◭

Bölüm Şarkıları:

Arto Tunçboyacıyan, Armenian Navy Band - Zeytuni Zar

Tommee Profitt - I'm Not Afraid

2WEI, Edda Hayes - Survivor

◭

Kapa gözlerini. Bir manolya düşle. Dinlemeye çalışma çünkü duyamazsın. Manolyalar sessizdir. Avcunu aç, manolyayı avcunda hisset. Elini kapat, çiçeği ez. Aferin sana. Kararlı davrandın, çiçeği ezmek istedin ve yaptın. Başardın işte. Aç şimdi avcunu. Ne gördün? Çiçek hâlâ çiçek, değil mi?

Ama sen artık sen değilsin.

Çiçeğe dokundun, zarar verdin, çiçeğin seni etkilemesine izin verdin. Kararlar aldın ve sonuçlarına katlanacaksın. Cezalar ve ödüller vardır. Bravo sana, artık kendi kararlarını alabiliyorsun. Ne yazık sana, bir çiçeği ezdiğinde kalbinin biraz daha taşa çevrildiğini anlayamıyorsun.

Hayat da böyledir. Küçük kararlar, anlık vazgeçişler, uzun süren kabullenişler, insanın hayatına bambaşka kapılar açar. O kapıların her birinde bambaşka hayatlar vardır ve kararların boyutları fark etmeksizin her sonuç, etkili; her sonuç, öngörülemezdir.

Zero da, seneler önce, kendi hayatına dair hiçbir umudu kalmadığını hissetti. Artık aldığı kararlar ona bir kapı aralamıyordu. İmkânsız gibi görünüyordu bu olay ama Zero, sahiden de umutsuzluğu son raddesine kadar yaşamıştı. Psikoloji öyle altüst olmuştu ki ölmeye bile karar veremeyecek kadar bitkisel hayata girmişti.

Gözleri görüyordu, kulakları işitiyordu, elleri hareket edebiliyordu, dudakları kıpırdayabiliyordu ama ne görmek ne duymak ne hareket etmek ne de konuşmak istiyordu. Bu yüzden önünde hiçbir kapı yoktu, aldığı hiçbir karar yoktu. Hiçbir ödül, hiçbir ceza yoktu. Araf'tı. Zero, Araf'ını yaratmıştı ve orada esirdi.

Sonra bir gün, yine güneş diğer günlerde doğduğu gibi doğdu ama Zero o gün ayağa kalktı, gördü, konuştu. O günü diğer günlerden farklı yapan şey nedir, bilinmez ama oldu işte. Zero bir karar aldı, ödüllerini ve cezalarını kabullendi.

Yergahva'yı yaratmak istedi ve birçok insanın hayatını bu sanal şehre bağladı.

Hikâye böyle başladı sanılmasın. Zero'nun belirsizle geçen o günlerinde, zamanın akmadığı o günlerinde neler yaşandı, neler söylendi hâlâ bilinmez. Bu yüzden Zero'nun bir hikayesi olmayacak, Zero'nun başlangıcı diye bir kavram kabul görmeyecekti.

Zero, hiçbir zaman bir başka insanla aynı kefeye konulmayacak.

Çünkü Zero, bir daha kendini hiç insan gibi hissedemeyecek.

**

Yekta, karşısında Zer'i, -Fulya sandığı Zer'i- gördüğünde dudaklarını şaşkınlıkla araladı. Etrafına bakıp olayları anlamlandırmaya çalışan Zer ise karşısındaki adamı görünce kaşlarını çattı. Elbisesini kontrol etti, vücuduna dokundu. Hiçbir yara almamıştı.

Turna'nın Araf'ındaydı ve nasıl çıkacağı konusunda bir fikri yoktu.

"Sen yaşıyor musun?" diye sordu Yekta. Kadına doğru bir adım attı.

"Ah yine mi?" diye sitem etti Zer. Gözlerini devirdi. "Ben Fulya değilim! Eğer bana bir kişi daha Fulya muamelesi yaparsa Yergahva'nın zindanlarına süreceğim!" Adama doğru bir adım attı. Şaşkınla kadına bakan adamın gözlerine öfke ve kinle baktı. "Senin yüzünden geldik buraya! Nasıl çıkacağız şimdi?" diye sordu, eliyle adamın göğsüne bir yumruk attı. "Siz insanlar, işleri her zaman yokuşa sürmeye ne meraklısınız!"

"Ben buraya nasıl geldiğimi bilmiyorum bile!" diye karşılık verdi Yekta. Kaşlarını çattı. "Yergahva'ya gelmek isterken kendimi Turna'nın Araf'ında buldum." diye ekledi. Zer, o an Yekta'nın neden burada olduğunu anladı.

"Seni buraya ben getirmiş olmalıyım," dedi. Sesinde bilge bir tını oluştu. Artık daha sakindi ve esmer saçları, Turna'nın anılarıyla kaynayan bu Araf'ta parıldıyordu. Teninden yayılan kokuyu aldı Yekta. Hoşuna gitmedi, biraz şekerliydi.

"Nasıl yaptın bunu?" diye sordu Yekta, düşüncelerinden sıyrılarak. "Beni buraya getirdiysen çıkış yolunu da biliyorsundur."

"Ah tatlım, o kısım pek öyle olmuyor." dedi Zer. Eteklerini toparladı ve zemine oturdu. Yekta da kadını taklit etti, zemine oturup kadına baktı. Zer, bilge tonuyla konuşmaya devam etti. "Araflar karmaşıktır, öngörülemezdir. Bir oda düşün, kapısı olmayan. Çıkamazsın da giremezsin de ama odadır işte. Dört duvarı vardır ve odadır. Eğer içerideysen, içeridesindir; dışarıdaysan dışarıda. Ne içeri girebilirsin ne dışarı çıkabilirsin. Hele kendi odanda değilsen, işler iyice imkansızlaşır."

Yekta dikkatle dinledi kadını.

"Odayı kapısız düşünen sensin." dedi Yekta. Zer kaşlarını çatarak baktı adama. "Ben buraya ilk geldiğimde bu odanın bir kapısı ve penceresi olduğunu düşündüm. Bu yüzden kapı aradım." Kadının ilgisini çekti, Zer merakla adamı dinlemeye başladı. "Ve buldum." Kadına söz hakkı vermeden sözlerine devam etti. "Fakat anahtarı bende değil, Turna'da." diye eklediğinde Zer, öfkeli bir nida kopardı dudaklarının arasından.

"Şehrime kıyameti getirdiği yetmiyormuş gibi bir de beni kendi zihnine mi hapsetti?" diye öfkeyle bağırdı. Az önceki sakinliğini tamamen yitirdi ve Araf'ta öfkeyle koşturmaya başladı. Her bir anıya dokundu, o anının içerisindeki eşyalara zarar vermek istedi ama yapamazdı. Anıları görebilir ama onları hissedemezdi.

Zer, Turna'nın zihninde bir kaos başlattığında Turna da acı bir çığlık atıp başını öne eğdi. Beyni yarılacaktı sanki. Bedeni acıdan titriyordu, gözleri yanıyordu. Nefesi sıkışıyordu çünkü zihninde öyle bir kaos vardı ve bu kaosun yanında öyle bir boşluk hissediyordu ki aklını yitireceğini sandı.

Zero, kadının yanına diz çöktü. Yanı başlarında yere yığılı yatan Zer'i görmedi ikisi de. Adam, kadını yere sabitleyen kelepçeleri hemen çıkardı, kadının saçlarını geriye doğru atıp çenesinden tuttu ve başını kaldırmaya çalıştı. Turna'nın yüzü yara bere içerisindeydi, kaşından kanlar akıyordu ve dudağı patlamıştı. Gözlerinden akan yaşlar durmuyordu çünkü tarifi mümkün olmayan bir acıyla sınanıyordu.

Zero, titreyen kadının yüzünü titreyen elleriyle kavradı ve mavi gözlerini güven verircesine kadının bal rengi gözlerine dikti. "Böyle devam edersen aklını tamamen yitireceksin." dedi endişeyle. Kadının elmacık kemiklerini baş parmaklarıyla okşadı.

Turna, titreyen sesiyle, tüm acizliğini görmezden gelerek "Canım çok yanıyor," diye fısıldadı. "Canım daha önce hiç böyle yanmamıştı." Yere kelepçeli değildi ama hareket edemiyordu. Zihnindeki o tuhaf karıncalanma artık gözlerine de inmişti. Gözlerini açık tutmak çok zordu. Gözünün akı kızarmıştı, göz bebekleri küçülmüştü. "Bitsin artık." diye devam etti. "Ben dayanamıyorum, bitsin artık." Başı halsizlikle yana doğru düşecekti ki Zero, sağ eliyle daha çok baskı yaptı kadının yüzüne. Ona daha çok yaklaştı.

"Bitireceğim her şeyi." dedi kararlılıkla. "Ben böyle olsun istemedim. Ben senin bu kadar acı çekmeni istemedim." Kadının alnından akan teri sol eliyle sildi. "İyileştireceğim seni. Buradayım ben," dedi. Kadının gözlerinin kapandığını sezince hemen biraz daha yaklaştı ve, "Hayır Turna, bana bak. Kaçırma gözlerini benden. Ayık kal ki yardımcı olayım." dedi endişeyle. Daha hızlı nefesler alıp vermeye başladı. "Buradayım ben, bak hissediyorsun beni." diyip kadının yanaklarını okşadı. "Bak dokunabiliyorum sana çünkü ikimiz de gerçeğiz. Sen gerçeksin. Aklını yitirmedin. Gerçek olduğunu, yaşadığını, savaşacağını biliyorsun."

Turna bayılacak gibi oldu. "Gücüm yok." diye fısıldadı. Sesi sahiden hiç yok gibiydi. Gerçek gibi hissettirmiyordu.

"Gücün var," dedi Zero. "Sadece hissedemiyorsun." Kadının yüzüne yaklaştırdı yüzünü. Mavi gözlerini, kadının kapanmak üzere olan gözlerine dikti. Nefesleri kadının yüzüne çarptı. "Gerçekliğini yitirmedin. Beni hissettiğin sürece de yitirmeyeceksin. Yüzüne dokunduğumu hisset. Gözlerine baktığımı hisset. Kokumu al, saçlarıma dokun. Nefesimi hisset yüzünde." Turna, adamın dediklerini yapabilmek için çabaladı. Kalmayan gücüyle çabaladı.

"Çok zor," diye fısıldadı. Bedeni geriye doğru düşecek gibi oldu, Zero onu belinden kavrayıp göğsüne çekti. Kadının yüzü adamın boynuna gömüldü. Kokusunu aldı.

"Zor değil." diye sayıkladı Zero. "Hadi be Turna. Hissetmeye odakla kendini. Zihnin konuşsun, sen dinleme. Beni dinle yalnızca, beni gör." Kadının sırtında parmaklarını gezdirdi. "Gerçeklik burası, benim yanım, Yergahva. Araf seni esir alamaz. Seni benden alamaz." Sayıklar gibi dile getirdi söylediklerini. "Çok şey yaşadık Turna. Seni kendi ellerimle yarattığım Araf'a vermem. Bunca şeyden sonra olmaz."

"Ses tonun," diye fısıldadı Turna. Gözleri aralanmış bir nebze de olsa. "Acı çekiyor gibi."

"Acı çekiyorum," dedi Zero. "Seni bu hale getirdiğim için acı çekiyorum." Kadının saçlarında gezindi parmakları. "Ve sen de acımı hissediyorsun. Gören de yalnızca sensin."

"Beni hayatta tutuyor." diye fısıldadı Turna. "Acını hissetmek." Nefesi kesildi. Zihnine ince sızılar dadandı. "Çünkü senden nefret ediyorum." Zero gözlerini kaçırdı. "Acı çekmeni istiyorum."

"Buna sevindim," diye mırıldandı Zero. "Bütün acılarım sana feda olsun o zaman."

"Bana neden böyle davranıyorsun?" Zero yutkundu.

"Çünkü sende kendimi görüyorum. Ben kendimi yaşatamadım, insanlığımı kaybettim. Sen yaşa ki, Ilgaz da yaşasın."

Turna, tekrar acıyla inledi. Zer'in ve Yekta'nın varlığı -kadın, onların orada olduğunu bile bilmiyordu- onu öldürmeye meyilliydi sanki. Çıkarıp atmak istiyordu o boşluğu, o kaosu. Adamın omzuna alnını daha çok yaslayıp acısını gölgelemek istedi ama başaramıyordu. Kaos yıkıyordu, Boşluk, arda kalanları içine çekiyordu.

"Bitsin istiyorum." dedi Turna.

"Bitecek." dedi Zero. "Kabul edersen bitecek. En başından beridir bunu söylemeye çalışıyorum. İstediğin kadar direnmene izin verdim ama görmüyor musun?" Sesinde kor bir acı vardı. "Yergahva bir makine ve bir makine yalnızca 0 ve 1 ile çalışır. Ya varsındır ya yoksundur. Ya kabul edersin ya da yok olursun çünkü en başından beridir böyle programlandı. Makineler hissetmez Turna. Sen ve ben gibi hissetmezler. Senin acını, benim çabamı görmez. Kabul et ki, bitsin her şey. Yergahva seni bağrına bassın."

"Olmaz," diye fısıldadı Turna. Terliyordu, boynundan akıp giden ter damlaları tenini ürpertiyordu. "Kaybedemem." Gözleri karardı, şehir etrafında dönmeye başladı. Nefesi kesildi ve acıdan kıvrandı. Gözyaşları daha hızlı akmaya başladı. "Bu nasıl bir acı böyle?" diye sayıkladı, yarı açık yarı kapalı bilinciyle.

Bütün anıları, bütün yaşadıkları, acıları, hüzünleri, kırgınlıkları, mutlulukları, heyecanları birleşmişti sanki. Bir yığın olmuşlar ve Turna'yı eziyormuş, kadını bir enkaza çeviriyormuş gibi hissetti. Bütün yaşadıklarını tekrar yaşıyordu, her duyguyu tekrar tadıyordu ve bir insan bedeninin kaldırabileceğinden çok daha fazla acı çekiyordu şimdi.

Babası vardı zihninde, annesi vardı. Yalnız geçen gençliği, örselenen çocukluğu vardı. Ağladığı geceler, kriz geçirdiği anılar vardı. Yalnızca acı, yalnızca keder vardı.

"Zihnini susturman lazım." dedi Zero. "Anılarını düşünme. Onlara kulak asma. Yaşadın ve bitti. Büyüdün artık. Bambaşka biri oldun. Çocukluğun artık önemsiz. Güzel veya kötü anılarının olması önemsiz çünkü artık hepsi aynı kefede. Hepsi geçmişin artık. Ayırt edici hiçbir özellikleri yok. Seni yaralayamaz hiçbiri çünkü sen onları çoktan yendin. Kabullendin. Bu anılarla yaşamayı kabullendin."

Zero'nun ses tonu efsunluydu. Acının ve kederin harmanlandığı o ses tonunda kendinden birçok parça buldu Turna ve bu ses tonu, onu sakinleştirdi.

"Sen kazandın Turna. Her şeye rağmen sen hayatta kaldın. Geceleri uyutmayan sesleri susturdun ve huzurla uyumayı öğrendin. Ağlamaktan kaçmadın. Hislerinden gizlenmedin. Kabullendin işte. Yaptın. Hayatta kalmayı, umut etmeyi öğrendin." Zero, titreyen kadının bedenine biraz daha sarıldı ve daha önce hiç sahip olmadığı bir dürüstlükle, sanki bir aynayla dertleşir gibi bir rahatlıkla, "Keşke ben de öğrenebilseydim." diye fısıldadı kadının saçlarına doğru.

Turna, usulca doğruldu. Adamdan ayrıldı ve bal rengi gözlerini onun mavi gözlerine çevirdi.

"Tanıştığıma memnun oldum Ilgaz." dedi Turna. Zero'nun dudakları titredi ve omuzlarını indirip kaldırdı. Söyleyecek bir sözü kalmadı ve başını öne eğdi. Ilgaz'ı yitireli çok olmuştu. O kadar uzun zamandır Zero'ydu ki Ilgaz'ın bu kadar kırılgan biri olduğunu unutmuştu. Şimdi karşısındaki yaralı kadın, onu anlar gibi bakınca Ilgaz nasıl da sevinmiş, nasıl da rahatlamıştı?

Turna, elini kaldırdı ve usulca, ani bir tepki vermesinden korkar gibi, yapacaklarından pişman olacağının bilinciyle adamın çenesinden tuttu. Başını yavaşta kaldırdığında adamın yanağındaki bıçak izini gördü. Bu yarayı dakikalar önce kendisi açmıştı adamda. Sonra, gözlerini adamın gözlerine kaldırdığında Zero'nun ağlamaktan kızarmış gözleri, Yergahva'da hissettiği en gerçek şey oldu.

O an, Araf'ının bütün kapıları açıldı. Zihni yenildi, zihni boyun eğdi. Yekta, Yergahva'ya Turna'nın on metre kadar ilerisine düştü; Zer bilinci yerine gelince yattığı yerden doğruldu. Turna'nın Zero'ya dokunduğunu gördüğü anda şeytanın kanının bulaştığı damarlarında öyle bir yanma hissetti; kalbinde öyle bir kıskançlık hissi belirdi ve gözlerine öyle koyu bir perde indi ki bütün gücüyle bir çığlık kopardı.

Kulakları sağır eden, baş döndüren bir çığlıktı bu. İhanetin çığlığıydı.

Zer'in gözleri o an hiçbir şey görmedi ve Locus'a bir emir verip Yekta'yı yakalamasını söyledi. Saniyeler içerisinde, Yekta bilinci daha tam yerine gelmemişken, Locus tarafından arkasından kelepçelendi. Sarsıldığı için hızla ayıldı ve etrafına bakma şansı buldu.

Kıyametin koptuğu şehir onu dehşete düşürdü. İlk geldiği zamandan eser bile yoktu. Her yer yıkılmıştı, çökmüştü. Hava kararmış, bulutlar grileşmişti. Şimşekler çakıyor, kirli bir rüzgâr etrafta esiyordu.

Bu şehre ne olmuştu böyle?

Sonra gözleri Turna'yı buldu. Bitkin düşmüş bedenini, yorgun bakan gözlerini görünce "Turna!" diye seslendi. Turna da adamı gördüğü anda ona doğru gitmek istemişti ama Zero, onun bileğinden tutmuştu.

"Yekta!" dedi Turna. "Yekta, geldin!" diye bağırdı gözyaşlarının içinde. Öne doğru atılmak istediğinde Zero onu tekrar tuttu ve kendisine doğru çekti. Hızla inip kalkan göğsü, aldığı hırıltılı nefesler, bu adamı tekrar karşısında gördüğü içindi.

"Bana ihanet ettin!" diye bağırdı Zer. Odağı Zero'ydu. "Benim dışımda bir kadına dokundun!" Sesi öyle baskındı ki her bağırdığında herkesin kulakları çınlıyordu.

"Konumuz bu mu Zer!" diye bağırdı Zero da. Elinden kurtulmak isteyen Turna'yı tutmak zaten zorken bir de bu kadınla tartışamayacaktı. "Ne hale geldiğimize bir bak! İhanetinin, kininin bizi ne hale getirdiğine bak!"

"Ben Fulya değilim!" diye tekrar bağırdı Zer.

"O zaman Fulya gibi davranmayı bırak!" diye karşılık verdi Zero. Yekta da, Turna da Zero'yu daha önce hiç bu kadar öfkeli görmemişti. Ki adam, farkında olmadan Turna'yı tuttuğu kollarına baskı uygulamaya başlamıştı ve kadının canı yanmıştı.

Yekta, Locus'a bir tekme atıp ondan kurtulmak istediğinde Turna da Zero'ya bir tekme savurdu ama adamın kollarından kurtulamadı. Yekta da kelepçelenmiş kollarına rağmen hızlı bir manevrayla Locus'a dönüp havada bir takla atarak özgür olan bacaklarını Locus'un boynuna sarmayı denemişti ama o, mekaniğinin verdiği bir hızla geriye çekilmişti. Hızla yere yığılan Yekta, yüzünü koruyamadığı için zemine bir sarsıntı yaşayarak düştü. Yüzü çizildi, gözlerinin içine toz taneleri doldu. Ayrıca küllerden birazını yutmuştu ve boğazına kaçmıştı. Hızla cenin pozisyonunu alıp öksürmeyi denedi ama ciğerleri yandı. Yergahva'nın külleri Yekta için bir zehirdi sanki.

Turna, adamın öksürüklerini duydukça yüreğinde sanki kopacak bir parça kalmış gibi büyük bir parçanın ezildiğini hissetti ve "Yekta!" diye bağırdı. "Yekta!" diye inledi başını göğe doğru hafifçe kaldırarak. Zero, kadını geriye çekti ama Turna ayaklarını toprağa sabitlemişti ve onu uzaklaştıramamıştı.

Zer, Locus'a bir emir verdiğinde, Zero, Turna'nın kulağına şunları fısıldadı: "Yalnızca 0 ve 1 vardır. Ya kabullenirsin ya da yok olursun." Locus, Zer'den aldığı emri yerine getirerek adamın gömleğinin yakasından tutup onu kaldırmıştı ve öksürüklerinden daha yeni yeni kurtulan adamın boynuna bir kelepçe geçirmişti.

Yekta, Zero'nun Turna'ya olan yakınlığını gördüğünde "Çek o pis nefeslerini Turna'nın üzerinden!" diye bağırdı. Aldığı hırıltılı nefesler, göğsünün hızla inip kalkmasına sebep oluyordu. "Seni o nefeslerinde boğmamı istemiyorsan uzaklaş ondan!"

"Sana söyledim." dedi Zero. Gözleri Yekta'nın üzerindeydi. "Sana Turna'nın Yergahva'ya ait olduğunu, yerinin benim yanım olduğunu söyledim." Başını iki yana salladı ve dudaklarına alaycı bir tebessüm kondurdu. "Neyin içinde olduğunu bile bilmeden bana karşı çıkmaya çalıştın!" Turna'nın onun karnına bir dirsek geçireceğini hissettiğinde kadının bileklerini daha sıkı tuttu. "Mücadelen sahiden çok gülünçtü Yekta Gökmen!" Sesinde alaylı bir tını vardı ve bu tını Yekta'nın hiç hoşuna gitmemişti.

Zero'ya doğru atılmak istediğinde Locus, adamın boynundaki kelepçeyi daralttı ve adam, zorlukla nefes almaya başladı.

"Bırak onu Locus!" diye bağırdı Turna. "Nefes alamıyor, bırak onu!"

Herkesin ilgisi Yekta'ya kilitlendi. Nefes almak için çabalıyordu ama nafileydi. Kelepçe çok sıkıydı ve boğazları yanıyordu. Elleri de bağlı olduğu için kelepçeyi çıkarmak için çaba bile gösteremiyordu. Gözleri kızarmış, geriye doğru kaymak için can atıyordu.

"Bırak onu!" diye öfkeyle bağırdı Turna. Şehirde bir deprem daha yaşandı. Ayaklarının altındaki toprak, bir denizin dalgası gibi sallandı. Hava ağırlaştı, yağmur yağmaya başladı. Kuşlar gökte ölmeye, cesetleri yere düşmeye başladı. Güneş çöktü, yerini karanlık aldı. Öyle sert bir rüzgâr esti ki havalanan küllerden dolayı bir süre kimse kimseyi göremedi.

"Sakin ol!" diye bağırdı Zer. "Yeter artık bir sakin ol!" Çileden çıkacaktı artık.

"Bırakın onu! Ölüyor! Bırakın onu!" Zero'nun kolları arasında çırpınıyor, boğazları yırtılırcasına bağırıyordu. Konumlar, şartlar öyle hızlı değişiyordu ki bu şehirde kimin üstün olduğunu anlamak gittikçe zorlaşıyordu.

"Kabullen, onu bırakayım." dedi Zero. Bu istenmeyen adam, saatlerdir elde edemediği kozdu. Artık bu olaylardan öyle sıkılmıştı ki Zero'nun karanlık tarafı tamamen gün yüzüne çıkmıştı. "Bir başlangıcı kabul et. Onu hemen şimdi eve göndereyim. Bizimle bir başlangıç yap, onu yaşat. O buraya ait değil, biliyorsun. Sıfır'ı kabul etmeyecek ve burada bile olmayan bedeni çürüyüp gidecek. Bir daha hiç uyanamayacak ve her nerede daldıysa benim rüyama, bir daha hiç uyanamayacak." Kadının kulağına doğru söyledi son sözlerini. Turna ürperdi.

Yekta'ya baktı. Adam artık nefes alamıyordu ve saniyelerle yarışıyordu.

"Bunun bir son olduğunu biliyorsun." diye devam etti Zero.

Kadının önünde iki seçenek, tek bir karar ve sıfır kaçış vardı.

Ve zamanı yoktu.

"Kabul." dedi Turna.

Konuşmaya çalışan Yekta'ya son kez baktı ama canını yitirmek üzere olan adam karşı bile koyamadı. Turna Yekta'ya baktı, Yekta Turna'ya. Gözlerinin önünden birçok anı geçip gitti. Tanıştıkları gün, kadını ölümden kurtarmasını, o demir boruların üzerinde yürümelerini hatırladı ikisi de. Birbirlerine ne kadar ilgiyle ne kadar merakla bakmışlardı o gün? Birbirlerini birbirlerinden tanıyacak vakit bile bulamamışlardı.

"Seni hiç unutmayacağım." dedi Turna. Bu, onun için seni seviyorum demekti. Adam, acı çektiğini belli eden bir iniltiyle inledi.

Zero, elinin tersiyle Locus'a bir işaret yaptı. Locus başını mekanik bir hızda eğip kaldırdı. Saniyeler içerisinde adamın boynundaki kelepçeyi genişletip onu kollarından tutup havaya kaldırdı. Ölçülemez bir hızda adamı Yergahva'dan çıkarmak için sınıra doğru uçmaya başladı Locus.

Zero, Turna'yı bıraktı. Zer, Zero'nun yanına geçti ve ellerini belinin hizasında kaldırıp sol elini sağ elinin üzerine koydu. Turna, Zero'ya baktı. "Her şeyi unuttuğumda bile bugünü unutmayacağım." dedi. Başı dikti, öfkeyle parıldayan gözlerini bu ikilide gezdirdi ve hırıltılı bir nefes aldı. Öfkeden dolayı göğsü hızla inip kalkıyordu. Ellerini sımsıkı yumruk yapmıştı. Zer'in kir bulaşmamış güzelliğinin yanında Turna'nın küllerle, gözyaşlarıyla süslenmiş güzelliği karşı karşıyaydı.

Üç varis, bir üçgen oluşturacak şekilde karşı karşıya geldiler. Ya da ters bir piramit demek daha doğru olurdu çünkü her şey, bir bakış açısıyla değişebilirdi.

"Bitti." dedi Zer.

"Bitti." dedi Zero.

"Bitti." dedi Zer0.

Zer, öne atıldı. Zero nefesini tuttu. Zer0 hareketsiz kaldı. Zer, omzuna düşen örgüleri omzunun ardına attı. Avuç içleriyle belinin kıvrımlarında gezindi ve bir nefes aldı.

"Bir efsane yazılsın." dedi efsunlu, görkemli bir ses tonuyla.

"Yergahva yıkılsın.

Üç Varis küssün; Üç Varis savaşsın; Üç Varis barışsın.

Karanlık çöksün şehre ama barış, güneşi getirmiş olsun.

Mumlar sönsün ama Zer şamdanları tekrar alevlendirsin.

Saray yıkılsın, Zero sarayı elleriyle yapmış olsun.

Yer yarılsın, Zer0 yerin altından gelmiş olsun."

"Ne diyorsun?" diye fısıldadı Turna. Kaşlarını çatmış, kadına bakıyordu yalnızca.

"Geleceği yazıyor." dedi Zero. "Bir efsane yaratıyor."

Yergahva'nın kütüphanelerinde işlenecek olan bu sözler, Yergahva'nın yıkılışının ve bu yıkılışın yeniden bir şehri var ettiğini yazacaktı. Özel günlerde bu sözler söylenecek, Üç Varis'i gören halk, selamlamak için bu sözleri söyleyecekti.

Zer, Turna'nın çipini kontrol ederek kadının diz çökmesini sağladı. Rızası olmadan. Turna hırıltılı bir nefes aldı ama kurallara uyması gerekiyordu. Şimdilik.

Zer, kadına üstten bir bakış attı ve elini kaldırdı. Kadının alnına doğru elini yönlendirdiğinde Turna'nın gözleri geriye doğru kaydı. Başı geriye yöneldi, bedeni gerildi. Turna o an kendini toparlamak için bütün gücünü toparladı ve Zer, onun bütün anılarını gün yüzüne çıkardığında zihnine boyun eğdi.

O an, zihin kadını öyle bir esir aldı ki çekirdek titredi, anında çatladı. Büyük ışık huzmeleri saliseler içerisinde süzülmeye başladı. Çekirdeğin üzerine yıldırımlar düşmeye başladı ve çekirdeğin olduğu çukura yağmur suları doldu. Yer ve gök, saliseler içerisinde birleşti. Yalnızca çekirdeğin olduğu topraklara kıyamet ulaşmadı.

Fakat Zer, başarmıştı. Turna'nın bütün anılarına ulaşmış, o anıları Turna'nın zihninden yok etmişti.

Şehirde kıyametin tam anlamıyla kopması, yerin gökle birleşmesi ve Zer'in Turna'nın hafızasını tamamen silmesi aynı anda gerçekleşmişti.

Zer kadının yaptıklarını fark ettiğinde, boştaki elini hareketlendirip eteğine sıkıştırdığı bıçağı kadına doğru savuracak oldu ama Zero hızla öne atılıp Zer'i yere düşürdü. İkisi de gözleri yere odaklı yere düşmüşken başlarını hızla Turna'ya doğru çevirdiler fakat Turna, kendi kıyametini başlatmış, zihnini tamamen boşaltmış ve özgür olmuştu.

Bu yüzden kadının diz çöktüğü yere baktıklarında Turna'yı orada görememişlerdi.

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Kıyametin efsanesi fısıldandı dudaklarda, kazındı duvarlara.

O gün, üç kayıp işlendi kayıtlara ama tek bir mezar kazıldı onlara.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları