◭

Bölüm Şarkıları:

Joseph William Morgan - Is This The End

Zack Hemsey - Sootsayer

Imagine Music - Doom

◭

Bir evi ev yapan içindeki insanlardır. Bir insanı insan yapan, ruhunda büyüttüğü umutlardır. Umutları umut yapan, içinde barındırdığı inançlardır. İnanmazsan bir umudun olmaz. Bir umudun olmazsa kendini insan olarak tanımlamak zordur. Bu yüzden bir evin de olmaz. Nefes alacağın alanlar azalır, baktığın gökyüzü seni yutacak gibi hissedersin. Zaman akıp giderken sen hep olduğun yerde kalırsın ve ölümden kaçtım sanırken ölümün en çok dikkatini çeken sen olursun.

Alnına bir silah dayamıştı. Ölümün kokusu genzini yakıyordu. Ellerini titreten, yüreğine ağır gelen bir acıyı barındırıyordu ruhunun duvarları arasında. Bitsin istiyordu. Ölüm ensesindeyken bitsin istiyordu.

Her şeyin başladığı o dağ evine gelmişti intihar etmek için. Zamanın gerisindelerdi. Tattığı ihanet onun soluklarını kesmişti ve adımları burayı bulmuştu. Onun izlerinin olduğu yere kendi izini sonsuza kadar bırakmak istemişti Zero. Üç sene evvel, bu göletin yanında canına kıymak istemişti ama her kararı da burada almıştı işte.

Her şeyin başladığı yer, her şeyin bittiği yer olduğunu düşünürken bambaşka umutlar doğurmak için yeni bir başlangıç yaratmıştı bu göletin yanında. Şimdi ise Turna'nın sonunu buraya hapsedecekti ve onunla yeni bir başlangıç yapabilmek için kadını bekliyordu.

İntihar etmek için çabaladığı anlar zihnine dolduğunda aldığı her nefes ciğerlerine yetmiyordu ama belli etmedi. Tek bir kırışığı olmayan takım elbisesine göz gezdirdi. Özenle yaptığı saçlarının arasından parmaklarını geçirdi ve sakallarının üzerinde elinin tersiyle turladı. Göletten yayılan kokuyu ciğerlerine çekti ve kuşlarına sesine odaklandı.

Yergahva'da her sabah bu kuş seslerini duyarak uyanacaktı. Bunu umuyor, buna inanıyordu.

Çalıların ezilme sesini duyduğunda kadının geldiğini anladı ve omuzlarının ardından geriye doğru baktı. Turna'nın vücudunu tamamen saran siyah bir boğazlı kazak ve siyah dar bir kot pantolon giydiğini gördü. Saçlarını toplamıştı kadın. Göz altları mor, yanakları ağlamaktan dolayı hâlâ kırmızı, kiraz dudakları sürekli dudaklarını ısırdığı için daha kırmızıydı bu sabah.

Zero'nun yüzüne bir ciddiyet yayıldı.

Oyun, tam anlamıyla bittiği yerde tekrar başladı.

Turna yüzünü tiksintiyle buruşturdu. Bu adama tahammülü kalmamıştı artık. "Geldim işte," dedi ellerini iki yana açarak. "Yine beni ayağına getirdin." Yüzündeki tebessüm alay ve kin doluydu.

"Gelmek istemesen gelmezdin," dedi Zero. "Yolu yapan ben, adımlayan sensin."

"Uzatma." dedi Turna. Adamın karşısına geçti. Göletin yanı başında, sık ve uzun ağaçların arasında birbirlerine bir süre baktılar. Zero, ellerini ceplerine soktu; Turna ellerini sırtında birleştirip dik duruşuyla adamın karşısında durdu.

"Yas tutmayacağını biliyordum." dedi Zero.

"Sen yas tutmayı nerden bilirsin hissiz herif!" diye karşılık verdi Turna. "Her gözyaşı gözlerden aksaydı ayak bastığın topraklar gözyaşlarıyla çamur olurdu."

"Anlıyorum," dedi Zero ve kadına doğru bir adım attı. Turna geriye doğru adımladı, başını dik tutarak adama baktı. "Asıl yas, benim söylediklerimden sonra başlayacak." diye devam etti.

"Lafı çok uzatıyorsun Zero." dedi Turna bıkkın bir ifadeyle. "Sana tahammülümün kalmadığını daha nasıl anlayacaksın?"

"Gözlerin bu konuda çok konuşkan," dedi Zero. Kırgın bir bakış, kırgın bir tebessüm sundu. "Ama benim de vaktim yok zaten." Elini cebinden çıkardığında ince kare bir cihazı tutan avcunu açtı ve Turna'ya doğru uzattı. Turna kaşlarını çattı. "Cihazın üstüne işaret parmağını bastır." Turna bir adım öne attı ve adamın dediğini yaptı. Cihazın ortasına parmak izini okuttuğunda holografik görüntü ortaya çıktı. Turna şaşırdı ve geriye doğru bir adım attı. Görüntüyü daha net görebilmek için yaptığı bu hamle sonunda karşısında Fulya'yı görünce bir şaşkınlık nidası kopardı.

Fulya karşısındaydı. Kendi odasındaydı, onun yatağını hemen tanıdı. Duvardaki tablosunu gördü. Bu tabloyu Turna yapmıştı ve Fulya'ya hediye etmişti.

"Çok zamanım kalmadı," sesini duydu Turna. Fulya'nın sesi kulaklarına dolduğunda nefesi kesildi. Onun sesini o kadar uzun zamandır duymuyordu ki özlem yüreğini kemirmeye başlamıştı. "Özür dilerim!" dedi Fulya kaşlarını kaldırarak.

Turna ve Zero göz göze geldiler. Zero, avcundaki cihazı Turna'nın görebilmesi için ona doğru uzatırken diğer eli de cebindeydi. İki bedenin arasında ise Fulya'nın holografik görüntüsü vardı.

"Sana yalanlar söyledim Turna. Senden sırlar sakladım. Senin yanındayken başka bir kimlikle bir hayat daha yaşadım." Turna sarsıldı. Zero, dikkatle kadını izlemeye devam etti. "Bu mesajı odamda ne zaman bulursun, bilmiyorum ama umarım her şey çok geç olmadan yaparsın bunu. Tek istediğim, Zero'nun bunu senden önce bulmaması."

İstemediği şey, şu an yaşadıkları şeydi.

"Birazdan son kez Yergahva'ya gideceğim ve her şeyi o işe yaramaz çekirdeğe gömeceğim." Fulya ekrana yaklaştı. "Üzgünüm, sana her şeyi şimdi açıklayamam çünkü başka birinin eline geçme ihtimalini göz ardı edemem." Ellerini çenesinin altına koydu Fulya ve kırgın bir tebessümle baktı kardeşine. "Senden bunu istemek çok adice, biliyorum ama benim peşimden gel Turna. Benim peşimden Yergahva'ya gel ve çekirdeğe gömdüğüm gerçekleri öğren."

Turna başını iki yana salladı. Fulya'nın yaptıkları artık onun sabrını da aşıyordu artık. Hiç anlayamadan, senelerce bu kadın tarafından kandırılmıştı Turna. Arkadaşlarımla buluşmaya çıkıyorum diyerek kaç kez yalan söylemişti kim bilir? Gece yatağında uyuyor sanıyorken Fulya hangi hayatını yaşıyordu, kim bilir?

"Sen olmadan yapamam. Sen yanımda olmazsan, bana güvenmezsen kazanamam Balım." Fulya'nın eli ensesine gitti. "Benim yolum çoktandır çizilmişti. O yoldan gitmekten başka bir çarem yok ama sana yepyeni bir yol sunuyorum. Bana gel ve kendi yolunu bul Turna. Yergahva'da seni bekliyor olacağım."

Elini ensesine bastırdığı anda görüntü bozuldu ve hemen ardından da kapandı. Zero, elindeki cihazı avcunun içinde sıktı. "Fulya gittiği gece evinize geldim. Onunla konuşmak için odasına girdim. Dolaplarının boş olduğunu gördüm. Yatağının hiç dağılmadığını, kokusunun odadan yavaş yavaş silindiğini anladım. Gittiğini anladım. Fulya'nın benden yine gittiğini anladım. Bana ihanet ettiğini anladım. Odayı turladım, ondan ve benden izler aramak için. Sonra bu cihazı buldum. Bir çerçevenin arkasına saklamıştı." Zero'nun ses tonu ürkütücü bir donuklukla harmanlanmıştı. Gözlerinin önüne bu anı gelince öfkesini kontrol etmekte hep zorluk çekerdi zaten. "Çok biliyorum sanıyorsun. İnsanları çok iyi gözlemlediğini düşünüyorsun ama kaç gün, kaç sene kandırıldın, haberin var mı?" Kadının sarsılmış ifadesini sükunetle izledi bir süre. "Sen kendi odanda uyurken Fulya beni çok kez odasına davet etti. Ben Fulya'nın yatağında Fulya'ya sarılarak çok gece geçirdim ve her defasında sana yalan söylediğini bilerek aldı beni odasına, yatağına, yastığına."

"Yalancı!" dedi Turna. Başını iki yana salladı. Bu kadar kandırılmış olmasını aklı almıyordu. Bu kadar saf yerine konmak, gururunu incitiyordu.

"Cevapların bende değil. Fulya ile aramda nasıl bir ilişki olduğunun cevabını ben vermeyeceğim sana. Yergahva verecek. Bütün sorularının cevabını Yergahva'da, iyileştirmek zorunda olduğun çekirdekte bulacaksın." Zero tüm dürüstlüğüyle konuşuyordu. Başını salladı yavaşça. "Yalan söylemeyi seven ben olmadım hiçbir zaman. Yalana sığınan hep Fulya oldu. Sana şimdi yalan söylemiyorum. Hatta gerçekleri vadediyorum." Turna'ya doğru bir adım attı. "Aptal yerine kondun. Öfkeni anlıyorum çünkü aynı kadın, aynı muameleyi bana da yaptı. Aylarca bana yalan söyledi. Bambaşka bir kimlik sundu önüme, aptal gibi kabul ettim ben de."

Turna'yı ürperten bir gerçek vardı: Zero'nun gerçekleri söylediğini biliyordu.

"Bazı gerçekleri, ben de sen gibi bilmiyorum. Çekirdeğe gömdüğü o sırlar ne, yemin ediyorum ki bilmiyorum." Kadına doğru bir adım attı. Mavi gözlerini kadının bal rengi gözlerine sabitledi. "Ama öğrenmemiz lazım. İkimizin de acısı dinecekse bu gerçekler sayesinde olacak." Elini kadına uzattı Zero. "Tut elimi Turna." dedi istekle. Kadın titredi. "Bir son vermek için benimle bir başlangıç yap."

Kadın geriye doğru adımladı. "Kaçma benden Turna," dedi Zero. "İnan, bu kovalamacalardan çok yoruldum. Bana bu gözle bakmandan da çok yoruldum. Bütün hikâyenin ağırlığının bana biçilmesinden de yoruldum. Bitmek tükenmek bilmeyen yargılardan da bunaldım. Bu küf kokulu hayattan da, yalancı insanlardan da, kandırılmaktan ve yok sayılmaktan da çok yoruldum."

Turna, karşısındaki adamın söylediklerini duydukça karşısında bir ayna varmış gibi hissetti. Bu adamla aynı hisleri paylaşmak kimin zaferi, kimin yenilgisiydi?

"Beni görüyorsun, biliyorum. Beni bu dünyada sahiden gören yalnızca sensin. Seni ilk gördüğüm andan beridir beni gördüğünü, beni gerçekten hissettiğini biliyorum. Beni çözmek istedin, çözdün de. Zihninde çok parça yerini buldu ve korktun. İtiraf et." Kadın başını iki yana salladı. Adamın söylediklerinin gerçek olması, onda yalnızca inkâr duygusunu açığa çıkartmıştı ama biliyordu ki bu adamın karşısında yeni doğmuş bir bebek gibi savunmasızdı. "İnandığım gerçekler seni korkuttu. Umut ettiklerimi gördün, sen de en az ben kadar gerçek olmasını umdun. Bambaşka bir insan yarattın günlerdir. Kendi içinde sakladın o kadını. Bana inanan, beni haklı bulan kadını mezara gömdün. Bırak, tırnaklarımı kazıyarak çıkartayım o kadını mezardan. Bana inanan kadının ellerinden tutayım." Kadına yaklaştı. Artık aralarında hiç mesafe kalmamıştı. Mavi gözleri, bal rengi gözlerin titrekliğine anbean şahit oldu. "Ellerinden tutmama izin ver ki bizi evimize götüreyim."

"Kanlı ellerinle mi tutacaksın ellerimden?" diye sordu Turna kinle. "Sen kardeşimin katilisin Zero ve elini tutacağıma bileklerimi koparırım daha iyi." Geriye doğru adımladı. "Fulya beni kandırdı, evet ama sen? Sen beni neden kandırmayasın ki? Sırf çekirdeği iyileştireyim diye yapıyorsun bunu çünkü ancak çekirdek iyileştiğinde Fulya'nın mesajını öğrenebileceğim. Nereden bileyim bunları senin planlamadığını?"

"Gayet de iyi biliyorsun!" Zero'nun sesi yükseldi. Ellerini sarı saçlarına daldırdı ve özenle taranmış saçları hiddetle dağıttı. Mavi gözlerine öfkenin parıltıları yerleşti, denizin üzerine yıldız taneleri düştü. Kadına doğru adımladı ve işaret parmağını kadının kalbinin üzerindeki Üç Anahtar Lekesi'ne bastırdı iki kez. "Hem de tüm yüreğinle, tüm izlerinin varlığıyla biliyorsun!"

Korktu kadın çünkü adam, görünmezlerini görüyordu. İçinde bile fısıltıyla var olan sesleri işitiyordu.

"Seninle aramızdaki bu bağı hissedemiyor musun?" Gömleğinin düğmelerini öfkeyle çözmeye başladı Zero. Ondaki Üç Anahtar Lekesi'ni kadına gösterdi. İşaret parmağını kendi mührüne bastırdı ve "Sen bana mühürlüsün." dedi dişlerinin arasından. "Kalp atışlarını kendi yüreğimde hissedecek kadar mühürsün bana. Endişelerin endişelerim; korkuların korkularım, acıların acılarım. Ben umudum, sen benim inancımsın Turna."

"Sus!" diye bağırdı Turna. Gerçekleri kaldıramayacak kadar yorgun hissediyordu kendini. "Yalan söylemekte ne kadar ustasın böyle! Bu mührü senin yüzünden aldım ben. Kim bilir kaç insana daha yaptı aynı şeyleri. Kim bilir kaç can daha yaktın? Şimdi karşıma geçip sana özel, sana ait olduğumu belirten cümleler kuramazsın bana." Adamı omuzlarından ittirdi. "Ben kimseye ait değilim. Beni kimse kendine mühürleyemez çünkü ben hür var oldum, hür yaşar, hür ölürüm!"

Bir rüzgâr esti, dallar sallandı. Gölet sessizliğini bozup dalgalandı. Tenler ürperdi ama yürekler yangın yeriydi.

Zero, beyaz gömleğinin yakalarını tuttu, derin bir nefes alıp sakinleşmek adına öfkesini parmak uçlarına verdi. Gömleği kırıştı, umrunda olmadı. Hırsla inip kalkan göğsünü durdurmak imkansızdı. Yüreğine ağır gelen ihanet, mezarından çıkmıştı bugün ve Zero, o ihanetin mezarına kendi ruhunu gömdüğünü hissediyordu. Çıkmazdaydı, kimsesizdi, yapayalnızdı, çaresizdi ama umut doluydu.

"Sarıl bana." Zero'nun aniden dile getirdikleri, Turna'yı sarstı. Bu adamın dilinden sıyrılanlar da neydi böyle?

Turna alayla kahkaha attı. "Ölürüm daha iyi!" dedi öfkeyle, kinle. Midesi bulandı. Lakin o an, yüreğini sıcak bastı. Karşısındaki adam ile aralarında soyut bir bağın var olduğunu hissetti. Belki günlerdir oradaydı, belki az önce, adamın dilinden sıyrılan sözlerle var olmuştu. Mühür, bu farkındalıklarla canını yakacak kadar ısındı sanki. Kulaklarında bir ses işitti. Derinlerden gelen bir fısıltıydı.

"Sarıl ona."

"Bu da yaptığın zihin oyunlarından biri değil mi?" Turna inkâr etti duyduklarını. Büyük bir oyun içerisindeydi, biliyordu.

"Kendi zihninin sesini bilmeyecek kadar yabancı mısın kendine?" diye sordu Zero. "Konuşan sensin, bu ses sana ait. Bunu biliyorsun."

Turna inanmak istemedi ama o sesin kendi sesi olduğunu anlamıştı. Yüreği sıkıştı, elleri titremeye başladı. Nefesleri hızlandı, gözleri doldu. Ona neler olduğunu anlayamıyordu ama ensesi de, kalbi de ona bir oyun oynuyordu. Öyle cezbedici bir oyundu ki bu, kollarını açıp adama sarılmamak için verdiği mücadele, hayatta kalmak için senelerdir verdiği her mücadeleden daha ağırdı.

"Sarıl ona."

Zero kollarını hafifçe açtı, Turna'yı kabul etmek için onu bekledi. Umuyordu ki kadın kollarına gelecekti. İnanıyordu ki bu kadın onun geleceğiydi.

"Bırak peşimi!" diye bağırdı Turna ama o an, kendi içindeki meseleyi çözmekle meşguldü. Gözleri kararıyordu. Yüreği bağırıyor, adamın kolları arasına girmesi gerektiğini söylüyordu. Ensesi beynine sızıyor, kadının doğrularının üzerine kendi doğrularını yazıyordu. Bedenini kontrol edemiyordu çünkü kontrol, bu oyun başladığından beridir Zero'daydı, biliyordu. Şimdi de o sinsi tilkileri kendi zihninden çıkıp kadının zihnine sızıyordu ve onun doğrularını tehdit ediyordu.

"Sarıl ona. Biliyorsun ki şifa onda. Sarıl ona. Biliyorsun ki tüm doğrular onda."

"Kabul et artık beni!" dedi Zero. Sabırsızdı ama en baskın duygusu da acıydı. Tek bir isteği vardı, o da Turna'nın Zero'yu anlaması ve ona sarılmasıydı. "Doğrularım doğruların olsun. İnanmak istiyorsan, denemek istiyorsan sarıl bana." Kollarını biraz daha açtı Zero. "Al işte, tüm zaaflarımla, tüm benliğimle karşındayım ve sana kendimi sunuyorum. Sarıl bana çünkü senin de bunu istediğini biliyorum."

"Yalancı adamın kollarına mı sığınacağım?" Turna'nın gözlerinden birkaç damla yaş süzüldü. Birkaç dakikadır kendi içinde verdiği mücadele onu senelerdir savaşıyormuş gibi yormuştu. "Bunun dönüşü yok ve ben sana aldanmayacağım!" Dişlerini hırsla sıktı çünkü karşı koymak korkunç bir baş ağrısı yapmıştı kadında. Onlarca adama kafa tutacak güçteydi belki ama kendi zihnine karşı her zaman kaybetmişti Turna.

"Mühüre karşı koyamazsın. O isterse alır. Ben istersem seni alırım ama sen istersen ben de seni isterim." Zero tüm duvarlarını yıkmıştı artık. Karşısındaki kadından saklayacağı bir şey yoktu. Bu kadına tüm varlığını adaması gerekiyorsa adayacaktı. Bu kadına sığınacaksa etrafındaki bütün duvarları yıkacaktı.

"Zihinlerin sarmaşığı," diye fısıldadı Turna. "Zehirli bir sarmaşıksın ama sana sarılacağıma donarak ölürüm daha iyi." Başını iki yana salladı ve geriye doğru adımlamaya başladı. Göletin kenarına iyice yaklaştığını botları ıslanınca anladı. Nereye kadar kaçacaktı? Nereye kadar Zero'yu görmezden gelecekti?

"Turna kendine karşı koymakta neden bu kadar ısrarcısın? Neden durmuyorsun? Neden yorulmuyorsun?" Bıkkın bir ses tonuyla dile getirdi Zero. "Dinleneceksin, doğruları öğreneceksin, durulacaksın." Medet umar gibi baktı Turna'nın gözlerine.

"Ben Fulya değilim," dedi Turna. "Ben iki gözyaşıyla, iki gülümsemeyle kimseye kendimi kanıtlayamıyorum çünkü. Senelerdir bildiğim tek şey savaşmak. Ailemle, sevdiklerimle, en çok da kendimle! Ben de isterim dinlenmeyi ama kim öğretti ki bana bunu? Kim bana dinlenmem gerektiğini söyledi?" Adama doğru bir adım attı. "Kimse! Herkes arkamdan işler çevirdi. Herkes yüzüme güldü. Herkes uyuyacağım anları kolladı. Sen söyle! Bunları öğrenmişken sana kendimi nasıl bırakayım?" Dudakları titredi ama duruşunu bir saniye bile bozmadı. "Ben savaşmak zorundayım. Ben içimdeki bu savaşı bitirmemek zorundayım yoksa benden geriye hiçbir şey kalmaz!" Elleri titriyordu ve yumruk yaptı. "Anladın mı neden yorulmadığımı? Anladın mı aslında ne kadar yorgun olduğumu?"

"Sana dinleneceğini söylüyorum." dedi Zero. "Sana doğrularını sunuyorum ve bu bir oyun değil Turna. Sana gerçek bir hayat sunuyorum." Kadına doğru adımladı. "Bana sarıldığın anda her şeyi bitireceğiz."

Turna, zihnindeki sesleri daha baskın duymaya başladı. Solukları kesiliyordu. Terlemeye başlamıştı. Gözlerinin etrafında kırmızılıklar oluşmuştu ve yanakları yanıyordu. Bu nasıl bir oyundu, anlayamıyordu.

"Bana umut verme." dedi Turna. Gözlerinde yaşlar birikmişti. "Lütfen ensemdeki çipe durmasını söyle."

"Sana kendimi veriyorum Turna." Gözlerinde parıltılar oluştu. "Ensendeki çip, beni kabul etmeye hazır. Sadece senin adımlamanı bekliyor." Başını iki yana sallarken gözlerindeki medet kırıntıları kadının kalbine battı.

"Ben nasıl dinlenilir, bilmiyorum." Turna'nın boyun eğdiğini gösteren ilk cümle bu oldu. Zihnindeki ses, benliğine öyle ustaca sızdı ki kadın mayıştı.

"Sana öğreteceğim." dedi Zero heyecanla.

Turna acı çektiğini belli eden bir mırıltı çıkardı dudaklarının arasından. Karşı koymak çok zordu. Adımları adama yönelmek için can atıyordu sanki. "Zero beni durdur." dedi.

Zero başını iki yana salladı. "Kollarımı açtım, seni bekliyorum." diye yanıtladı kadını. Kadının başı döndü, dengesi iyice şaştı. Gözleri hafifçe kapanmıştı, bayılacak gibi hissediyordu.

"Kendine karşı çıktıkça kaybedeceksin." dedi Zero.

"Asıl karşı koymazsam kaybedeceğim."

"Sen yalancı bir zafere inanıyorsun Turna." Kadının gözlerine tüm inancıyla baktı. "Yergahva senin evin ve nereye gidersen git adımların hep evini bulacak."

"Ev nedir ki?" diye sordu Turna. Konuşmak zorlaştı onun için. Zero, elini mührün üzerine koyduğunda Turna'nın başı daha çok dönmeye başladı. Kendi mühründe sonu gelmeyecek bir yangın başladı.

"Ev, umutlarını yarattığın yerdir. İnançlarınla güçlendirdiğin sınırlardır."

Turna'nın dudakları arasından bir inilti daha döküldü. Kendine engel olamadı, bedenini biraz öne eğdi. Sağ kolunu kaldırıp yanındaki ağaca yaslandı çünkü düştü düşecekti artık.

"Fulya seni senelerce kandırdı ve öyle safsın ki hâlâ kardeşini öldürdüğüm için bana katil diyorsun. Bir kere de kardeşinin sana yaptığı haksızlıkları düşünsene. Hiç mi yanmıyor için? Hiç mi intikam almak istemiyorsun?"

"Ben Fulya değilim!" diye bağırdı Turna. "Ben kin tutsaydım, gözlerime baktığın ilk anda nefesin kesilirdi." Başını iki yana salladı, gözlerinden birkaç damla yaş düştü. "Canım çok yanıyor!" diye acıyla inledi. Zero'nun kalbi sıkıştı, kadının iki büklüm olmuş hali onu derinden sarstı. "Kardeşimin bana yalanlar söylemesi, yüreğimi paramparça ediyor ama ne ifade eder ki? Şurada bağırsam, yakarsam ne değişir?"

"Bırak, içindeki Turna konuşsun." dedi Zero. "Görme hiç kimseyi. Sözü ona ver çünkü ben karşımdaki yalancı kadını duymaktan çok sıkıldım."

"Dur artık Zero!" Turna'nın başı daha çok dönmeye başladı. Artık net göremiyordu. Gözleri kararıyordu ve nefesi daralıyordu.

"Eğer kollarıma gelirsen her şey son bulacak. Her şey duracak. Ne istiyorsan o olacak. Kim olmak istersen o olacaksın. Ne istersen onu söyleyeceksin."

"Turna!" Ormanın içinden yükselen ve çalı seslerine karışan bu tok ses, Yekta'ya aitti. Turna'nın sabah evden çıkmadan önce kendisine bıraktığı mesajı çoktan çözmüştü ve çok geç olmadan onların yanına gelebilmişti. Çok geç olmadığını sanıyordu, hâlâ vakti var, hâlâ kadını yolundan döndürebileceğini sanıyordu.

Üzerindeki deri ceketi, koştuğu için iki yana açılırken dağınık saçları da rüzgarla daha çok dağıldı. Yanakları rüzgardan kızaran adamın alnındaki damar belirginleşmiş, şah damarı daha asi darbelerle belirginleşmişti.

Zero, Yekta'yı görünce sinirlendi, hırıltılı bir nefes aldı. Kemikli parmaklarını avcuna sımsıkı bastırdı ve seğiren gözünü hırsla yumup kendine gelmeye çalıştı. Artık öfkesine hâkim olamıyordu. Her şey planlı ilerlerken bu adamın her defasında planlarını altüst etmesini sindiremiyordu artık. "Başka şansımız yok. Geleceksen şimdi geleceksin bana." Kadına medet dolu bir bakış sundu. Turna, kendisine doğru koşarak gelen Yekta'yı gördü ama karar çoktan verilmişti. Kartlar masaya çoktan dağıtılmış, oyun üç kişi için çoktan başlamıştı.

Turna, Zero'dan gözlerini ayırıp sevdiği adama baktı. Gözlerinde kaybedişin izleri varken kiraz dudaklarını dişledi. Adamın kahve gözlerini uzaklardan çok net gördü, yapma diyişini duyumsadı, inkarlarını gördü ama artık çok geçti. Zaman çoktan durmuştu.

Her şey çok hızlı gerçekleşti ama bu ana şahit olan üçlü için sanki zaman somut olarak durmuştu. Kadının nefes alışını, Yekta'nın haykırışı; Yekta'nın isyanlarını Zero'nun umut dolu gülümsemesi almıştı.

"Bu karar çoktan verilmişti. Değiştirebileceğimi sanmıştım Yekta. Savaşabileceğime inanmıştım ama hepsi bir yanılsamadan ibaretmiş. Sıfır'ı yıkmak için Bir olmak anlamsızmış. Başkasının topraklarına düşman olarak girmek, bizim hikayemizde zaferi getirmezmiş. Gidiyorum ben. Fulya'nın yolundan gidiyorum çünkü artık biliyorum ki, bir zaferi zafer yapacak, düşmana en acı kaybedişleri kazandıracak olan şey, yalnızca ihanettir."

Turna, nefes alamayacak düzeye geldiğinde Zero'ya doğru adımladı ve kollarını adamın boynuna doladığı. Oyunu başlatacak olan zarı, Zero attı.

Sarılmanın anatomisi incelendiğinde iki tarafın kalplerinin birbirleriyle kavuştuğu görülür. Araya giren göğüs kafesleri, deriler önemsizleşir çünkü kalplerin çekimi her şeyden üstün gelir. Zero ve Turna sarıldığında iki yürekteki mühürler ısındı, tenlerini yaktı. Mühürler birbirine temas edince iki beden de nefessiz kaldı, enselerindeki çip maksimum performans göstermeye başladı.

Zero, kollarını Turna'nın beline öyle sıkı sardı ki bedenleri bütünleşti. Turna öyle korktu ki kollarını adamın boynuna koparılmaktan korkarcasına sardı. Zero, Turna'nın kokusunu ciğerlerine çektiği anda günlerdir verdiği her mücadeleye değdiğini anladı. Kadın, adamın kollarında olmaktan tiksindi ama duygularının kontrolü artık onda değildi. Adama duyduğu öfke, Zero'nun hilebazlığıyla güvene çevrildi.

İki çip eşleşti. Zero, Turna'nın doğrularına; Turna Zero'nun inançlarına erişti. İki mühür temas edince zihinlerindeki sesler daha çok konuşmaya başladı. Birbirlerinin seslerini kendi zihinlerinde duyuyorlardı artık ve gerçek dünyadan tamamen kopmuşlardı. Lakin ikisi de gözlerini kapatmışken Yekta'nın Turna'ya seslenişlerini duyamıyorlardı.

Ve Üç Anahtar Lekesi, Yergahva'nın kilitli kapılarını açmak için bir araya geldi. İki beden de aynı anda bilincini kaybetti ve çalıların arasına düşüp boylu boyunca uzandılar. Yekta, adımlarını durdurdu ve iki bedenin düşüşüne şahit oldu. Yüreğini bir acı kaplarken aldığı nefesler durdu, rüzgâr esmeyi bıraktı, zaman akmayı kesti.

Uzak bir diyarda, el değmemiş bir arazide bir ev varmış. İçinde insanlar barındıran bir evmiş. Evi ev yapan insanların yüreklerinde umutlar yuva edinmiş. Umutlar, bağlarını inançlarıyla güçlendirmişler. Lakin bir fırtına başlamış, bir kıyamet çanı çalınmış ve önce ev yıkılmış, insanlar enkazın altında kalmış. İnsanlar umut etmeyi bırakmamışlar, yaşayacaklarına inanmışlar. Önce açlık bastırmış, sonra soludukları enkazın tozları ciğerlerine dolmuş ve susamışlar. Su ve yemek istemişler, su ve yemek geleceğine inanmışlar ama el değmemiş diyarda onları duyan kimse olmamış. Önce inanmayı bırakmışlar, sonra umutları sönmüş. Bedenler enkazın altında çürürken yavaş yavaş yok olmuş ama ev, her zaman ev olarak kalmaya devam etmiş. Bir enkaz olsa da çatısı her zaman çatı, duvarları her zaman duvarmış. Lakin bir anlamı, bir amacı kalmamış.

Kadın gitmişti. Yekta, sözler vermiş, yeminler etmişti ama kadını kollarının arasına alıp koruyamamıştı. Ellerinden tutamamıştı, o acı çeken halini görmüştü ama elini uzatmak için geç kalmıştı. Yalanlar, ihanetler kadına ağır gelmişti ve bütün varlığı Sıfır'ın gölgesine sığınmıştı.

Yergahva sarsıldı, çekirdeğin üzerinde toplanan kara bulutların arasında bir şimşek çaktı. Zer, yattığı yataktan zorlanarak kalktı. Çekirdekte olan değişiklikleri yüreğinde hissetmeye başlamıştı çünkü. Omuzları daha rahat, omurgası daha düzgün, bakışları daha hayat doluydu ve sebebini anlamıştı. Görkemli sarayında geniş penceresinin pervazına tutunup çekirdeğe baktığında yüzünde bir tebessüm oluşmuştu çünkü yapbozun her bir parçası artık yuvasındaydı.

Zero ve Turna, gözlerini Yergahva'da açmıştı.

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Kan dökecekse kanını akıtması gerektiğini fark etmişti. Zaferi istiyorsa ilk önce yenilmesi gerektiğini anlamıştı. Bu yüzden bu kabuslara son vermek için güzel bir rüyaya başlamıştı.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları