🕊️ Başlama tarihinizi buraya bırakabilirsiniz. 🕊️

◭

Bölüm Şarkıları:

NEONI- Paranoia

NEONI- Demons

◭

Araf, iki aydınlık noktanın ortasına bırakılmış zifiri bir karanlıktır. Tam ortasına zincirlenir insanoğlu. Sağını, solunu bilemezsin çünkü bir önemi de yoktur. Sağın da aydınlıktır, solun da. Önünü göremezsin çünkü etrafını çepeçevre saran zifiri karanlık, seni senden bile esirger. Düşünceler birbirine karışır, kimlikler değişir.

İnsanların yüzlerini gizleyen maskeleri artık bir nevi ruhundan bir parça olmaya başlar. Seçim yapmaya mecbur bırakır seni. Sağın mı daha aydınlık, solun mu diye sorar durursun kendine.

Ve tek bir karar verirsin. Seçtiğin aydınlık ya seni yok eder ya da yoktan var olursun. Bu iki aydınlık noktanın arasındaki zifiri karanlık ise ipleri ince birer halattan oluşan dayanaksız bir köprüden ibarettir.

Kendi seçimini yapmıştı Zero. Zifiri karanlığını aydınlatan yolu adımlamış, ardında bıraktığı köprünün yıkılıp yıkılmadığını umursamamıştı.

Ve bunun bir bedeli de olacaktı.

"Peki siz benimle misiniz?" diye sordu Zero kollarını dar bir açıyla iki yana açarak. Yüzündeki kendini bilmiş gülümseme, karşısındaki adamlara da özgüven aşılıyordu.

"Riskli iş Zero." dedi yirmi sekiz yaşındaki genç girişimci Serdar. Üzerindeki siyah takım elbisesi daha sabah terziden çıkmış ve oldukça toy görünüşünü örtbas etmek yerine daha çok öne çıkartmıştı.

Zero, bu adamı daha görür görmez ele geçireceğini anlamıştı.

Turna ise üzerindeki deri ceketinden rahatsız olsa da ani bir hamle yapmaktan kaçındı ve kolonların arkasına iyice yasladığı bedenini hafif bir eğimle öne eğdi. Onları görmek istiyordu fakat Serdar ile yanındaki kırk sekiz yaşındaki Deniz'i görebilmişti. Zero, ona sırtını dönmüştü ve yüzünü göremiyordu.

"İşaretimle başlıyoruz." dedi Laura. Kulaklığından gelen emri duyan Turna, bedenini dik bir konuma getirdi ve parmakları arasında tuttuğu silahını daha sert kavramaya başladı.

Saha görevine sadece Turna'nın gönderilmiş olması ekipteki diğer üyeleri endişeye düşürse de herkes Turna'ya gönülden inanıyordu.

Turna Laura'ya onay vermek için kulaklığına bir kez dokundu ve parmak izi analizi yapan kulaklık, Akasya'nın bilgisayarına onay bildirimini gönderdi. Artık herkes hazırdı.

"Üç," Laura'nın kadınsı sesi her bir kulaklıkta duyulmaya başlandığı sırada Serdar ve Deniz'in adamlarına göz gezdirmeye başladı Turna. Doğru adamdan başlayarak emin adımlar atmak istiyordu.

"İki ve bir," dediği duyduğunda bedenini biraz öne eğdi ve silahını kaldırdı.

"Sıfır!" sesini duyar duymaz saklandığı kolonların arkasından çıktı ve gözüne kestirdiği üç adama, üçer kurşun sıkarak etkisiz hale getirdi. Bu ani baskına hazırlıksız yakalanan Serdar ve Deniz, korumaları eşliğinde kolonların arkasına saklandılar. Zero ise en başından beridir hazırlıklı olduğu bu baskına yüzünde sinsi bir tebessümle tepki verdi.

Turna'nın emriyle saklandıkları yerlerden çıkan Kriyoslar'ın kimisi silah kimisi de bıçakları kullanıyordu. Issız deponun dördüncü katını göz gözü görmeyecek bir sis bulutu sarana dek ne silahlar susmuştu ne de bıçaklar sisin içinde süzülmeye ara vermişti. Zemin, beton rengini çoktan kaybetmiş, canlı bir kırmızı renge boyanmıştı adeta. Tırtıklı bir görüntüye sahip kolonlara adamların kanı sıçrıyor, birkaç küçük nokta ile dağınık bir desen oluşturuyordu.

Bir yandan silah sesleri, diğer yandan deponun camlarının kırılma sesleri duyuluyordu ve birbirlerini yönlendiren Kriyosların sesi de bu ses kirliliğine karışıyordu.

Turna ise sisin içerisinde Zero'yu kaybetmemek için etrafı kolaçan ediyordu. Zero, geçen gece depoya gelip sakladığı sis bombalarından birini tahta kasaların ardından çıkardı ve fitilini açıp deponun orta yerine doğru fırlattı.

Turna'nın işi daha da zor bir hal almaya başlamıştı. Tek bir saniyesini nişan almak için ayırıyordu, hemen ardından da silahını ateşleyerek Serhat ve Deniz'in adamlarını etkisiz hale getirmeye başlamıştı fakat bir yandan Kriyoslar'a Zahir ile birlikte emirler veriyor ve Zero'ya odaklamaya çalıştığı gözlerini gereksiz adamlara çevirmek zorunda kalıyordu.

"Pencerelerin önüne dikkat kesilin!"

"Sis, sizi kör etmez. Gözlerinizi dört açmaktan korkmayın!" diye bağırıyordu Turna.

"Yorulmak yok Kriyos! Düşürdüğün o silahı almak için sadece bir saniyen var!" diyordu Zahir.

"Arkandaki gözüne ne oldu Kriyos? Az önce ölümle yüzleştin!"

Turna, kendi sesinden çok daha baskın olan Zahir'in sesini duyuyorken son hızla hemen yanındaki kolona doğru koşmak istedi fakat aniden karşısına çıkan Serdar'ın adamı yüzünden yeri boyladı. Refleks olarak takla atarak yere yatmıştı ve beton zemindeki tozların hepsi siyah pantolonuna yapışırken ağır postallarını karşısına dikilen adamın diz kapaklarına geçirdi.

Bu ani hamle adamı geriye doğru sendeletti fakat elindeki silahı düşürmemişti. Turna ayağa kalkmak ve Zero'nun izini kaybetmemek için etrafı gözetlemeye devam etmek isterken bu adam tüm dikkatini dağıtıyordu ve bu, zaten ateşlenmeyi bekleyen öfke fitiline güçlü bir baskı uygulamaya başlamıştı.

Serdar'ın adamı topallayarak iki adım attı ve kadının ayak ucuna geldi. Hiç düşünmeden silahını kadına doğrulttu. Turna, düşerken kaybettiği silahını almak için hamle yapmayı düşündü fakat vaktinin olmadığının farkındaydı. Adamın bacaklarına onu sersemletecek bir hamle yapmayı planlıyorken adamın boynunu tiz bir rüzgar sesi çıkartarak kesen bıçağı gördü Turna.

Bıçağın nereden ve nasıl bu kadar hızlı geldiğini çözemediği için gözleri hemen sağına çevrildi. Sisin içerisinde yüzünde Kriyosların taktığı kar maskelerinden olan ve Kriyoslar gibi siyah bir takım giyen adamı görmüştü.

Adam, kendisine doğru hızla koşarak geldi ve elini Turna'ya uzattı. Kar maskesinin izin verdiği kadarıyla gözlerinin kahverengi olduğunu anlayan Turna, adamın elini tutup ayağa kalktı. Adam ise kadının soğuk parmaklarını hissetmiş, kaşları ister istemez çatılmıştı.

"Sağ ol Kriyos." dedi Turna otoriter bir tonda. Onlara karşı bu soğuk tavrı takınması emredilmişti.

Adamın gözlerine baktığında hafifçe kırışan tenini gördü ve güldüğünü anladı. "Adım Kriyos değil." dedi fakat maske yüzünden sesi boğuk çıkmıştı ve Turna, adamı bir türlü çıkaramamıştı. Ne yani, karşısındaki bu adam ekipten değil miydi?

Bal rengi gözlere bakan adamın dikkati çoktan dağılmıştı fakat güçlü duyuları sayesinde arkasından kendisine doğru koşan adamı hissedebilmişti. Bu yüzden sert bir tutuşla Turna'nın belini kavrayıp kadını arkasına aldı ve kemerine sıkıştırdığı KLL-4 bıçağını çıkartıp adama doğru fırlattı.

Havada fazlasıyla hızlı süzülen bıçak, odağını hiç kaçırmadan adamın kalbine saplanmıştı.

Adam, bıçağı saptıracak rüzgarı bile hesaplayıp fırlatmıştı bıçağını.

Turna'nın dudakları şaşkınlıkla aralanırken kaşları da aksine birbirlerine yaklaşmıştı. Bir Kriyos bu kadar çevik hareket edemezdi ve algılarını bu kadar açacak kadar ciddi bir eğitim almıyorlardı. Bu adam sahiden kimdi?

"Kimsin sen?" diye sordu Turna kaşlarını çatarak. Fazlasıyla vakit kaybetmiş olsa da bu adam kendisinde görmezden gelemeyeceği kadar merak uyandırmıştı.

Adam ise Turna'nın gözlerine bir süre baktı ve kaşlarını hafifçe çattı. Bu gözler oldukça tanıdıktı fakat nereden tanıyordu?

Cevaplanmayı bekleyen sorular artmıştı fakat yeri ve zamanı şimdi değildi.

Turna'nın dağılan dikkati yüzünden unuttuğu silahı yerden aldı ve kadına uzattı.

"Benimle gel." dedi adam ve Turna da etrafa göz gezdirirken Zero'nun sisin içerisinde bir görünüp bir kaybolan gölgesini görmüştü. Adamın yöneldiği noktadaydı Turna ve onunla gitmeyi mantıklı buldu.

"Laura, bu adam kim?" diye sordu Turna, kim olduğunu bilmediği adamla beraber koşmaya başladığı sırada.

"Bizim ekipten. Operasyondan sonra tanışırsınız. Şimdi sırası değil." diye yanıtladı Laura otoriter bir tonda. Turna ise cevap vermedi ve adamla beraber koşmaya başladı. Kolonların arkasında ikişer saniyelik aralar veriyorlardı ve her kolon değiştirdiklerinde Serdar ve Deniz'in bitmek tükenmek bilmeyen adamlarını hedef alıyorlardı.

"Nereye gidiyoruz?" diye sordu Turna kolonun arkasına saklanırken.

"Bu sisin ortasındayken hiçbir adamı öldüremeyiz. Yukarı çıkacağız." dedi adam ve Turna'nın bileğini tutarak deponun en sağ köşesine geldi. Burada sis fazla yoğun değildi ve duvardaki oyukları net bir şekilde görebiliyordu. Ayrıca kırık tuğla parçaları da işlerini görürdü.

Parmaklarını birbirlerine kenetleyen adam, Turna'ya döndü ve "Elime bas, yukarıdaki demirlere tırman." dedi. Turna ise adamın eline basmak yerine duvardaki oyuklara ayaklarını geçirerek fazla yüksek olmayan demirlere tutundu. Yirmişer santim arayla boydan boya uzayan demirler normalden kalındı ve Turna bu demirlere ayaklarıyla basabiliyordu.

Adam ise Turna'nın kendi başına çıkmasına çarpık bir tebessümle karşılık vermiş, kadının çıktığı yoldan kendisi de demirlerin üzerine çıkmıştı. Bir elleriyle deponun tavanına tutundular ve Turna'nın elinde silah; adamın kemerindeki bıçakla ileriye doğru hedef aldılar.

Turna, gözüne kestirdiği her adama tereddüt etmeden ateş ederken adam da bir yandan kemerindeki bıçakları sise savuruyor, hemen ardından bir "Ah!" inlemesini duyuyor ve bir yandan da Turna'nın atışlarının isabetli olup olmadığını kontrol ediyordu.

Turna hiç ıskalamamıştı. Tıpkı kendisi gibi.

Betonun tavanına yasladığı elini indirdi Turna ve iki eliyle kalın demire tutunup aşağıya daha dikkatli bakmaya başladı.

Zero neredeydi?

Zero, deponun sol köşesinde tahta kasaların olduğu alandaydı ve Turna, adamın gölgesini net bir şekilde görebilmişti.

İzini bir daha kaybetmekten korkan Turna, öne doğru adım atacağı sırada ayağındaki postalların tabanına yapışan küçük taş taneleri demire sürtmüştü ve Turna'nın ayağı kayıp boşluğa düştü. Bedeni de boşlukta süzülecekken diğer demirde yürüyen adam, kendisine doğru eğilen Turna'nın elini çevik bir hareketle tuttu. Bu sırada kendi dengesini de kaybetmişti fakat bedenini tamamen demire yaslayarak kadının boşlukta süzülen bedenini sabitleyebilmişti.

"Sıkı tut!" diye bağırdı adam ve silah seslerine rağmen sesini duyabilmişti Turna. Oldukça gür bir sesti.

Turna korkmuyordu ve adamın reflekslerinin kuvvetli olmasına şükrediyordu. Zaten fazla yüksek değildi fakat yine de bir yerini inciterek Zero'nun kaçmasına müsaade etmek istemiyordu. Adam, bedenini tamamen demire yaslayarak güç aldı ve kadının bileğini daha sıkı tutarak yukarı çekmek için hamlede bulundu. Turna ise bu gücü doğru bir zamanda kullanamamıştı. Kendisini yukarı doğru çekse de kolu uyuştuğu için hareket etmesi zorlaşmıştı.

"Korkma." dedi adam kar maskesinin altından boğuk fakat az önceki gibi gür bir sesle.

"Korkmuyorum. Sadece kolum kopmasın yeter." dedi Turna. Sarıya çalan saçları da süzülüyordu ve birkaç tutam saçı yüzünü kapatmıştı.

"Kolunu kullanma. Seni yukarı çekeceğim, hemen yanıma tırmanacaksın ve demiri bacaklarınla saracaksın." dedi adam ve gözleriyle verdiği işaretle kadını yukarı doğru çekti. Turna da adamın dediğini uygulayarak bacaklarını demire doladı. Turna'ya yer açmak için biraz yana ve hafifçe üste kayan adam, nefeslerini kısıtlayan kar maskesini bir çırpıda çıkarttı ve başını kaldırıp kadının gözlerine baktı. Yaralanmadığından emin olmak isterken Turna da adama bakmakla meşguldü.

Keskin yüz hatlarını, dokunduğunda tenini çizecek kadar kalın olan sakallarını, kömür karası saçlarını, biçimli kaşlarını görebilmişti. Dolgun dudaklarına konan tebessüm sayesinde dudaklarının kenarlarında ikişer çizgi çıkmıştı ve gülüşünü tamamlamak adına gözleri de hafifçe kısılmıştı. Yanaklarından süzülen ter damlaları uyumla teninden kayıp giderken hızlanan nefesleri de kadının yüzüne çarpıyor, dokunduğu yeri ateşe veriyordu.

Turna, yutkundu.

Adam ise kendisine bakan kadının bal rengi gözlerine takılı kaldı. Nasıl bu kadar tanıdık olabilirdi bu gözler? Sonuçta göz rengi konusunda fazla bir seçeneğin olmayacağını biliyordu ve bu tanıdık hissinin de gelip geçici olduğunu düşünmüştü. Gözlerini kadının gözlerinden çekip yanaklarına, çenesine ve boynunda gezdirdi. Kendisinden biraz daha aşağıda olan kadının yüzüne gölge düşürüyordu fakat kadının ışıltısını gölgelemeye yetmiyordu. Teni, terden parlayan kadının nefesleri de adamın yüzünde izler bırakıyordu. Silinemeyecek bu izler, adamın tenini de aşıp kalbine iniyor ve uğradığı her yeri yakıp kavuruyordu adeta.

Adam, yutkundu.

"Teşekkür ederim, Kriyos Olmayan." dedi Turna ve ufak bir tebessüm edip kollarını çözdü. Yanındaki demire tutunarak adamdan uzaklaştı ve bu sefer daha dikkatli adımlar atarak Zero'nun olduğu bölgeye doğru yürümeye başladı.

Zero, çatışmanın olduğu bölgeden oldukça uzaklaşmıştı ve Turna'nın nerede olduğunu bilmese de kendisini takip ettiğini hissedebiliyordu. Bu yüzden, sağdaki kapıdan bedenini çıkarttı ve merdivenlere doğru yöneldi. Turna, Zero'nun tekrar görüş alanına girmesiyle yüzüne çarpık bir tebessüm kondurdu ve yeteri kadar yaklaştıktan sonra demirlerden sarkarak yere indi. Merdivenlere yöneldi ve adamı takip ederek aşağı kata indi.

Kriyosları ve daha adını öğrenemediği adamı dördüncü katta bırakmıştı. Onlar başlarının çaresine bakardı ve bu yüzden çok sorun etmedi. Merdivenleri ikişerli inerek üçüncü kata indi. Karşısına demir bir kapı çıkınca beline sıkıştırdığı silahın şarjörünü çevik bir hareketle değiştirdi, silahı ileriye doğrultarak kapıyı oldukça sessiz bir hamleyle açtı.

Zero'nun kendisini beklediğini sezmişti çünkü üst kattaki sis bombası, buraya da atılmıştı ve sisten dolayı görüş alanı iyice kısıtlanmıştı.

Soğuk bir rüzgar, kırık camın içerisinden sisli odaya sızmaya başladığında elinde tuttuğu silahı daha iyi kavradı Turna. Adım atmaktan vazgeçmiş ve kolonlarla çevrili odayı paylaştığı adamlardan bir iz arıyordu. Lakin, nefes alması bile onu ölüme götürebilirdi. Bu yüzden bedenini biraz öne eğip silahı karşıya doğrulttu ve etrafını kuşatan kolonlar kadar hareketsiz durmaya başladı.

Sisin havada süzüldüğü ve odanın her yerine yayıldığı saniyelerde görüşü iyice bulanıklaşırken onun nefes alışverişini duydu. Gözlerini kapatıp algılarını tamamen açtı.

Onu göremese de hissedebiliyordu.

Sessizlik, vücudunu kemiren bir zehir gibi gelmişti ona. Sustukça damarlarında akan kanı asileşiyor, küçük tüyleri ürperiyor, kaşları arasındaki derinlik biraz daha artıyordu. Eğer susmaya devam ederse ölüme doğru bir adım daha atacağının da farkındaydı. Yaşadığı kararsızlık kalp atışlarını da hızlandırmıştı fakat yavaşça bir nefes çekti ciğerlerine.

Silahı kavrayan parmaklarını bir açıp bir kapattı ve gergin ortama ayak uyduran bedenini biraz daha gevşetti.

"Benden kaçamazsın." dedi ifadesiz tuttuğu bir tonda. "Bu sis, senin gölgeni benden gizleyemez." diye ekledi ve yavaşça arkasını dönmeye başladı. Zero neredeydi, bilmiyordu. Zero kimdi, aslında bunu da bilmiyordu. O, kadın için sadece bir emirdi.

Şimdilik.

Arkadaki üst üste konulmuş ahşap kasaların devrilme sesi, birkaç dakikadır sessizliğin hüküm sürdüğü depoya adeta bomba gibi düşmüştü. Güçlü refleksi onu kasaların olduğu yöne çevirirken elindeki silahı daha iyi kavradı.

"Yerinde kal! Ben geliyorum. Bu iş çığrından çıktı!" Zahir'in sesi kulaklarına dolduğunda gözlerini devirmeden edemedi. Zahir'in bir gölge gibi etrafında olması, kadını artık yormuştu.

Ona bir cevap vermek ya da onu beklemek yerine kasaların olduğu yöne doğru koşmaya başladı. Eğer bu bir oyunsa, oynamak için hazırdı.

Gri sis, görüş alanını kapatıyordu fakat onun gölgesini görebilmişti. "Dur!" diye bağırdı gür bir ses tonuyla. Üzerindeki deri ceketi, silahı adama doğrultmasıyla yukarıya doğru kıvrılmıştı ve bir gıcırtı sesi, adamın hızlı nefes alışveriş seslerine karışmışken adama doğru korkusuzca bir adım attı.

"Ellerini kaldır!" Silahının emniyetini açtı ve "Bir daha uyarmayacağım!" dedi oldukça sakin bir tonda fakat kendisini umursamayan adam, deponun kırık kapısına doğru tekrar koşmaya başladı.

Adamın kaçmasına müsaade edemezdi. Bu yüzden en az onun kadar hızlı koşmaya başladı. Zero, kadını yavaşlatmak için yan tarafındaki silindir demirleri sağ eliyle arkasına doğru iktirdi. Turna ise buna hazırlıklıydı ve kendisine doğru yuvarlanarak gelen demir parçalarının üzerinden tek tek atladı. Bu engel, hızının yavaşlamasına bile sebep olmamıştı.

Zero, demir merdivenlere geldiğinde merdivenden aşağı inmek yerine demiri sıkıca kavrayarak ayaklarını yerden kesti ve karşıdaki merdivene atladı. Kadın ise adamın kıvraklığına ve denge kontrolünü bu kadar iyi sağlamasına şaşırmıştı fakat bu durum hızını kesmedi.

Zero gibi iki merdivenin ortasındaki demire tutundu ve bütün gücünü koluna vererek sağındaki merdivene zıpladı. Sis çoktan kaybolmuş ve yüzünü göremese de adamın vücudunu çok net görmeye başlamıştı.

Alçısı dökülen duvarlara temas ettiği için gömleğindeki beyaz alçı lekelerini, sarı saçlarına bulaşan sisin kalıntılarını ve atar damarının üzerindeki dövmeyi görebilmişti. Siyah, gri ve beyazın birleştiği ve ekose bir deseni oluşturduğu gömleğinin gizlediği omuzlarının genişliğini, bacaklarını saran siyah kot pantolonunun gizleyemediği sıkı bacaklarını, merdivenleri inerken görebilmişti.

"Neredesiniz?!" Zahir'in sesini duyan kadın, nefes nefese kaldığı için adama bir cevap vermedi. Zaten odaklandığı tek kişi, kendisinden iki merdiven önde olan adam olmalıydı. Ona bu kadar yaklaşmışken elinden kaçırmak istemiyor, en azından bir kez olsun yüzünü görüp onu tanımak istiyordu.

Zahir'in "Kriyoslar, rapor verin!" diye bağırdığı sırada deponun dördüncü katından sonunda zemin kata inen adam, bilindik yolu koşmaya devam ediyordu ve Turna'yı da arkasından sürüklüyordu. O durmayacaktı. Bunu biliyordu.

Durmasını da istemiyordu. Kaybedecek zamanı kalmamıştı ve bugün oyun başlayacaktı. Başlamak zorundaydı.

Çıkış kapısının önüne geldiğinde kapıya sert bir tekme atıp kilidinin kırılmasını sağladı ve kadına bakma gereği duymadan kendisini dışarıya attı. Ocak ayının en soğuk günlerini yaşıyorlardı ve tenleri uyuşturan bir ayaz, adamın yüzüne anında çarpmıştı.

Kadın da kapıyı sertçe açtığında dakikalardır orada bekleyen Zero'nun adamı ile burun buruna gelmişti. Adam kolunu kaldırıp Turna'nın boynuna saracakken kadının güçlü refleksi buna engel oldu ve bedenini öne eğip dirseğini adamın karnına geçirdi. Kadının çevikliği adamı afallatmıştı fakat bu durmasına engel değildi.

Turna'nın ince belini kavrayıp geriye doğru savurdu. Dengesini ters takla atarak sağlayan Turna, adamdan iki metre kadar uzaklaşmıştı. Kendisine doğru geliyorken üzerindeki deri ceketi çıkartıp adamın suratına doğru fırlattı ve yanındaki yangın merdiveninin sekizinci basamağına zıpladı. Dış yüzeyine tutunduktan sonra havada sallanan ayaklarına güç verip adamın suratına bir tekme attı.

Bu ani darbe sayesinde başını yangın merdivenine çarpan adam sersemlemişti ve denge kontrolünü sağlayamadığı için yerinde sendeledi. Turna ise tekrar yere indi, ellerine bulaşmış tozu siliyorken sağ ayağına güç vererek havada yan bir takla attı ve adamın kulağını hedef alarak bir tekme attı. Denge merkezine oldukça zarar veren bu hamle, adamı daha fazla ayakta tutamamıştı ve adam, saniyeler içinde yere yığıldı.

Zero'yu kaçırdığını düşünen Turna, etrafına göz gezdirdi. Saçlarına ve yüzüne vuran ayaz onu üşütürken yüzüne savrulan saçları geriye doğru atıp çıkmaz sokağın her bir köşesine göz gezdirmeye başladı.

Boyası yer yer soyulmuş, yangın merdivenlerinin demirleri küflenmiş, kırık camları olan depoyu tekrar inceledi. Görebildiği tek şey, dışarıya sızan gri sis olmuştu.

"Beni mi arıyordun?"

Arkasından gelen yabancı sese döndüğünde yüzüne ani bir yumruk yedi. Bunu beklemeyen Turna, geriye doğru savrulurken bu yabancı adamın ne zaman ve nereden çıktığını bilmiyordu. Konuşan kişi, yüzüne yumruk atan adam değil; Zero'ydu.

Üzerindeki afallamayı atlatmasına izin vermeyen yabancı adam, bu sefer dirseğini kadının kaşına geçirdi. Burnundan ve kaşından ince bir çizgide akıp giden kanın sıcaklığını teninde hisseden Turna, öfkeli bir nefes alıp adamın uzun saçlarını kemikli parmakları ile kavradı. Saçlarından asılarak adamın başını aşağı eğerken aynı zamanda diz kapağını yukarı kaldırdı ve sert bir yumruğu andıran darbeyi, adamın burnuna indirdi.

Acıyla inleyen adamın iniltilerine aldırmadan kasıklarına bir tekme atıp geriye doğru savurdu. Oldukça yapılı olan adam, sadece iki adım geriye doğru gitmişti. Turna'nın kendisine kalkan yumruğunu havada yakalayıp kadının kolunu geriye doğru büktü ve etrafında dönen kadının bacaklarına indirdiği tekme sayesinde onu yere düşürdü.

Yüzünü çöplerin siyah, yapışkanımsı zeminine çarpan kadın, istemsizce acıyla inledi. Omzunu da sertçe zemine vurmuş, ayak uçlarına kadar her bir sinir hücresinin sızladığını hissetmişti. Siyah postallarını kadının sırtına bastıran adam, merdivenlerin kenarındaki demir balkonda kendilerini izleyen Zero'ya başını kaldırarak baktı.

"Atladığın bir detay var." dedi yine. Kadına oldukça yabancı gelen bu ton, içinde alay barındırıyordu. Yüzleri yalayıp geçen ayaz, Zero'nun saçları arasına sızıyor ve alnına dökülen tutamları kaldırıyordu.

Çevik bir hareketle çok yüksek olmayan balkondan zemine atlayan Zero, kadına doğru yavaş adımlarla gelmeye başladı. Kadın ise sırtına ayağını bastıran ve kalkmasına engel olan adamın esaretinden kurtulamıyor ve bu aciz duruma düştüğü için kendisine öfkeleniyordu.

"Ben senden değil, sen benden kaçamazsın."

Kadın, Zero'nun yüzünü dikkatle incelemeye başladı. Bu yüzü aklına kazımak, planı kurarken sürekli hatırlamak ve içindeki nefreti daha da körüklemek istiyordu.

Keskin yüz hatları vardı. Kaşları normalden biraz ince, kirpikleri uzundu. Sol kaşının kenarında üç dikiş izini, saç ile alnının buluştuğu noktadaki kabarık yanık izini, soğuktan kızarmış olan oldukça belirgin elmacık kemiklerini iki saniyelik dilimde inceledi.

Mavi gözlerini kadına diken Zero, sonunda gözlerini kadının sırtına basan adamına çevirdi. Yüzüne yayılan egoist gülümseme, karşısındaki adamın kanını dondurmuştu çünkü bu gülümseme ölümün habercisiydi.

"Bir kadına nazik davranmamanın bedeli, ölümdür."

Kısa sakallarında parmaklarını gezdiren Zero, alnına düşen saçlarının alnını kaşındırmasına aldırmadan adamına doğru bir adım attı ve iri elleriyle adamın boynunu kavradığı gibi yana doğru çevirerek boynunu kırdı.

Üzerinden kalkan yükü fırsat bilip ayağa kalkacak olan kadını sezdiğinde ise gömleğinin kol kısmına sakladığı silahını çıkardı ve hiç düşünmeden kadının sağ bileğini hedef aldı. Bu elbette normal bir silah değildi. Efnan'ın tasarımı ile oluşturulan bu silah, dokunduğunda insan tenini yakan bir kalkanı ateşliyordu.

Kadının bileğine dokunmadan etrafına örülmüş kırmızı, ağ görünümünde olan kelepçe, zemine sabitlenmişti. Beş ayağı olan bu kelepçe, kadının parmakları arasına uygun açıyla girmiş ve kurtulma şansını sıfıra indirmişti. Kelepçeye aldırmadan elini kaldırdığında ise teni saniyeler içinde yanmış ve acı bir inilti dudaklarının arasından dökülmüştü.

Yere kelepçelendiğine inanamıyordu.

"Kimsin sen?" diye mırıldandı dişlerini birbirine bastırmışken. Zero gülümsedi. Mavi gözlerini örten kirpiklerini birbirine yaklaştırdı ve kadının yanına diz kapaklarını kırarak çöktü.

"Tanışacağız, Turna." dedi. Yüzüne yayılan tebessüm, egoist bir ifadeye bürünmüş yüzüne göre fazla samimiydi. "Artık tanışmamız lazım." dedi ve kadının zemine saçılan saçlarına dokunmak için hareketlendi fakat Turna buna izin vermeden adamın bileğini tutmak istedi. Zero, şûh bir kahkaha atıp kadının dokunmasına izin vermediği elini geri çekti.

"Asi bir kadınsın." dedi ve başını iki yana salladı. "Hep öyle oldun."

Turna, Zero'nun kendisi hakkında bu kadar emin konuşmasına şaşırmıştı. O, bu adamı ilk kez görüyorken o nasıl kendisinin huylarını bilebilirdi ki?

"Oyun mu oynuyoruz aptal herif!" diye bağırdı Turna, öfkeyle. Zira sağ bileğinin yere kelepçelenmiş olması ve az önce tenini yakmış olması sinirlerini bozmuştu ve adamın vurdumduymaz tavırları da öfkesini körüklüyordu.

"Bir oyundan daha fazlasını yapacağız." dedi ve dudaklarını sağa doğru kıvırdı. "Birlikte."

"Evcilik oynayacak yaşı geçeli yaklaşık on beş sene oluyor." dedi Turna alayla. Zero daha çok gülümsedi.

Bu sırada deponun kapısını tekmeleyerek açan adam, Ciego'dan aldığı emri yerine getirmek için ikiliye doğru koşmaya başlamıştı. Kavga sırasında kapıdan fazlasıyla uzaklaşmışlardı fakat Turna, kendilerine doğru koşan adamın biraz önceki "Kriyos Olmayan" adam olduğunu anlamıştı.

Zero, adamın kendisine doğru geldiğini görünce bıkkın bir nefes aldı ve "Her zaman bir virüs olmalı, değil mi?" diyerek başını iki yana salladı. Ayağa kalktı, yerde yatan ve kendisini merakla izleyen kadının bal rengi gözlerine bakıp tekrar gülümsedi.

"Her şeyin bir zamanı var Turna ve bizim için artık tanışma vakti." dedi. Sağa dönüp az önceki demir balkonunun zeminine zıplayarak tutundu ve bedenini yukarıya doğru çekip balkona tekrar çıktı. "Zaman Sıfır'ı gösterdiğinde geleceğim." dedi ve caddeye de çöken sisin arasından kayıplara karıştı.

Turna'nın tanımadığı fakat ekipten olduğunu öğrendiği ve kendisine yardım etmek için yanına koşan adamın Zero'nun peşinden gideceğini gören Turna, "Yakalayamazsın onu artık." dedi yenilgiyle. Zemine başını koyup gözlerini bulutsuz gökyüzüne çevirdi. "O artık bizim için sıfır." diye fısıldadı.

Kadının sesini duyan adam ise ilk önce zeminde yatan iki adama, sonra da yere kelepçelenmiş kadına baktı. Turna'nın sözünü dinleyip adamın peşinden gitmekten vazgeçti ve kadının yanına diz çöktü.

Kaşlarını çattı ve kelepçeye göz gezdirmeye başladı.

"Affedersin ama gerçekten sen kimsin?" diye sordu Turna. Zero'nun hem bedeninde hem de zihninde bıraktığı etkiden kurtulmuş, sadece karşısındaki adama bakıyordu.

Adam ise gülümsedi ve kemerine sıkıştırdığı küçük alet çantasını çıkardı. Rulo şekline getirilmiş çantayı zemine açıp kendisi için gerekli olan aleti aldı.

Gözlerini kelepçenin üzerinden çekip kadına çevirdiğinde ise bal rengi gözlerin meraklı bir edayla kendisine baktığını gördü. Üç hafta önce harabe evin önünde tam da bu şekilde zeminde yatan kadın gözlerinin önüne geldiğinde kaşlarını çatmıştı. Yoksa bu kadın, o geceki yangın çemberinden çıkardığı kadın mıydı?

Biraz önce elini uzattığında kadının soğuk parmaklarına dokunma şansı elde etmişti ve hem bal rengi gözlerin hem de bu soğuk narin parmakların tanıdık hissi adamın zihnindeki eksik parçaları bir anda oturtuvermişti.

Turna Kuşu broşunu düşüren kadın, Turna'ydı.

Fakat kadının herhangi bir yabancıya baktığı gibi duygusuz baktığını görmüş, kadına biraz müddet vermek için birkaç saniye bal rengi gözleri izlemiş fakat kadının ifadesi değişmeyince de gözlerini alet çantasına indirmişti.

Çünkü kadın, adamı hatırlamıyordu.

"Sabahın köründe operasyona gelindiği için tanışamadık." dedi ses tonunu kontrol altında tutmaya çalışarak. Siyahın en koyu tonunda olan saçları başını yana doğru eğdiği için o tarafa doğru yatarken elinin tersiyle alnını kapatan saçları geriye çekti.

"BRN-8 kelepçesi." diye mırıldandı adam. Kadının kendisini hatırlamamış olması içten içe onu kızdırırken düz bir tonda devam etti sözlerine. "Asit kaplamadır ve tene değdiği anda yakar." Bedenini öne doğru eğip kadının bileğine baktı. "Ki sen bunu çoktan deneyimlemişsin." diye mırıldandı yüzünü hafifçe buruşturduğunda.

"Bileğini kıpırdatma. Olabildiğince zemine sabitle." dedikten sonra elindeki ucu sivri olan ve üstlere doğru düzleşen aleti, asfalt zemin ile kelepçenin arasına sıkıştırdı ve diğer eline aldığı kalın cımbız ile kelepçeyi yukarı doğru çekerken sağ elindeki aleti de yukarı doğru kıvırdı. Kelepçe zeminden ayrılır ayrılmaz cımbız ile yukarı çekti ve sol taraftaki ölen adamın üzerine doğru fırlattı.

"Paralel evrende çilingir miydin?" diye sordu Turna ve dudaklarını iki yana kıvırdı. Her ne kadar ona yabancıya bakarmış gibi bakıyor olsa da adam da gülümsedi.

"Astronot olmayı tercih ederim." dedi muzip bir tonda ve ayağa kalktı. Turna ayağa kalkmak için dirseklerinden destek alıyorken elini kadına uzattı. Senaryo kendisini tekrar etmişti. Yüzündeki gülümsemeyi genişleten Turna, elini adama uzattı ve elinden tutup ayağa kalktı. Adam ise kadının buz gibi ellerini tekrar hissedince tenindeki karıncalanmaya engel olamamıştı.

Hâlâ bal rengi gözlerde kendisine ait bir iz arıyordu ve uzun kirpiklerini birkaç kez açıp kapatarak üstünü düzelten kadına baktı. Kadın ise her zamanki gibi sıcakkanlı bir tebessümle, yeni bir tanışıklığın verdiği donuklukla bakmaya devam etti adama.

Omuzlarını tamamen açık bırakan siyah askılı bluz, kış aylarına meydan okur gibi kadının üzerindeydi ve kumaşın açıkta bıraktığı köprücük kemikleri, kadının teninde hâlâ kurumamış olan ter damlacıklarına ev sahipliği yapıyordu. Bu parlak görüntüye bir saniyeliğine şahit olan adam ise acil bir yutkunma ihtiyacı hissedip geriye doğru bir adım attı.

"İkiniz de hemen Meydan'a geliyorsunuz. Sokak girişindeki minibüse binin çabuk!" Laura'nın sesi ikilinin kulaklarına dolduğunda ise ikisi de aynı anda gözlerini devirdiler.

"Emriniz olur, Madam." dedi Turna alayla.

Siyah minibüse bakan Turna, her zamanki gibi bu teklifi reddetmişti ve bileğindeki yanığa, kaşındaki ve burnundaki sızılara aldırmadan arkasındaki duvardan tırmanmaya başladı. Adam, kadının bu kadar çevik bir hareketle çıkıntısı az olan duvarı tırmandığını görünce kaşlarını şaşkınlıkla çattı fakat bundan garip bir keyif de aldı.

Adama dönen Turna "Adın neydi?" diye sordu. Soğuk bir ayaz tekrar saçları arasına sızmış, uzun tutamları yüzüne doğru savurmuştu. İki eliyle saçlarını kulağının arkasına atan Turna, aynı zamanda geriye doğru adım atıyordu.

Ellerini deri ceketinin ceplerine sokan adam, "Ben, Yekta." dedi gülümseyerek. Dudaklarına konmuş bu tebessüm, seneler sonra içinde ilk kez bir samimiyet barındırıyordu.

"O zaman Meydan'da görüşürüz Yekta." dedi Turna ve adamın cevap vermesini beklemeden karşısındaki evin yangın merdivenine doğru atladı. Bedenini sola itip merdivenlere, oradan da demir balkona ulaştı ve saniyeler içinde gözden kayboldu.

Tıpkı üç hafta önceki gece gibi, sisin içerisinde yok oldu.

Adamın yüzündeki gülümseme yerini koruyorken "Görüşürüz, Turna." diye mırıldandı ve kendisini bekleyen minibüse doğru yürümeye başladı.

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Gördüğün değil, hissedebildiğin gerçektir.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları