormuş ruhuyla. Meğersem mühürlemek istiyormuş sözleriyle.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları