◭◭◭

Bir insanın kaderi, anne rahmine düştüğü anda yazılmaya başlanır. Fetüs gelişip bir bebek formuna ulaşana kadar kaderler düğümlenir, yaşam belirlenir ve ölüm yazılır. Doğarken ölür aslında insan. Aslında ölmek için doğar insan.

Kader, yalnızca insanlara nasıl öleceğini, ölene kadar ne yollardan geçeceğini gösterir. İnsanın o hayat yoluna, başka insanlar koyar, engeller ekler. İnsan yaşadım sanır, kararlarını kendi aldığına inanır. Kendisini üstün görür hayattan, hiç yenilmeyeceğini düşünür. Hiç kaybetmeyeceğini. Ne kadar mücadele ederse etsin, öyle hırslı bir varlıktır ki insan, günün sonunda ruhunu teslim edeceğini ve mücadele ettiği bu dünyada soğuk bir bedenden başka bir şey bırakmayacağını bilemez.

Lakin insanlar vardır, bazı insanlar. Ölümü bir ölüm olarak görmeyen insanlar. Fikirlerin ölümsüz olduğunu keşfeden insanlar. İcraatlerin soyut olduğunu ve o soyut varlıkların ölümünün hiç gelmediğini fark eden insanlar. Doğarken yazılan kaderini, Sıfır'dan bir başlangıç yaparak yeniden yazabileceğini düşünen insanlar.

Zero.

Kendisine yazılan o kader, adama öyle acımasız öyle gaddar davranmıştı ki Zero ölümü göze alarak yazgısının sonlanmasını istemişti. İntihar etmeyi denemişti ama kader işte, ölümü o gün yazılmamıştı. Başaramamıştı, ölememişti. O da ölümü farklı bir şekilde yorumlamaya karar vermişti.

Ölmek için doğmak üzerine yazılan kaderini, doğmak için ölmek olarak değiştirmişti.

Onun sıfırdan başlamak için kurduğu bir şehri vardı. İlmek ilmek işlediği, her siyahı beyaza çevirmek için günlerini harcadığı bir şehirdi, Yergahva. Fakat denklemi bozan, bilinmezi yanlışa; yanlışı doğruya; doğruyu şüpheye çeviren bir virüs kaplamıştı merkezini.

Ve bu virüsü yok edecek tek bir kişi vardı. Bileklerini görünmez bir zincirle, dudaklarını kalın bir şalla bağlayabildiği tek bir kişi vardı elinde.

Zer0 olmak, Zero ve Zer'in gizemini çözmek, onun göreviydi.

Yanıp kül olmak, küllerini gökyüzüne savurmak, onun kaderiydi.

Yapmak zorundaydı. Kendisi için değil, kardeşi için mecburdu.

Ve planlar yapıldı, saatler belirlendi. İnsanlar toplandı, insanlar dağıldı. Kararlar alındı, kararlardan dönüldü. Uyundu, uyanıldı. Acı çekildi, acı çektirildi. Sırlar verildi, sırlar bozuldu. Geçmiş geride bırakıldı, geçmiş sahibinin yakasını bırakmadı.

Kader, hamlelerini öyle sinsi, öyle gaddar bir şekilde oynadı ki hikâyenin başladığı gün gibi kalmadı hiçbiri. Olgunlaşıldı, vazgeçildi, öfkelenildi, sineye çekildi, savaşıldı, mücadele edinildi ama sonuç, kaderin belirlediğinin ötesine gitmedi.

Kader, Turna'nın yazgısını Yergahva'da yazdı. Fulya, çekirdeği Turna'nın genleriyle yapmaya karar verdiğinde kader ilk hamlesini oynadı. Fulya, her şeyden vazgeçip Turna'dan uzaklaştı. Fulya, herkesten kaçtığını düşünüp ölüme hazırlanırken kader ikinci hamlesini yaptı. Turna Yergahva'ya gideceğini söyledi. Fulya, gerçekleri biraz olsun açıklayıp Turna'nın Yergahva konusunda kafasını karıştırmak istedi, kaderin üçüncü hamlesi bu oldu.

Turna vazgeçmedi. Fulya konuşmadıkça gerçekleri öğrenmek için Yergahva'ya gitmek istedi. Ki, dile getirmese de bir yanı hep Yergahva'da olmak istedi çünkü Sıfır'dan başlamak için can atan bir parça vardı ruhunda. Sesi belli belirsiz, gölgesi silik bir parçaydı ama oradaydı işte. Turna, bütün bu mücadelelerinde o parçayı hissetmişti ama ona yenilmemişti hiç.

Bir de Yekta gelmişti. Kaderin beşinci hamlesiydi bu. Kadını sevmişti, ona değer vermişti. Turna'ya yaşama amacı vermişti ve Zero bunu fark edince Turna'nın en büyük dayanağını ondan almıştı. Fulya'yı öldürmüştü. Kaderin altıncı hamlesiydi bu.

Sonra Zer girmişti oyuna. Kaderin yedinci hamlesiydi bu. Turna'ya ihtiyacı vardı ve kadını öldürene kadar onu kullanmak için can atıyordu. Üçüncü varis olması önemli değildi çünkü bütün bu varis olayını uyduran kişi, kendisini yaratan kişiyle aynıydı. Fulya'ydı.

Ve Zer Fulya'yı hiç sevmezdi.

Kader sekizinci hamlesini oynadı. Turna'nın tüm mücadelelerine rağmen Yergahva'ya yenilmesine, Sıfır'ı kabul etmesine göz yumdu. Sekiz kusursuz hamle, ardından hiçbir iz, peşinde hiçbir gölge bırakmayarak gerçekleşti ve herkes boyun eğmek zorunda kaldı.

Kartlar oyun içerisinde istenildiği gibi dağıtılmış olsun, kazanan hiçbir zaman değişmedi.

Hamlelerin son bulduğu ve yazgıların yeniden yazıldığı o gün, Turna, çekirdeğin yanında hafızasını tamamen yitirmesinin ardından o yerden saniyeler içerisinde -nasıl olduğu hâlâ bilinmez- uzaklaşmıştı. Zero ve Zer, kadının ne ara uzaklaştığını bile anlayamamıştı.

Ve o gün, Yergahva için bir başlangıç yazılmıştı.

Kader, Sıfır'ın varlığına o gün boyun eğmiş, hiçbir izini bırakmadan terk etmişti Yergahva'yı çünkü bilirdi ki Sıfır, yakıp yıkacaktı ve bu yıkımı kurtaracak hiçbir şey yoktu. Sıfır soyuttu. Sıfır, sonsuzdu. Sıfır, hiçlikti.

Sıfır, hiçlikten var olan her şeydi.

🕊️

"Ah kraliçem, bu kadar gergin olmasanız." Kadının korsesinin bedenine tam oturup oturmadığını inceledi. Kraliçe'nin siyah saçlarını kırılgan bir vazoya dokunur gibi bir narin dokunuşla omuzlarının ardına attı ve Kraliçe'nin terden parıldayan elmacık kemiklerini bir bez parçasıyla sildi.

"Mümkün mü Sona?" dedi Kraliçe. "Birazdan olacakları düşündükçe sakin kalmak kolay olmuyor." Gerginlikle bir nefes aldı ve Sona'nın parfüm şişesini eline ayıp boynuna özenle sıkmasına müsaade etti.

"Siz ki, bu şehri bizim için yeniden var eden Kraliçe'mizsiniz. O çetrefilli, o kara günlerde korkmamış olan siz, şimdi bir tören için böyle geriliyorsunuz ya, affınıza sığınıyorum, bana gülünç geliyor." Sona'nın kibar bir ses tonuyla dile getirdiği sözler, Kraliçe'yi gülümsetti. O kara günler her ne kadar geride kalmış olsa da kadın, her yaşadığı zorluğu hatırlıyordu. Uykusuz kaldığı, güçsüz düştüğü, umutsuz kaldığı her bir anı hatırlıyordu.

"Seni en çok bu yüzden seviyorum Sona," dedi Kraliçe. Ayağa kalktı, toparlanmış olan beyaz saten bir kumaştan yapılmış eteğini dikkatle düzeltti. "Bana karşı hep dürüst oldun."

Sona, başını saygıyla öne eğdi ve bacaklarını hafifçe kırarak Kraliçe'ye selam verdi. "Görevim, Kraliçe'm."

"Yergahva, görevlerin için sana minnettar." dedi Kraliçe ve o an, odasının ahşap kapısı pek kibar olmayan bir hareketle tıklatıldı. Kraliçe, ardına döndü ve kapıya baktı. Kapı açıldı, Efsan odaya girdi. Siyah saçlarına Yergahva'nın çiçeklerinden yapılmış tokalar takılmıştı ve dudaklarına sürdüğü şeftali tonlarındaki rujuyla bugün yine büyüleyici görünüyordu.

Kraliçe'ye gülümseyip onun yanına hızlı adımlarla geldi Efnan. "Çok güzel olmuşsun!" dedi sevinçle ve kendisine gülümseyerek bakan kadına sarıldı. Kraliçe, ondan güç almak istercesine ellerini kadının beline sardı ve kadını rahatsız etmek istemediği için onu pek sıkmayarak sarıldı.

"Sen de büyüleyicisin." dedi Kraliçe.

"Hazır mısın bakalım?" dedi Efnan. "Zero, odasından çıkmış. Muhafızlardan duydum." Kraliçe, Efnan'ın söylediklerinden sonra heyecanının yüzüne yansımasına engel olamadı.

"Onun gelmesi, bu olanların sahiden gerçekleştiğinin kanıtı." dedi, köprücük kemiklerinde terlerin biriktiğini fark eden Sona, kibar hareketlerle elindeki bez ile teri sildi. "Oluyor sahiden Efnan. Bugün, hayallerimiz gerçek oluyor."

Efnan'ın gözleri elinde olmadan doldu. "Senin sayende Kraliçe'm." dedi ve saygıyla önünde eğildi. "Bu yıkılmış şehri, kıyametten doğuran sensin. Ayak bastığımız her bir toprakta senden bir parça varken sana minnetimizi göstermekten başka bir şey gelmiyor elimizden."

Kraliçe bir şey söyleyecekken kapı, askerlerin çaldığı belli olacak şekilde sert bir tavırla tıklatıldı. Kraliçe, "Gel," deyince iki ahşap kapı ardına kadar açıldı. Kapıda Zero belirdi. Kraliçe'yi karşısında görünce, hayran dolu bakışlarını ondan gizleyemedi. Dudaklarına beğenisini belli eden bir tebessüm yerleşti.

Üzerinde beyaz bir takım elbise vardı. Sarı saçları özenle geriye doğru taranmıştı. Mavi gözleri parıl parıldı, şakaklarına işlenmiş Yergahva'nın simgesi olan ters piramit dövmesi gözlerinin güzelliğini daha çok ön plana çıkarmıştı. Beyaz ceketinin kalbine denk gelen kısmında Yergahva'nın arması takılmıştı. Yüzünde, sağ yanağında, o kara günden kalmış olan bıçak izi belirgindi ama Zero, bu yara izini çok sevdiği için bu durum onu daha da mutlu ediyordu.

Kraliçe, Zero'yu elinde olmadan, büyük bir beğeniyle süzdü. Adamı karşısında görmesi, düşündüğünün aksine heyecanını kamçılamamış ve aksine heyecanını dindirmişti.

Zero ise kadını bir süre süzdü. Üzerinde beyaz saten kumaştan yapılmış, omuzlarındaki ince bir parıltılı askıyla tutturulmuş olan elbisesi, etek kısmında hafifçe bollaşıyordu ve derin bacak dekoltesi, elbisenin kusursuz bir parçası gibiydi. Siyah, uzun saçları sağ tarafında toplanmış, sol tarafın özenle taranmıştı. Sol tarafına incilerle işlenmiş bir toka takılmıştı ve şakağındaki Yergahva dövmesi, kadının yüzündeki parlak makyajla bütünleşmişti. Derin göğüs dekoltesi, kalbinin üzerindeki Üç Anahtar Lekesi'ni hafiften gösteriyordu ve gözleri o noktaya takılan Zero, nefeslerinin hızlanmasına engel olamamıştı.

Kadını beğeniyle süzdükten sonra "Kraliçe'm," diyen Zero, kadının önünde referans yaptı. Kraliçe, doğrulan adama başını hafifçe eğerek yanıt verdi. Zero, kadına doğru adımladı ve zarif ellerini tuttu. İkisinin de elleri soğuktu ve ikisi de el ele tutuştuğunda o soğukluğu hiç hissedemezdi.

"Seni görmek çok güzel," dedi Kraliçe gülümseyerek.

"O şeref bana ait." dedi Zero. "Herkes aşağıda seni bekliyor. Hazırsan inelim." deyince Kraliçe, başıyla adama onay verdi ve adamın elini daha sıkı tuttu. Zero, arkasına dönüp Efnan'a gülümseyince Efnan da samimi bir gülüş sundu adama. Sona ile göz göze geldiklerinde Sona saygıyla adama referans yaptı.

"Sona lütfen yanımda ayrılma," diye uyardı Kraliçe, Sona'yı. Odadan çıkmak üzere adımlamaya başlamışlardı.

"Hemen arkanızda olacağım," diye yanıt vermişti Sona ve mor elbisesinin eteklerinden tutup onlarla adımlamaya başlamıştı. Sarı saçlarını kendisi örmüş ve güzel bir topuz yaparak boynunun ve gerdanının güzelliğini ortaya çıkarmıştı.

Yergahva'dan önceki hayatında neler yaşayıp da bu şehre ayak basmıştı bilinmez ama bu şehir ona hem iyi gelmiş hem de güzellik katmıştı.

Kırmızı halılar serilmiş yolu dikkatle yürürlerken, "Oldukça kalabalık olacak, değil mi?" diye sordu Kraliçe.

"Bütün Yergahva halkı senin için aşağıda dakikalardır bekliyor." dedi ve kadına döndü. O parlak gözlere hayranlıkla baktı. "Evet Kraliçe'm, çok kalabalık olacak." diye ekledi. Odanın kapısının önüne geldiklerinde altın işlemelerle süslenmiş görkemli kapının önünde duran iki asker, Kraliçe ve Zero'ya saygıyla selam vermişti. Efnan ve Suna, yandaki kapıdan salona giriş yapmışlardı bu sırada ve yerlerine oturmuşlardı.

Bu oda, belirsiz günler önce şamdanlardaki mumları yaktığı, kristal kadehlerden şarap içtiği ve o şanlı gün için hazırlanmış odaydı. Oda, sonunda amacına ulaşacaktı.

"O nerede Zero?" diye sordu Kraliçe. "Bizimle girmeyecek mi salona?" Merakla sordu sorusunu Kraliçe, biraz da çekiniyordu açıkçası.

Zero, sıkıntılı bir nefes aldı ve zorlukla tebessüm etti. "Biliyorsun," diye başladı sözlerine. Sesi çatallaştı, hafifçe öksürdü. "Ona sana dokunduğum gibi dokunamıyorum." Kraliçe'nin yüzü düştü. Hatırladığı bu gerçek, onu sarstı. "Bu yüzden bizi içeride bekliyor, tahtında. Böylesinin daha uygun olacağını düşündük."

"Anlıyorum," dedi Kraliçe ve anlayış dolu bir tebessüm etti. "O zaman onu daha fazla bekletmeyelim."

Zero, kadını başıyla onayladı ve altın varaklı kapı, askerlere verdiği onayla açılmaya başlandı. Kapı çok yavaş aralanıyordu çünkü salondaki Hitabir, -Yergahva'da haberleri sesli bir şekilde dillendiren kişilere Hitabir denir- gür sesiyle Kraliçe'nin geldiğini odadakilere ilan ediyordu.

"Sönen mumları yeniden alevlendirdi.

Külle kaplanmış topraklara bereket getirdi.

Yıkılmış evlerimizin çatılarını sevgisiyle onardı.

İçimizi ısıtan güneşin küskünlüğünü son buldurdu.

Senelerce su görmemiş topraklarımızda çiçekler açtırdı.

Ve şimdi başını kaldır Yergahva, Kraliçe'n sana yaklaşıyor.

Ve sonra başını eğ Yergahva, Kraliçe saygıyı hak ediyor.

Yergahva'nın ikinci Kraliçesi, ZerZero geliyor!"

Odadaki bütün askerler hazır ola geçtiklerinde masalarında oturan bütün davetliler ayağa kalktı. Köşedeki masalarda oturan adam, herkesin sessizce ayakta beklediğini gördüğünde yanındaki kadına doğru yavaşça eğildi ve çok kısık bir sesle konuştu.

"Merakımı mazur görün, burada oldukça yeni olduğum için olayları kavramakta biraz zorlanıyorum." Kadın, yavaşça yanındaki adama döndü. "ZerZero, Yergahva için ne yaptı da böyle bir saygı görüyor?" diye sordu adam ve o sırada kapı tamamen açılmıştı. Kulakları çınlatan bir alkış tufanı koparken Zero ve ZerZero, odaya doğru yavaşça adımlamaya başlamıştı.

"Ah, öncelikle aramıza hoş geldin. Seni Yergahva'da görmek çok güzel." dedi kibarca. "Sana hemen anlatayım," derken ZerZero'ya hayran dolu bakışlar atmaktan geri kalmıyordu. Adam da bir o kadar hayran kalmıştı ZerZero'ya. "Şu kadını görüyor musun? Bak, tahtında oturuyor." Gözleriyle, odanın en sonundaki üç tahtın birinde oturan Zer'i gösterdi. Adam, o tarafa baktı. "Zer, Zero ve ZerZero, Yergahva'nın üç varisidir. Bu üç varis, birbiriyle asla geçinemezmiş ve bir araya geldiklerinde çatışmadan başka bir şey yaşanmazmış." Adam dikkatle kadını dinliyordu. Kadın ise etrafındaki insanları rahatsız etmeyecek şekilde kısık bir tonda anlatıyordu. "Şehrimizi bir virüs kaplamıştı ve bu virüsün nasıl yok edileceği bilinmiyordu. Günler geçmiş, virüs şehrimizi yakıp yıkmaya başlamışken çekirdeği virüsten kurtaracak olan kişinin ZerZero olduğu fark edilmiş. Zero fark etmiş bunu."

Onlar konuşurken, odadaki alkışlar susmuş, Zero ve ZerZero, Zer'in yanına gelmişti. Üçü de saygıyla birbirlerini selamladıktan sonra tahtlarına oturmuşlardı ve ZerZero, tahtına oturmadan önce salondakilere dönüp onlara başını hafifçe eğerek selam vermişti. Bunun ardından salondaki herkes referans yapmış ve yerlerine oturmuşlardı.

Kadın, anlatmaya devam etti.

"Bir gün üç varis yine bir aradayken korkunç bir kavgaya tutuşmuşlar. Herkes isyan etmiş, birbirlerini öldürmek istemişler. Yüreğinde korkunç bir acı taşıyan Kraliçe ZerZero, çekirdeği öyle tetiklemiş ki şimdi çiçeklerle kaplanmış olan çekirdek, çatlamış ve bir kıyameti başlatmış. Evlerimizin yıkıldığı, güneşin bir daha hiç doğmamak üzere battığı, yerin ve göğün birleştiği, durdurulmaz bir fırtınanın başladığı ve topraklarımızın suda boğulduğu ve bir daha asla su görmediği o kara günden sonra, üç varis, aralarındaki savaşın bitmesi gerektiğine karar vermişler."

Masalara yemek servisi başlamıştı. Garsonlar hızla hareket ediyordu ve önlerine tabak koyduğu herkesten teşekkürler alıyordu. Adam ve kadın da garsona teşekkür ettikten sonra kadın devam etti.

"Kıyameti başlatan ZerZero'ydu." dediğinde adam şaşkınlıkla kadına baktı. "Şehrimizi yakıp yıkan kadına neden şimdi bu kadar saygı gösterdiğimizi soruyorsun, biliyorum." dedi gülümseyerek. "Çünkü o yalnızca acı çekiyordu ve kaderinin çekirdek ile bağlanmasını o seçmemişti. O yalnızca acı çekiyordu ve bu acısı çekirdeğe yansımıştı. Kadın bu acılarla senelerce yaşamışken çekirdek ise kadının acısına dayanamamıştı." Adam, garsonun kristal kadehine şarap doldurmasını izledi. Kristal kadehin ters piramit şeklinde olduğunu yeni fark etmişti.

"Kıyameti başlattıktan sonra Zer ve Zero, ZerZero'yu uzun bir süre görmemiş. İkisi de çekirdeğin hemen yanındaki harabe evde kalmışlar günlerce. Fakat Zero hiç durmamış. Her gün, karış karış aramış ZerZero'yu. Günlerce aramış, güçsüz düşmüş ama asla vazgeçmemiş. Külle kaplanmış topraklarımızda ayak basmadığı hiçbir toprağın kalmadığı söylenir hatta."

Adam, içkisinden bir yudum aldı. Gözlerini Zero'ya çevirdi. Zer'e ve ZerZero'ya attığı sevecen ve huzur dolu bakışlar dikkatini çekmişti.

"Sonra bir gün, ZerZero'yu bir çukurda bulmuş. Soğuktan donmuş kadın, tir tir titriyormuş. Yaralıymış, çaresizmiş. Acısı öyle galip gelmiş ki kadının bütün ruhunun ondan söküp alınmış olduğu söylenir. Zero onu saatler süren bir yolculuktan sonra harabe eve taşımış, hiç pes etmemiş. Güçsüz düşmüş ama hiç bırakmamış."

Garsonlar yemekleri dağıtmayı bitirmek üzereydi. Bu yüzden hızlı olmaya karar verdi kadın. Yergahva'nın kurtuluşunun 1. Yılı için hazırlanan kadeh kaldırma törenine kadar tüm hikâyeyi anlatmak istiyordu.

"ZerZero'ya çok iyi bakmış Zero. Gözünden sakınmış, kendi yememiş kadına yedirmiş. Kendi içmemiş, bulduğu bir avuç suyu kadına içirmiş." Adam, yutkundu. Kadının gözleri doldu. "ZerZero, günden güne iyileşmiş. Ayağa kalkmaya, Zero'nun yardımıyla yürümeye başlamış." Kadının gözlerinden birkaç damla yaşın aktığını fark etti adam. "Kraliçe'mizin ayak bastığı ilk toprak parçasında, günlerdir su görmeyen o toprak parçasında su belirmiş. Şehri turlamaya çıktığında ve şehrimizin havasını ciğerlerine çektiğinde havada uçuşan kül parçaları yok olmuş. Elbisesinin uçlarının değdiği her noktada yaşam yeniden oluşmuş." Kadın, masadaki peçeteyi alıp gözlerini temizledi. "Bunu fark eden Zero ve ZerZero, günlerce uğraşmış. Savaşmış, mücadele etmiş." Elini kalbine götüren kadın, Zero'ya ve ZerZero'ya minnetle baktı. "Şehri yeniden yarattılar. Şehri bizim için en iyi olacak şekilde yeniden yarattılar. Yergahva ıssız bir şehirken Zero ve ZerZero, buraya hayat verdi."

Adam, şarabından bir yudum daha aldı. "Peki Zer?" diye sordu. "Ondan hiç söz etmedin."

Kadın huzursuzlukla kıvrandı oturduğu yerde. Zorlukla tebessüm etti. Garsonlar yemek dağıtma işini bitirmişlerdi. Üç varis de yavaş yavaş tahtlarından kalmaya hazırlanıyordu.

"Zer, kıskanç bir kadınmış. Zero'nun ZerZero ile olan bu ilişkisini hiç onaylamamış. Kalbinde öyle bir kin ve öfke varmış ki Yergahva, yeniden sevgiyle inşa edilirken o güçsüzleşmiş. ZerZero'nun ayaklandığı ve sağlığına kavuştuğu her gün, o gücünü yitirmiş." Adam, tek kaşını kaldırdı. "Gerçekliğini yitirmiş. Artık yalnızca görülebilirmiş ama onu hissetmek mümkün değildir. Ona dokunamazsın, onun kokusunu bilemezsin ama gözlerini görürsün. Gözlerindeki yaşanmışlığı görürsün."

Adam yutkundu ve tahtından kalkmak üzere olan Zer'i inceledi. Kadının dediği gibi yorgun olduğu anlaşılıyordu. Esmer saçlarına beyazlar düşmüştü ama bu beyazlar onun güzelliğine güzellik katıyordu. Elbisesi kırmızı, parmakları arasında tuttuğu şarap rengindeydi. Gerdanını süsleyen takıların parlaklığı gözlerini kamaştırdı.

"Yergahva'nın birinci kraliçesi odur ama tahtı taşıyamayacak kadar gerçekliğini yitirdiği gün, tacını ZerZero devralmıştır ve ikinci kraliçemiz olmuştur." Kadın, adama bakıp hayranlıkla gülümsedi. "O günü görmek isterdin." dedi ve elini kalbine koydu. "Yergahva için ne onurlu bir gündü!"

"Zer, tacını vermeyi nasıl kabul etti?" diye sordu adam. Herkes ayaklanmıştı çünkü kadeh kaldırılacaktı. "Tacını verecek birine benzemiyor anlattıklarına bakılırsa."

Kadın zorlukla gülümsedi. "Zero, tacını ondan aldı. O vermek istemedi ama mecburdu, biliyordu. Kininin onu bu hale getirdiğini biliyordu ve bunun bir bedeli olmalıydı."

"Peki şimdi nasıllar?" diye sordu. Ayağa kalktılar, bitmiş kadehlerini şarapla tekrar dolduran garsonlara teşekkür ettiler.

"Üç varis artık barış içinde yaşıyorlar. Yergahva yaşasın, onların tekrar bir savaşa tutulmaması için hepimiz canımızı vermeye hazırız. Bir kıyameti daha kaldıramaz şehrimiz."

Sesler kesildi, gözler tek bir noktaya çevrildi. Üç varisin ayakta durduğu ve halkını selamladığı o muhteşem görüntü, onları izleyen insanların yüreğini ısıttı. Zero, söze atıldı.

"Bu şehir, görmek istemediğim birçok şey yaşadı. Umutla ördüğüm sınırlarına umutsuzluk bulaştı. Gözlerimi kamaştıran güneşine karanlık çöktü. Ciğerlerime cennet getiren havasına zehirli küller karıştı. Bereket serdiğim toprağına kuraklık yayıldı." Oda derin bir sessizlik içerisindeyken Zero, onları izleyenlerin gözlerinin dolduğunu bu uzak mesafeden bile görebiliyordu.

"Yürekleri kin sardı, gözlere perde çekildi." Söze devam eden Zer'di. "Diller susmadı, sessizlik hiç gelmedi. Kıyametin rüzgârı kulaklarımızı öyle uğuldattı ki, bir süre sonra gerçek seslerimizi unuttuk. Suya öyle hasret kaldık ki şehre sel vurmasını tüm kalbimizle ister olduk. Güneş öyle karanlıktı ki bir mumun alevi bizim gündüzümüz oldu." Zer'i dinleyen herkes, yüreklerinde bir burkulma hissettiler. Kadının pişmanlıkla ve kederle dile getirdiği sözler, odadaki herkesi etkiledi çünkü kadının hislerinin gerçek olduğunu biliyorlardır. Her ne kadar bedeni gerçekliğini yitirse de sözler hâlâ somuttu.

"Ayaklarımızın altında su hissetmek bizim için bir mucizeydi. Adımladıkça topraklarımıza bereket geldiğini görmek lütuftu. Güneşin karanlığı günbegün yendiğini görmek umuttu. Kuşların cıvıldadığı duymak huzurdu. Bulutların dağıldığını ve mavi gökyüzünü görmek bizim için bir başlangıçtı." Odada bir alkış tufanı koptu. Herkes saygıyla başlarını eğdiler ve üç varise minnetlerini gösterdiler. Bu bir bağlılık gösterisiydi. Bu odada kimse kimseden üstün değildi, üç varis de tıpkı halkı gibi birer varlıktı. Bunu bilen halk, bu yüzden üç varise daha çok bağlılık duyuyordu.

ZerZero'nun konuşmasının bitmesinin ardından Hitabir, odanın içerisinde bir asker edasıyla yürümeye başladığında odayı bir sessizlik kapladı.

"Gökler inlerken,
Toprak kavrulurken,
Rüzgâr yakarken,
Sesler sessizleşirken,
Bir güneşi selamladı Yergahva."

"Yergahva yaşasın," dedi odadaki herkes. Üç varis de onlara eşlik etti.

"Akmaz denen su aktı,
Esmez denen rüzgâr esti,
Hasat vermez denen toprak bereketlendi,
Bulutsuz görünmez denen gök, mavileşti,
Doğmaz denen güneş, onun sayesinde doğdu."

"ZerZero yaşasın," dedi odadaki herkes. Üç varis de onlara eşlik etti.

"İnançlar bitmesin,
Sesler kesilmesin,
Mücadeleler hiç bitmesin,
Yergahva, üç dayanağını hiç kaybetmesin."

"Üç varis yaşasın," dedi odadaki herkes. Üç varis de eşlik etti.

Ve Hitabir, sesinin desibelini arttırdı. Daha çok inanarak, daha duygulu bir tonda sözlerini devam ettirdi.

"Üç Varis'in üç kadehi ama tek bir yüreği olsun.
Üç Varis'in üç zihni olsun ama dudakları tek bir emir versin.
Üç Varis'in üç geçmişi olsun ama tek bir gelecek yazsın.
Üç Varis'in üç bedeni olsun ama Yergahva için tek bir ruh olsun.
Ölümsüz ruhun şerefine, kristal kadehlerimiz Yergahva'nın İkinci Kraliçesi ZerZero için kalksın!"

🕊️

DEVAM EDECEK...

🕊️

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları