◭

Bölüm Şarkıları:

Audiomachine - We Are Gods

Bring Me The Horizon - Can You Feel My Heart

◭

Hayal... Ne büyük kelimedir. Herhangi bir sınırı olmadığı gibi herhangi bir başlangıcı da yoktur. Ne zaman hayal kurmaya başladım diye sorarsanız kendinize, bir cevap alamazsınız çünkü hayal kurmanın ne kadar önemli bir şey olduğunu öğrendiğiniz yaşta, hayal kurmaya başladığınız yaşı unutacak kadar büyümüş olursunuz.

Kimi hayallerimiz rüyalarımıza girer, bize umut verir. Kimi hayaller, hayatlarımızı alt üst eder çünkü insanoğlu, bir gerçeğe inandığında diğer bütün gerçekleri reddedebilecek kadar nankördür. Kendi hayallerimizi gerçekleştirmek için birçok insanın hayallerini yıktığımızdan habersizizdir. Bencilizdir, ilk kendi hayallerimiz gerçekleşsin isteriz. Yalancıyızdır, zihnimizdeki birçok hayali diğer insanlara anlatmayız. Gerçekçiyizdir. Hayallerimizi birine anlattığımızda gerçekleşme ihtimali varsa da yok ettiğimizi düşünürüz. Çünkü insan, insanoğlunun ciğerini çok iyi bilir.

Herkes tek bir başlangıçtan var olmadı mı zaten? Öz, hiçbir zaman değişmedi ve istisnalar, hiçbir zaman kaideyi bozmadı.

Etrafına baktığında ne göreceğini tam olarak sezemiyordu Turna. İnsanların ne hayal ettiğini mi tahmin etmeliydi ya da ne düşündüğünü mü bulmalıydı? Gözleri neler anlatırdı insanın? Dilinin varmadığı gerçekleri, bir insanın gözlerinin içine bakarak anlayabilir miydik? Ya da biri ona kalbini açtığında hayallerinin de kapısını açabilir miydi? İnsanlar nasıl varlıklardı, bilebilir miydi Turna?

Bilemezdi. İnsanlar ona hep karmaşık geldi. Bir ömür boyunca neler yapılabileceğini düşündükçe herhangi bir insanı tanımanın, onun yapacaklarını kestirmenin ne kadar imkansız olduğunu kavramıştı.

Kendi hayallerini düşünemeyecek kadar yorgundu Turna. Seneler onu yormuştu. Hayal kurmak için gücü yoktu çünkü buzdan farksız parmaklarını tutan bir insan olmadıkça, yalnız başına hayal kurmanın ne kadar amaçsız olduğunu biliyordu.

Bu nedenle, hayal kurmayı dört hafta önce bırakmıştı.

Peki onun hayalleri var mıydı? Bu donuk bakışların ardında, gözlerine ışıltı verecek bir umudu var mıydı?

"Yergahva projesine seçildin."

Onu tanıyabilir miydi? Mehmet'i tanıyınca kendi hakkında neler düşündüğünü de öğrenebilir miydi?

"Geriden geliyorsunuz." dedi Turna. Zihninde dört dönen sesler bir türlü susmuyordu fakat kendisini zor da olsa Mehmet'e odaklayabilmişti.

"Açık kapı kalmaması için uğraşıyorum Turna." dedi Mehmet ve sandalyesini biraz daha ileriye çekip masaya yaklaştı.

Saatler 11.08'i gösteriyordu. Meydan'da hummalı bir çalışma başlarken Mehmet ve Turna da Yergahva'ya gitmeden önceki son toplantıyı yapmak için toplantı masasında oturuyordu. Yekta her ne kadar laboratuvarında silahların son ayarlarını yapmakla meşgul olsa da bir gözü hep ikilideydi. Yergahva için sayılı saatler kaldığını içten içe seziyordu ve Turna için endişeleniyordu.

Kalbinde adını koyamadığı bir sızı, ruhunda kimliksiz bir hareketlenme ve soluklarında da nedensiz bir düzensizlik oluşturan bu kadının ellerini tutmak için amansız bir istekle cebelleşiyordu. Turna her ne kadar kendisine uzak olsa da onunla yakınlaşmak için adım atmaya da karar vermişti fakat bunu nasıl yapacağını bilmiyordu.

Zaman gösterecekti. Yergahva, onlar için ya bir engel ya da bir kapı olacaktı. Kaderin kaleminden sıyrılıp gelecek kelimeleri beklemekten başka bir şansları yoktu.

"Orada hayatta kalmak için ne yapacaksın?" diye sordu Mehmet. Bu bir toplantıdan çok, sorguya dönüşmüştü.

"Savaşacağım." Sesindeki kararlılık, Mehmet'i gülümsetmişti. Bal rengi gözlerine de yansıyan bu kararlılık, onu hayatta tutacak en güçlü bağdı belki de.

"Oyun başladığında ne yapmayı planlıyorsun?" Dirseklerini masaya yaslayıp ellerini birleştirdi ve çenesinin altına koydu Mehmet. Laura'nın odasından kendisini izlediğini seziyordu ve yanılmıyordu da.

Turna bugün mavi bir bluz giymişti. Bedenini saran bu bluz, karın kaslarını daha da belirginleştirdiği gibi belinin de inceliğini ortaya çıkartmıştı. Bacaklarını saran dar, siyah ve yüksek bel bir pantolon giymişti. Hiç çıkarmak bilmediği postalları da ayaklarındayken bacak bacak üstüne atıp Mehmet'e gözlerini kısarak baktı. Arkasındaki pencereden içeriye dolan güneş sayesinde saçları açık kahveden sarıya dönmüştü ve Yekta, kadını izlerken bu saç renginin ona ne kadar yakıştığını düşünüyordu.

"Oyun dediğiniz şeyin ne olduğunu siz bile bilmiyorsunuz." Sesi tıslar gibi çıkmıştı. Yönetim Kurulu'na olan öfkesini Mehmet'e kusuyordu. "Ayrıca şunu bilmenizi isterim ki, ben Yergahva'ya Yönetim Kurulu istediği için gitmiyorum. Zero'nun teklifini çok önceden kabul etmiştim zaten. O yüzden Birim'i tehlikeye atacak hiçbir hata yapmam çünkü orada hayatta kalmayı ben de en az siz kadar istiyorum."

Sesini yükselttiği için Yekta, Akasya ve Zahir, Turna'nın sesini duyabiliyordu. Masasında Turna'nın vücut değerlerini kontrol ederek ona program hazırlayan Zahir, sandalyesini toplantı masasına doğru çevirip Turna'ya baktı. Güçlü ve sarsılmaz duruşuna bir kez daha hayran kalırken, gözü karalığının yansıdığı yüzünü uzun bir süre izledi.

"Yergahva için hiçbir planım yok. Eğer bir planım olursa ve ben o plana bağlı kalırsam odağımı şaşırırım. Beni karşınıza oturtmadan önce neden bunları araştırmadınız?" diye sordu Turna ve Mehmet'i taklit ederek dirseklerini masaya yasladı ve ellerini birleştirip çenesinin altına koydu.

Elindeki silahı temizleyen Yekta'nın yüzünde bir tebessüm belirdi.

"Bu toplantıyı Laura ile yapmayı tercih ederdim çünkü sahada nasıl ilerlediğimi en iyi Laura bilir. O benim pusulamdır ve attığım hamlelerin sonuçlarını benden önce o belirler. Siz bunu yapabiliyor musunuz?" Mehmet'e konuşma için bir fırsat vermedi. "Yapamazsınız çünkü benim sadece adımı bilerek üzerimde bir yetkinizin olacağını düşündünüz. Yanılıyorsunuz."

"Peki senin eline bir plan verirsem buna uymayacağın anlamına mı geliyor bu söylediklerin?" Arkasına yaslandı Mehmet. Kahve gözlerini kısarak kadına baktı ve zihninden geçen tek düşünce, Turna'nın Yekta ile ne kadar iyi anlaşabileceğiydi. İkisi de vurdumduymaz, dediğim dedik bir karaktere sahipti. Kuralları veyahut sınırları yoktu çünkü ufka ne kadar yaklaşırsa yaklaşılsın ulaşılamayacağını bile bile, hep daha ilerisine giderdi ikisi de. Sonsuzluğu son olarak belirlemişlerdi.

"Evet öyle." Mehmet itiraz etmek için dudaklarını aralayacakken Turna devam etti. "Çünkü Yergahva'nın ne olduğunu hiçbirimiz bilmiyoruz. Ters bir piramitten başka elimizde hiçbir şey yok ve ben de bu nedenle oraya gönderiliyorum. Eğer ölmezsem değerli biri olarak görülecek ve Yönetim Kurulu ile bir görüşme yapabileceğim ama o zamana kadar Birim'in üst düzey üyeleri için basit bir kurbandan daha fazlası değilim." Ayağa kalktı Turna. Yüzündeki ciddi ifadeyi gören bir insanın yutkunmaması imkansızdı çünkü Turna'yı kırılgan, hassas biri olarak görebilirlerdi.

Dış görünüşündeki masumluk, ruhuna işlememişti. Turna'nın ruhunda bir savaşçı yatıyordu ve bunu her zaman açığa çıkartmıyordu. Bu nedenle babası bu huyunu öğrendiğinde onu Birim'e katmak için elinden geleni yapmıştı.

Turna yanıltıcıydı. Turna, insanın gerçeklik algılarını bozabilecek kadar tutarsızdı. Bu tutarsızlık onu hayatta tutacaktı fakat ne kendisi ne de etrafındakiler bunun farkındaydı.

"Sizin rütbenize saygım vardır fakat bana o aşağılayıcı bakışı atmayın." Mehmet kaşlarını çatmıştı ve bir elini çenesine koyup kadını izlemeye devam etti. "Ben kurban değilim. Ben Yergahva'ya hayatta kalmak için, birçok insanın hayatını kurtarmak için gidiyorum. Bana 'Acaba başarabilecek mi?' diye sorgular gözlerle bakmayın, başaracağıma inanın çünkü öleceğimi bilsem bile o yolun sonuna kadar giderim." Ellerini beline koydu Turna. Köprücük kemikleri belirginleşti ve saçlarını geriye doğru atınca boynu da açığa çıktı.

Birkaç metre uzağında Turna'yı izleyen Yekta'nın solukları kesilmişti.

Turna, nefes kesiciydi.

"Bu sadece Birim'in meselesi değil. Halkın hayatı tehlikede ve ben on dört yaşımdan beridir bu görevlere çıkabilmek için eğitildim. Ben, Turna Yaman'ım ve bir dahaki toplantımızda bu isim hakkında daha fazla bilgi sahibi olmanızı isterim." Diğer sandalyedeki ceketini almak için eğildi ve başını tekrar kaldırdığında pozisyonunu hâlâ bozmayan Mehmet'e tekrar baktı. "Ve izleyeceğim planı mı merak ediyorsunuz? Hemen söyleyeyim: Her şeye hazırlıksız yakalanacağım. Önüme ne çıkarsa çıksın onun hakkında hiçbir fikrim olmayacak ama öğrenmek için çabalayacağım. Hayatta kalma içgüdümü kullanacağım ve eğer işe yaramazsa bir sonraki toplantıda oturduğum koltuk boş olacak."

"Çok asisin." dedi Mehmet. Elindeki pilot kalemi döndürmeye başlamıştı. "Sevdim seni." Kaşlarını çattı Turna. "Birim'e kafa tutacak kadar cesaretin varsa Yergahva'da hayatta kalacak kadar gücün de vardır." Ayağa kalktı Mehmet. Bugün üzerine beyaz bir gömlek ve siyah bir kot pantolon giymişti ve saçlarının kısalığı nedeniyle yüzünün her bir hattı seçilebiliyordu. Omuzlarını dik bir konuma getirdiği için gömleği sıkılaşırken sağ elini kadına uzattı.

"Seninle şimdi tanışmış oldum Turna Yaman." Gülümsedi. Turna ise ne yapacağını şaşırmıştı. Bu adamın tepkilerini öngörmek de mümkün değildi. Adamın elini havada bırakmak istemediği için elini uzattı kadın da. "Bu görev için biçilmiş bir kaftansın. Başaramayacağına dair tek bir endişem bile olmadığını belirtmek isterim. Ayrıca rütbem senden üstün olabilir fakat gözlerindeki azmi gördükten sonra aynı kulvarda olduğumuzu anladım."

"Teşekkürler." dedi Turna tok bir ses tonuyla. "Önce Birim için, sonra da kendim için hayatta kalacağım." Babacan bir tavırla gülümsedi Mehmet. Turna'yı sahiden çok sevmişti. "İzninizle." diyip başını hafifçe eğdi ve Mehmet'in yanından ayrıldı Turna.

Bir saat sonra Zahir ile beraber eğitim alanına gidip antrenman yapacaklardı. Onun öncesinde bir kahve içmek istedi ve hobi alanının solunda kalan masaya ilerledi. Kahve makinesini ayarlarken arka cebindeki telefonunu eline almıştı.

Bir umut, Fulya'dan bir mesaj, bir arama bildirimi gelir sanmıştı ama ne mesaj atmış ne de aramıştı kadın. Ona kurduğu son cümlesi "Gel de durdur o zaman beni." olmuştu ama Fulya bunu yapmamıştı. Ne gelmişti ne de Turna'yı durdurmuştu. Bu durum, kadının daha da hırslanmasına ve Yergahva'ya gitmek için gün saymasına sebep oluyordu çünkü içten içe biliyordu ki o şehirde aradığı bütün soruların cevaplarını bulacaktı.

"Sert bir toplantı oldu sanırım." Sağına yaklaşan Yekta'yı fark ettiğinde küçük bir şaşkınlık yaşadı ama kendisini çabuk toparladı.

"Sayılır." diyip gülümsedi Turna. Fulya'yı düşünmemeye çalışıyordu ama imkansız olduğunu biliyordu.

"Yorgun gözüküyorsun." diye mırıldandı Yekta ve kadına doğru biraz daha yaklaşarak kendisine kahve hazırlamaya başladı. Adamın teninden sıyrılıp kendi ciğerlerinde can bulan kokusu, Turna'yı sersemletmişti. Onun kokusunu hiç bu kadar net alamamıştı. Onunla hiç bu kadar yakınlaşmamıştı ve bu koku, daha önce hiç bu kadar tanıdık gelmemişti.

Bir kez daha ciğerlerine adamın kokusunu çekmek istemişti ama Yekta doğrulduğunda ondan uzaklaşmıştı ve artık kahve kokusu daha baskındı. Turna'nın kalp atışları hızlanmıştı ama sebebini tam olarak kestiremiyordu. Boynundan sırtına doğru akan soğuk ter damlasını hissetmiş ve ürpermişti. Bu adam, hiçbir şey yapmayarak nasıl bu kadar çok etki bırakabiliyordu? Bu adam, kahve gözleri bu kadar yabancıyken nasıl kokusuyla tanıdık gelebiliyordu?

"Yorgunum." dedi ve hazırladığı kahvesinden bir yudum aldı Turna. Bal rengi gözlerini adamın kahve gözlerine çevirdi. "Adımlayamasam da ayaktayım."

"Herkes sana inanıyor." Yüzüne kararlı bir ifade yayıldı adamın. Kahve gözlerinde tekrar o gri bulutların belirdiğini hissetti Turna. Başını kadına doğru hafif bir açıyla eğdi ve kirpiklerini birbirlerine yaklaştırarak gözlerindeki gri bulutları daha da kararttı. "Orada ölmene izin vermeyeceğim. Sana vereceğim ilk ve tek söz bu olsun Turna. Ne pahasına olursa olsun orada ölmene müsaade etmeyeceğim."

Duruşundaki kararlılık ve ses tonundaki tokluk, söylediklerini doğrular nitelikteydi.

"Seni bir kalıba sokamıyorum." Kalbinden kopup gelen tek cümle buydu Turna'nın. Adam ise kaşlarını çatarak bakmıştı kadına. "Nerede ne söyleyeceğini kestiremiyorum ama bunu aslında çok iyi yaparım Yekta. Birisiyle vakit geçirdiğimde onun benle konuşurken ne diyeceğini kestirebilirim ama bunu sende yapamıyorum. Çok yakınımdasın ama seni göremiyorum."

"Bunu iyi bir şey olarak mı görmeliyim?" diye sordu ve sağ yanağındaki gamzesini gösterecek bir tebessüm etti.

"Sanırım iyi bir şey..." diye mırıldandı kadın. Yanaklarında bir sıcaklık hissetti ve derin bir nefes aldı. Adam, resmen gözleriyle tenini alevlere veriyordu. "Seni hiçbir zaman tanıyamayacağım Yekta. Hayatımda olduğun her yeni günü, beni şaşırtacak şeyler yapacağını bilerek yaşayacağım."

"Bırak, senin için bir kalıbım olmasın. Beni hiçbir zaman tanıma. Senin için gizemli biri olarak kalayım ama beni tanımaya çalışmaktan da hiç vazgeçme çünkü ben de senin için tam olarak bunu yapıyorum." Adamın söylediklerini duyunca tebessümü genişledi Turna'nın. Bu adam ne yapıp ediyor, dudaklarına bir tebessüm kondurmayı başarıyordu.

"Bir kalıba sığmayacak kadar sonsuz olalım." diye mırıldandı kadın ve kahvesinden bir yudum aldı. Adam da gülümsemiş ve onu taklit ederek kahvesinden bir yudum almıştı. "Ben sözlere inanmam Yekta. Sözlerin gerçeklerden kaçmak için verildiğini düşünürüm ama inandığım ve güvendiğim tek söz, senin sözün olsun. Beni ölüme terk etmeyeceğinin sözünü verdin ve bu sözüne inandığımı bilerek at adımlarını. Ve o sözün sonuna bir cümle daha ekle: Beni hiçbir zaman yüz üstü bırakmayacaksın."

Eğer bir kişi daha ellerimi tutup sonra ardına bile bakmadan giderse ne yaşamanın anlamı kalır ne de ölümün. İşte o noktaya geldiğimde ölüm ve yaşam benim için aynı anlama gelecek ve ben o gün, ölmeyi seçeceğim. Bu da, kendi ruhuma verdiğim ilk ve tek söz olsun.

🕊️

"Hazır!" Zahir, elindeki kronometrenin başlatma tuşuna parmağını koydu ve, "Şimdi!" diye bağırdığı anda tuşa bastı. Zahir'in tok sesini duyan Turna, yere yasladığı parmaklarını ayırdı ve platforma doğru var gücüyle koşmaya başladı. Üzerini çoktan değiştirmişti ve siyah bir sporcu atletinin altına, kargo pantolonunu giymişti. Koyu sarı saçlarını bir at kuyruğu yapıp elmacık kemiklerinin belirginleşmesini sağlamış, makyajını sildiği için pembemsi dudakları gözler önüne serilmişti.

Birim'in Kriyosları eğitmek için tuttuğu araziye gelmişlerdi bir saat önce. Ekipteki her üye gelmek istese de Akasya, Meydan'da Turna'nın koruma kalkanı olacak kodu yazmayı bitiremediği için gelememişti fakat Laura, Turna ve Mehmet, bu gösteriyi kaçırmayı reddetmişti.

Göztepe'nin ücra mahallerinin birinde kurulmuş olan bu araziye herhangi bir vatandaşın girmesi yasaktı. Birim, ne yapmış etmiş ve devletten bu izni koparmıştı. Tabii buna koparmak denirse... Akasya, devletin işletim sisteminin en az kullanılan sunucusuna bağlanmayı başarmıştı ve kendi düzenlediği sahte belgeye, devletin sıklıkla kullandığı mührü basmıştı. Böylece devletten onay alınmış olundu.

2 dönümlük, büyük bir araziydi. Yarısı taş, diğer yarısı ise çim kaplıydı. İki platformda da engeller konulmuştu ve o gün hangi engel ile ilgili eğitim varsa ona göre değişiklikler yapılıyordu. Bugünkü eğitim, savunma odaklıydı. Bu yüzden Turna, var gücüyle koşuyordu.

Sahanın sol tarafında kalan bir balkon vardı ve Zahir, Kriyosları bu açıdan izlediği için buraya "Gözetim Balkonu" denilirdi. Şimdi Laura, Yekta ve Mehmet, Gözetim Balkon'undaydı ve kadının koşmasını izliyorlardı. Mehmet'in elinde bir kronometre vardı ve Turna koşmaya başladığı andan itibaren sayaç ilerlemeye devam ediyordu.

Seksen sekiz santimlik engelin üzerinden atladı Turna. Bacaklarını geniş bir açıyla araladı ve ellerini yere yaslayıp ayaklarını havada süzdürerek bir takla attı. Yukarıda asılı olan bir kiloluk kum torbasını düşürebilmişti. Bunun için oldukça güçlü bir bacak kuvveti gerekiyordu ve Turna, bu testi çoktan geçmişti.

Kalkmasına müsaade etmeyecek olan kırk sekiz santimlik engelin iki adım ötesinde iken hiç düşünmeden kendisini yere attı ve kollarını göğsünde birleştirdi. Yuvarlanarak engelin altından geçti ve gözlerine girmiş toprak parçalarını umursamadan ayağa kalktı.

"Durmak yok!" diye bağıran Zahir'i duyduğunda gözlerindeki taşları temizlemekten vazgeçti ve gözlerinden yaşlar akıyorken ileriye doğru var gücüyle koşmaya başladı. Zahir de yerinde durmuyor, platformun köşesinden kadını takip ediyordu.

Bu sefer üçgen şeklindeki bir tırmanma engeline geldi Turna. Önce, kolunun tersiyle gözlerindeki kum tanelerini temizledi. Ardından kalın halata tutundu ve bedenini zemine dik bir konuma getirecek kadar eğdi, halatın ilerisine doğru tutunup kendisini yukarı çekti.

"Yavaşladın Turna Yaman!" diye bağırdı Zahir. Turna, dişlerini birbirine sımsıkı kenetledi ve Zahir'e içinden bir küfür savurup daha da alevlenen hırsına yenik düşerek daha güçlü asıldı halatı. Gözlerinin önünde her ne kadar engeller olsa da Fulya'nın silueti onu asla yalnız bırakmıyordu. Hemen karşısında hiçbir şey yapmadan dikiliyordu ve Turna her defasında daha da hırslanarak ona doğru koşuyordu.

Koşuyordu. Durmadan. Nefes almak için kontrolünü sağlayamayacak kadar hızla koşuyordu. Ciğerleri sıkışıyor, diyaframı iflas edecek kadar şişiyordu. Fakat Fulya'ya asla ulaşamıyordu.

Seksen sekiz santimlik atlama engeli tekrar karşısına çıktı ve nefesini tutarak engelin üzerinden atladı. Ciğerlerinin, suyu sıkılmış sünger gibi büzüştüğünü hissetti ve öksürmemek için kendisini zor tuttu. Öksürürse Zahir kronometreyi durdururdu ve turu başarısızlıkla bitirirdi.

Başarısızlık, Turna'ya hiçbir zaman uğramazdı.

Bu sefer iki destek ile tutturulmuş ince bir tahta parçası vardı. Tahtaya sıkıca tutunarak altından ilerlemeyi deneyecekti ve ciğerleri isyan ederken yerinde zıpladı ve tahtaya sımsıkı tutundu. Saçları yere uzandı ve dik bir doğrultuda sallanmaya başladı. Kollarındaki güç arttıkça omuz kasları ve pazu kasları gözler önüne serildi. Aralarında on bir metrelik bir mesafe olsa bile Yekta, kadının kaslarını çok net bir şekilde görebilmişti.

Dilini dişlerinin üzerinde bir tur gezdirip sakinleşmeyi denedi fakat mümkün değildi. Kadının terden parlayan tenini gördükçe, azmine şahit oldukça ve sarsılmaz duruşunu her şekilde hissedebildikçe adamın bütün algıları bozulmaya mahkumdu.

Sessiz fakat derin bir nefes aldı ve başını sağa ve sola eğerek boynunu kütletti. Üzerine giydiği siyah gömleği gerilmiş kasları sayesinde bedenine tamamen yapışmışken, ellerini sıktığı için pazuları belirginleşmişti.

Turna, tahtanın yarısına geldiğinde kollarının titrediğini, nefes almak için her çabasının boşa çıktığını görmüştü ve bedeni kendisine ihanet etti. Tahtayı sımsıkı tutan ellerini bir anda saldı ve taş zemine, bir buçuk metre yükseklikten sırt üstü düştü.

Kimse bu düşüşü beklemediği için şaşkınlıkla bir saniye beklediler fakat Zahir, platforma girip Turna'nın hemen yanında soluğu aldı. Yekta ise önlerindeki demir korkuluğa sağ eliyle tutundu ve gücünü o koluna vererek iki metre yükseklikteki balkondan hiç düşünmeden atladı. Koşarak Turna'nın yanına giderken Laura da adamı taklit etmiş ve balkonun korkuluklarına tutunup atlamıştı. Arkada kalan tek kişi Mehmet'ti ve onun da hemen sağda kalan merdivenleri kullanmaya hiç niyeti yoktu. Balkondan atladı ve Turna'nın yanına daha sakin fakat uzun adımlarla ilerlemeye başladı.

Zahir, kadının yanında soluğu alır almaz Turna'nın boynunu dikkatli bir hareketle tuttu ve kafasında herhangi bir kanamanın olup olmadığını kontrol etti. Turna, gözlerini ilk üç saniye açmakta zorlanmıştı ve yüzünü acıyla buruşturmuştu.

"İyi misin güzelim?!" diye sordu Zahir ve soruyu sorduğu anda Yekta da yanlarına gelmişti. Zahir'in "güzelim" diye hitap etmesini çok net bir şekilde duymuştu ve adımları anında yerinde sabitlenmişti.

Yoksa düşündüğü şey miydi?

Yoksa, içten içe hep korktuğu ve sesli dile getiremediği şey miydi?

Zahir, Turna'ya aşık mıydı?

Cevabı Zahir, kadına bakışlarıyla veriyordu. Sırılsıklam aşıktı ve saç uçlarından bir tutam kopsa bile bu platformu yakabilecek kadar şiddetli bir sevdaya tutulmuştu.

"Özür dilerim." diye mırıldandı Turna. Dişlerini birbirine sımsıkı kenetledi. Sinirlenmişti. Başarısızlığı hiçbir zaman hazmedemiyordu çünkü Ekrem Dağhan'ın tek bir kuralı vardı kızı için: Kaybetmek fiilini kendisi için kullanmamak.

Turna, bu kurala canı pahasına uymalıydı.

"Dişlerini sıkmayı bırak." diye araya girdi Yekta. Kaşlarını çatmıştı. Koşarak geldiği için siyah, asi saç tutamları alnına dökülmüştü ve bir tutam saç, kirpiklerine değiyordu. Güneşin yüzüne gelmesini engellediği için Turna gözlerini açabilmişti ve adamın kasılan bedenini ve belirginleşen yüz hatlarını çok net görebilmişti.

"Kendini rahat bırak Turna." diye tekrar uyardı Yekta. Turna, adamı ilk kez bu kadar ciddi görüyordu. Kadına dişlerini sıkmamasını söylerken acaba kendi dişlerini sıktığının farkında mıydı? "Kollarını zorlamışsın, titriyorlar." dedi o sert, hissiz ses tonuyla.

Kadının kolunu dikkatlice eline aldı Yekta ve kaslarının ne durumda olduğunu kontrol etmeye başladı. Bu sırada Laura da yanlarına gelmiş ve kadının hemen diğer tarafına çökmüştü.

"İyi misin?" diye sordu ve Turna'nın bağlı saçlarını okşadı. "İncindi mi bir yerin? Omzun çıkmış olabilir." dedi endişeli bir tonda. Bir abla şefkatiyle kadının saçlarını okşarken Turna'nın burnunun direği sızlıyordu. Şimdi bu sözleri Fulya'nın söylemesi için nelerden vazgeçerdi? Bu yeşil gözlerin Fulya'ya ait olması için ruhundan hangi parçasını feda etmesi gerekirdi?

"İyiyim." diye fısıldadı. Mehmet'in de yanlarını geldiğini görünce "Bu hatamı telafi edeceğim. Normalde en kolay geçtiğim engel budur ama nefes kontrolünü sağlayamadım. Kaslarıma çok güç verdim ve düştüm. Bir daha asla yaşanmayacak." dedi. Karşısındaki adamı Yekta'nın abisi olarak değil, Yergahva projesinin yöneticisi olarak gördüğü için ses tonu saygıyla bulanmıştı.

Turna için emir demek, yemin demekti.

Laura'ya saygı duyduğu kadar Mehmet'e de duyuyordu.

"Biliyorum Turna. Düşünme bunları. Bırak da Yekta kontrol etsin durumunu." dedi Mehmet, bir patrondan çok, dostça bir üslupla. "Üst düzey bir üyesin. Tek hatada seni silecek kadar aptal değilim." diye eklediğinde herkesin bir saniyelik sessizliğe gömülmesine sebep oldu.

Kimse Mehmet'ten bu anlayışı beklemiyordu.

Yekta, kadının kollarına hafif bir baskı ile spazmı geçirecek bir masaj yapmaya başlamıştı ve kadının gözlerine bir saniye bile bakmıyordu. Bütün odağı, kadının teniydi. Laura ise kadının başını dizlerine yaslayıp daha rahat yatmasını sağlamıştı.

Zahir de sessizce kadının yüzünü inceliyordu. Turna'nın gözleri Yekta'nın üzerinde olsa bile Zahir'in bakışlarının üzerinde olduğunu sezebiliyordu. Fakat ona bakacak cesareti kesinlikle yoktu.

Yekta'nın parmak uçları kadının teninde görülmeyecek fakat asla da silinmeyecek izler bırakmaya devam ederken Turna, kaslarındaki anlık bir sızı hissedince adamın koluna tutundu. Bu sefer gözlerini Turna'ya çevirdi ve "Canını mı yaktım?" diye sordu şefkatini gizleyemediği bir tonda.

"Bu kadar sızlaması normal mi?" diye sordu Turna. Kontrolsüzce davranışının sonuçlarını yüklenmeye hazır değildi. İpin ucunda Fulya'nın hayatı varken kendi elleriyle o ipi koparacak her hamleden kaçınıyordu.

"Kramp girmiş. Uyuşukluk hissedeceksin ama Birim'in kas gevşetici ilaçları ile hemen düzelirsin. Masaj da rahatlatacak seni." dedi Yekta. Gözlerindeki merhameti Turna'nın hissetmemesi mümkün değildi.

"Silah tutmama engel olmayacak değil mi?" diye sordu bu sefer.

"Hayır olmayacak. Bugün daha fazla zorlarsan bu sözü sana veremem ama birkaç dakikalık masajdan sonra kasların gevşeyecek. Mümkün olduğunca az kullan kollarını. Karnını da sıkmayı bırak. Diyaframını zorluyorsun." Yekta'nın nasıl bu kadar kendinden emin konuştuğunu anlayamıyordu. Doktor değildi, buna emindi ama nasıl olur da vücudunun vereceği tepkileri sezebilirdi?

"İki sene anatomi eğitimi aldım. Ürettiğim silahlardan dolayı yaralanan insanları tedavi etme yükümlülüğüm vardı ve herhangi bir sakatlanmanın tedavisi için yeterince bilgiye sahibim. Diplomam olmasa da ameliyat yapabilecek kadar eğitimim var." Laura da dahil olmak üzere herkesin gözleri Yekta'nın üzerindeydi. Mehmet, ondan uzakta geçirdiği senelerde Birim'e katıldığını biliyordu fakat bu kadar kapsamlı bir eğitim aldığını hiç düşünmemişti.

Yekta verdiği sözü tutmuştu.

O evden ayrıldığı gün, babası kadar güçlü biri olacağının sözünü vermişti. Kimsenin kendisini küçük görmesine izin vermeyecek kadar statüsü, kimsenin sözleri altında ezilmeyecek kadar kültürü, herhangi birinin silahından çıkacak kurşunla ölmeyecek kadar güce sahip olacağının sözünü vermişti.

Yuvasını artık sadece dört duvar olarak gördüğü o gün, Birim'in en gözde elemanı olacağının sözünü vermişti. Babasının kurduğu Birim'e katılıp babasından gizlice eğitimler alarak yükselmişti seneler boyunca. Hiçbir zaman Savaş Gökmen'in oğlu olduğunu dile getirmemişti. Soyadını hep saklamak zorunda kalmıştı ve kimse de onun soyadını merak etmemişti.

Dört sene boyunca şehir şehir gezerken ve Birim için yüzlerce silah üretirken kimse çıkıp da "Bu adam kim?" diye sormamıştı.

O adam, Yekta'ydı. Herhangi bir soyada ihtiyacı olmadan, tırnaklarını kazıya kazıya güçlenen, öfkesiyle sınandığı zamanları yalnız başına atlatan, ruhunun soğukluğunu benimsemek için her gece hırsıyla ruhunu ateşlere veren adamdı o. Yekta Gökmen değil, bir savaşçıydı.

Görünenden çok daha fazlasıydı.

Turna bunu dünkü gezilerinde çok iyi anlamıştı. Yekta'nın Ciego hakkında söylediklerini duyduktan sonra babalarının çok yakın dost olduklarını da öğrenmişti ve o andan itibaren Yekta'nın yüzüne bakmaya çekiniyordu. Onunla her ne kadar konuşmak istese de babalarının dost olduklarını söylediği anda, kendi geçmişinin kapılarını da adama açacaktı.

Ekrem Dağhan'ın tek öz kızı olmak kolay değildi ve yaşadıklarını kimse bilsin istemiyordu.

Bu nedenle Yekta'ya hiçbir şey anlatmamış, biraz daha dolaştıktan sonra Meydan'a gelmiş, Yekta'nın arabasıyla evlerine dönmüşlerdi. İkisi için de gece iyi geçmemişti ama sabah gözlerini açtıklarında bütün acılarını geri plana atmışlardı her zamanki gibi.

"Şimdi seni kaldıralım." dedi Yekta ve kadının iki omzuna da eşit güç vererek onu yerden kaldırdı. Laura da sırtından destek olmuştu. Herkesin başına toplanmış olması ve küçük bir çocuk muamelesi yaparak ilgilenmesinden hoşlanmamıştı Turna. O bu kadar güçsüz değildi. Düştüğü gibi kalkmasını da bilirdi. Kendi hatasının yükünü sırtlanmak zorundaysa bunu yapabilecek cesareti de vardı.

"Bir yerim kırılmadı. Düştüm sadece." dedi gözlerini devirerek. "Kendi başıma yürüyebilirim." diye eklediğinde Yekta ve Laura kadını bırakmıştı. Başı bir saniyeliğine dönse de kendisini oldukça iyi toparladı ve adım attı Turna.

"Bu kadar antrenman yeterli. Yarın yine devam edeceğiz." dedi Mehmet ve herkesin önünden yürümeye başladı ama aralarında mesafe olsa bile "Belki de son kez." dediğini duymuşlardı diğerleri.

"Saatimi verir misin Laura?" diye sordu Turna ve elini kadına uzattı. Antrenman başlamadan önce saatini Laura'ya vermişti kırılmaması için. Minibüse doğru yürürken bir yandan saçlarını düzeltiyor, bir yandan da Laura'ya elini uzatmış bekliyordu.

Kadın, ceketinin cebinden çıkardığı saati Turna'nın avcuna bıraktı. Bu saat, kırmızı bandajlı bir akıllı saatti. Akasya'nın tasarlamış olduğu ve sadece Turna'da olan teknoloji mucizesi bir cihazdı. Dikdörtgen ve geniş bir ekranı vardı, saat başı sağlık değerleri ölçülüyor ve Akasya'nın yazdığı programa işleniyordu her bir değeri.

Saatin kopçasını ilikledikten sonra ekranı kendi yüzüne doğru çevirdi ve saate bakmak için gözlerini bileğine indirdiğinde gördüğü şey yüzünden adımları aniden durdu. Herkes, bu ani duruşun sebebini anlayabilmek için Turna'ya bakarken minibüsün içindeki acil durum telefonu da çalmaya başlamıştı.

Bu telefon, Akasya'nın uyarısıydı.

Çünkü zaman, ikinci kez Sıfır'ı gösteriyordu.

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Düşe kalka öğrenecektim bu taşlı yollarda koşmayı ve o günkü gibi şanslı olmayacaktım her zaman. Kimse tutmayacaktı ellerimden ve kimse silmeyecekti gözyaşlarımı ama ben her zaman ayağa kalkmasını bilecektim.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları