◭

Bölüm Şarkıları:

Pera - Ölebilirim

Grandson - Fallin

◭

Güneşli günleri severdi Turna. Çimlerle oynamayı, yirmi dört yaşında olsa bile okey taşlarından kaleler yapmayı çok severdi. Canı sıkıldığında televizyondan çizgi film izlemeyi, Lâl ile beraber oyun hamurlarıyla evcilik oynamayı, gazoz kapaklarını taşla ezip düzleştirmeyi ve büyük bir kavanozun içinde saklamayı severdi.

Hayat ona onlarca darbe indirse bile, içindeki çocuğu öyle güzel muhafaza etmişti ki eskiden kendisine hayat enerjisi veren hiçbir özelliğini unutmamıştı. Büyüyünce kalın ansiklopediler okumak, aile kurmak, işe girmek, hobilerinden vazgeçip sadece ailesi için yaşamak zorunda bırakan bütün kuralları reddetmişti.

Kimseden çekinmiyordu. Kendisini herkese açmıyordu sadece. Eğer bir köşede sessizce oturuyorsa içinde bulunduğu ortamı sevmiyor demektir ama her zaman olduğu gibi, ortama ayak uydurmak konusunda da üstüne kimse yoktur.

İçindeki çocuğu herkese göstermez bu nedenle. Yoldan geçen herhangi biri Turna'nın olgun, aklı başında ve işinde gücünde biri olduğunu düşünürdü. Evet, Turna bu özelliklere sahipti fakat çiçeklerle etrafını çevrelediği kişiliğini de gözlerinin içine bakınca görmek mümkün değildi.

İnsanları sevmiyordu. Yalnızlıktan korkmasına rağmen yalnız kalmanın en doğru seçenek olduğunu düşünmüştü. Eğer bir odada tek başına ise mutlaka müzik açardı. Sessizlik onu hep korkutmuştu. Hele de içinde bulunduğu ortam karanlık ise Turna'nın sakin kalması mümkün değildi.

Daha hiç kimse Turna'nın korkularını bilmiyordu. Değerli bir hazineymiş gibi sadece kendisine saklıyordu bunları. Kendisini daha kendisi de tanıyamadığı için sınırlarını da bilmiyor, bu nedenle adımlarını da hep temkinli atıyordu. Kimseye kendisini bir zaaf olarak kullanmasına izin vermiyordu.

Öyle düşünüyordu.

Güneşli bir kış gününe uyandı Turna. Kabuslar yakasını bırakmak nedir bilmese de uyanınca yüzünde sakin bir tebessüm vardı. Beyaz yorganını ayaklarıyla ileriye doğru itti ve şortunun uçlarını düzelterek yatağından çıktı.

Dün gece Yekta ile beraber eve yürümüşlerdi. Harabe evde biraz kalıp sohbetlerine devam ettikten sonra Yekta Turna'ya yorgun gözüktüğünü söyleyip eve gitmeyi teklif etmişti ve Turna da itiraz etmedi. Beraber alakası olmayan birçok konudan konuşmaya başlamışlar ve eve ne ara geldiklerini bilememişlerdi.

Konular genelde, "Yeşil elmayı mı yoksa kırmızı elmayı mı seversin? Siyahı neden çocuklar hiç sevmez fakat büyüyünce bağımlısı olurlar? Köşedeki dönerci ayda ne kadar kazanıyor acaba? Benim pastane açma hayallerim vardı. Senin de var mıydı?" tarzındaydı. Konuların ne ara değiştiğini kendileri de bilmiyordu. Önemsedikleri de söylenemezdi.

Fakat evlerine girip anahtarlarını camdan kaselere attıktan sonra ikisi de aynı hareketi yapmıştı. Başlarını kapıya yaslayıp karşılarındaki duvara bakmışlar ve yüzlerinde minik tebessümden habersizce sessizlik içinde ayakta durmuşlardı.

Bu durumun tek bir tanımı vardı: Ruh sarhoşluğu.

Odasının kapısını açtığı anda Narin, bacaklarının arasından zıplamaya başlamıştı bile. Turna hafifçe kıkırdadı ve Narin'i kucağına aldı.

"Günaydın Bunny." diye mırıldandı ve birkaç kez öptü minik tavşanını. "Bakıyorum da bugün çok güzel gözüküyoruz." diyip koynuna yaslamıştı. Ayaklarına terliğini giymediği için ayakları parke zeminde ritmik bir ses çıkartmaya başlamıştı ve zıplaya zıplaya merdivenlerden inmişti.

Devrim'in hediyesi olan antika radyoyu yine açmıştı ve Sezen Aksu'dan bir parça çalmaya başlamıştı. Güzel bir kahvaltı yapıp Meydan'a gitmek istiyordu. Üzerindeki buhrandan kurtulup tekrar işine odaklanmak, ona cennet gibi geliyordu şimdi.

Sezen Aksu'ya eşlik etmeye başladığında Narin'i yere indirmişti. Mutfak kapısını açmış, perdelerini çekmişti. Temiz hava içeriye dolmaya başladıkça hareketleri daha da canlanıyordu. Kendisine bir çay demledi, omlet yapmak için yumurtayı, peyniri, dereotunu ve baharatları çıkardı. Sallana sallana yumurtayı çırpmaya başladı ve bir anda kendisini müziğe daha çok kaptırdığı için çırptığı tabağı eline alıp dolana dolana çırpmaya devam etmişti.

Verdiği sözleri tutmakta üstüne yoktu Turna'nın.

Ruhunda kasırgalar kopsa da verdiği sözden hiçbir zaman geri dönmeyi düşünmezdi.

Attığı kahkahalarda Fulya'nın istekleri gizliydi şimdi. "Olsun, kardeşim benim yerime de güler o zaman." sözü zihninin ücra köşelerinden sıyrılıp geliyordu ve her defasında daha çok gülümsüyordu Turna. İnadına, kaderin inadına, tesadüflerin inadına, acının ve ayrılığın inadına, hayatında her şey normalmiş gibi gülümsüyordu.

Tereyağını erittikten sonra çırptığı karışımı tavaya döktü ve buzdolabına doğru ilerleyip kahvaltılıkları çıkartmaya başladı. Gri buzdolabının kapağını kapattığı anda siyah zeminde gördüğü o yeşil küçük varlık, elindekilerini yere düşürmesine sebep olmuştu.

Çünkü mutfağında bir kertenkele vardı.

Gözlerini şaşkınlıkla aralayan Turna, ufak bir çığlık attı. Narin de haliyle ürkmüş ve kadının bacaklarının dibine kadar gelmişti. Turna da Narin'i taklit ederek zıplamıştı ama karşısındaki kertenkele, evden çıkmak nedir bilmiyordu.

Kalp atışları hızlandı. Nefeslerini sesli bir şekilde almaya başladı fakat bir şeyi çözdüğü de yoktu. Bu yüzden Narin'i hemen kucağına aldı, bacaklarına sıçramış reçel damlalarına, zemine dökülen bala ya da mutfağın her yerine saçılmış zeytinlere bakmadan mutfaktan çıktı. Narin kucağında sakince duruyorken anahtarını aldı ve evden koşarak çıktı. Zahir'e ya da Akasya'ya gitmeyi düşünmüştü ama aynı sitede yaşıyor olsalar da evleri biraz uzaktı. Bu nedenle adımları direkt Yekta'nın evini bulmuştu.

Kapıyı sertçe çaldığı sırada Yekta da odasında uyuyordu. Alacaklı gibi kapısı çalındığı için uykusundan hemen uyandı ve bir hışımla yataktan çıktı. Gözleri tam olarak nereye baktığını algılayamasa da sağ salim aşağı indi ve kapıyı açtı. Aniden gözlerine gelen ışık yüzünden yüzü buruştu ve elini gözlerine siper etti. Işığa alışan gözlerini sonunda aralayabildiğinde kapısına dayanmış Turna'yı ve minik ev arkadaşı Narin'i görmüştü.

"N'oldu?" diye sordu kaşlarına çatarak.

"Evim istila edildi Yekta." diyen Turna, hâlâ yerinde zıplıyordu. Yekta ise uykulu olduğu için muhtemelen bir başka rüya gördüğünü düşünüyordu bu sırada.

"Geçende benim evimi de istila ettiler." diyerek alaya vurdu. Turna ise gözlerini yine şaşkınlıkla araladı ve evine bir kez bakıp tekrar Yekta'ya döndü.

"Demek her yerdeler! İçimize sızmışlar kalleşler!" dedi. Yekta'nın kafası yavaş yavaş karışmaya başlamıştı.

"Hiçbir şey anlamadım ben." diye mırıldandı pes ederek.

"Eve gireyim, öyle anlatayım. Beni takip etmiş olabilirler. Ya ayaklarımdan tutup sürüklerlerse! Allah aşkına çekil de eve gireyim." dedi telaşla. Yekta, kadını duyduğunda gözlerini şaşkınlıkla araladı. Zero'nun adamları evini mi basmıştı? İyi miydi, yaralanmış mıydı? Kendisi niye bu vakitte uyuyordu? Ne oluyordu? Yetişemiyordu.

Kapıyı tutan kolunun altından içeriye girdi Turna. "Evini mi bastılar? Neden seslenmedin? Gittiler mi? Yaralandın mı?" diye sordu Yekta telaşla. Turna ise sonunda yerinde zıplamayı kesmişti.

"Kaçtım evden." dedi ve salona doğru ilerledi. "Mutfaktan girmiş. Görür görmez elime geçeni alıp evi terk ettim." Bu hiç Turna'ya uygun bir ifade değildi. Eğer evine biri girseydi Turna çoktan onu öldürmüştü ve şimdi kaçtım demesi ona hiç mantıklı gelmiyordu.

"Terk ettim derken? Sen ve birinden kaçmak?" diye sordu kaşlarını çatarak. Turna elini kalbine koyarak nefeslerinin düzene girmesi için çabalamaya başladı.

"Evet Yekta. O yeşil şey tam karşımda gözlerini bana dikmiş bakarken evde durmamı nasıl beklersin? Pılımı pırtımı topladım ve kaçtım evden." Kendisini siyah, yatınca fark ettiği gibi oldukça yumuşak koltuğa bıraktı. Narin'i de narin hareketlerle seviyordu.

"Şu iki dakika içinde söylediklerinden bir şey anladıysam adımı Hüsnü olarak değiştireyim." dedi ve kadının karşısına geçti. Yeşil şey derken yeşil gözlü bir adamı kast ettiğini düşünmüştü ve vakit kaybetmeden onu yakalamayı planlamıştı bile.

Turna kıkırdadı. "Sana Hüsnü hiç yakışmaz ki." diye mırıldandı ve dudaklarını gülmemek için birbirine bastırdı.

"Konumuz bu mu sahiden?"

"Tamam tamam anlatıyorum." dedi Turna ve Narin'i koynundan alıp kucağına oturttu. "Kendime kahvaltı hazırlarken bahçe kapısını açmıştım ve içeriye o yeşil, minik, sinsi, ürkütücü, korkutucu varlık girdi."

Kaşlarını çattı Yekta. "Yani kertenkele mi girdi?" diye sorunca Turna silkindi.

"Anma adını, anma!" dedi yüzünü de buruşturarak. Yekta, kadının söylediklerini duyduktan sonra kahkaha atmaya başladı.

"Bütün bu tantana kertenkele için miydi?" diye sorup tekrar kahkahasına devam etti. "Pılını da pırtını da toplamışsın." Kahkahasına devam etti ama bir yandan da Narin'i ve kadının işaret parmağında takılı olan tavşanlı anahtarlığı işaret etti. Bütün pılı pırtı buydu. "Koca evi bir kertenkeleye bıraktın yani?"

Turna, adamın kendisiyle dalga geçmesinden hiç haz etmemişti. Bu yüzden yanında duran kırlenti alıp adamın suratına fırlattı. "Gülünecek bir şey olsa böyle somurtmazdım değil mi Mr. Kahkaha?" Yekta, kadını duydukça daha çok gülüyordu. Belki de bir tehlike olmadığını öğrendiği için rahatlamıştı ve gülerek daha çok rahatlıyordu.

"Tamam tamam, gülmüyorum." dedi Yekta ve dudaklarını birbirine bastırdı. "Kertenkeleler en tehlikeli silahlardır. Biz bunun eğitimini almıştık. Eğer üzerine doğru geliyorsa gözleriyle kurşun yarası açıyor sende. Öyle de büyülü canlılar işte!" dedi ellerini beline koyarak. Turna aslında adamı en başında ciddiyetle dinliyordu ama sonralarda yine kahkaha attığını görünce diğer kırlenti de adamın suratına attı.

"Bir de dalga geçiyor! Ben ölümden dönmüşüm ama adama fıkra anlatıyorum sanki. Şu hareketlere bak! Utanmasa yüz felci geçirecek gülmekten!" diyerek sızlandı. Başını esefle iki yana salladı. "Hiç yakıştıramadım sana." dedi. Arkasına yaslandı. "Seni iyi bilirdik."

"Tamam, sustum." dedi Yekta ve derin bir nefes aldı. "Yani şu an evinde ürkütücü, korkutucu, yeşil, minik bir varlık var, öyle mi?"

Turna gözlerini biraz daha açıp başıyla onayladı adamı. "Görmen lazımdı Yekta. Bacağımdaki reçelleri görünce gözlerinden kalpler çıkıyordu neredeyse. Kuyruklu varlığa yem oluyorduk ayak üstü." dedi ve başını iki yana salladı.

"E ne olacak şimdi?" Yekta'nın sorusuna kaşlarını çattı. Bunun cevabını bilmiyordu çünkü şu beş dakika içerisinde sadece can derdindeydi. Bunu düşünmeye vakti olmamıştı.

"Kendi hür irademle evi o yeşil varlığa devrettim. Evi de yeni temizlemiştim, hoş geldin hediyesi olur." dedi ve arkasına yaslandı. Yekta tekrar güldü ama kadın kendisine kaşlarını çatarak bakınca gülmesini anında durdurdu.

"Sen bunları ciddi mi söylüyorsun? Ben pek anlayamadım." dedi ve kadının sol tarafındaki üçlü koltuğa oturdu.

Turna ise derin bir nefes aldı. Eline geçen her kırlenti adamın suratına atıp kendisine getirmek istiyordu. "Bizde yalan olmaz." dedi ciddiyetle ve Narin'in beyaz tüylerini okşamaya başladı.

Yekta, sessizce güldü ve kendisini koltuğa geri attı. "Neyse hoş geldin o zaman. Pılını ve pırtını koyacak bir yer bulamayabilirsin. Malum baya büyük şeyler." Başını koltuğun başındaki kırlente koydu. "Şimdi izninle, küçük, tatlı bir yeşil varlık için bölünen uykuma devam edeyim. Meydan'da uyuklamak istemiyorum." diye mırıldandı ve gözlerini kapattı.

Turna ise kaşlarını çatarak televizyon ünitesinin üzerindeki saate baktı. O çoktan kahvaltısını hazırlamış olsa da daha saat yediydi. İşe gitmeleri için daha iki saat vardı ve Turna, uyandığından beridir saate bakmayı yeni akıl etmişti.

"Ama bir şey daha var." diye mırıldanınca Yekta tek gözünü açarak kadına baktı. Küçük bir çocuğun annesinden dondurma isterken büründüğü yüz ifadesini büründü ve Yekta'yı taklit ederek kendi koltuğundaki kırlente başını koyup gözlerini kapattı. Narin de burnunun dibine sokulmuştu.

"Evime gitmen gerekiyor çünkü ocakta yemeğim vardı." dedi gülümseyerek.

Yekta, kadının gülümsemesine bakarken başını yavaşça iki yana salladı. Turna, adamın yüzündeki gülümsemeyi göremese de Yekta kadına sessiz bir teşekkür ediyordu tebessümüyle. Seneler sonra ilk kez mutlu sabahlara gözlerini açıyordu ve her defasında başrolde Turna vardı.

Sessizce ayağa kalktı. Evdeki yeşil yaratığı bir de kendi gözleriyle görmek ve ocaktaki yemeği söndürmek için Turna'nın evine doğru yol aldı.

🕊️

Saatler üçü göstermişti bile. Sabah birer saat daha uyuyan Yekta ve Turna, saat sekizde uyanmış ve birlikte kahvaltı yapmışlardı. Yekta, yaparken kendini övmekten başka bir kelime kullanmadığı, sadece kendisinin bu kadar güzel yapabildiği tostu yapmıştı ve birer fincan çayla beraber yemişlerdi.

Ardından Yekta'nın arabasıyla Meydan'a gelmişlerdi. İki gündür işleri oldukça boşlayan Turna, bundan rahatsız olduğu için bütün gününü çalışmaya vermişti.

Meydan'a geldiklerinde Akasya çoktan hobi alanındaki üçlü koltuklara ayaklarını uzatarak işine koyulmuştu bile. Laura dosyalarını düzenliyor, Zahir ise beyaz tahtaya düşülen ders saatlerini inceliyordu. Bugün herkes için yoğun bir iş günüydü. Ayrıca herkesin bir çalışma alanını gören Yekta, kendisinin nerede çalışacağını bilmediği için sessizlik içerisindeydi fakat Laura bunu çoktan düşünmüştü.

Kırmızı led ışıklarla aydınlatılan rafların hemen yanında camdan bir oda yapılmıştı. Sekizinci Birim'de iken kullandığı her malzemeyi buraya getirmişlerdi ve Yekta için küçük bir üretim laboratuvarı yapmışlardı.

Bu odayı gören Yekta, şaşırarak odaya girmişti Turna ile beraber. Babasından yadigar kalan aletleri de görünce parmaklarıyla sessizce okşamıştı.

Herkes laboratuvara girdiğinde "Tekrar aramıza hoş geldin." demişti Zahir ve Yekta'ya dostça sarılmıştı. Akasya da yerinde hafifçe sallanarak adamı izlerken "İyi ki gelmişsin." diyip adama sarılmıştı.

Laura ise otoriter duruşunu bozmadan "Seni aramızda görmekten mutluluk duyuyorum." demişti ve el sıkışmışlardı.

"Her ne kadar söylediklerimi alaya alsan da geldiğin için mutluyum." demişti Turna da. "Bir insandan ve bir yeşil varlıktan kurtardın beni. Hakkını yememek lazım." diye eklemişti ilk karşılaşmalarında kendisine silah doğrultan adamı bıçağıyla etkisiz hale getirdiğini ve sabahki kertenkele vakasını kastederek.

"Lafı olmaz." dedi Yekta ve kadına göz kırptı.

Ardından herkes işine dönmüştü. Akasya, Zero'nun şirketine sızmak için yeni bir program tasarlamaya başlamıştı. Detaylı bilgi almak için Turna ile beraber toplantı yapmışlardı. Turna, aklında kalan her detayı Akasya'ya anlatmıştı. Zero ile oturduğu masanın şeklinden tut, duvardaki teleekrandaki ters piramit şekline kadar her detayı aktarmıştı.

Yergahva'nın çekirdeğini de gördüğünü söylemişti ve o an Zero'nun yaptığı her hareketi anlattı. Zero'nun bahsettiği virüs, oyunu alt üst edebilecek bir bilgisayar virüsüydü. Şu an şehre ne kadar zarar verdiklerini kimse bilmiyordu ve bunu öğrenmek için ateşe atılacak kişiyi Yönetim Kurulu çoktan seçmişti. Turna ile iletişime geçmemişlerdi bile. Tek bir emirle, birçok insanın hayatını etkileyecek o kararı vermişlerdi.

Turna, en kısa zamanda Yergahva'ya gidecekti. Eğer ilk gidişinde sağ kurtulursa asıl toplantı o zaman yapılacaktı. Herkes nefeslerini şimdiden tutmaya başlamış, o günün gelmesini bekliyorlardı.

Zahir, eğitim alanına gitmek için Yergahva'dan ayrıldığında dinlenmek için kendisini hobi alanındaki koltuklara atmıştı Turna. Kucağına koyduğu bilgisayardan Zero'yu araştırmaya başlamıştı fakat Zero isminin ucu çok açıktı ve doğru kaynağa ulaşmak imkansızdı.

Yekta, bütün gün elindeki çizimlere uygun silah tasarımlarını yapmıştı. İmalathaneye gitmek için yarını seçmişti ve elindeki çizimleri onlara teslim edip kabataslak silahı oluşturmalarını isteyecekti. Son dokunuşları ise her zamanki gibi kendisi yapacaktı.

Laura, Yönetim Kurulu'nun gönderdiği belgeleri incelemeyi bitirdiğinde saat beşe geliyordu ve Zahir de eğitimden döndüğü için herkesi toplantı masasına çağırmıştı.

Akasya ve Zahir yan yana, Turna ve Yekta yan yana oturmuşken baş koltukta da her zamanki gibi Laura vardı. Akasya, Laura'nın arkasındaki teleekranı açmıştı ve Laura'nın kullanımına hazır bir şekilde bekletiyordu.

"Yönetim Kurulu az önce resmi bildirimi yaptılar. Turna, Yergahva'ya gidecek." diyerek başlamıştı. Zahir bıkkın bir nefes alırken Akasya sessiz kalmayı seçmişti. Yekta ise gözlerini yanındaki kadına doğru çevirmiş, onu izlemişti. Turna sakindi. Kurban olduğunu çoktan kabullenmişti ama bu durum onu daha da hırslandırmaktan öteye gitmemişti.

Turna, Yergahva'ya gidecekti. Gerekirse elinde ne var ne yoksa kaybedecek ama Fulya'yı geri kazanacaktı. Aklına koyduğu şeyleri her zaman yapmıştı.

"Yarından itibaren eğitimlere başlıyoruz." diye araya girdi Zahir. "Kriyosların eğitimine bir haftalığına ara veriyorum ve tekrar senin koçun olacağım."

"Ben de seni virüsten koruyacak bir program yazmaya başladım. Daha çok yeni ve gelişmesi gerekiyor. Bunun için yardım almayı düşündüğüm biri var, oldukça güvenilir biri. Onunla iletişime geçeceğim." Yekta, Akasya'yı ilk kez bu kadar ciddi görmüştü.

"Ben de Yergahva'da kullanacağın silahların tasarımlarına başladım. Yarın imalathaneye gideceğim. Ertesi güne elime ulaşır ve son dokunuşları kendim yaparım." Kadına gözlerini tekrardan çevirdi. "En çok kullandığın silah neydi sahada?" diye sordu.

"Ok, kılıç ve Birim'in ürettiği her silahı kullanmak için eğitimim var benim. Önüme ne koyarsanız kullanabilirim." dedi Turna ciddiyetle. Bu, Yekta'nın hoşuna gitmişti. Silahları zaafıydı, silahı doğru yerde kullanmasını bilen biri de kendi sonunu altın mürekkeple yazmasına izin verebilecek kadar değerliydi onun gözünde.

"Fakat bir sorun var." diyerek araya girdi Zahir. "Normal bir oyundan söz etmiyoruz. Sanal gerçeklikten çok daha öteye geçmiş bir oyun bu. Senin ürettiğin silahları nasıl kullanabilecek orada?"

"Bunu Akasya ile konuştum bu sabah." dedi Yekta. "Akasya'nın yazdığı programa silahların özelliklerini gireceğiz. Boyutunu, keskinliğini, öldürücülük derecesini, maksimum ne kadarlık bir menzilde ilerleyebileceğini ben ölçüp Akasya'ya aktaracağım. O da koda ekleyecek. Böylece Turna oyuna dahil olduğunda teçhizatları ile birlikte başlamış olacak."

Akasya da başıyla onay vermişti adama. Elinden gelenin en iyisini yapacak ve Turna'yı oraya güçlü bir karakter olarak gönderecekti.

"Ayrıca benim elden teslim alacağım silahları da eğitimde kullanacaksınız. Sen eğitimine başlamadan önce benim Turna'ya silahları nasıl kullanacağını öğretmem gerekiyor. Hepsinin farklı bir özelliği var ve hangi durumda hangisini kullanması gerektiğini öğrenmesi gerekecek." diye ekledi Yekta.

"Sizi seviyorum." dedi Turna. Dakikalar süren sessizliğini bu cümleyi kurarak bozmuştu. "Daha karar alınalı bir gün bile olmadı ama neler planlamışsınız. İyi ki varsınız."

"Duymamış olayım." diyen Akasya, önündeki not kağıdını elinde büzüp kadına fırlattı. İkisi de kıkırdıyorken Laura genzini temizleyerek tekrar ciddiyeti sağlamıştı.

"Siz çalışmalarınıza ara vermeden devam ediyorsunuz." diyerek herkese bakmıştı. "Şimdiki önceliğimiz Zero ile iletişime geçmek."

"Efnan'ı gönderdiğinde sabrının kalmadığını söyletmişti. Yakında komodinimin üzerinde duran saatim tekrar Sıfır'ı gösterince geri gelir beyefendi." demişti Turna burun bükerek. Böyle aptal şeylere neden başvurduğunu anlamıyordu. Eğer söyleyecek sözleri varsa gelip kapısını çalabilirdi. "Yok efendim saatimin ayarını bozarak, vay efendim kendi televizyonuma görüntüsünü vererek bir şeyler başardığını sanıyor. Kaçıncı yüzyıldayız? 35. falan mı?" diye devam etti alayla.

"Onu da iyi ki hatırlattın bak." dedi Akasya ve sandalyede daha dik oturarak Turna'ya baktı. "Evindeki teknolojik cihazların hepsine güvenlik duvarı öreceğim. Orada çalışan yeni yetme yazılımcılar kendilerini bir şey sanıyor olabilirler ama bu televizyona görüntü yansıtma mevzusunu hakaret kabul ederim." Zahir, başını çevirip Akasya'yı gülümseyerek izlemeye başladı. Kızıl saçları bugün de parıl parıldı ve yine her zamanki gibi kıpır kıpırdı. "Televizyon, bilgisayar, ev telefonların, kendi telefonun, evdeki güvenlik kameraları, site kameralarının hepsini kontrol edecek bir kod yazıyorum. Herhangi bir saldırıda bana direkt bildirim düşecek, ben de büyük bir zevkle defedeceğim onları." dedi ve arkasına yaslandı.

"Çok iyi, Akasya." diyerek takdir etmişti Laura. "Sen olmasan işler çoktan sarpa saracaktı."

"İşimi yapıyorum sadece. Fakat şu yardım alma işi için senden izin almam gerekiyor." diye ekleyince Laura kaşlarını çatmıştı. "Çok eskiden beridir tanıdığım biri var. Uzun zamandır bir adam için çalışıyor ve işinde çok iyi biridir. Benim tıkandığım birkaç konu var bu sorunları çözebilecek tek kişi de o. Silahları sisteme yükleme işi bende ama Turna'nın gücünü artırmak için doğru kodu yazamıyorum. İzin verirsen ondan yardım almak istiyorum." dedi Akasya.

Laura, bir süre sessiz kaldı. Omzunu kaşındıran saçlarını geriye doğru attı ve dirseğini masaya yaslayıp elini çenesine koydu. "İsmi ne bu kişinin?" diye sordu.

Akasya gülümsedi ve "Schatten." dedi hemen. "Alman bir yazılımcı. Gerçek adını ben de bilmiyorum ama bizim mecrada kimse gerçek ismini kullanmıyor zaten."

"Tamam o zaman. Bu adamın ayrıntılı dosyasını bana yarın akşama kadar teslim ediyorsun." dedi ve Turna'ya döndü. "Sen de kendi kafana uyup hiçbir şey yapmayacaksın. Geçen seferki gibi Zero ile sessiz sedasız buluşmak yok. Asla Turna." dedi kaşlarını alnına doğru kaldırarak. "Beni duydun, değil mi? Bunu asla yapmayacaksın. Şu an herkes senin iyiliğin için elinden gelenin de fazlasını yapıyor ve senin kendince fedakarlık yapman, yaptığımız her işi yokuşa sürer."

"Tamam, anladım." dedi Turna ciddiyetle. Laura'ya hak vermişti. Herkes kendisi için çalışıyorken akılsızca davranmak doğru olmazdı.

"Yekta, sen de Turna'nın dış cephedeki koruması olacaksın." diye devam etti Laura. "Eğer eve biri girerse Turna elbette kendisini korur fakat senin görevin, eve herhangi bir saldırı olmasını engellemek. Mümkün olduğunca kendimizi gizledik ama bu Zero denen herifin kolu ne kadar uzun, daha bilmiyoruz. Bu yüzden herkes gözünü dört açacak. Turna'yı yalnız göstereceğiz ama yalnız olmadığını da yalnızca kendimiz bileceğiz."

Herkes başıyla sessiz bir onay vermişti.

"O zaman bugünlük toplantıyı sonlandırıyorum. Yarın, yorucu bir gün olacak. Herkes iyice dinlensin." Masanın üzerindeki dosyaları toplamaya başladı.

Herkes sandalyelerini çekip eve gitmek için toparlanmaya başlarken Meydan'ın demir zırhlı kapısı iç gıcıklatan bir ses ile açıldı. Siyah koltuğun üzerindeki deri ceketini almak üzere olan Yekta, kapıdan içeri giren kişiyi gördüğünde donakaldı.

"Merhaba herkese!" Elinde tuttuğu gömleği daha da sıkan adam, sağ elini kaldırıp herkese bir selam verdi. "Gecikmedim, değil mi?" dediğinde gülümsemeyi de ihmal etmemişti.

Bu gelen kişinin Laura da dahil olmak üzere ne için geldiğini kimse bilmiyordu. Meydan'a elini kolunu sallayarak giren ve oldukça rahat bir tavır takınan adamı, yalnızca Yekta tanıyordu. Elindeki ceketi tekrar koltuğa atan Yekta, bedenini dikleştirdi ve kaşlarını hâlâ çatıyorken adama doğru bir adım attı. Dudakları arasından ise tek bir kelime döküldü.

"Abi?"

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Sen, kendi başıma değilken kendim olduğum ilk kişiydin. Bu yüzden kendimi unutsam bile seni unutamazdım.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları