◭

Bölüm Şarkıları:

Requiem For A Dream

Cem Adrian, Mark Eliyahu- Kül

The Irrepressibles - In This Shirt

◭

Belli bir düzende işler hayat. Doğar, yaşar ve ölürsün. Basit bir üç bilinmeyenli denklemi andırır ama aslında tek bir bilinmeyenin üç farklı derece almasıdır hayat. Doğarken hayat doluyuzdur ve denklemin en değerli elemanı oluruz. Yaşarız ve güçsüzleşiriz. Hayat yorar bizi. Çocukken ruhumuza kazandırdığımız her şeyi yavaş yavaş kaybettiğimizi hissederiz. Kendimize biçilen değerin azaldığını ve hayat denklemimizi daha az etkilediğimizi düşünürüz. Ki doğrudur da.

"Senin yaşın geçti." cümlesi, tam da bu zamanlar için kurulmuştur. Yaşımız geçmiştir, hayat bize darbelerini indirmiştir ve artık etkisiz bir eleman olduğumuz için hayatımızı değiştiremeyeceğimizi düşünürüz. Ne kadar çabalarsan çabala, denkleme ciddi bir faydan olmayacaktır.

Ölürüz. Artık denkleme hiçbir katkısı olmayan o sabit sayılardan biriyizdir. Artık derecemiz sıfırdır ve karanlığın ortasındaki silik bir ışık huzmesi gibi belli belirsisizdir. İhmal ediliriz. Tek hamlede kayboluruz.

Hayat budur işte. Doğarız, yaşarız ve ölürüz.

Peki Turna'nın hayat denklemi hangi bilinmeyenle kurulmuştu ve şu an hangi evredeydi?

Gözlerini açtığında görebildiği hiçbir şey yoktu. Kapkaranlık bir ortam karşılamıştı onu ve yön kabiliyeti hiç yoktu. Elini kaldırsa sanki hiçlik onu yutacak gibi hissediyordu. Aldığı nefesin nereden geldiğini, verdiği nefesin nereye gittiğini bilemiyordu. Konuşmak istedi. Sonra ne diyeceğini kestiremedi. Etrafına baktı ama nereye baktığını göremedi. Bacaklarına ellerini koydu çünkü en azından kendisini hissetmeye ihtiyacı vardı.

Üzerinde bir tulum olduğunu hissetti. Oysa sabah siyah kıyafetler giydiğine emindi. Saçlarına dokundu ve rengini kontrol etmek için saçlarına baktı ama saçlarını göremedi. Sadece hissediyordu fakat bu ona yeterli gelmeliydi çünkü görebildiklerimiz değil, hissedebildiklerimiz gerçekti.

"Kimse var mı?" diye bağırdı. Ses tonunda herhangi bir endişe yoktu. Aslında içinde arsız bir korku yeşermeye başlamıştı ve ses tonuna bu korkunun yansıyacağını düşünmüştü. Öyle olmadı.

Bir ses duymak istedi ama kendi sesi bile yankı yapmamıştı. Hiçlik, kendi sesini yutmuştu. Peki Turna'yı da yutacak mıydı?

Yergahva'ya gelmekti amacı ama burası bir şehre hiç benzemiyordu. Burası yoktu. Ayak bastığı zemin yoktu ama bir o kadar da vardı çünkü hissedebiliyordu. Önünde upuzun bir duvar varmış gibi hissediyordu ama alabildiğine açıktı önü. Uçsuz bucaksız bir yoldaydı. Sesler duymayı deniyordu ama hiçbir şey yoktu. Bir o kadar da vardı çünkü kendi sesini duyuyordu. Gözleri etrafta dolanıyordu ama hiçbir şey yoktu. Bir o kadar da vardı çünkü sağ tarafından esen rüzgarın soğuk hissini teninde hissedebiliyordu.

Hissediyordu. Elinde olan tek gücü, hissetmekti.

"Kimse var mı?" diye var gücüyle bağırdı. "Zero!"

Etrafında döndü. Üzerindeki beyaz tulumu cepsizdi. Bu nedenle uçuşan saçları kıyafetinde bir yere takılmadan geri sırtına dönmüştü. "Nereye gideceğim Zero?!" diye bağırdı.

Kaybolma hissi. Artık en baskın hissettiği şey buydu. Nerede olduğunu bilmemek ve elinde nereye gideceğini söyleyecek bir pusulan olmaması... Yalnızlık ve çaresizlik...

Turna kaybolmuştu. Turna, Araf'a gelmişti ve kaybolmuştu.

Araf'ın Yergahva'nın kapısı olduğunu anlamak için ise çok erkendi.

"Ne yapacağım?" diye mırıldandı. "Burası neresi ki, yolumu bulacağım?"

Öne doğru bir adım attı. Belki bir uçurumun kenarındaydı. Belki bir çukura düşecekti ya da bir okyanusun en derinine dalacaktı. Etrafını hiçlik sarmışken nereden bilebilirdi doğru cevabı?

Adım attı. Ayağında ayakkabısı yoktu. Bu nedenle bastığı zeminin soğukluğunu çok net hissediyordu. Sırtını kontrol etti ama hiçbir silahının olmadığını fark etti. Oysa Akasya her silahı eklememiş miydi koda? Oysa giyeceği kıyafet bile belliydi. Neden hiçbir şey planlandığı gibi gitmiyordu?

Onlarca sorunun tek bir cevabı vardı. Burası Araf'tı. Burada plan olmazdı.

Bastığı zeminin onu yutacağından korka korka adımladı. Duvara çarpmamak için elini öne doğru uzatmıştı ama bir şey göremediği için dengesini sürekli kaybediyordu. Nefes alışverişlerini duyuyordu. Tenini karıncalandıran sessiz bir rüzgarı hissediyordu ama nereden estiğini bilemiyordu.

"Sakin ol Turna." dedi kendisine. "Karanlıktasın." Sesi titremişti. Karanlık onu korkutuyordu. "Ama hayattasın." Sessizlik onu boğacaktı. "Kimsenin sesini duymuyorsun," Sessizlik onu yutacaktı. "Ama sesin çıkıyor."

Etrafında tekrar döndü. "Ne gelecekse gelsin artık!" diye bağırdı. Boğazlarının yandığını hissetti ama cümlesi biter bitmez tekrar sessizliğe gömülmüştü ortam. "Korkmuyorum karanlıktan!" diye bağırdı. Belki inkar ederse sahiden korkmazdı. "Sessizlik ürkütmüyor beni!"

Ellerini yumruk yapmıştı ama derin derin nefes alarak öfkesini dizginlemeye çalıştı.

"Bu Allah'ın cezası yerinde hiç kimse yok mu!" diye tekrar bağırdı ama onu kimse duymadı. "Neredeyim ben? Birileri konuşsun!"

Yaklaşıyordu. Anahtarı eline almasına çok az kalmıştı.

Zemine daha sert adımlarla basmaya başladı. İki adım attıktan sonra arkasını dönüyordu ve böylece bir nebze de olsa güvende hissediyordu.

"Turna." Ve ilk fısıltı duyuldu. Turna, adım atmak üzereyken duyduğu bu ses nedeniyle kalakaldı.

Yergahva'nın kapısını açacak olan ilk anahtarı eline almıştı ama farkında değildi.

"Baba?" diye sordu kaşlarını çatarak. "Baba sen misin?!" diye tekrar bağırdığında bir anda karanlık son bulmuştu ve bembeyaz bir odanın içinde bulmuştu kendisini. Gözleri ani ışıktan dolayı kamaşmıştı ve kolunu gözlerine siper etti hemen.

"Turna, bugün neredeydin?" Sesin arkasından geldiğini fark edince hemen arkasını döndü Turna. Gördükleri karşısında ne diyeceğini bilemiyordu ve dehşete kapılıp geriye doğru üç adım attı.

Çünkü karşısında beş yaşındaki kendisi ve babası vardı. Küçük Turna, beyaz odanın köşesine sinmişti. Üzerinde çiçekli elbisesi vardı ve saçlarını iki yandan örmüştü. Bacaklarını karnına çekmiş, korku dolu gözlerle babasına, Ekrem Dağhan'a bakıyordu.

İçinde bulundukları odada hiçbir obje yoktu. Duvarları beyazlarla boyanmış bir oda büyüklüğündeki kapalı bir kutunun içindeydiler ve başka hiçbir şey yoktu. Sesleri odanın içinde boğuk bir yankı yapıyordu ama Turna sanki kulaklarının dolduğunu hissetmişti. Oda sıcaktı. Araf'ın az önceki ürpertici soğuğunu şimdi hissetmiyordu Turna.

"Bahçedeydim baba." dedi Küçük Turna. Sesindeki korku kilometrelerce öteden hissedilebilirdi. "Yemin ederim bahçedeydim."

Turna, şaşkınlıkla açılan ağzını eliyle kapattı. Karşısında geçmişi duruyordu ve bunu bir anda kabul etmesi imkansızdı.

Bugünü çok iyi hatırlıyordu. Bugün, ne kadar kırıldığını çok iyi hatırlıyordu.

"Yalandan ne kadar nefret ettiğimi bilirsin Turna." Ekrem Dağhan, lacivert kumaş pantolonunun paçalarını hafifçe çekiştirip diz çöktü ve küçük kızın boyuna geldi. "Bana, sadece, gerçekleri, anlat, Turna." Her kelimeye birer birer vurgu yapmıştı.

"Baba n'olur kızma bana." diye mırıldandı Küçük Turna. "Devrim babamın yanına gittim. Bana şeker sözü vardı. Şeker aldı baba. Pembe bir şeker yedim bugün. Çok güzeldi baba. Kızma bana, olur mu? Şeker yediğim için kız ama Devrim babamın yanına gittiğim için kızma."

Turna'nın dudakları arasından bir hıçkırık peyda oldu. Kalbinin ağır bir taşla ezildiğini hissediyordu. Dizleri titriyordu ve daha fazla ayakta duramadı. Dizleri üzerine çöküp karşısındaki ikiliye bakmaya devam etti. Neden geçmişinden bir anının karşısında canlandırıldığını anlayamıyordu. Konuşmak istiyordu ama başaramıyordu. Sanki her şeyin zamanı varmış gibiydi. Sanki her şey, planlanmış gibiydi.

"Devrim'in yanına gittin, öyle mi?" Küçük Turna, babasının gözlerine büyük bir umutla bakıp buruk bir tebessüm etti.

"Şeker yedim baba. Çok güzel bir şeker yedim."

"Tek kuralın vardı ve onu çiğnedin." diye yineledi babası.

"Şeker yedim." Turna, gözlerini sıkıca yumdu. Bu sahneyi izlemeye dayanamıyordu. Yirmi dört yaşına gelmiş, koca kadın olmuştu. Büyümüştü, yaşlar almıştı. Tecrübeler edinmişti ve birçok güzel anısı olmuştu. Ama bu sahne, onun canını hâlâ o günkü gibi yakıyordu.

"Sorumsuz bir kızsın." Babasının küçümseyici bakışını gördü Küçük Turna. Kalp kırıklığıyla en ağır şekilde tanıştığı an, bu andı.

"Sadece şeker yedim." Babasına doğru bir adım attı ama Ekrem Dağhan, hemen ayağa kalktı ve kızına yukarıdan bir bakış attı.

"Zayıf bir kızsın."

"Sadece şeker yiyen bir kızım." Babasına bakışını gördü Turna. Küçük Turna'nın babasına sarılması için ne kadar istekli baktığını görebiliyordu. Babasının da bu bakışı gördüğünden emindi ve seneler boyunca Turna, ona bu şekilde bakmışken o neden kızına hiç sarılmamıştı?

Bu sorunun cevabını ne Küçük Turna ne de Turna biliyordu.

"Fulya, kuralların dışına hiç çıkmaz." dedi babası. Oysa şu an konuşmamalıydı. Sarılmalıydı kızına.

"Fulya, güçlü bir kız. Ben Fulya değilim baba. Görmüyor musun? Turna'yım ben." diye mırıldandı Küçük Turna.

"Devrim'i benden daha mı çok seviyorsun?" diye sordu Ekrem. Küçük Turna, bal rengi gözlerini irice açtı ve şaşkınlıkla baktı babasına. Küçük bacaklarına güç verdi ve sığındığı köşeden hızla kalkıp babasının bacağına sarıldı.

"Seni kimseden daha çok sevemem baba! Sen benim babamsın! En çok seni seviyorum." Küçük Turna'nın gözyaşı döktüğünü gördü Turna. Sessiz sedasız akan gözyaşları artık hızlanmıştı ve elleri titriyordu. Tutamadığı hıçkırık, dudakları arasından çıktığında ise kimsenin onu duymadığını fark etmişti.

Küçük Turna ve Ekrem Dağhan, onları izleyen Turna'dan habersizdi çünkü Turna'nın karşısındaki ikili, bir simülasyondu. Ensesine yerleştirilmiş olan çip, kadının beynindeki hafıza kısmını ele geçirmişti ve hatırladığında vücudunun fazla tepkiler verdiği her anıyı gün yüzüne çıkartmaya başlamıştı. İlk sahne de burasıydı. Beş yaşındayken kalp kırıklığını hissettiği ilk andaydı. İlk korkusunun yeşerdiği anıydı burası.

"O zaman Devrim'e baba demeyi bırakacaksın. Onu ziyaret etmeyi de bırakacaksın. Görmeyeceksin o adamı! Sadece benim kurallarım olacak ve o kurallardan çıkmayacaksın. Duydun mu beni?!" Ses tonundaki sevgisizliği hissetti Turna. Seneler boyunca babasının ses tonuna hayran kalmış birisiydi ama babası, bir kez olsun ona şefkat dolu bir ses tonu kullanmamıştı.

Turna, ayağa kalkmak istiyordu ama yapamıyordu. Ellerine ve bacaklarına görünmez prangalar vurulmuş gibiydi. Bağırmak istiyordu ama yapamıyordu. Dudaklarına bağlanmış kalın bir şal vardı ve bir türlü söküp atamıyordu. İsyanlarının nidaları içinde birer birer koparken görünmez olmaktan daha fazlasını yapamıyordu. Sadece gözyaşı dökmesine izin vardı ve bu özgürlüğünü sonuna kadar kullanıyordu.

"Devrim de baba!" diye diretti Turna. "O beni seviyor baba. O iyi biri. Sakallarının uzun olduğuna bakma. Seninle aynı yaşta! Senden çok kırışık yüzü var ama o senin yaşında baba! Onun da şeker yiyecek kimsesi yok."

"Beni duymuyor musun Turna?" diye öfkeyle bağırdı babası. "Devrim ile görüşmeyeceksin!" Kızının kollarından tuttu ve ileriye doğru savurdu. Küçük Turna, sertçe zemine düşmüştü ve kolu acımıştı. Yüzünü acıyla buruşturmuştu ve babası görmüştü. Hiçbir şey yapmamıştı.

"Görüşecek!" diye bağırdı Turna. Sesinin dakikalar sonra çıkmış olmasına sevinmedi bile. "Duyuyor musun beni Ekrem Dağhan!" diye bağırdı. Ayağa kalkmayı denemişti ve ilk seferde başarmıştı. Hemen koşmuş ve babasının karşısına geçmişti. Fakat babası, Turna'yı görmüyordu. Kızgın alevler fışkıran gözleri küçük kızın üzerindeydi. "Her gün gizli gizli gidecek garaja. Her gün görecek Devrim'i ve her gün minik şekerlerden yiyecekler!"

Gözlerinden sicim sicim yaşlar akıyordu Turna'nın. Daha önce böyle ağladığını hiç hatırlamıyordu çünkü canı daha önce hiç bu kadar yanmamıştı.

"Seni ondan daha çok sevecek ve babalık denen şeyin ne olduğunu Devrim babasından öğrenecek! Onu kendinden öyle bir uzaklaştıracaksın ki, sana adıyla seslenmeye başlayacak ama Devrim'e sadece 'baba' diyecek!" Öne doğru adım attı ve babasının omuzlarından iktirmek istedi. Ellerini adamın omzuna koyar koymaz eli, simülasyon olan babasının içinden geçmiş, ardından dengesini kaybetmiş ve yere yığılmıştı çünkü karşısındaki adam gerçek değildi. Ona dokunamazdı, onu hissedemezdi.

Hoş, gerçek olduğu zamanlarda da hissedememişti babasını.

"Kızın o senin!" diye bağırdı Turna. Dizleri acımıştı ama aldırmadan tekrar ayağa kalktı ve simülasyon olan babasına tekrar dokunmak istedi. Yapamadı ama bu sefer yere düşmek yerine sendeledi. "Niye nefretle bakıyorsun ona?! Sevsene onu! Bu kadar zor muydu be adam?! Küçük bir kıza kalbinde yer açmak bu kadar zor muydu?!" Elinin tersiyle gözünden akan yaşları sildi. Sol eli, yerde yatan Küçük Turna'yı işaret etti.

"Sana nasıl baktığını görmüyor musun? Şu Allah'ın cezası kalp kırıklığını gözlerinden göremiyor musun?!" Saçlarını öfkeyle çekiştirdi Turna. "Deli olacağım. Ben kendimi o zamanlar göremiyordum baba! Sana böyle umutla ve özlemle baktığımı bilmiyordum! Çıldıracağım. Nasıl sessiz kaldın bu bakışlara! Kalbim kırılıyor baba! Hadi bir şey yap. Tut şu kızın ellerinden. Bir kez olsun şu saçları okşa. Öylece durma baba. Yalvarırım duy beni ve öylece durma."

Hiç hareket etmedi Ekrem Dağhan. Kızına attığı küçümseyici bakışları yüzünden hiç silmedi. Ellerini bir kez olsun uzatmadı kızına ve bir kez olsun sarılmadı o küçük bedene.

O küçük beden, beş yaşındayken tanıştı ilk umutsuzluğuyla. Kalp kırığının kalbini sahiden acıttığını beş yaşındayken öğrendi. Sevgisizlikle sınandığını beş yaşındayken deneyimledi ve bir babanın ne demek olduğunu beş yaşındayken yanlış anladı.

Dünyadaki her babanın Ekrem Dağhan gibi olduğunu sanıyordu ama Devrim ile vakit geçirdikçe bir babanın çocuğuna karşı neler hissettiğini asıl o zaman öğrendi. Bu yüzden babasına sarılmama riskini göze alarak Devrim ile olan hiçbir bağını koparmadı.

Belki babası gibi sakalsız bir yüzü; temiz ve ütülü kıyafetleri; şampuan kokan bakımlı saçları yoktu ama yüreğini ısıtan bir kalbi vardı. Ne zaman isterse sarılırdı ona ve ne zaman isterse şeker yerdi. Devrim'in kuralları yoktu. Devrim'in Sokağı onun eviydi ve Turna, sadece Devrim'in yanında gerçekten gülümserdi.

Babasına bakmaya devam etti. Babası konuşmadı ve küçük kız yerinden kalkmadı. O ise hıçkıra hıçkıra gözyaşları döktü.

Etraf tekrar karardı ve hiçbir şey görememeye başladı. Bu sefer hiçbir şey de hissetmiyordu. Gözlerini açmadı ve öylece durdu. Ne bir ses aradı etrafında ne de bir yüz görmek istedi. Yüreğinden büyük bir parça koparmış, o parçayı beş yaşındaki Turna'nın ruhuna hediye etmişti sanki. Yüreğindeki bu boşluk hissinin başka bir anlamı olamazdı.

Yergahva'ya gitmek isterken burada nasıl kapana kısıldığına anlam veremiyordu ve böyle olacağını bilseydi, babasının tekrar göreceğini ona söyleselerdi buraya adımını atamazdı.

Turna'nın en büyük korkusu babasıydı ve Yergahva'ya girmek istiyorsa bu korkusunu kabullenmeliydi. Bunu bilmiyordu ama avcundaki anahtarlar biriktikçe bunu anlayacaktı.

Sıfırdan başlamak için atılan en büyük adım ve edilen en büyük fedakarlık buydu. Bir şehre elini kolunu sallayarak girip "Yeni bir hayata başlıyorum!" demek kolaydı ama etkisizdi. O zaman "gidenler ve geride kalanlar" için bu kadar roman yazılır mıydı? "Gidenin mi, kalanın mı canı daha çok yanar?" diye sorar mıydık birbirimize?

Hayatımızın bir dönemini kapsayan insanları geride bırakıp sıfırdan başlamak için bir başka şehre, bir başka ülkeye gitmek mânâsızdı çünkü bavulumuza yalnızca kıyafetlerimizi değil, acılarımızı ve hatıralarımızı da katıyorduk. Fiziki bir ayrılık yaşıyorduk ama ruhlarımız, hatıralarımız, hep bıraktığımız yerde kalıyordu.

Sahici bir değişim istiyorsak her şeyi geride bırakmalıydık. "Onu artık özlemiyorum. Onu artık sevmiyorum. Onu artık düşünmüyorum." gibi cümleler kurmak kolaydı ama gerçekçi değildi. Zero da bunun farkındaydı ve her insanın kendi arafını yaratmıştı.

Enseye yerleşmiş olan çipin ilk görevi, beyne sızıp hatıraların tozlu sayfalarını kurcalamaktı. En ağır darbeleri, en acınası travmaları ve en acımasız kabusları buluyor ve o tozlu sayfaları yırtıp hatırların sahibinin suratına üflüyordu.

İnsanı nefessiz bırakıyordu. Toz parçaları gözlerine giriyor ve kör ediyordu insanı. O toz parçaları, insanın içinde tekrar bir araya geliyor ve koparıp getirdiği o sayfadaki anıları yaşatıyordu tekrardan.

Burası, Yergahva'nın kapısı; Araf'ın denklemiydi.

Turna ise hayatının üç dereceli denklemini tekrar kurabilmesi için korkularının hepsiyle yüzleşmesi gerekiyordu. Korkularıyla yüzleşmeliydi ki geride bırakacağı hiçbir şey olmasındı. Görünmez prangaları söküp atmalıydı ruhundan. Ellerini titreten öfkeyi çekip çıkarmalıydı kalbinden ve ruhunu siyaha boyayan her insanın elindeki fırçayı korkusuzca almalıydı. Kimseye söz hakkı tanımayacak kadar baskın kılmalıydı kendi sesini. Acımadan ezilen ruhunun ellerinden tutmalıydı ve her bir yarasını sarmalıydı.

Lakin ruhtaki yaralar iz bırakırdı çünkü izi açanların hatıraları beynimizde bize zarar vermeye devam ederdi. Yergahva'nın kapısında amaçlanan şey de buydu: Ruhları baştan yaratmak ve ruhlara bambaşka bir kılıf geçirmek.

Denklemin en üst dereceli bilinmeyeni, kendi cümlesini şöyle kurdu: Bir baban var ama sadece var. Onu hissedemiyorsun Turna Dağhan. Bu yüzden Yergahva'ya gittiğinde onu hiç özlemeyeceksin. Ondan kopacaksın ve bu canını yakmayacak. Onu düşünmeyi bıraktığında bir daha ansızın aklına düşmeyecek çünkü kendi gözlerinle gördün değersizliğini. Baban seni sevmiyor Turna Dağhan. Bu şehirde kalman için ısrar edecek bir baban yok ama Yergahva sana aile olacak. Yergahva, senin yeni yuvan olacak.

🕊️

"Kaç saat geçti?" diye sordu Yekta. Turna'nın soğuk parmaklarını bırakmamıştı ve ne kadar süre geçtiğini bilmiyordu. Onun ne halde olduğunu göremiyordu ve daha önce hiç bu kadar endişelendiğini hatırlamıyordu.

"3 saat, 18 dakika." dedi Zero. Efnan'ın açmış olduğu sekmede üç anahtar simgesinden sadece biri yeşil ışıkla aydınlatılıyordu. Turna'nın sadece bir korkusuyla yüzleştiğini anlamıştı ama ters giden bir durum vardı. Bu kadar uzun zaman alması ve Turna'nın uyuduğundan beridir hiç hareket etmemesi normal değildi.

"Şehrin merkezine gitmek ve kısa bir keşif yapmak bu kadar uzun olmamalı. Kod programlarının çalışma hızı çok yüksektir. Bunu hepimiz biliyoruz." Konuşan kişi Zahir idi. "Bir terslik mi var?" Mavi gözlerini öfkeyle Zero'ya dikmişti. "Bir şey var da bize söylemiyorsan seni çıplak ellerimle boğarım Zero!"

"Yönetim Kurulu acil rapor istiyor." diyerek araya giren Laura idi. "Neler olup bittiğini anlat bize!"

"Turna'nın hayati değerlerini göremiyorum. Saatlerdir deniyorum ama ona ulaşmamı engelleyen bir şey var!" Konuşan Akasya idi.

"Kriyoslara haber ver! Bu iş fazla uzadı!" dedi Mehmet. Gözleri Zahir'in üzerindeydi ve Zahir de anında başıyla onayladı adamı. "Turna'yı hemen şimdi uyandıracaksın!" diye eklediğinde öfke saçan gözlerini Zero'ya çevirmişti.

"Herkes sakin olsun!" dedi Efnan ve ellerini iki yana açarak dikkatleri üzerine topladı. Yekta'nın gözleri ise hâlâ Turna'nın yüzündeydi. "Turna, Araf'ta." diye devam etti sözlerine. Zero, kadının bu açıklamayı yapmasını beklemediği için kaşlarını çatarak baktı ona. "Onu uyardık. Reddetmemesi için uyardık ama Turna kabul etmiyor."

"Neyi kabul etmiyor?" diye sordu Yekta. Biçimli kaşları artık çatılıydı ve omuzları da gerilmişti.

"Sıfırdan başlamak için ödenmesi gereken bir bedel var." Sertçe yutkundu Zero. Ellerini kumaş pantolonunun ceplerine soktu ve Turna'ya bakarak konuştu. "Üç büyük korkusuyla yüzleşiyor ama sadece birini görmeye cesaret edebildi. Ne yaptığını göremiyoruz çünkü zifiri bir karanlığın ortasında. Onun arafının rengi, zifiri bir siyah. En korktuğu şey, hiçlik ve sessizlik. Bunlarla yüzleşiyor şimdi." Ellerini saçlarından geçirdi. "Yani en azından yüzleşmeye çalışıyor!" dedi çaresiz bir tonda.

Turna'nın gücüne hayran kalmıştı. Onu araştırdığında ve onu, ondan tanıdığında Turna hakkında güçlü izlenimleri vardı. Turna katıydı. Turna sertti. Turna duygusuzdu. Bu nedenle Yergahva'ya girmesi oldukça kolaydı.

Ama aksine, Turna kırılgan, Turna nahif kalpliydi. Canını yakan çok şey olmuştu ve geçmişi yakasını bırakmıyordu.

"Turna Araf'ta tek başına. Korkularıyla yüzleşmeden buradan çıkamayacak. Üç anahtarı elde etmezse Yergahva'ya hiç giremeyecek ve Araf'tan hiç çıkamayacak."

Bu sözlerinden sonrası, bir kıyametin başlangıcıydı çünkü ne bağırışlar susmuştu ne de öfkeler dinmişti.

🕊️

"Kızım." Hiçliğin orta yerinden gelen sesi duydu Turna. Bu ses, annesine aitti. Başını hızla kaldırıp ileriye baktı ama ilk geldiğindeki gibi hiçbir şey göremedi.

"Annem." diye fısıldadı ve hızla ayağa kalktı. Öne doğru koşmaya başladı ve "Beni almaya mı geldin anne?" diye sordu.

"Uykun var mı kızım?" dedi annesi. Turna koşmaya devam etti. Önünde neler olduğunu göremiyordu ama bu durmasına engel değildi. Bir adım daha atacakken bedeninde bir dalgalanma hissetti. Sanki görünmez bir kapıdan geçmiş gibiydi.

Az önceki gibi bir oda büyüklüğündeki kutunun içindeydi. Üzerindeki beyaz tulumu hâlâ yerini koruyordu ve saçları hâlâ göğsünden aşağı sallanıyordu. Karşısında ise iki yatak gördü. Küçük Turna ve Küçük Fulya, yataklarında uyumaya hazırlanıyorlardı ve Turna'nın annesi, Çiçek Dağhan, Fulya'nın yatağında oturuyordu.

"Bir şey istiyor musun kızım?" diye sordu Çiçek. Uzandı ve Fulya'nın siyah saçlarını okşadı.

"İstemiyorum Çiçek anne." dedi Fulya. Uzaktan onları izleyen Turna, buruk bir tebessüm etti ve yataklara doğru yaklaştı. Bu odada da her şey beyazdı ve yataktan tut, yorganına kadar her yer beyaza bulanmıştı. Odadaki tek renk, kendileriydi.

"Bize masal anlatır mısın anne?" dedi Küçük Turna. Annesi, kızına bakmadı ve Fulya'ya gülümsedi.

"Masal okumamı ister misin?" diye sordu şefkatle.

"Evet isterim. Turna da çok istiyor zaten." dedi Fulya ve kafasını çevirip Küçük Turna'ya baktı. İki çocuk da birbirlerine gülümsediler. Çiçek, Küçük Turna'ya bakmadan komodinin üzerindeki masal kitabını aldı ve çocuklara okumaya başladı. Turna adımladı ve annesinin hemen yanına geldi. Ayakucuna oturdu ve ellerini kucağına koydu. Yataklarda yatan sekiz yaşındaki iki kız çocuğuna baktı ve dudakları titrediği için sertçe birbirine bastırdı.

"Bana bak anne." dedi Turna. "Diğer yatakta yatan kızına bak. Şimdi bakman lazım." diye diretti. Annesi onu duymuyordu. Bunu biliyordu ama susmadı. "Ona bakmanı nasıl dört gözle bekliyor? Görüyor musun anne?"

Görmüyordu annesi. Duymuyordu.

Fulya'nın bacağına bir elini koydu ve şefkatle okşamaya devam ederken masalı okumaya başladı annesi. Küçük Turna, pikesine sıkıca sarıldı ve cenin pozisyonu alarak annesini izlemeye başladı. Kendi bacaklarını da okşasaydı şefkatle... Neden yapmıyordu?

Turna, Küçük Turna'nın aklında dönen sesleri dün gibi hatırlıyordu. Bugünü nasıl unuturdu? Fulya'yı ilk kez kıskandığı gündü bugün. Senelerdir içinde büyüyüp duran bu hissin kıskançlık olduğunu bugün anlamıştı. Sekiz yaşındayken, küçük, sevgiye muhtaç bir kız çocuğuyken tanışmıştı.

Bu hisse ad koyduğu o an, kendisinden nasıl da nefret etmişti? Fulya onun kardeşiydi. Annesi sırf onun saçlarını okşuyor diye onu kıskanmamalıydı. Ekrem Dağhan, kendisine değil de Fulya'ya bisiklete binmeyi öğrettiği için kıskanmamalıydı. Fulya, çok güzel ve yetenekli bir kızdı. Bu yüzden ailesi de onu seviyordu. Annesinin ve babasının Fulya'yı sevip beğenmesini kıskanmamalıydı.

Yoksa babasının dediği gibi, kötü bir kız olurdu.

"Ve bir ömür boyunca mutlu mesut yaşamışlar..." diye mırıldandı annesi. Küçük Turna, gözlerini yalancıktan kapatmışken Küçük Fulya'nın gözleri hâlâ açıktı.

"Turna uyudu anne." dedi Fulya. Çiçek, uzandı ve Fulya'nın yanağına bir öpücük kondurdu. Küçük Turna, annesinin Fulya'yı öptüğünü anlamıştı. Burnunun direği sızlamıştı ama uyuma numarasına devam etti.

"Hadi sen de uyu, prenses." dedi Çiçek ve Fulya'nın saçlarını okşadı. "Yarın en sevdiğin keklerden yapacağım senin için."

"Sen dünyanın en güzel annesisin." diye fısıldadı Fulya. Turna da böyle düşünmek istiyordu ama anneliğin ne demek olduğunu bilmeden bunu yapamazdı. "Turna çok şanslı."

"Sen de şanslısın. Ben senin annenim." dedi Çiçek ve sesindeki şefkati saklama gereği duymadı.

Turna, beyaz tulumunu acıyla sıkıyordu. Ellerini sımsıkı yumruk yapmış ve bacaklarına bastırıyordu. "Yan yatakta yatan kızın da annesisin." Gözlerinden iki damla yaş aktı. Küçük Turna'ya bakan gözlerini kaldırdı ve Fulya'nın yatağında oturan annesine baktı. "Anneliği Fulya yeterince öğrenmişti anne. Şu küçük kız, Fulya'ya gösterdiğin sevgiden daha fazlasını istemiyordu." Sessizce akan gözyaşlarını sildi. Fulya, gözlerini kapatmıştı ve uyumak için çabalıyordu. Çiçek de küçük kızın saçlarını okşuyordu. "Küçük Turna bencil değildi. Kötü biri de değildi. Yalnızdı sadece. Onu yalnız bıraktın anne. Nasıl da kıvrılıp uyuyor, görüyor musun? Nasıl da kaşlarını çatmış? Nasıl da sıkıyor kendisini? Ağlamamak için nasıl direniyor..."

Duymuyordu kimse onu. Fulya uyuyordu. Çiçek, saçlarını okşuyordu ama bir kez olsun Turna'ya bakmıyordu.

"Başını çevir de kızına bak Çiçek Dağhan!" diye öfkeyle bağırdı Turna. Ayağa kalktı ve Küçük Turna'nın yatağının başına geldi. Elini uzattı ve o küçük kızın saçlarını okşamak istedi. Başaramadı. Simülasyon olan Küçük Turna'nın içinden geçti elleri ama kimse görmedi onu. Küçük Turna hissetmedi Turna'yı çünkü gerçek değildi.

"Bari ben okşayabilseydim şu kırgın saçları!" Zemine sert bir yumruk attı ve bir hıçkırık kaçtı dudakları arasından. "Devrim, baba eksikliğimi dolduruyordu ama anneme olan eksikliğim... Onu hiçbir şey, hiç kimse dolduramadı." Bir kez daha okşamayı denedi ama başaramadı. "Neden kimse bu kızın saçlarını okşamıyor?!" diye öfkeyle bağırdı. "Eğer çirkin buluyorsan arkasını dönmeye de razıydı o! Ses tonunu sevmiyorsan susmaya razıydı! Ama sen ona hiç razı olmadın! Kendi rahminde can buldu bu kız! Duy beni anne! Sana ne kadar kötü bir anne olduğunu söylüyorum! Duy ve utan kendinden! Evlat ayırdın sen! Fulya'yı sevdin, bunun için minnettarım sana ama kendi kızına kalmadı mı hiç sevgin?"

Başını sağa çevirip Küçük Fulya'ya baktı Turna. "Onun annesi ölmüştü. O yüzden ona anne olman beni rahatsız etmedi hiç. Beni rahatsız eden, beni kızın olarak görmemendi anne. Gözlerinin içine baktım anne!" Bedenini öne eğip annesinin gözlerine baktı. Annesi Fulya'nın yüzünü küçük bir tebessümle izliyor, saçlarını okşamaya devam ediyordu. "Beni gör diye ne uğraşlar verdim. Senin benim neler çektiğimden haberin var mı anne? Allah aşkına cevap ver bana. Bari şimdi görmezden gelme beni!"

Hıçkırıkları dur durak bilmiyordu. Gözyaşları bir şelale misali yanaklarına akıyordu. "Senin şefkatini görebilmek için, bak hissedebilmek için demiyorum, sadece görebilmek için Fulya'yı hep bize çağırdım anne. Beni yine görmedin ve bir teşekkür bile etmedin. Ben annem baş ucumdayken annesiz büyüdüm be! Bunun hesabını verebilecek misin bana? Şimdi sana 'anne' demek canımı ne kadar yakıyor, bilebilir misin?"

Başını yukarı kaldırdı. Zero'nun kendisini gördüğünü düşünüyordu ve elinde olan tek şeyi yaptı. "Bana çocukluğumu geri vermeyin. Ben bu acıları görmek istemiyorum. Kendi çocukluğuma sarılamayacaksam göstermeyin bana onun yüzünü! Bağrıma basamayacaksam karşımda ağlatmayın onu." diye bağırdı. "Yakmayın tekrar canımı! Kanatmayın kabuk bağlamış yaralarımı! Göstermeyin bana gerçekleri. İstemiyorum eksikliği tekrar tatmayı. İstemiyorum kıskanmayı." Gözlerini sıkıca yumdu ve "Alın beni buradan!" diye acıyla bağırdı. "Canım yanıyor, eve götürün beni!"

"Evime gitmek istiyorum. Burası benim evim değil. Bu yatak benim değil, o zaman bu acıyı da alın benden!"

Kimse duymadı onu ve kimse tutmadı ellerinden.

Etrafını tekrar zifiri bir karanlık sardı. Artık ne kendisini ne de Küçük Turna'yı görebiliyordu.

Ve denklemin ikinci en büyük dereceli bilinmeyeni kendi cümlesini şöyle kurdu: İnsan, en çok da en yakınındakilere ulaşamayınca canı yanarmış. Senin de canını yaktılar Turna Dağhan. Annen tam karşındaydı ama onu öyle çok özledin ki, kalbinde özlemin derin bir boşluğu oluştu. Annen o boşluğu görmek için bile bakmadı sana. Sevgisiz büyüdün sen ve seni en çok da annen örseledi. Yergahva sana özlemi hiç tattırmayacak Turna. Sana hediyemiz budur. Öyle sevilecek ve öyle değer göreceksin ki "özlem" diye bir kelimenin varlığını bile bilemeyeceksin çünkü Yergahva'da bir annen olmayacak.

🕊️

"Geri dönemeyecek, öyle mi?!" diye bağırdı Zahir. Zero'nun iki yakasından tuttu ve sürükleyerek duvara getirip adamın sırtını sertçe duvara yasladı. "Niye uyarmadın onu! Neden söylemedin korkularıyla yüzleşeceğini!"

"Hiçbir şeyden korkmuyor sanıyordum!" dedi Zero. Dişlerini öfkeyle birbirine bastırdı ve Zahir'in ellerini sertçe tutup geriye iktirdi. "Korkularıyla yüzleşmediği sürece Yergahva'ya gitmeyi hak edemeyecek! Bunu anlaması gerekiyordu!"

"Sikmişim senin Yergahva'nı da! Lan göz göre göre gönderdik onu! Senin yüzünden hiç uyanamayacak belki de!" Zahir'in öfkesi asla dinmiyordu. Turna'yı kaybetmeye dayanamazdı ama karşısındaki adam, kendi çıkarları uğruna sevdiği kadını ateşe atmıştı.

Kadının bal rengi gözlerine bir daha bakamayacaksa yaşamanın ne anlamı vardı?

"Uyanacak." Konuşan kişi Yekta idi. Herkes gözlerini adama çevirmişti ama Yekta hâlâ Turna'ya bakıyordu. Geçen dört saatlik dilimde kadının yüzünü ezberlemişti. Her bir kirpiğini saymış, yanaklarındaki her bir çilin yerini aklına kazımıştı. "Tedirgin etmeyin onu. Sizi duyuyor olabilir. Kafasını karıştırmayın. Susun ve bekleyin. Turna'yı tanımamış gibi davranmayın."

Zahir kaşlarını çatarak baktı adama.

"Turna'yı senden daha iyi tanıyorum ben! Onun neler yaşadığını bir ben biliyorum!" dedi Zahir.

"Ne yaşadığını bilmiyorum. Benim bildiğim tek şey, Turna'nın gücü. O pes etmez. Etmeyecek de. İsterse cehennemden korkuyor olsun, isterse de minik bir kertenkeleden. Hepsiyle yüzleşir o. Her zorluğa göğüs gerer. Turna, bırakmaz bizi." Umut dolu cümleleri, ruhuna huzuru tattırması gerekirken kalbine camdan bir hançer saplıyordu.

"Kandırma kendini! Onu tanımadan böyle şeyleri söylemek kolay tabii. O çok kırgın biri. Onu öylece Araf'ta bırakamayız çünkü o korkularıyla tek başına yüzleşemez. Yapamaz, anlıyor musun? Yapamaz! Fulya'sız savaşmaya hazır değil ve korkularına çok hazırlıksız yakalanacak." Zahir'in söyledikleri, ekibin diğer üyelerini endişelendirmişti ama Yekta için kuru birer kelime yığınından fazlası değildi.

Akasya, Efnan, Laura, Mehmet, Zahir, odanın içinde dört dönerken Zero, odanın sol arka köşesine geçmiş ve gözlerini "YERGAHVA" tabelasına dikmişti. Sessizdi çünkü artık ne konuşmanın ne de durumu toparlayacak bir şey yapmanın anlamı vardı. Bu yüzden Zahir'in öfkesine karşı hiçbir hamle yapmıyordu ve Yekta'ya sessizce hak veriyordu çünkü elindeki tek umudu, Turna'nın güçlü olmasıydı.

"Sesini kes ve bekle. Turna, çok yakında gözlerini açacak." dedi Yekta. Aklında tek bir şey vardı ve Turna'nın buna sessiz kalmayacağını biliyordu. Onunla geçirdiği hiçbir anı unutmamıştı Yekta. Turna ile olan konuşmaları hâlâ dün gibi aklındaydı ve Devrim'in terasında oturuyorken dudakları arasından can bulan o birkaç satırlık sözleri hiçbir zaman unutmamıştı.

Kalbine tek tek kazıdığı o sözler, Turna'ya uzattığı el olacaktı.

Turna'nın bu eli tutup tutmayacağı ise meçhuldü.

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Fotoğraflar bana hep acı verdi. Hiçbir zaman bir albüm yapmadım çünkü o kalın kapağı açıp da sahte tebessümler eden küçük kızı görmeyi kabullenemedim. Ve ben hiçbir zaman bir çocuk olmadım çünkü annemin ona anlattığı masallarda çocuklar hep gülerdi.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları