◭

Bölüm Şarkıları:

G-Eazy, Remo - I Mean It

Ashnikko - Daisy

Ava Max - Kıngs & Queens

◭

Bir mum yakılmıştı. Kızıl şamdanların üzerinde yanan beyaz bir mumdu. Sarı bir ışık huzmesi yaratan mum, pencereden içeri sızan rüzgâr yüzünden titredi fakat sönmedi. Tüyleri ürperten rüzgâr, odanın içerisinde sinsice sızıp sakinleşti. Uğultu kesildi fakat Zer hâlâ üşüyordu. Çekirdek, gün geçtikçe daha çok zarar görmüştü. Bu zarardan halk elbette etkileniyordu fakat asıl etkilenen Zer'di çünkü bütün kaynağını çekirdekten alıyordu. Zero onu yaratırken çekirdekteki enerjiyi kullanmıştı ve çekirdekten yayılan manyetik alanlar sayesinde atomları arasında bir denge vardı. Lakin gün geçtikçe, çekirdek enerjisini kaybetmeye başladıkça Zer de içinin somut bir şekilde parçalandığını hissediyordu.

Bugün günlerden neydi, bilmiyordu.

Yataktan kalktığında bir amacı yoktu ama oldu ki, şimşekler çaktı, çekirdekten yayılan enerjiyi içinde hissetti, o an kadına bir can geldi. Sürükleyerek ilerlettiği ayaklarında karıncalanmalar oldu, bir an sahiden yürüyebildiğini gördü. Yataktan hızla doğrulup geniş penceresine doğru ilerledi ve pervaza sıkıca tutunup karşısındaki çekirdeğe baktı.

Çekirdeğin üzerindeki koyu bulutlar hareketlenmişti. Bulutların arasında şimşekler çakmaya başlamıştı. Bir yıldırım, tam da çekirdeğin üzerine düştüğünde ciğerlerine nefes bahşedilmiş gibi ciğerleri genişledi, beli kontrolsüzce kıvrıldı ve göğsü kabardı. Ciğerlerine sesli bir nefes çekerken gözlerini tenini karıncalandıran zevkle yumdu ve dolgun, kırmızı dudaklarına sinsi bir tebessüm kondu.

"Evinize hoş geldiniz," diye mırıldandı. Gözlerini açtı ve çekirdeğe tekrar baktı. Zero üzerine düşen görevi yerine getirmişti. Şimdi zar atma sırası Zer'e geçmişti.

Turna hariç herkes, ne yapması gerektiğini biliyordu ve kurallardan bile haberi olmayan kadının bu oyunu kazanabileceğine inançları yoktu.

Lakin umutlar, tam da inançlar söndüğünde kendini belli etmez miydi?

🕊️

Gözlerini günlerdir hiç olmadığı kadar huzurla açtı. Bir süre kirpiklerini kırpıştırdı ama görüşü netleşmedi. Beynindeki ağrı sonunda gitmişti, boğazındaki düğümü artık hissetmiyordu. Elleri titremiyordu, yüreği hoplamıyordu. Sakindi, çok sakindi. Bir cennete düşmüş gibi, yemyeşil çimlere uzanmış gibi rahattı.

Altında ezdiği toprak kül kokarken hem de. Etrafında çekirdekten yayılan radyasyon varken hem de.

"Merhaba Turna. Yergahva'ya tekrar hoş geldin." Locus'un sesini duyduğunda bunun bir rüya olmadığını anladı.

"Locus, seni özlemişti." Konuşan başka birini duyunca algıları bir anda açıldı ve yattığı yerden sıçrayarak doğruldu. Eli bacağına gitti ama postallarının içine sıkıştırdığı bir silahı yoktu. Sarı saçları yüzüne doğru düşerken sesli bir şekilde ofladığı için saçları hareket etti. Bal rengi gözlerini yavaşça, tam karşısında dikilen adama doğru kaldırdı. Adamın mavi gözleriyle karşılaştı. Onu gördüğü ilk gün yüzünde olan o kendini beğenmiş gülümsemeye şahit olunca başını sağa doğru eğdi. "Kendine gelmen için bekliyorum ama biraz kısa sürse çok iyi olur." dedi. Ceketinin eteklerini bilekleriyle ittirip ellerini cebine soktuğunda Turna adamın eğlenen ses tonunu duyunca dudaklarını büzdü.

"Locus." dedi Turna.

"Merhaba Turna. Sana nasıl yardımcı olabilirim?"

"Zero benden kaç dakika önce uyandı?" Zero, kadının sorusunu duyunca içten bir kahkaha attı. Turna ayağa kalkmadı. Sağ dizini kırdı, sağ kolunu dizinin üzerine koydu ve adamın gözlerinin içine bakmaya devam etti.

"Zero, tam olarak 32 dakika, 17 saniye, 29 salisedir uyanık." Locus'un robotik sesini duydu ve kaşlarını alnına doğru kaldırdı Turna.

"Demek ki 32 dakika, 17 saniye, 29 salisedir başımda dikiliyorsun ve bana bunları söylemeyi bekliyorsun. Gerçekten boş işlerle uğraştığını daha nasıl kanıtlayabilirsin?" dedi Turna ve ellerinden destek alarak ayağa kalktı.

Neredeydi dakikalar önce ağlayan kadın? Neredeydi gözlerindeki yaşlar, yüreğindeki sızılar? Bu korkusuz, yıkılmaz duruşu nasıl geri getirebilmişti?

Zero, düşündükçe gülümsedi. Turna'ya bir kere daha hayran oldu. Ona bağladığı inançları bir kere daha güçlendi. Dudaklarını diliyle nemlendirdi ve mavi gözlerini kısarak kadını incelemeye başladı. Üzerine tamamen oturan siyah tulumuna göz gezdirdi ve omzundan sarkan sarıya çalan saçlarını izledi. Dakikalar önce bu kıvrımlı bele sımsıkı sarıldığını ve ona benliğinin bütün kapılarını araladığını hatırladı. Zer bu duruma ne derdi, kestiremiyordu ama ona ihanet etmiş gibi hissetmiyordu. Zaten Zer de ihanet hakkında sorgu yapacak son kişilerden biriydi.

Kadına doğru adımladı ve o etrafı incelerken tam arkasında durdu. Tam elini uzatıp omzuna dokunacakken kadın hızla arkasını döndü ve kendisine uzanan kolu tutup geriye doğru yasladı. Saniyeler içerisinde adamın arkasına geçti ve adamın sırtını göğsüne yasladı. Zero keyifli bir kahkaha atarken başını Turna'ya doğru daha çok eğdi. Kadının nefesleri ensesini yaktı, ürperdi ama keyfine diyecek yoktu.

"Bu da bir başka sarılma türü tabii," dedi başını hafifçe sallayarak. Sarı saçları kadının yanağını kaşındırdı. Kolunu adamın boynuna sarmıştı ve Zero'nun biçimli parmakları kendi koluna kenetlenmişti. Adamın parmak uçlarında yangın vardı ama Turna bunu hissedemezdi.

Turna, adamın sırtına diz kapağını geçirdi, Zero inledi. Gülmesini kesmedi, başını kadına doğru çevirdi. Yüzündeki sakallar Turna'nın yanaklarına kısa bir an temas etti ama Turna tepkisiz kalmaya devam etti. Bu adamdan etkileneceğine çekirdeğin içine atlayıp yanardı, daha iyiydi.

"Çok konuşuyorsun," dedi Turna. "Net değilsin. Ciddi değilsin. Kalıbın yok, şekilsizsin." Adam sustu, kadını sükunetle dinlemeye başladı. "Bu seni korur sanıyorsun ama öyle düşmanlar ediniyorsun ki sırf sen öl diye bütün dünyayı yakmak istiyorlar." Adamın kulağına doğru fısıldadı. "Bu dünyayı ateşe vereceğim Zero. İçinde senin de olduğundan emin olacağım ve burayı öyle bir alevlere vereceğim ki kendini cehennemde hissedeceksin." Kendini bilen bir kadındı Turna. Ses tonunu adamı etkileyecek şekilde kullanmayı, her cümlesinde tonunu değiştirmeyi ustalıkla başarıyordu. "Öyle yanacaksın ki yanında Fulya varmış gibi hissedeceksin."

Zero'nun gerildiğini hissetti. Amacına ulaşmıştı, adamın boynuna sardığı kolunu çekti. Yüzüne düşen saçları elinin tersiyle geriye doğru atarken öne doğru adımladı. Arkasındaki adamın dumura uğramış yüz ifadesi o an hiç umurunda olmadı.

Zero sarsıldı, bir an nefes alamadı. Beyaz gömleği ince olmasına rağmen sıcak bastı, elleri yakasına gitti. Düğmelerini açtı. Ellerini yüzünde sabitleyip sakallarında gezindi. O anda aklına Fulya düştü. Gülüşlerini anımsadı. Kavgalarını hatırladı, bağırışları kulaklarını çınlattı. Elleri yumruk oldu. Öfkesini dindiremedi. Özenle taranmış saçlarını sağ eliyle dağıttı. Sakinleşmek adına derin bir nefes aldı.

Kadına gözlerini çevirdiğinde Turna'nın etrafa göz attığını gördü. Umrunda değildi, bunu biliyordu ve bu Zero'nun canını yakıyordu. Turna için değerli olmak istiyordu çünkü Turna'ya en güzel başlangıcı verecekti. Zero'ya minnet duymasını istiyordu çünkü Zero içten içe biliyordu ki Yergahva için en büyük deneği Turna'ydı.

Oysa kadın vurdumduymazdı, yıkılmazdı. Buraya da acısından gelmemişti, biliyordu. Buraya başladığı işi bitirmeye gelmişti. Hırıltılı bir nefes çekti ciğerlerine Zero. Mavi gözlerini kısıp kadına baktı.

Ve o an içinden tek bir cümle kurdu.

"Öyle bir yan ki Turna, Fulya canını öyle bir yaksın ki, kendi alevlerinden kaçmak için benim alevlerime sığın."

🕊️

"Yanında uyuyan kadını nasıl kollamazsın?" Bağıran Zahir'di. Öfkeyle saçlarını karıştırıp Turna'nın evinde, salonunda dört dönmeye başlamıştı. Yekta ellerini öfkeyle yumruk yapmıştı. Her şeye hazırdı, her isyana hazırdı ama bu adamın onu sorgulamasına asla sessiz kalamazdı.

"Turna demek yerine, yanında uyuyan kadın diye hitap ediyorsun," Kuzgun kahvesi gözlerini adamın gözlerine çevirdi. "O yüzden sana verecek hiçbir cevabım yok benim."

Zahir daha da öfkelendi. Kasları gerildi, omuzlarını oynattı. Sakinleşmek adına bir girişimde bulunmadı, aksine öfkesi harlansın istiyordu. İçinde anlatamadığı ne varsa bu adamın yüzüne yüzüne haykırmak istiyordu.

"Lafı çarpıtma! Beceriksizliğinin cezasını bana yükleyemezsin!" diye bağırdı ve işaret parmağını adama doğru salladı. "Turna senin yatağından kalkıp gitti Zero'nun yanına. İnkâr et hadi! Her şeye şahit oldum de! O adama sarıldığını gördüm, o da beni gördü ama yine de o adamın kollarına gitti de!" Akasya, Zahir'in yüksek sesini duydukça yüzünü buruşturdu. "Onu yatağımda tutamadım de!"

"Sen ne saçmalıyorsun lan?" Öfkeyle öne atıldı Yekta ve Zahir'in üzerine doğru yürürken aralarına Mehmet'in heybetli bedeni girdi. Yekta'yı tek koluyla yakalayıp geriye püskürttü.

"Eğer ağzınızdan tek bir laf daha çıkarsa Birim'in Sürgün'ünde Yergahva manzaraları bir hücre ayarlatırım ikinize de!" diye bağırdı. Sesi otoriterdi, bakışları öfkeli, duruşu dik, kasları gergindi. Tahammülü kalmamıştı. Bu ekip ona emanetti ve her şey sarpa sarmıştı. Bu göreve atanmış, her şeyi planlamıştı ama önce Birim'in gözde elemanı Fulya bir cinayete kurban gitmiş, ardından Turna güçsüz düşmüş ve o adama aldanmıştı. Şimdiyse elinde kalan iki sağlam adamın kan düşmanlarıymış gibi birbirlerine baktıklarını, öfke kustuklarını görüyor, kendisine engel olamıyordu.

"Ne zamandır üslerinizin yanında sesinizi yükseltir oldunuz?" diye bağırdı Mehmet. Yekta başını iki yana salladı ve geriye doğru yürüyüp ellerini saçlarından geçirdi. "Ne zamandır düşmansınız lan siz? Nerede Birim'in bağı? Nerede kardeşlik?" Zahir'e döndü. "Sen hangi eğitimde aldın yoldaşını suçlamayı?" Zahir gözlerini kaçırdı. Mehmet, Yekta'ya döndü. "Sen hangi eğitimde aldın yoldaşına saldırmayı?" Yekta hırıltılı bir nefes aldı.

Yekta delirecek gibi hissediyordu. Sevdiği kadını gözlerinin içine baka baka kaybetmişti. Oysa onunla konuşacakları vardı. Ona hayatını anlatacaktı, onun hayatını dinleyecekti. Zahir'in onu ne zamandır sevdiğini, aralarındaki ilişkinin ne olduğunu öğrenecekti. Daha konuşamadıkları o kadar şey vardı ki, daha yaşayamadıkları o kadar çok şey vardı ki bunları düşündükçe delirecek gibi oluyordu.

"Acı çekiyordu!" Sayıklar gibi konuşmaya başladı. "Zero onu kontrol ediyordu, sürekli konuşuyordu. Onu ikna etmeye çalışıyordu." Laura Yekta'ya kulak kabarttı. "Onu yalnız sandı, onu kandırabileceğini sandı. Yetişemedim." Adamın göğsü öfkeden hırsla inip kalkmaya başladı. "Turna kendini çaresiz hissediyordu. Gözlerime baktı," Sesi titredi, öfkeden midir acıdan mıdır bilinmez. "Çaresinin olmadığını gözleriyle anlattı." Sırtını ekibe dönmüştü ama gözleri yerini biliyormuş gibi bir anda Zahir'e döndü. "Kendimi suçlamıyor muyum sanıyorsun? Sen yoktun, ben şahit oldum gidişine!" Yumruk yaptığı elini hırsla göğsüne vurdu. Zahir dudaklarını birbirine sımsıkı bastırdı. "Senin kaybettiğin kadını ben de kaybettim! Sen dışından isyan ediyorsun diye benim yüreğimi senden farksız mı sanıyorsun?"

Yekta tekrar onlara sırtını döndü. Ciğerleri sıkışıyordu, solukları kesiliyordu. Kendisine olan öfkesi dinmek nedir bilmiyordu.

"İkiniz de sakinleşin." Ruhsuz ses, Laura'dan çıkmıştı. "İkiniz de Turna'nın nasıl güçlü olduğunu kavrayın. Onun bir planı olmadan hareket etmeyeceğini hatırlatın kendinize. O her zaman mantıklı düşündü, adımlarını hep sağlam attı. Bırakın bu umudunu yitirmiş erkek profillerini." Yekta, kadına döndü. Üzerindeki beyaz salaş gömleğinin üç yakası açıktı çünkü o da nefes alamıyordu. Koyu saçları omuzlarının üzerinde, dümdüz duruyor, tek bir saç teli bile diğer saç telleriyle olan bağını koparmıyordu. Yüzündeki gölgeli makyaj kadını daha ciddi kılarken narin parmaklarının arasında döndürdüğü telsiz de onun ciddi ifadesine otoriter bir görünüm katıyordu.

"Turna Zero'nun yanına gittiyse bir plan dahilinde gitti. Buna inanın. Onlarca ihtimali kurdu kafasında, onlarca zafer rotası çizdi kendine. Buna inanın çünkü bu fıtrat hiç değişmez. Turna asla kaybetmez. Turna düşer, Turna çaresiz hisseder ama Turna asla boyun eğmez." Laura'nın güçlü sesi adamları kendine getirmişti. Mehmet, kömür gözlerini kadının üzerinden çekemiyordu. Onu saatlerce izleyebilse, yıllarca izlemek isterdi.

Zahir ve Yekta'nın üzerinde işaret parmağını gezdirdi Laura. "İkiniz şimdi profesyonelliğinize döneceksiniz. Tek bir isyan daha duyarsam Mehmet'i dinlemem Sürgün emrinizi kendi ellerimle imzalarım. Benim Birim'im asla iç savaşa kurban gidemez. Benim Birim'im asla kaybetmez ve ben, Birim'imden kimsenin zarar görmesine izin vermem." Mehmet yutkundu. Akasya gülümsedi. Zahir daha dik durmaya başlarken Yekta sakinleşmeye başladı.

"Hayır zaten anlamıyorum ben," diye devam etti sözlerine. Kaşlarını çatmıştı. "Hiç mi tanımıyorsunuz siz bu kadını? İlla benim mi anlatmam gerekiyordu?" Sol elinde telsizi tutuyorken sağ elini pantolonunun cebine soktu. "Ben Yönetim Kurulu'yla görüşme yapacağım. Salona tekrar geldiğimde herkesi işinin başında göreceğim." dedi, telsiz tutan elini her birinin üzerinde gezdirdi. Arkasını döndü ve Turna'nın odasına çıkmaya başladı.

Mehmet durmadı, kadının ardından gitti. Laura merdivenleri çıkarken burnunun direği sızlıyordu. Bir anda iki kardeşini kaybetmek, iki kez ölmekle eş değerdi onun için. Kendisini hiç olmadığı kadar yalnız hissediyordu ama onu en çok da ayakta kalmak, bu ekibi yönetmek yoruyordu. O da istiyordu biraz ağlamak, biraz nefes almak ama yapamazdı. Bu yol ona dinlenmeyi sunmamıştı. Bu yol çetrefilli, bu yol acımasızdı. Laura ayakta kalmazsa hiçbirini ayakta da tutamazdı ve bunun ağırlığı kadına çok ağır geliyordu. Belli etmese de yüreği çok yorgundu.

Telsizden cızırtılar duyuluyordu. Birazdan hararetli bir toplantıya girecekti ama kendini hiç hazır hissetmiyordu. Derin derin nefesler almaya çalıştı ama Turna'nın odasındayken nasıl rahatlayacaktı? Nasıl unutacaktı?

Odanın kapısının açıldığını duyunca omzunun ardından kapıya baktı ve Mehmet'i gördü. Üzerindeki siyah gömleğinin üç yakası açıktı ama bu onun tarzıyken Laura için bir rahatlama iş güdüsüydü.

"Toplantı başlamadan konuşmak istedim," dedi Mehmet. Laura başıyla onu onaylayınca odaya girdi ve kadının tam karşısına geçti. Laura, yeşil gözlerini adamın kömür karası gözlerine çevirince gözleri titredi. Adam kendisine öyle bir bakıyordu ki içindeki tüm duygular ifşa olmuş gibi hissetti, korktu. Bakışlarını başka yöne çevirmek istedi ama Mehmet iri parmaklarını kadının zarif çenesine koyunca onun gözlerine bakmak zorunda kaldı. Mehmet usulca sordu. "İyi misin?"

"İyiyim," dedi Laura. Lakin dudakları titremişti. "İyiyim Mehmet." Mehmet, kadının çenesindeki elini hareketlendirip kadının yanaklarını avuçları içine aldı. Laura başını iki yana sallayıp adamın bileklerini tuttu çünkü azıcık şefkat görse dizleri üzerine çöküp ağlayacak kadar doluydu. "Yapma," diye fısıldadı. Bu sefer sesi de titremişti.

Mehmet onu dinlemedi ve elmacık kemiklerini başparmaklarıyla okşadı. Kadının gözleri doldu. Derin nefesler almaya çalıştı ağlamamak için. Sesli bir nefes verdi dudaklarının arasından. "Ayakta kalmam lazım." diye mırıldandı. "Benim ağlamamam lazım." Adamın gözlerine baktı.

"Kimse sana ağladığın için tepki göstermez." dedi. Sesi keskindi. "Gerekirse herkesin dilini sökerim, gözlerini oyarım. Yine de sana ağladığın için sitem etmelerine izin vermem." Kadına yaklaştı. "Ağlamak, senin otoriterini de sarsmaz." Kadının gözleri titredi. "Yorgunsun Laura. Çok yorgunsun." Laura gözlerini kapattı. İki damla yaş gözlerinden yanaklarına süzüldü. Mehmet'in yüreği sızladı.

Laura, Mehmet'in bileklerini daha sıkı tutmaya başladı. Ağlamamak için direniyordu ama bu adamın sıcak nefeslerini yüzüne çarpmaya devam ettikçe benliğini gün yüzüne çıkaracağının da farkındaydı. Bu adamdan kaçış yoktu çünkü kaçış, bu adamdı.

"Sığın bana," dedi Mehmet. "Seni herkesten saklayayım. Kimse görmesin seni, bende ne istersen o ol." dedi. Sesi cezbediciydi. Laura titrek bir nefes aldı ve adamın bileklerinden ellerini çekip ona sığındı. Kollarını beline sardı ve ona sımsıkı sarıldı. Mehmet bunu bekliyormuş gibi Laura'yı hemen kabul etti. Saçlarını iri eliyle kavrayıp başını göğsüne yasladı. Laura ağlamaya başladı. Omuzları sarsılınca Mehmet yutkunamadı ama kadına bütün sınırlarını açtı. İçini dökmesi için nidalar koparması gerekiyorsa susup dinleyecekti; yakıp yıkması mı gerekiyordu, o da arkasından toplayacaktı dağınıklığını.

"Fulya öldü." diye fısıldadı. "Kabullenemiyorum. Oturup mezarında ağlayamadım bile. Dua edemedim. Mezar taşını okşayamadım bile. Ruhsuz gibi uğurladım onu. Kardeşim değilmiş gibi uğurladım. Benim askerim değilmiş gibi uğurladım." Mehmet'e daha sıkı sarıldı. "Oysa benim ekibimdendi. Benim onu korumam gerekiyordu. O eve Kriyosları dizmem gerekiyordu. Bebek gibi bakmalıydım ona ama o ölürken ben yatağımda uyuyordum." Hıçkırıkları hızlandı. "Şimdi de Turna..." Nefesi kesildi. Adama mümkünmüş gibi daha sıkı sarıldı. "Koruyamadım çiçeğimi. Ablalık edemedim. Acısına ortak olamadım. Dayanamadı." Başını iki yana salladı. Mehmet onu daha sıkı tuttu. Bir krizin onu yokladığını anladı çünkü. "Acısı ağır geldi. Unutmayı seçti." Bedeni titriyordu kadının. Mehmet sarsıldı, bu acıları kendi yüreğinde hissedince dumura uğradı. "Biliyorum, içinden bir parça unutmayı istediği için Yergahva'ya gitti. Öyle çok acısı vardı ki artık yapamadı. İhanetleri, ölümleri kaldıramadı. Ona geçecek diyemedim. Kaybettim kız kardeşimi. Ben sıkıca sarılsam, şimdi senin bana sarıldığın gibi sarılsam gitmezdi."

Mehmet, kadının saçlarına öpücükler kondurdu. Sakinleşmesini diledi ama nutku tutulmuştu. Kadın, Mehmet'in göğsünden başını kaldırıp adamın gözlerinin içine baktı. Yüzleri birbirlerine çok yakındı ama ikisinin de şikâyeti yoktu. Nefesleri birbirlerine karışıyordu ve yüreklerinin ısındığını hissettiler. "Beni bırakma Mehmet," diye fısıldadı Laura. "Kendimi de kaybetmekten korkuyorum. Lütfen bana hep böyle sarıl. Kaybolmama izin verme."

Mehmet duramadı. Kadın öyle cezbetti ki ruhunun her bir köşesini, kendine engel olmak için bir neden bulamadı ve kadının titrek dudaklarına ulaştı dudakları. Senelerdir bu anı bekliyormuş gibi istekliydi dudakları ve kadın da reddetmedi adamı. Ruhunu araladığı gibi araladı dudaklarını, ruhuna kabul ettiği gibi dudaklarına da kabul etti.

Şifasını bulur gibi rahatladı. Bir ağacın gölgesine sığınmış gibi güç topladı.

Birbirlerinden ayrıldıklarında ikisi de soluk soluğaydı ama ikisi de artık çok daha güçlüydü. Sarsılmış, yıkılmış, tükenmişlerdi ama birliktelerdi.

"Seni bıraktığım gün, öldüğüm gün olsun." Kadının dudaklarına kendi dudaklarını sürttü. "Ve sen benim dudaklarıma böyle şifalı izler bırakırsan ölüm uğramaz bana."

Kadın gülümsedi. Çok şey anlattı tebessümüyle. Yaralıydı, eksikti, çaresizdi ama onu ayağa kaldıracak gücü de bulmuştu.

Gömleğinin yakasını düzeltti. Ne ara yere düştüğünü anlamadığı telsizi eline aldı ve telsizi açtı. "Herkes yerlerini alsın. Toplantı üç dakika içerisinde başlayacak." dedi. Sesi titrememişti, sesi Laura'ydı.

Mehmet gülümsedi ve Turna'nın koltuğuna oturdu. Laura da cebindeki küçük cihazı çıkardı. Holografik görüntüyü açtı ve Yönetim Kurulu üyeleriyle göz göze geldi. Bundan sonrası için hiçbir tahmini yokken başını dik, omuzlarını geniş tuttu ve "Hoş geldiniz beyler. Hızlıca konuya gidiyorum çünkü haberler kötü." diyerek başladı sözlerine.

🕊️

Turna, etrafına tekrar göz attı. Ne yapması, nasıl ve nereden başlaması gerektiğini bilmiyordu. Tek bildiği çekirdeğe yaklaşmaktı. Fulya'nın sırrını nereye gömdüğünü de bilmiyordu ama oraya gittiğinde anlayacaktı. Burada bu adamla kalmak yerine harekete geçmek, gerçekleri öğrenmek, daha cezbediciydi. O yüzden adımladı. Zero, sırtını yasladığı ağaçtan ayrıldı ve, "Nereye?" diye sordu.

"Cehennem'e," diye yanıtladı Turna. "Yani, evine." Adımları kendinden emin bir şekilde çekirdeğe yönelmişti. Locus'a neden ölmediğini de sormuştu. Etraftaki radyasyonun onu zehirleyeceğini düşünüyordu ama zarar görmüyordu. Bunun sebebini Locus'a sorduğunda da kafasını karıştıran bir yanıt almıştı.

"Üç anahtar da yuvasındaysa o kapının kilidini hiçbir anahtar açamaz."

Bunun ne anlama geldiğini bilmiyordu ama Locus'u programlayan yazılımcının çokça kitap okuduğunu düşünmüştü. Üzerinde durmadı, zaten cevapları çok yakında alacaktı.

Saçları rüzgârdan uçuşurken Locus'tan silahlar istedi. Locus ikiletmedi ve kadının bacaklarına, tulumunun ceplerine cephanelikler ekledi. Adımlarken yanında Zero'yu görünce gözlerini devirmeden edemedi. Adam da omuz silkmiş, "Sen ne öğreneceksen ben de seninle öğreneceğim." demişti. Çekirdeğe gitmek onu korkutsa da Fulya'nın sakladığı her şeyi öğrenmek istiyordu ve önünde hiçbir şey durmayacaktı.

Zero, kendi Locus'undan üzerini değiştirmesini istemişti ve Turna gibi o da siyah bir tulum giymişti. Yürürken saçlarını geriye doğru atmış, asi tutamların ona engel olmasını engellemişti. Çekirdeğe yakınlığının 300 metreden az kaldığının farkındaydı ve iki beden de gittikçe geriliyordu.

Çekirdeğe yaklaştıklarında rüzgâr daha şiddetli esmeye başlamıştı. Küller havada uçuşuyor, çekirdeğin etrafındaki gri bulutlar görüş alanını daha çok kapatıyordu. Turna üşüdüğünü hissetti ama cehennemin içindeydi. Çukura gömülmüş çekirdeğe göz gezdirdi. Çekirdeğin etrafını siyah bir kül tabakası kaplamıştı. Üzerlerinde çakan şimşekler durulmuyor, çekirdeğin üzerine yıldırımlar düşüyordu. Her yıldırım düştüğünde Zero ve Turna irkiliyordu ama ikisi de geri adım atmamakta kararlıydı.

Turna öne doğru bir adım attığında Zero kadının bileğini tuttu. Adamın mavi gözlerine baktı Turna. "Ne öğrenirsen öğren, ölmeyeceksin." dedi kararlılıkla. "Gerçeklerin altında ezilmene izin vermeyeceğim. Bu sefer Fulya'nın kazanmasına izin vermeyeceğim." Kadının kaşları çatıldı. "Sen istediğin kadar inkâr et ama sana değer veriyorum. Hak etmediğin şeyler yaşadığının farkındayım ve sana zarar gelmesine engel olacağım. Sen de ben de yeterince acı çektik. Başlangıca yaklaşmışken seni kaybetmeyeceğim. Duydun mu beni?" diye sordu Zero. Bakışları derindi, sözleri keskindi. Tutuşu güven verici, ses tonu korkusuzdu.

"Senin ellerinde ölmem diye ödün kopuyor değil mi?" Zero, kadının söylediklerini duyunca afalladı. "Merak etme Zero." diye ekledi. "Kardeşimle aynı canı taşıyorduk biz. Onu öldürdüğünde beni de aynı mezara koydun. Bu işe yaramaz bedenin katili sen olsan da bir şey değişmeyecek artık." Bileğini adamın elinden kurtardı ve adam geri adım atarken o çekirdeğin bulunduğu çukurun etrafında tur atmaya başladı.

Fulya'yı düşündü. Fulya olsam sırrımı bu çekirdeğin neresine gömerdim diye düşündü. Katıldıkları operasyonları düşündü. O düşündükçe şimşekler şiddetlendi. Kadın, çukurun etrafında tur attıkça çekirdek titremeye başladı. Üç Anahtar Lekesi yine ısınmıştı. Elini mührün üzerine koyunca ilk başta nefessiz kaldı. O elini kalbine koyunca çekirdek daha çok titredi. Sanki ondaki mühür çekirdeği tetikliyordu ve bunun nasıl olduğunu anlayamamıştı.

Çekirdek Turna'yı tanıyor muydu?

Ensesi kaşındı. Çipe dokundu ve etrafını kaşıdı. Çekirdek bir sağa bir sola sallandı. Çukur biraz daha derinleşti, etrafındaki kumlar döküldüğü için küçük bir toz bulutu oluştu. Turna, ciğerlerine dolan tozlardan dolayı öksürdüğünde çekirdeğin üzerinde ışıklar belirmeye başladı. Kadın her öksürdüğünde çekirdek çatlamış da içindeki ışığı açığa çıkarmış gibi minik ışık huzmeleri oluşmuştu.

Elini havaya kaldırdığında çekirdeğin üzerindeki toz bulutları onun elini takip etti. Kaşlarını çattı Turna. Diğer elini kaldırdı ve kum tanelerinin ona itaat edip etmeyeceğini denedi. Kum taneleri ellerini takip etti. Kadın ellerini oynattıkça toz bulutu da onu takip etti.

Turna, elini indirdi ve göğe kaldırdı sağ elini. Şimşekler çakan buluttu hedefi. Birbirleriyle bir temas kurduklarını hissetti, avuç içi karıncalandı. Elini sağa doğru hareket ettirince bulut sağa doğru kaydı. Parmağını şıklattığında ise görüp görebileceği en büyük yıldırım, çekirdeğin üzerine düştü ve Zero, Zer ve Turna, aynı anda yüreklerinde belirgin bir sızı hissettiler. İyileştiren, şifa olan bir sızıydı sanki.

Yergahva işini yapıyordu. Yüreklere sızıyordu, anıları istila ediyordu. Turna o an, onlarca anısını kaybettiğini anlayamadı. Hiçbir şey değişmemiş gibi hissetti ama zihninde sessiz bir mezarlıkta gömülü olan anıları, o şimşek sayesinde sahiden öldü.

Kadın, şaşırdı. Zero'nun bunu fark edip etmediğini anlamak için ona baktığında adamın da her şeyi zihninde oturttuğunu anladı. Kaşları olabildiğince çatıktı ve gözleri bir çekirdek bir de Turna üzerinde gidip duruyordu. Dudakları arasından tek bir soru döküldü. "Nasıl?"

Turna bunu nasıl yapabiliyordu?

Turna çekirdekle nasıl bağlanmıştı?

Çekirdek Turna'yı nasıl tanıyordu?

Turna'yı seçen Zero iken çekirdeği yaratan kişi, Turna'yı nasıl tanıyordu?

Turna seneler boyunca gölgeler ardına sığınmıştı. Aynalara çok az bakardı, kendini severdi ama bir süre sonra bunun önemsizleştiğini fark etmişti. Ailesi onun saçlarını beğenmediyse, babası onun başarılarını takdir etmeyecekse, annesi ona geceleri masal okuyup "Benim güzel kızım," diye sevmeyecekse kendisini sevmenin anlamsız olduğuna kanaat getirmişti.

Bu yüzden gittikçe kimliksizleşmişti. Ailesinin ona verdiği kimliği yok saymıştı. Turna Dağhan olmak zordu, çetrefilliydi. Ona bir kazanç sağlamamıştı. Başının üzerine bir çatı eklemişti ama o çatı, ailesi yüzünden her yağmur yağdığında damlatırdı. Turna ıslanırdı, yorganı ıslanırdı ama ailesi gelip de onu ısıtmazdı.

Turna bu yüzden onların verdiği evi de reddetti. Kendi evini kendi yaptı, kendi çatısını kendi onardı. Zaman geçti, bambaşka bir karaktere büründü. Olgunlaştı dediler ona, oysa o yıpranmıştı. Tükenmişti. İçindeki kimlik, güçsüzleşmişti ve yok olmuştu. Bu yüzden Turna eskiden neleri severdi, hatırlayamaz. Eskiden ne tarz müzikler dinlerdi, bilemez. Eskiden resim yapar mıydı, hatırlayamaz.

Turna'ydı o. Ailesi ona bu ismi koymuştu ama bir kez olsun onu bir Turna kuşu ile tanıştırmamışlardı. Adı neden buydu, ailesi ne düşünmüş de koymuştu bilemezdi. Küçükken başını göğe kaldırıp hep bir Turna kuşu görmek isterdi. Gökte uçan kuşlara bakardı ve bu kuşların hangisinin Turna kuşu olduğunu bilemezdi.

Çünkü ailesi ona kendini tanıtmamıştı.

Turna kimdi ve neler yapabilirdi anlatmamıştı.

Ailesi ona hiç inanmamıştı ve Turna da hiç umut edememişti.

Oysa şimdi onu seneler sonra tanıyan birileri olduğunu fark etti. Bu çekirdeği var eden kişi Turna'yı tanıyordu. Turna'nın buraya geleceğini biliyordu. Turna'nın her hareketini tahmin edebiliyordu ve çekirdeği de virüsü de ona göre programlamıştı. Turna'yı çekirdeğe bağlamıştı çünkü çekirdeğe geldiğinde Turna'nın cevapları bulmasını istiyordu. Ondan başkası ulaşamasın diye çekirdeği Turna'ya bağımlı hale getirmişti. Böylece çekirdeğe uzanmaya çalışılan her yabancı el, hiç düşünülmeden yok edilebilecekti.

Turna sorularının cevabını buldu. Bir kere daha ihanetin kanına karıştığını hissetti ve kanı fokurdadı sanki. Kadını öyle bir öfke, öyle bir yenilgi sardı ki yapacaklarından sonra hiçbir şeyin aynı kalmayacağının farkındalığını kazandırdı kendisine. Ne yapacağını anladı.

Turna olacaktı. Turna gibi hareket edecekti. Kararlı ve cesur olacak, korksa bile adımlamaktan kaçmayacaktı. Bunları düşündükçe mührünün daha çok ısındığını hissetti ve doğru yolda olduğunu anladı.

Ve bir an bile düşünmeden çekirdeğin olduğu çukura doğru atladı.

🕊️

Zer, üzerine en sevdiği elbiselerinden birini giymişti. Kan rengi, omuzlarını tamamen açık bırakan, belini tamamen saran ve eteği gittikçe genişleyen saten elbisesini geçirmişti üzerine. Kömür karası saçlarına en güzel örgüleri yaptırmıştı. Tacını başına takmış, gölgeli, gizemli bir makyaj yapmıştı. Önce avluda bir tur atmış, Yergahva'nın değişen ve ona şifa olan havasını solumuştu. Ardından saraya girmişti. Bu sarayı inşa ettiklerinden beridir bir kere bile girmedikleri, hep bugünü bekledikleri salonun kapısına gelmişti.

Önündeki muhafızlardan kapıyı açmasını istediğinde muhafızların da o büyük günün geldiğini anladıklarını gördü ve bu onu daha da keyiflendirdi. Turna'yı kıskacı altına almasına o kadar az kalmıştı ki keyfine diyecek yoktu. Bu yüzden bu salonu öyle güzel süsleyecekti ki Turna'nın cenazesine yakışır bir hale getirecekti.

Geniş salonda siyah bir halı seriliydi yerde. Kolonlar altın sarısı varaklarla süslenmişti ve Yergahva'nın yapım aşamasından işlemeler taşıyordu üzerinde. Yüksek tavandan sarkan kristal avizelerden gün ışığı kadar parlak ışıklar süzülmeye başlamıştı ve büyük yemek masasına doğru ilerledi. Üç sandalyesi olan masa, salona dönük bir şekilde konumlandırılmıştı ve odada elli sekiz masa daha vardı. Her masaya sekizer sandalye konulmuştu ve masa örtüsü de siyahtı.

Odaya üç renk hakimdi. Bordo, altın sarısı ve siyah. Üç Varis'in üç rengi.

Siyah örtülerin üzerinde bordo şamdanlar konulmuştu ve şamdanların üzerindeki mumlar sarı loş bir ışık yayıyordu. Zero bu odaya girdiğinde mumların ışığı, tavandan sarkan kristal avizelerin parlaklığını gölgede bırakacaktı.

Bordo perdeleri sonuna kadar araladı ve sarayın geniş penceresinden görülen Yergahva'nın huzurlu manzarasını bir süre seyre daldı. Belirli bir düzende ve sırayla dizilmiş, huzuru hissettiren evlere bakmıştı. Sokaklardaki temiz yollara, bahçelerdeki yeşil çimlere, parklara, dükkanlara bakmış ve yakında bu şehrin hayat bulacağının hayallerini kurmuştu.

Bu şehirde hayalindeki ailesini kurabilecekti Zer. Lakin önce cevaplanması gereken sorulara yanıt verecekti.

Şamdanlardaki mumlar aynı anda söndüğünde kendi masasında duran üç kristal kadehteki üç şaraba baktı ve zarif, acelesi olmayan adımlarla onlara doğru ilerledi. Siyah ojelerle süslediği parmaklarını kendi kristal kadehinde dolandırdı.

Artık Turna'yla tanışma zamanı gelmişti. Bu yüzden eline kadehini alıp geniş odada kapıya doğru yürümeye başladı. Yavaş ve kendinden emin adamlarla ilerlerken Yergahva'nın yeminini söyledi.

"Üç Varis'in üç kadehi ama tek bir yüreği olsun.

Üç Varis'in üç zihni olsun ama dudakları tek bir emir versin.

Üç Varis'in üç geçmişi olsun ama tek bir gelecek yazsın.

Üç Varis'in üç bedeni olsun ama Yergahva için tek bir ruh olsun.

Ölümsüz ruhun şerefine, kadehlerimiz Yergahva'nın kraliçesi Zer için kalksın."

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Onun doldurduğu şaraplar kan kokardı. Onun alevlendirdiği mumlar, cehennem ateşiyle yanardı. O yüzden ona dokunamazdık çünkü bilirdik ki, önce elimizi kana bular, sonra bizi acımadan yakardı.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları