◭

Bölüm Şarkıları:

Two Steps For Hell- Star Sky

2WEI, Edda Hayes - Warriors

Ayşenur Kolivar - Getma

◭

Sıfır ve Bir arasındaki bir savaştı bu. Yok olmak ve var olmak üzerine kurulu olan bu düzene karşı bir baş kaldırıştı. Kılıcını her savuruşu bir isyandı. Hırsla bağırışı bir küfürdü. Rüzgâra teslim olup onu savuruşu bir yenilgiydi. Fakat kime yeniliyordu Turna?

Bir mi daha güçlüydü yoksa Sıfır mı? Asıl güç kimdeydi?

Bu sorunun cevabı hangi pencereden baktığına göre değişiklik gösterirdi. Değişiklik, sahici bir değişiklik istiyorsan Sıfır senindir. Eğer düzeninden vazgeçmek istemiyorsan ve kuralcı tavrını devam ettirmek istiyorsan Bir senindir.

Karar da senindir.

Turna değişmek istemiyordu. Turna yok olmak, yoktan da var olmak istemiyordu. Bu yüzden onun yol göstericisi Bir olmuştu. Sıfır'dan korkmuyordu çünkü Bir'in etkisiz eleman olan Sıfır'ı yutacağına inanıyordu.

İşte bütün mesele buydu. Turna inanıyordu. Onun gücü inancından geliyordu. O korkmuyordu çünkü o kendi gücüne, Bir'in gücüne inanıyordu. Turna vardı ve var olmaya devam edecekti.

Kayran'ın kükremesiyle yer tekrar sallandı. Zemin titrediği için Turna koşmakta zorlandı fakat postalları toprağa takılsa bile o var gücüyle koşmaya devam etti. Salınık saçları rüzgârla dans ederken, kollarını da senkronize bir şekilde hareket ettirip koşarken dengesini koruyordu. Üzerindeki siyah tulum daralmıştı. Bütün kaslarını kastığı için vücut hatları belirginleşmiş, kumaşı zorlamaya başlamıştı.

Kayran ona doğru koşmaya başladığında hızını daha çok artırdı ve aralarında bir adımlık mesafe kaldığında onun bacak arasından geçip bacaklarındaki siyah, uzun tüylere tutundu. Kendini yukarı doğru çekmeye başladı ve Kayran, asılan tüyleri derisini acıttığı için kükredi. Yanıp yere düşen ağaçlar sarsıntı nedeniyle havalanıp geri yere düştü.

Turna, Kayran'ın tüylerine tutunarak onun baş kısmına doğru tırmanmayı sürdürürken Kayran elini arkasına attı. Turna'nın yerini tam kestiremediği için elini gelişigüzel savurmaya başladı. Cüssesi gibi iri olan eli, Turna'yı öldürebilecek kadar güçlüydü. Turna, kendisine doğru gelen eli fark edince Kayran'ın tüylerini tutan ellerini bıraktı ve kendisinin düşmesine izin verdi. Zemine çakılmak üzereyken de Kayran'ın bacaklarındaki tüyleri tekrar tuttu.

Bu sırada Yergahva'nın merkez üssünde olan ekip de Turna'yı dikkatle izliyordu. Yekta hareketsizdi. Zero'nun elleri titriyordu ama sakindi. Laura düşünceliydi ve ellerini beline yerleştirmiş, dikkatle Turna'yı izliyordu. Mehmet şaşkındı. Bu yaşadıklarını anlamlandırmak için ne kadar çaba harcarsa harcasın hiçbir şeyi anlamlandıramayacaktı. Zahir korkuyordu. Turna'yı kaybetmekten korkuyordu.

"Halatı kullanıp boynuna sarmak için ne bekliyor?" diye sordu Zero. Dudaklarını dişledi ve hologramdan gözlerini ayırmazken Yekta'nın güldüğünü işitti.

"Bu, sen gibi korkakların aklına gelen ilk hamledir." dedi Yekta. "Ama Turna o yaratığı yaratan kişinin de sen gibi korkak olduğunun farkında. Bu yüzden kartlarını kapalı oynuyor. Yaratığın kör noktasını arıyor." dedi. Ses tonunda bariz bir gurur vardı. Bunu herkes hissetmişti.

Turna tekrar tırmanmak için Kayran'ın ellerini bacağına indirmesini bekledi. Onun eli aşağıdayken yukarı tırmanmayı başarabilecekti ve öyle de oldu. Kayran elini bacağına koyup Turna'yı bulmak için çabalarken Turna kendini yukarı doğru çekip Kayran'ın sırtına tırmandı. Kayran öfkelendi. Sırtına ulaşabilmek için elini havaya kaldırdığında refleks olarak kendi ekseni etrafında döndü.

Bu ani dönüş yüzünden eli kayan Turna, son anda tekrar tüylere tutundu. "İnatçı bir ayısın, biliyorsun değil mi?" diye bağırdı Turna.

Kayran kükredi. Turna tüylere tutunup sırtına tırmandı. Artık Kayran'ın onu eliyle yakalamasına imkân yoktu çünkü eli o yüksekliğe ulaşamazdı. Bunun farkına varınca kemerindeki kılıcı çıkardı ve hiç düşünmeden Kayran'ın sırtına indirdi.

Kayran, bedenini geriye doğru eğip acıyla kükredi fakat Turna durmamıştı. Kayran'ın kör noktasına kılıcı indirdikten sonra ellerini serbest bıraktı ve kılıç Kayran'ın sırtına gömülüyken aşağı doğru kaymaya başladı. Kılıç aşağı kaydıkça Kayran'ın sırtı yarılmaya başladı ve kükreyişleri daha bir acı dolu oldu.

Yeteri kadar aşağı inince kendini yere atan Turna hiç duraksamadan koşmaya başladı. Kayran'ın bu hareketle ölmeyeceğini biliyordu fakat elini ve bacağını her kullandığında sırtındaki kasları da gerdiği için canı yanacaktı. Hareketlerini ciddi ölçüde kısıtlamayı başarmıştı.

"Beni takip et Koca Ayı!" diye bağırdı. Şu an ölümle yüz yüze olsa da bu işten keyif almıyor değildi. Turna adrenalin kadınıydı ve kendini hep böyle anlarda tam anlamıyla hissederdi.

"Locus!" diye bağırdı Turna.

"Merhaba, Turna. Sana nasıl yardımcı olabilirim?" diye sordu Locus.

"Çekirdeğin rotasını göster!" diye tekrar bağırdı. Bu sırada arkasına dönüp baktığında Kayran'ın sendeleyerek kendisine koştuğunu gördü. Hızını artırması gerektiğinin farkına vardı.

"Bu doğrultuda sekiz dakika koştuğunda çekirdeğe ulaşmış olacaksın, Turna." dedi Locus ve bu sırada bir hologram belirdi. "İşte rotan." diye ekledi Locus. "Keyifli yolculuklar dilerim."

"Ne keyifli yolculuk ama!" diye söylendi Turna ve hızını artırıp hologramdaki doğrultuya göre koşmaya devam etti. Tam da o anda Kayran'ın büyük adımları onu yakalamıştı. İri elini kadına doğru savurdu fakat Turna bunu fark edip geriye doğru takla attı ve büyük elin gazabından kurtulabildi.

Kayran hızını alamayıp birkaç adım öne gitmişti ve Turna arkasında kalmıştı. "Ama şartlar hiç eşit değil!" diye mırıldandı Turna. Ellerini kül kaplı zemine bastırıp külleri elleriyle geriye doğru itti ve burnunu çekerek derin bir nefes aldı. "Ama eğlenceli olacak." dedi ve gülümsedi. Ellerinde kalan külleri omuzlarına serpiştirdi ve omuzlarını ellerinin tersiyle silkti.

Kayran kendisine doğru kükrediğinde kemerindeki iki kılıcı çıkardı ve kılıçları ustaca birkaç kez döndürüp Kayran için pozisyon aldı.

"Locus." dedi Turna. Nefes nefeseydi ve göğsü hızla inip kalkıyordu. Sarıya çalan saçları rüzgârdan dolayı savruluyordu. Bedeni dik, omuzları geniş, bacakları hafif aralı, savaşa hazırlıklı bir şekilde bekliyordu.

"Merhaba, Turna. Sana nasıl yardımcı olabilirim?" diye sordu Locus.

"Bana karşımda gördüğüm yaratığın adını söyle." dedi Turna. Kayran'ın kömür karası gözlerine korkusuzca baktı.

"Beş metre uzunluğunda, üç metre genişlediğinde olan bu canlı, bilinmeyen bir yaratıcı tarafından oluşturulan ve türünün tek örneği olan Kayran'dır."

"Kayran..." diye fısıldadı Turna. "Artık seni tanıyorum, Kayran."

Derin bir nefes aldı ve Kayran'a doğru koşmaya başladı. Hırıltılı bir nefes alan Kayran da Turna'ya doğru koşmaya başladı ve iri elini tekrar Turna'ya savurdu. Turna sağ elindeki kılıcı Kayran'ın avuç içine savurdu ve Kayran'ın avcundan da kan gelmeye başladı. Fakat Kayran'ın eli oldukça güçlü olduğu için kendisini savurmasına engel olamadı. Küllerle kaplı zemine dört kez üst üste takla atarak yuvarlandı.

Avcundaki yara yüzünden artık öfkesinin son raddesine gelen Kayran, siyah tüyleri rüzgâr sayesinde uçuşurken, elleri de bu rüzgârla salınırken bir anda pençelerini çıkardı. Uzun ve keskin tırnakları gün yüzüne çıktı ve hırıltılı nefesleri yüzünden omuzları inip kalkarken pençelerini göğüs hizasına çıkardı. Yeri göğü sarsacak şekilde kükredi.

Turna ayağa kalktı ve kılıçlarını tekrar kuşandı. Kılıçları ustaca elinde döndürdü ve tekrar pozisyon aldı. "Kör nokta," diye mırıldandı. "Kör noktanı biliyorum, Kayran." Bu cümlesinden güç aldı ve son gücüyle koşmaya başladı. Kayran da öne atıldı fakat Turna ondan önce davrandı ve tekrar bacak arasından geçip Kayran'ın bacağının arkasına kılıcını savurdu. Kayran diz çöktü. Turna durmadı ve Kayran'ın diğer bacağını da yaraladı.

Kayran, beklenmedik bir anda arkasına döndüğünde ona hazırlıksız yakalandı Turna. Kayran, öfkeden kudurmuş bir halde kükrerken pençesini kadına savurdu. Turna yere yatıp yuvarlanarak pençe darbesinden kaçmak istese de o uzun, sivri tırnaklar tulumunu yırttı ve karnında derin bir yara açtı.

Turna sürüklendi. Yanaklarına ve bilhassa da açık yarasına yanmış çalılar battı ve bu sefer acıyla inleyen o oldu.

Hologramdan olanları izleyen ekip, Turna'nın yaralandığını gördüğünde hareketlendiler. Yekta, ilk aklına gelen şeyi yaptı ve sedyede yatan Turna'nın karnına baktı. Simülasyonda alınan yaranın onu gerçek hayatta da etkileyip etkilemediğini anlaması gerekti.

Fakat Turna'nın karnından kan gelmiyordu. Bu iyiye işaret olmalıydı.

Yani şimdilik.

"Kalkan ne işe yarıyor!" diye bağırdı Zahir.

"O çeneni kapatmazsan ve oradan bana bağırmaya devam edersen yemin ediyorum seni bu odanın zeminine gömerim!" Bunu söyleyen Akasya'ydı. O da tehlikenin elbette farkındaydı. Turna için o da endişeleniyordu ve Zahir'deki bu öfke, artık sabredilebilecek bir şey değildi.

Gözlerini tekrar bilgisayara çevirdi ve Turna'nın sağlık değerlerine bakmaya başladı. Durumun hiç iç açıcı olmadığını gördü.

"Turna!" diye seslendi Zero. "Turna iyi misin?" Endişeden dolayı mıydı ses tonundaki bu belirsiz titreme?

"Yaralandım." dedi Turna dişlerinin arasından. "Kalkan beni korur sandım." Akasya ve Schatten'in kalbine arsız bir sızı dadandı. Bu vicdanın iziydi. "Ama iyiyim." diye ekledi. "Savaşabilirim."

"Onu öldürmelisin." dedi Zero. "Yoksa sen öleceksin."

Ne de kolay söylemişti bunu? Nasıl da hiç tereddüt etmemişti? Bu muydu? Bu kadar kolay mıydı ve buraya kadar mıydı?

Yekta sedyenin diğer tarafına geçti ve hiç düşünmeden Zero'nun yakalarından tutup onu Yergahva'nın simgesi olan ters piramit levhasına yasladı. "Turna'nın Azrail'i gibi konuşmayı kes!" dedi dişlerinin arasından.

"Onun bir Azrail'i varsa o yalnızca benimdir. Sen de bunu o aklına sok." dedi Zero. Bu adamdan aşağı kalmayacaktı elbette.

"Eğer," dedi Yekta ve adamı yakalarından sarstı. "Eğer o ölürse senin de Azrail'in ben olacağım Zero. Buna kendini hazırlasan iyi edersin çünkü benim kılıcım, seninkinden keskindir."

"Turna, hayır!" diye bağıran Laura'yı duyan ikili, dikkatlerini tekrar holograma verdiler. Turna, yerden destek alarak ayağa kalkmış, yüzü gözü kir olmuşken sol elini karnına bastırmıştı. Omuzları düşüktü, sarı saçlarına küller bulaşmış ve birkaç tutamı siyaha boyamıştı.

Öksürdü Turna. Tıpkı o anda öksüren Fulya gibi.

Nefes alamadı Turna. Tıpkı o anda nefes alamayan Fulya gibi.

Sonra ciğerlerine canı yana yana bir nefes çekti. Tıpkı Fulya gibi.

Bu nefes, hayattı. Bu, hayat bağıydı.

"Turna önce kendini toparla. Bu şekilde onu öldüremezsin." diye tekrar etti Laura. Turna Kayran'a doğru adım atınca, "Bu bir emirdir Turna Yaman!" diye bağırdı. Bütün odada sesi yankılandı ve herkes sertçe yutkundu.

"Burası Yergahva." diye mırıldandı Turna. "Ne senin emirlerinin burada geçer ne de ben burada Turna Yaman'ım." dedi ve titreyen ellerine aldırmadan kılıçlarını tekrar eline aldı.

"Turna kılıçları bırak." diye araya girdi Yekta. Sol cebinin ön gözünde minik bir silah var. Kurusıkı silahları andırıyor. Üzerinde YS-01 yazan silah." dedi ve Turna elini sol cebine atıp küçük silahı buldu. "Kayran bir kurşunla ölmez ama onu tek bir kurşunla zehirleyebilirsin. Kurşunun içinde uzun süreli uykuya sebep olan bir zehir var ve cins fark etmeksizin herhangi bir deri gördüğünde deri sıcaklığında katmanı eriyor ve zehir enjekte ediliyor."

"Hangi bölgesine sıkarsam onu öldürmem?" diye sordu Turna. Kayran ile göz gözeydiler. Düşmanın hamlesini bekliyordu Kayran çünkü onun savaş kurallarının ilk maddesi buydu.

Yekta holograma daha dikkatli bakmaya başladı. "Şu anki konumundayken sağ elini kaldırıp seksen iki derecelik bir açı aldığında karın boşluğunu hedef alacaksın." dedi. "Hata payın beş derecelik bir açı sapması." diye ekledi.

Turna silahı elinde bir kez döndürdü ve elini havaya kaldırdığı anda karnındaki acı daha baskın bir şekilde hissedilse de ona aldırış etmeden kolunu seksen iki derecelik bir açıyla Kayran'a çevirdi. Kayran'ın anlamasına izin vermeden kurşunu onun karın boşluğuna sıktı.

Kurşun namludan ayrılır ayrılmaz havada süzülüp Kayran'ın derisine battı ve tam da Yekta'nın dediği gibi deriye temas eder etmez ince katman eridi. Zehir, Kayran'ın derisinden kaslarına yayıldı ve ona kısmi bir felç yaşattı. Ayakları tutmayınca öne doğru eğilen Kayran, Turna'nın yanına yığıldı. Gözleri açıktı ve Turna ile göz göze geldi. Birbirlerinin gözlerine uzun uzun baktılar ve o an, ikisi de gözleriyle konuştu.

Yapbozun kayıp parçalarından birkaç tanesini bulmuştu Turna. Günlerdir tamamlamak istediği o yapbozda yerine yerleştirmişti. Hâlâ boşluklar olsa da bir şeyler yerine oturmuştu ve bu bir başlangıçtı.

Kayran, saniyeler içerisinde gözlerini yumdu. Turna, açık yarasına aldırmadan ona doğru adımladı ve onun başındaki siyah, kalın tüyleri okşadı. "Çok yakında," diye fısıldadı. "Çok yakında yeniden görüşeceğiz."

"Güzel işti." dedi Mehmet.

"Yarana bak." diye ekledi Laura.

Turna artık yarasına bakması gerektiğinin farkına vardı ve sol eliyle kapattığı karnındaki yarayı açtı. Sol avcunun kanla kaplı olduğunu, derisinin oldukça derinden yarıldığını gördü. Hologramda da bunu gören ekip, endişelerine endişe ekledi ve birbirlerine bakmaya başladılar. Yekta hariç. Yekta, sedyede yatan Turna'nın karnına tekrar baktı.

"Zero," diye mırıldandı. "Turna Araf'tayken eğer oradan çıkamazsa sonsuza kadar orada kalacağını söylemiştin." diye ekledi ve başını kaldırıp Zero'ya baktı. Adamın sarı, dağınık saçları alnına dökülmüştü. Beyaz gömleği kırışmıştı ve omuzları, omuzları ilk kez çökmüştü. Sanki Yekta'nın soracağı soruyu anlamıştı. "Orada hayatta kalma iç güdüsünü kullanmalarını sağlamak için Yergahva'da alınan her yaranın, orada yaşanılan her başarısızlığın gerçek hayatı etkileyeceğini söylemiştin. Turna orada ölürse burada da ölecek demek bu, değil mi?"

Zero'nun mavi gözlerine hissizce baktı Yekta. Elleri titremiyordu, gözleri seğirmiyordu, korkmuyordu, çekinmiyordu, acı çekiyordu ama bunu her zamanki gibi çok iyi saklıyordu.

"Doğru." dedi Zero. "Eğer Turna orada ölürse burada da kalbi duracak. Orada yara aldıysa aynı yaranın etkilerini bu vücudu da gösterecek. Belki oradaki gibi karnından kanlar gelmiyor ama vücudu orada bir yara olduğunu sanıyor."

"Çünkü çip beyni kontrol ediyor ve çip, şu an oyundaki Turna'yı gerçek sanıyor. Karnında şimdi bir yara olmasa da o yara varmış gibi davranıyor ve bu durum organlarını da etkiliyor."

"Doğru." dedi Zero. "Çipin gerçeklik algısı bu yönde."

Turna ise sendeleyerek de olsa adım atmaya başladı. Bir yandan da Zero ve Yekta arasındaki diyaloğu dinliyordu. Eğer burada ölürse ve bir otopsisi yapılsa hiçbir şey yokken ölmüş olarak gözükecekti.

Bir yarası yoktu ama yaralıydı. Yarası kanamıyordu ama yarası kanıyordu.

"Devam edebilirim." dedi Turna. "Az kaldı Yekta." Sol eliyle yarasına bastırdı. Yürürken bir yandan da tulumun sağ kolundaki kumaşını dişleriyle kopardı.

"Tehlikeli düzeyde bir kan kaybı tespit edildi, Turna. En yakın hastanenin adresi, 110-D Sokak'taki AEK kliniği. Güvenli rota oluşturmak için onay bekleniyor." Konuşan Locus'tu.

"Rotayı değiştirme Locus." dedi Turna. "Beni çekirdeğe götürmeye devam et."

"Üzgünüm Turna. Bu şekilde gidersen çekirdeğe on metre kala öleceksin." dedi Locus.

"Rotayı değiştirme, Locus." diye yineledi Turna. Bu sırada öne doğru adım atmaya devam ediyordu ve başını eğip yarasına tekrar baktı. Yarası ona kalbindeki yarayı ve tozlu raflarında sakladığı bir anıyı hatırlatmıştı.

"Çok inatçı bir kız çocuğusun, biliyorsun değil mi Turna?" dedi Fulya. Kısa bacaklarını saran pantolondaki tozları silkeledi ve çimenlerde yatmaya devam eden Turna'nın yanına yuvarlandı. Pantolonu tekrar tozlandı ama umursamadı. Onlar çocuktu, kirleri önemsemezlerdi.

"Bu kötü bir söz gibi geldi Fulya." deyip burun büktü Turna. "Ben kötü bir şey yapmak istemem."

"Ama o zaman yaranı sarmama izin vermelisin." dedi Fulya ve uzandığı çimenlerden bedenini kaldırıp ayağa kalktı. Turna az önce Fulya ile yakalanmaç oynarken ayağı takılıp düşmüştü ve avuç içlerinde ufak çizikler vardı. Fulya'nın yarasına bakmasına da izin vermemişti ve geçiştirebilmek için çimenlere uzanmayı seçmişti.

"Üzgünüm Fulya," diye mırıldandı Turna. O da çimenlerde yatmayı bıraktı fakat ayağa kalkmadı, çimenlerde yatmaya devam etti. "Ben yaraların sarılması gerektiğini bilmiyordum."

Turna düştüğünde hiçbir şey yokmuş gibi davranmaya alışmıştı. Zaten onun yaraları genelde bedeninde değil, gönlünde olurdu ve bilirdi ki gönül yarasını saracak bir yara bandı yoktu. Gönül yarasını, yarayı açandan başkası saramazdı ve Turna da biliyordu ki babası o yaradan bile habersizken ona şifa olmak için hiçbir şey yapmazdı.

"Bunu sana öğretebilirim, Turna." dedi Fulya ve koyu saçlarını elinin tersiyle gelişigüzel geriye doğru attı. "Sana yaralarını sarmayı öğretebilirim."

Turna'nın yanına diz çöküp oturdu Fulya ve Turna'nın avuç içindeki yaralara baktı. Birkaç damla kurumuş kan lekesi vardı ve Turna'nın annesinin vermiş olduğu çantadan bir ıslak mendil çıkartıp kanları temizledi. Sonra eğildi, Turna'nın yaralarına küçük dudaklarını dokundurup her bir yarasını öptü.

"Öpücükler, her yarayı iyileştirebilirler, Turna."

Gözlerinde akmak için an kollayan yaşları, gözlerini yaktı, burnunun direğini sızlattı.

"İnadını bırak ve o lanet hastaneye git!" diye bağırdı Laura. Mehmet, Laura'nın titrediğini, korktuğunu fark edince uzandı ve kadını omuzlarından tutup kendisine çekti.

"Kendini kaybedersen onu da kaybedersin." dedi yatıştırıcı bir tonda.

"O benim kız kardeşim!" diye bağırdı Laura. "O ölürse ben de onunla beraber ölürüm." Mehmet'in kollarından kurtulmak için debelendi fakat Mehmet onu bırakmamakta ısrarcıydı.

"Laura," dedi Turna dişlerinin arasından. Acısı artmıştı. Yürüdükçe de arsız sızılar baş göstermeye başlamıştı. "Bir ablam olsaydı, sana benzemesini çok isterdim." Elini kaldırıp yarasına tekrar baktı. İç açıcı görünmediğinin farkındaydı. "Benim ablam olduğun için teşekkür ederim."

"O sözlerini geri al!" diye bağırdı Laura. "Vedalar bizim için değildir Turna Yaman. Biz yaşamak için her zaman bir yolunu buluruz."

Turna gülümsedi. Gözleri dolu doluydu.

Fulya'yı iyi ki tanımıştı ama Laura'yı, o güçlü ve sarsılmaz kadını da iyi ki tanımıştı. Fulya'nın yokluğunda onun için gecesini gündüz etmişti bu kadın ve gönül borcunu hiçbir şekilde ödeyemezdi.

Yekta'nın solukları kesiliyordu. Kadının bal rengi gözlerine bakıp verdiği sözü, zihninde dolanıp duruyordu. Turna'nın Yergahva'da ölmesine izin vermeyeceğinin sözünü vermişti. Turna'nın kalkanı olacaktı, Turna'nın şifası olacaktı. Yoksa neden nefes alıyordu bu kasvetli günde? Bu odada neden vardı? Yekta, Turna ölürken ona şifa olmayacaksa neden yaşıyordu ki?

Zihninde dönüp duran sesleri susturamıyordu ama kendisinin sessiz kalması lazımdı. Lanetler etse bile harekete geçmesi gereken zamanın gelmesini beklemek zorundaydı.

"Zero," dedi Turna. "Yergahva'da kayıtlara geçmiş ilk ölüm ben olacağım, değil mi?"

Zero ellerini yumruk yaptı. Holograma bakan gözlerini çevirdi ve sırtını ona döndü. Hayır, inanmak istemiyordu. Turna yapacaktı, Turna o virüsü çekirdekten söküp alacaktı çünkü adı üstünde, o Turna'ydı. İnandığı bütün gerçekler bu kadının gücü üzerine kuruluydu ve bu çöküş, kalbini paramparça eden bu çöküş, onu öldürüyordu.

"Efsaneler ölmez," diye yanıtladı kadını. "Bir ölü değil, bir efsane olmayı hedefle. Benimle böyle şeyler konuşmak için fazla canlısın." dedi Zero.

"Kardeşimin canını almak için baş ucunda bekliyorsun, Zero." dedi Turna. Adımlamaya devam ediyordu. Bu taşlı yolları seke seke, düşe düşe, takıla takıla adımlayacaktı ama varacaktı o yolun sonuna. O sondaki ışığı görecekti. "Beni övdüğün cümlelerin tesiri yok." dedi.

Rüzgâr esti, küller uçuştu, kuru dallar kıpırdandı ve rüzgârın sesi, bütün sesleri kesti. Gözlerini kapattı Turna ve rüzgârı iliklerine kadar hissetti.

"Tehlikeli düzeyde bir kan kaybı tespit edildi, Turna. En yakın hastanenin adresi, 110-D Sokak'taki AEK kliniği. Güvenli rota oluşturmak için onay bekleniyor." Konuşan Locus'tu. Az önceki cümlesini tekrar etmişti.

"Rotanı değiştirme Locus." diye yanıtladı Turna.

Adımları küçük ve yavaş olsa da kül kokan yolları adımlamaya devam etti. Bir an, gözleri sahiden karardı ve nefes alamadığını hissetti. Sendeledi, ayağı bir çalıya takıldı ve ne olduğunu anlayamadan kendisini yerde buldu.

Acı iniltisi herkesin kulağına dolarken Laura başını Mehmet'in göğsüne gömüp yumruklarını adamın göğsüne indirdi. Sabrı kalmamıştı, kardeşi bildiği kadını ölmek üzereyken izlemek onu da öldürüyordu.

"İyiyim, Laura." dedi hemen. "İyiyim Mehmet." Kalkmak için omuzlarını hareket ettirdi ama başaramadı. Saçları küllere daha çok gömüldü. "Devam edebilirim."

Nefeslerini kontrol etmekte zorlanıyordu Yekta. Sevdiği kadın, kalbini ve ruhunu önüne serdiği kadın, ölümle yüzleşiyordu. Ölüyordu, kaybediyordu onu. Yalnız başına ölmesine göz yumuyordu ve sırf yaptıkları plan yüzünden Zero'nun yakasına yapışıp hesap soramıyordu. Peki ne yapmalıydı? Onu nasıl kurtarmalıydı?

Elleri saçlarına gitti. Efnan ile göz göze geldiler ve ikisi de hiçbir şey demeden bir süre bakıştılar. Efnan, adamın gözlerindeki o çaresizliği hissetti ve ilk kez ona karşı inşa ettiği gardını indirdi. İkisi de birbirlerini o an anladılar ve Efnan, anlayışla gülümsedi adama. İkisi de biliyordu ki bu anı hiç unutmayacaklardı.

Lakin bir adım atılmalıydı. Bu bakışmalar son bulmalı, bu isyanların çıktığı dudaklar kapanmalı, eğik başlar kalkmalı ve çaresiz bakışlar yerini umuda teslim etmeliydi.

"Zero," dedi Yekta. Odayı bir sessizlik kapladı. Gözlerini Zero'ya çevirdiğinde Zero da gözlerini Yekta'ya çevirmişti. "Beni Yergahva'ya göndermen için yalnızca bir dakikan var."

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Kendimi tanıyamadığım yaşlarımda ellerimden tutup yaralarımı saran kardeşim için vermem gereken bir savaş vardı. Ve eğer bu sahici bir savaşsa uğrunda ölecek efsaneler de olacaktı.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları