◭

Bölüm Şarkıları:

Sezen Aksu - Haydi Gel Benimle Ol

Mark Eliyahu - Journey

◭

Turna, hayata iki pencereden bakmıştı şu yaşında kadar. Arkasına döndüğünde gördükleri ve ileriye baktığında hayal ettiklerinden ibaret olan ince ama sağlam bir yolun tam ortasındaydı. Onun kader çizgileri olan bu yol, sonsuz bir doğru parçası gibiydi. Geçmişinin mezarına gömdüğü yürek burkan anıları ve kalbine kazıdığı ışık saçan hayalleri vardı onun.

Yüzündeki tebessümden anlamlar çıkarabilmek için uzun bir süre izlememiz gerekirdi onu. Gözleri yalan söylerdi çünkü duygularını saklamaya alışmıştı. Karşısındaki insanın nasıl düşünmesini isterse onu yansıtırdı gözlerine. Gerçeği ve yalanı birbirine karıştırdı bu yüzden.

Kalbinde izi kalmış birçok yarası vardı ama herkes yabancıydı bu acılara. Kalbini Fulya'dan başkasına açmamıştı şu zamana kadar ama o da şimdi ona acı veren en kabuk bağlamaz yaraydı. Belki de pişmanlıktı şimdi kadının gözlerini dolduran. "Sana inandığım için pişmanım." diyordu ruhunun ücra köşelerinden sızan bir ses. "Seni şu yaşına kadar kim sarmaladı ki, Fulya'nın sana cenneti bahşedeceğini düşündün?" diyordu yine o huysuz ses.

Turna, etrafını cehennem sarmışken elleri buz tutan bir kadındı.

Sessizdi yine. Salon bomboştu. Açtığı bahçe kapısı sayesinde uzun tül perdeler uçuşuyordu ama bir gülüş duymuyordu salonda. Kendi nefesleri bile sessizdi. Gri duvarlara bakıyordu. Mor desenler çizdikleri duvara bakarken Fulya ile bu duvarları boyadığı anlar, zihnini istila ediyordu. Saçlarına mor boya süren Fulya'nın kahkahası kulaklarını çınlatıyordu. Kadının yeşil gözlerindeki parıltıları hatırlıyor, kıpır kıpır olan ruhunu anımsayarak kalbine keskin bir acı bahşediyordu.

"Sana gülmek çok yakışıyordu Fulya." dedi. Hissizdi ses tonu. "En güzel sen gülerdin." Ayağa kalktı. Televizyon ünitesinin üzerinde duran fotoğraflarına doğru adımladı. Çerçeveyi eline alıp yavaşça okşadı Fulya'nın yüzünü.

Fotoğraf geçtiğimiz seneye aitti. İkisi bir saha görevine çıkmak üzereyken bir hatıra fotoğrafı çekinmek istemişlerdi ve Zahir, bu ânı onlar için ölümsüzleştirmişti. Meydan'ın arka bahçesinde, üzerlerinde siyah tulumları varken ve ekipmanları üzerlerindeyken Fulya kolunu Turna'nın omzuna atmıştı. Başını kadına doğru eğmiş ve cenneti anımsatan bir tebessümle ölümsüzleşmişti. Turna ise her zamanki mütevazı tebessümüyle ve çocuksu bir masumlukla poz vermişti.

Beyaz, minik bir çerçeveye sığmış iki koca tebessüm vardı.

Gözünden akıp giden yaşı silmek istese de çerçevenin camına düşmüştü bile.

"Sen varken her şey kolaydı." diye mırıldandı. "Sen varken hiçbir şeyden korkmuyordum Fulya. Kimse canımı yakamıyordu. Şimdi elimde kalan tek şey, bana bıraktığın acılar." Ağlamak istemiyordu ama gözyaşlarına direnmek çok zor geliyordu. "Senin de canını yakıyor mu bu?"

Saatler akıp geçiyordu. Günler sıradanlaştıkça vakit de silikleşiyordu. Bir bakmışız saatler geçmiş, bir bakmışız bir yaşımıza daha girmişiz. Ama acılar geçmiyor. Acılar zamana meydan okuyor. Acılar silinmiyor. Acılar unutulmuyor. Acılar, hâlâ acıtıyor.

"Seni özledim Fulya." dedi. Bu sefer gülüyordu. Birkaç gözyaşı akıp gidiyordu ama yüzündeki tebessümünü gölgede bırakamıyordu. Televizyon ünitesine sırtını yaslayıp yere çöktü. Baş parmağı ile Fulya'nın gülen yüzünü okşamaya devam ediyordu. "Hayatımda bir şeyler oluyor ama sen buna şahit olamıyorsun. Bu, kalbimi sıkıştırıyor. Buna özlemek mi deniyor?" Fulya'nın sarı saçlarını okşadı. "Sen benden gittikten sonra birçok kişi girdi hayatıma. Sana onları anlatmak istiyorum Fulya. Sana Yekta'yı anlatmak istiyorum. Sana Zero'yu, Efnan'ı anlatmak istiyorum. Anlatsam duyar mısın? Beni yine dinler misin Fulya?"

Ciğerlerine derin bir nefes çekti. Bu buhrandan bir an önce kurtulması gerekiyordu. Ayağa kalkmalıydı. Kararlar almalıydı. Ciddi olmalıydı. Duygularına yenilmemeliydi. Ağlamamalıydı. İki kişilik gülmeliydi. İki kişilik yaşamalıydı. Kendini unutacak olsa bile Fulya için de nefes almalıydı.

Son bir kez daha Fulya'nın saçlarını okşayıp ayağa kalktı ve çerçeveyi geri yerine koydu. Üzerindeki beyaz V yaka kazağın yakalarını düzeltti. Terliklerini tekrar giydi ve saçlarını geriye doğru savurup düzelmesini sağladı. Devrim'in hediye ettiği antika radyonun düğmesine basıp salondaki sessizliği bertaraf edecek bir müzik açtı.

Sezen Aksu'dan bir parça çalmaya başladı.

Yüzüne bir tebessüm yerleştirdi ve bahçe kapısından adımlayıp verandaya çıktı. Gri koltuğa kendisini attıktan sonra başını geriye yasladı ve müziği dinlemeye koyuldu. Sezen Aksu, "Haydi gel benimle ol." dedikçe yüzündeki tebessüm daha da artıyordu şimdi.

Müzik dinlemeyi çok severdi Turna. Zihninde dolanıp duran sesler sıklaştıkça onları müzikle bastırırdı küçüklüğünden beridir. O zamanlar da Sezen Aksu dinlerdi. Barış Akarsu'ya hayrandı. Kendince şarkılar yazmayı öğrenmişti çünkü müzik dinlerken aynı zamanda zihnini de çalıştırması, başka şeylerle meşgul etmesi gerekirdi. Yoksa üzülürdü. Eğer gerçek hayata tekrar dönerse canı yanardı.

Gerçeklere korkaktı Turna.

"Turna!" Minik ama hızlı adımlar atan Lâl, verandanın merdivenleri çıkmaya çalışırken Turna da kızın çocuksu sesini duyunca gözlerini hemen ona çevirdi. Sonunda merdivenleri çıkan Lâl, kollarını kocaman açarak Turna'nın boynuna sarıldı.

"Hoş geldin bücür!" dedi neşeyle Turna ve Lâl'in saçlarına büyük bir öpücük kondurdu. "En değerli, en kıymetli, en mücevherimsi misafirim gelmiş!" diye eklediğinde kıkırdamaya başlamıştı Lâl de. Merdivenleri usulca çıkan Devrim de sonunda ikisinin yanına gelebilmişti ve Turna, Lâl'den kollarını ayırıp Devrim'e sarıldı.

"Hoş geldin baba." diye fısıldadı Turna. Devrim de kollarını kadının ince beline sarıp saçlarına şefkatli bir öpücük kondurdu.

"Hoş bulduk Balkız." dedi kollarını çözdü. "Bücür, sabahın köründe kalktı, hazırlandı. Neymiş efendim Turna ablası onu bekliyormuş! Benim de hazırlanmam gerekiyormuş." Titreyen elleriyle bedenini gösterdi Devrim ve "Kırk sekiz yaşındaki adama emirler yağdırdı!" dedi. Ses tonunda alaycı bir ifade sezen Turna ve Lâl ise birbirlerine bakıp göz kırpmışlardı.

Lâl, iki gözünü aynı anda kısmış olabilirdi ama kimse bir açık vermedi.

"O zaman bu minik patron, güzel bir kahvaltıyı hak etti, değil mi?" diye sordu Turna. Dizleri üzerine çökünce Lâl ile aynı boya gelmişti. Lâl de etrafında hafifçe dönerek heyecanlandığını göstermişti. "O zaman önlüğünüz sizi bekliyor bücür!" dedi ve kızın saçlarını karıştırarak daha çok kıkırdamasına sebep oldu.

"Sen burada otur, temiz hava al baba. Kahvaltıyı hazırlayalım biz de." dedi Turna. Devrim de uzun süre ayakta kalamadığı için Turna'ya başıyla onay verdi. Beyaz bahçe takımındaki tekli koltuğa kendisini atıp başındaki fötr şapkasını sehpanın üzerine koydu.

Lâl ise Turna'nın elini tutmuş, seke seke adımlar atarak içeri girmişti. Turna'nın evini çok severdi çünkü renkli boyaların etrafa saçıldığını ve sonra da böyle güzel bir ahenkle tabloya sıçradığını düşünürdü salona girince. Yumuşak gri koltuklarda şekerleme yapmaya bayılırdı. Narin'in ayaklarına dolanmasına, sol köşede kalan boylu boyunca uzanan kitaplıktan kitaplar seçmeyi çok severdi.

Çocuksu kalbi, burada bir cennete dönüşüyordu adeta.

"Önce patates kızartalım. Sonra yumurta da haşlarız. İstersen pankek de yaparız. Sonra sütümüz de var. İstersen minik bir kek de yapabiliriz. Sütle kek yemeyi çok seversin sen." Lâl, kendi merdiveni yardımıyla tezgahın üzerine çoktan oturmuştu bile. Turna, yemekler sıralamaya devam ettikçe bacaklarını daha bir neşeyle sallıyordu. Devrim'in sandıktan çıkardığı çiçekli kot pantolonuna baktıkça kıkırdıyordu.

Verandada, Sezen Aksu'dan çalan bir diğer parçayı dinleyen Devrim ise sessizlik içerisindeyken verandanın merdivenlerinde Zahir görünmüştü.

"Gözlerim neler görüyor öyle!" diye seslendiğinde Devrim de gözlerini Zahir'e çevirmişti.

"Asker!" diye yanıt verdi Devrim daha dik oturmaya başladığı anda. Zahir, Kriyosları eğittiği için Devrim'in gözünde bir askerdi senelerdir. Ona bu şekilde hitap etmekten keyif alırdı Devrim.

"Emrinizdeyim komutanım." diyen Zahir, gülüşünü daha da derinleştirip merdivenleri çıkmaya başladı. "Turna'ya bir merhaba demek için gelmiştim. Seni görmek ne güzel bir tesadüf oldu." dedi ve ayağa kalkan Devrim'e dostça sarıldı.

Devrim'e sarılan herkes onun kollarından yayılan baba şefkatini iliklerine kadar hissederdi. Zahir de, kaçıncı olduğunu bilemediği kez hissetmişti bu şefkati. Her defasında kalbinde garip bir his bahşederdi adam ile olan sarılmaları. "Hiç bitmez mi bu adamın şefkati?" diye sorar dururdu. "Bu adama hayat teğet mi geçiyor acaba?" diye sorgulardı. Fakat bilmediği bir gerçek vardı ki, Devrim'in kalbinde herkese yetecek kadar şefkat vardı. Ve hayat onu teğet geçmek yerine içine çekmişti. Yıpratmıştı. Parçalamıştı. Yok etmekle kalmamış, küllerini bile savurmuştu. Yine de hayat savaşının kazananı Devrim olmuştu. Kader denen o belirsizlikler yığını, Devrim'i hiçbir zaman deviremeyecekti.

"Lâl uzun zamandır gelmiyordu ya. Bir kahvaltıya uğrayalım dedik." Devrim ve koltuğuna daha rahat oturdu. "Seni de görünce nasıl sevinir kerata!"

Zahir de gülümsemişti ve gözlerini bir seferliğine evin içerisine çevirmişti. Turna'yı görmek istiyordu. Özlemişti. Yine çok özlemişti.

Bu sırada da Lâl'i mutfakta bırakan Turna, masaya örtü sermek için verandaya çıkmıştı ve Zahir'i görünce ilk başta şaşırsa da kocaman bir tebessüm edip "Hoş geldin Zahir!" demişti. Zahir de ayağa kalktıktan hemen sonra kadına yaklaştı ve sol yanağına küçük bir öpücük kondurdu.

"Hoş buldum Turna. Seni görmek için gelmiştim ama Devrim'i görünce oturayım dedim."

"Çok iyi yapmışsın. Hep beraber kahvaltı yaparız şimdi." Göz kırptı. "Eski günlerdeki gibi." diye mırıldanınca Zahir'in mavi gözlerine daha çok sevinç kırıntıları yerleşmişti.

"Eski günlerdeki gibi." diyerek kadını tekrar etti.

Çitlerin üzerinden atlayıp koşarak verandaya gelen ve "Oha Devrim gelmiş!" diye bağıran kişi Akasya'dan başkası değildi. Herkes Akasya'ya kahkaha atarak karşılık verirken Devrim tekrar koltuğundan kalktı ve kollarını açıp kendisine sıkıca sarılan kadına her zamanki gibi şefkatle sarıldı.

"Ah benim çiçeğim de buradaymış!" demişti yaşlılığını gölgede bırakacak bir enerjiyle.

"Seni görünce koşa koşa geldim evden. Bak hâlâ pijamalarımlayım!" diyip üzerine gösterince herkes tekrar kahkaha atmıştı çünkü pembe filli pijamalarını herkes ilk kez fark etmişti.

"Deli kız!" diye mırıldanan Turna, mutfağa gitmek için eve girdi. "Sakın eve gideyim deme Pijamalı Fil! Herkes bu sabah bende kahvaltı yapacak!" diye bağırmayı da ihmal etmemişti.

Bu sefer antika radyodan Yalın'ın şarkıları duyulmaya başlamıştı. Laura da, kendi evinden çıkmıştı ve herkesi Turna'nın verandasında görünce o da aralarına katılmıştı. Devrim ile selamlaşıp hâl hatır sormuştu ve hemen yanındaki diğer tekli koltuğa oturmuştu.

"Turna," diye seslenen Lâl, kaptaki pankek karışımını dikkatlice karıştırmakla meşguldü.

"Efendim bücür." dedi Turna ve peynirleri kesip kahvaltılıklara yerleştirmeye başlamıştı.

"Yekta nerede? Onun da burada olmasını isterdim. Onu çok sevdim, biliyor musun? Sen gibi tombul yanakları var. Dikenleri batsa da seninki gibi tombullar, değil mi?" dediğinde Turna da Yekta'nın yanaklarını düşünmeye başlamıştı. İlk karşılaştıkları depoda, adamın nefesleri tenine çarparken yüzünü yakından inceleme fırsatı bulmuştu. Evet, Lâl haklıydı. Yekta'nın yanakları sıkılası cinstendi.

"Hiç dikkat etmedim ki." diyerek bir yalan savurdu ve buzdolabından zeytin kavanozlarını çıkarttı. "Ama eğer onunla görüşmek istiyorsan çitlerin üzerinden atlaman yeterli." diye eklediğinde Lâl, kendisine şaşkın bir edayla bakmaya başladı.

"Koyunların atladığı gibi mi?" diye sorunca Turna kısa bir kahkaha atmıştı.

"Yani kapıyı açıp da geçebilirsin ama istersen seni atlatabilirim." diyince Lâl kıkırdamıştı. "Ayrıca evet bücür, karşımdaki eve taşındı Mr. Tombul Yanak."

Lâl, sevinçle kahkaha atmıştı. Bu güzel sabah kahvaltısında, sevdiği herkesin olacağını bilmek kalbindeki kelebeklerin kanatlarına çiçek serpiştirmek gibiydi onun için. Güzelliğe güzellik; huzura huzur katmaktı.

"Onu da çağırabilir miyim? Lütfen, lütfen, lütfen!" Dudaklarını büzen Lâl'in yanına yaklaştı ve koltuk altlarından tutarak yere indirdi.

"Tabiki de çağırabilirsin bücür. Hatta istersen beraber çağırabiliriz." dediğinde minik kız, yerinde zıplamaya başlamıştı bile. El ele mutfak kapısından çıktılar ve az önce söz verdiği gibi Lâl'i çitlerin üzerinden bir koyun gibi atlattı. Turna'nın Lâl'e yeni aldığı pembe ışıklı ayakkabıları çimlere bastıkça rengarenk ışıklar saçıyordu ve her defasında bunu görebilmek için zıplayarak yürüyordu minik kız.

Yekta'nın kapısına geldiklerinde ikisi de sağ ellerini kaldırıp kapıyı iki kez tıklattılar. İkisi de bir uyum içinde çalmıştı kapıyı ve herhangi biri kapının iki kişi tarafından çalındığını anlayamazdı. Yekta da anlamamıştı.

Mutfakta kendisine sandviç hazırlayan Yekta, kapının çaldığını duyunca üzerine giydiği beyaz gömleği ve siyah kot pantolonun uçlarını düzeltti ve kapıyı açtı. Karşısında gözleri parıl parıl parlayan ikiliyi görünce önce kaşlarını çattı, ardından da onlar gibi gülümsedi.

Turna ve Lâl, aynı anda "Günaydın!" diyince bu sefer kısa bir kahkaha atmıştı.

"Günaydınlar efendim." dedi kaşlarını alnına doğru kaldırarak. "Bu ne güzel bir gün aymasıdır böyle!" diyince amacına ulaşmıştı çünkü Lâl, çocuksu kahkahasını adama armağan etmişti.

"Pankekler yapıyoruz Yekta. Bahçede kocaman bir kahvaltı edeceğiz. Sen de bize katılmalısın. Hepimize yetecek kadar yemeğimiz var!" Yekta, Lâl'e odaklı gözlerini bu sefer Turna'ya çevirdi.

"Devrim geldi. Bizim ekip de bahçedeler şimdi. Hep beraber kahvaltı yapacağız. Belki sen de bize katılmak istersin diye sormak istedik." dedi Turna kibar bir ses tonuyla. Yekta, kadına baktıkça daha çok gülümsediğinin farkında olmasa da Turna bunu bariz bir şekilde görebiliyordu.

"Gelirim tabii." dedi Yekta. Lâl, yerinde birkaç kez zıpladı ve hemen sonra Turna'nın bacağına minik kollarını sardı. Turna da kömür karası saçlarını okşamıştı.

"O zaman bekliyoruz." dedi Turna ve ellerini arkasında birleştirip dudaklarını nemlendirdi. Gözlerinde yıldızlar açtığının farkında mıydı?

Yekta, kadına göz kırpıp içeri geçtikten sonra odasına çıkmıştı. Banyoya uğrayıp saçlarına bir düzen vermiş, boynundaki kolyeyi avuç içinde bir süre bastırıp gözlerini kapatmıştı. Derin bir nefes almak, kalbindeki garip hızlanmayı durdurmak, kadının gülüşünü aklından çıkarmak için çetin bir mücadele veriyordu.

Gömleğinin beyaz yakalarını düzeltip bir fıs daha parfümünü sıktıktan sonra cüzdanını alıp evden çıkmıştı. Bu sırada herkes bahçede oturmuş, koyu bir sohbete girişmişlerdi. Yekta'nın gelişini tebessümlerle karşılayan ekip ile tek tek selamlaştıktan sonra Zahir ile dostça el sıkışıp sarılmışlar ve sırtlarına birkaç kez vurmuşlardı.

Birkaç günlük tanışıklığın o donuk hâlleri artık yok olmuştu. Zahir, genelde herkese karşı sıcakkanlı biri olduğu için Yekta'ya da kolayca ısınmıştı. Geçen akşam, Yekta'nın bıçaklar hakkında verdiği bilgileri dinlerken bunu eğitimde anlatarak Kriyosları ne kadar geliştireceğini de düşünmüştü ve Yekta'ya kanı daha çok ısınmıştı. Hatta o konuşmanın sonunda, bir gece erkek erkeğe takılmak için sözleşmişlerdi bile.

Akasya'yı pembe pijamalarıyla görünce kısa bir kahkaha atmış, kadın da kendisine eşlik edince gülüşüne derinlik katmıştı. Laura'nın Meydan'daki patron ağırlığının burada yok olduğunu görünce ona da dostça gülümseyip bugün nasıl olduğunu sormuştu. Ardından Devrim'e sarılmış, onu tekrar gördüğü için mutlu olduğunu dile getirmişti.

"Beni daha çok göreceksin evlat!" diyerek karşılık vermişti. "Sizi bırakıp gitmek için bir kırk sekiz seneye daha ihtiyacım var!" diyip Yekta'nın omzunu babacan bir tavırla sıkmıştı.

Herkes masanın etrafında oturmuş ve koyu bir sohbete girişmişken Turna ve Lâl ise mutfakta şarkılar söyleyerek kahvaltı hazırlamaya başlamıştı. Hiç kimsenin yardım etmemesinin bir sebebi de, Turna'nın emriydi. Mutfakta Lâl ile yalnız başına kalmayı çok seviyordu. Ablalık duygusunu iliklerine kadar hissediyor ve Lâl'in gözlerine yansıyan güveni görebildiğinde de kendisini çok şanslı hissediyordu.

Tavada pankekler pişerken kahvaltılıkları Lâl ile beraber masaya taşımaya başlamışlardı. Sadece onların hazırlık yaptığını gören Yekta, sandalyesini çekip "Ben de yardım edeyim size." diyerek öne atılmıştı.

"Yok yok biz hallettik." diyen Turna, mutfağa doğru tekrar yol aldığında Yekta da yerine oturmuştu. Laura neden yardım etmediklerini kısaca anlatınca kadına hak vermişti fakat masaya kahvaltılıkların yerleştirilmesine yardım etmeyi de ihmal etmemişti.

On beş dakika süren hazırlık sonunda son bulduğunda Lâl, Devrim'in yanındaki koltuğa çıkmıştı ve elini kaldırarak Turna'ya bir beşlik çakmıştı. Ardından Zahir, çay koymaya; Akasya, sıcak ekmekleri dağıtmaya başlamıştı.

Herkes yavaştan kahvaltılarına başladıkları sırada Laura, "E Yekta, bize kendinden neredeyse hiç bahsetmedin." diyerek herkesi suskunlaştıracak o soruyu sormuştu. Laura ve Devrim baş köşelerde oturuyorken Yekta ve Turna karşı karşıya; Akasya ve Zahir de karşılıklı oturmuştu. Bu nedenle Turna'nın gözlerini Yekta'ya çevirmesi anlık ve hızlı bir refleksti.

"Eğer özel bir nedeni yoksa neden Birim'e katıldığını bilmek isterim." diye eklemişti Laura. Yekta için bir problem yoktu elbette. Bu yüzden çayından bir yudum aldı, gözlerini ilk Turna'ya sonra da Laura'ya çevirdi.

"Özel bir neden değil." diye başladı sözlerine. "Babam, Birim'in eski üyelerinden biridir. Ben de onun izinden gitmek istedim. Bilirsiniz çocukken babaların yaptığı her şey ilginç gelir küçük bir çocuğa. Babam evin bodrumunda antrenmanlar yaparken onu izleyerek büyüdüm ve bir gün onun gibi olma hayalleri kurdum her defasında."

Anlatılması gereken kısım buraya kadardı. Bundan sonra Yekta'nın özeline girdiği için devam etmedi sözlerine. Konuşmak yerine çayından bir yudum aldı ve kendisini dikkatle dinleyen Turna'ya gözlerini çevirdi. Kadının gözlerinde sisli bir duygunun gelip geçtiğini görmüştü fakat ne olduğunu çözemedi. Dudaklarındaki donuk ifade, kaşlarının arasındaki belirsiz çizgiler, ruhunda kopan duyguları az da olsa ele veriyordu ama kesin bir anlam yükleyemedi Yekta.

"Baban, yedinci kuşaktan mıydı?" diye sordu Zahir. Yekta, gözlerini zorlukla adama çevirdiğinde başıyla onay verdi ona. "Benim babam da yedinci kuşaktandı ve senin gibi bir çocukluk geçirdim ben de. Babamın dik duruşu, otoriter tavırları beni kendisine her defasında hayran bırakırdı."

Yekta, tanıdık bir hisse başka bir bedende rastlayınca gülümsemeden edemedi. Bu ekibe gün geçtikçe ısınıyordu ve bundan keyif alıyordu. Seneler sonra etrafında insanların olduğunu görmek, buzdan bir kütleyi andıran kalbine alevleri tanıştırıyordu. Ruhunun ısındığını hissediyordu.

"O zaman bir gün baba-oğul buluşması ayarlamalıyız kesinlikle." diye ekleyen Zahir'i duyunca yüzündeki gülümseme solmuştu. Bunu fark eden Turna, kaşlarını çatsa da fazla meraklı görünmemek için Lâl'in ekmeğine bal sürüyormuş gibi yaptı.

"Çok isterdim." diyerek yanıt verdi Yekta. Çehresinin belirginleştiğini masadaki herkes fark ederken masanın üzerindeki elini yumruk yaptığını gördü Turna. "Fakat mümkün değil." Masaya derin bir sessizlik yayılırken her şeyden habersiz olan Lâl ise ekmeğine sürülen balı mideye indirmekle meşguldü. "Ama senin babanla tanışmayı çok isterim. Yedinci kuşak hakkında birçok efsane vardır, bilirsin. Onların çok özel olduğu dile getirilir her defasında."

Zahir zorlukla da olsa tebessüm etmişti. Patavatsızca konuştuğunu düşündüğü için suçluluk duygusu vücuduna saniyeler içinde yayılmıştı ve yutkunma ihtiyacı hissetti.

Kahvaltı sessizlikle bir süre daha devam etti. Herkes birbiriyle tekrar bir sohbete giriştiğinde Yekta da elinden geldiğince dahil olmaya çalıştı. Devrim'in ağır, kalın bir ses tonuyla söylediklerini can kulağıyla dinliyordu her defasında.

"Depoyu çok sevdim." diyerek itiraf etti Yekta. "Çok iyi bir babası olduğu gibi, sıcak bir ortamda da büyüyor Lâl."

Yekta'nın söyledikleri Devrim'i gülümsetmişti. Elinden geldiğince Lâl'e uygun bir baba olmak için çabalıyordu. Bunu başkalarından duyunca da haliyle yorgun yüreği kıpır kıpır oluyordu.

"Sağ ol evlat." dedi ağır aksak bir tonda.

Turna'nın masadan kalkıp mutfağa gittiğini gören Zahir ise herkes kendi arasında bir sohbete karışmışken sessizce masadan kalktı. Yekta Lâl ile sohbet ediyorken eve girdi ve Turna'yı mutfağın girişinde yakaladı.

Arkasından bakan Akasya'yı yine fark etmemişti.

"Nasılsın?" diye sordu hiç duraksamadan. Turna da arkasındaki Zahir'e döndü ve bir süre sessizce adamın gözlerine baktı. Böyle anlarda konuşmak, doğru bir cümle kurmak ona imkansız gibi geliyordu.

"İyiyim Zahir. Sen nasılsın?" diye sordu ve elindeki boş tabağı tezgaha bıraktı. Gözlerini adamdan uzaklaştırınca rahatladığını hissetmişti.

"Gerçekten nasıl olduğunu sordum." dedi Zahir ve kadına doğru büyük iki adım atıp yanına geldi. Turna, gözlerini adama çevirmek yerine tezgaha sabitlemişti. Şu an konuşmak istemiyordu ama Zahir'e bunu açıkça dile getiremezdi.

"Gerçekten iyiyim Zahir." Zahir, kadının elini tutunca Turna gözlerini kapattı. Bunu yapmamalıydı. Bunu ikisi için de yapmamalıydı.

"Senin için çok endişeleniyorum. Fulya gittiğinden beridir neredeyse hiç konuşamadık. Bir anda kabuğuna çekildin. Ne yaşıyorsun, ne hissediyorsun bilemez oldum." Kadının kollarından tutup kendisine doğru çevirince adamın gözlerine bakmak zorunda kaldı Turna. "Benimle konuşmanı çok isterim Turna." diye ekledi kalbinden sıyrılıp gelmiş gibi şefkatli bir tonda. "Seni anlayabilmenin benim için ne kadar kıymetli olduğunu biliyorsun. Sen benden uzak durdukça ne yapacağımı bilemiyorum ben de. Şimdi konuşurken bile kalbini kırmaktan korkuyorum."

"Yapma Zahir." diye fısıldadı Turna. Tekrar ve tekrar hissediyordu aynı çaresizliği. "Bunu kendine yapma." diye devam etti sözlerine. Adamın mavi gözlerine, her zamanki gibi dost samimiyeti ile bakıyordu fakat adamın mavi gözlerinde beliren duygular, kadının ruhunu tarumar ediyordu.

"Böyle konuşmayı bırakman gerektiğini defalarca söyledim sana." dedi Zahir kısık bir ses tonuyla. Kadının kollarını şefkatle tutan ellerini çözdü ve kadının yanaklarına çıkardı. Baş parmakları ile kadının yanaklarını hafifçe okşadığında Turna gözlerini çaresizlikle kapattı. Onu böyle görmeye dayanamıyordu. "Ben halimden memnunum Turna. Olduğum yeri kabulleneli seneler oluyor. Sen de uçları yanmış sayfalarda tekrar tekrar dolanıp durma." dedi gülümseyerek. Acı bir tebessümdü adamın dudaklarına konan. Çaresiz bir kabullenişin iziydi.

"Özür dilerim." diyerek fısıldadı Turna ve başını adamın göğsüne yasladı.

"Özür dilenecek hiçbir şey yapmadın. Asıl bunun için ben teşekkür ederim." diyerek yanıt verdi Zahir. Kadının göğsüne sığınmış olması, ruhuna gizli bir cennet sunmuştu ve kalp atışları da ister istemez artmıştı. Kadının kendisine tamamen dostane bir şekilde sarıldığını biliyordu fakat kendi kalbi, bununla yetinmeyi çoktan öğrenmişti. Ufacık bir umut kırıntısıyla hayallerinde ziyafet çekmeye alışmıştı Zahir. "Hadi bana hislerini anlat biraz. Seni hissedeyim."

"Yorgunum Zahir. Sen de biliyorsundur bunu. Beynimin içindeki sesler susmuyor bir türlü. Ev çok boş geliyor. Korkuyorum ben." Kadını sessizce dinlerken beline sardığı sağ kolunu kaldırıp kadının sarıya çalan saçlarını okşamaya başladı. "Karanlıktan, sessizlikten korkuyorum ama alışmam gerekiyor. Bu günlerde bunun savaşını veriyorum. Yalnızlığım çok konuşuyor Zahir. Evde kimse olmayınca zihnimde büyük bir karmaşa oluyor ve herkes bir şeyler söylemeye başlıyor. Yoldan geçerken gördüğüm simitçi bile bana söyleyecek bir şey buluyor sessiz kaldığımda." Adamın göğsüne başını daha çok gömünce Zahir'in eli ayağına dolaştı bir saniyeliğine de olsa.

Bu kadının, kalbine çok büyük zararları vardı.

"Sessizlik, ruhumun konuşma vaktiymiş. Yalnızlık da ucunu göremediğim bir kalabalıkmış Zahir. Bunu acı bir şekilde deneyimliyorum."

"Ah Turna." diye fısıldadı Zahir. Ses tonunda bir mazi gömülüydü şimdi. Senenler önce bir akşam vakti, kapısında beliren ve dakikalarca hiçbir söz söylemeden oturan Turna geldi aklına. O gece ne çok susmuştu, o gece ne çok isyan etmişti. Yine öyle bir vakittelermiş gibi hissediyordu Zahir.

Tıpkı o geceki gibi tekrar aşık oluyordu Turna'ya.

"Ah Zahir." diye yanıt verdi Turna. Sözlerine devam etmek istiyorken Yekta'nın kendisine seslendiğini duyunca Zahir'in göğsüne yasladığı başını kaldırıp bir adım geriye gitti. Masadan kalkıp gelen Yekta, mutfak kapısında belirdiği anda ikiliyi toparlanırken görünce kaşlarını çatmadan edemedi. Turna'nın telaşlı; Zahir'in donuk hali kafasını oldukça karıştırmıştı fakat ne olduğunu soramadı. Yapamadı. Gerçeği öğrenmek istemedi.

"Efendim Yekta." dedi Turna ve adama doğru bir adım attı.

"Ellerimi yıkayacaktım. Banyonun nerede olduğunu soracaktım." dedi Yekta. Normal insanlar gibi konuşmak ne zordu şimdi? Kalbine anlamsız bir hançer saplanmasına rağmen nefeslerini düzende tutmak ne zordu? Gözlerim ele vermese bari, diye geçirdi içinden.

"Soldan ikinci kapıydı. Ben sana temiz havlu getireyim hemen." dedi ve telaşla mutfaktan ayrıldı Turna. Zahir ile aynı ortamda durmaktan çekinmişti. Kendisi her ne kadar normalmiş gibi davransa da içlerinde olduğu durumun normal olmadığını gayet iyi biliyordu herkes.

Belirsizlik içinde olan sadece Yekta idi. Bu da daha birkaç saniye geçmesine rağmen ruhunu ilmek ilmek kemirmeye başlamıştı. "Zahir ve Turna mı sahiden?" diye soruyordu kendisine.

Zahir, sessiz sedasız yanından ayrıldığı sırada Yekta da salona geçti tekrardan. Turna'nın kendisine havlu getirmesini beklerken ayakları televizyon ünitesine doğru sessiz sedasız ilerledi. Kafasında onlarca soru dönerken ünitenin ikinci rafındaki beyaz çerçeve çarptı gözlerine. İki kadın gördü.

Beyaza bulanmış kandan bir çerçevenin içinde, iki hayat gördü.

Merak etti. Adımlarına söz geçiremedi ve her ne kadar huyu olmasa da çerçevedeki fotoğrafı incelemeye başladı. Fulya'yı gördü, onu tanımadığından emindi. Turna'yı gördü. Bu gülüşe yabancı olduğundan emindi. Birbirlerine kardeş gibi sarıldıklarını gördü, bu sevgiye hasret kaldığından emindi.

Fotoğrafı daha detaylıca incelemeye başladı. Fulya'nın yeşil gözlerini, sapsarı saçlarını ve yapılı vücudunu inceledi. Onun Birim'den biri olduğuna emin olmuştu çünkü böylesine kıvrımlı ve yapılı bir bedeni elde etmek, emek isterdi. Zaman isterdi. Turna'nın bal rengi gözlerini, koyu sarıya çalan saçlarını ve Fulya kadar yapılı olan bedenini inceledi. Fulya daha uzundu fakat Turna'nın saçları daha uzundu. Omuzları Fulya'dan biraz daha düşüktü. Bedeni dimdikti. Gözleri parıl parıl, gülüşü ışıl ışıldı.

Kadını izlerken ister istemez gülümsedi Yekta. Onun gülüşüne şahit olan bir insanın tebessüm etmemesi imkansızdı zaten. Turna, gülüşüyle her insanın ruhuna dokunabilen bir kadındı.

"Yekta, getirdim havluyu." diyerek salona giriş yapan Turna, Yekta'nın elindeki çerçeveyi görünce adımları yerine sabitlendi. Adam Turna'ya döndüğünde onun bu donuk haliyle karşılaşmayı beklemediği için ister istemez kaşlarını çattı. Kendisine ait olmayan bir eşyayı incelediği için suçluluk duydu ve çerçeveyi geri yerine koymak istedi fakat bunu sezen Turna, bir açık vermemek için kendisine gelmeyi denedi. Ona doğru adım attı ve yüzüne her zamanki o sahte tebessümünü koydu.

"Fulya ile de tanışmışsın sonunda." dedi neşeli tutmaya çalıştığı bir tonda.

"Kusura bakma. Gözüm çarptığı için incelemek istedim."

"Sorun yok. İnceleyebilirsin tabii. Camdan bir fanusta durmuyor sonuçta." dedi Turna ve elindeki havluyu daha sıkı tutmaya başladı. "Fulya, benim çocukluk arkadaşım. Birim'de uzun süre hizmet verdi. Beraber saha görevlerine çıkardık ve bu evde beraber yaşardık." Yekta, gözlerini şaşkınlıkla Turna'ya çevirdi çünkü bu evde en başından beridir yalnız yaşadığın sanmıştı fakat Turna, bu yalnızlığı ilk kez öğreniyordu.

O hep kalabalıklar içinde yalnız kalmıştı.

"Hayatına devam etmesi gerekiyordu ve Birim'den ayrıldı." diye devam etti Turna. Boğazlarında keskin bir acı hissetti. Yalanın tadı mıydı bu? "Üç hafta önce evden de ayrıldı." Konuşmak zordu. İnsanlar kolayca yalan söylemeye alışmışlardı fakat ruhlarında verdikleri mücadele ne çetindi böyle! "Şimdi mutlu bir hayatı var."

Sayılı bir ömrü var diyemedi. Ne zaman öleceğimi ben de bilmiyorum ama Fulya'nın benden önce öleceği kesin, demedi. Sonuçta vücudunda zehirli bir enfeksiyon dolanan Turna değildi. Turna her zaman gülümseyebilirdi, buna hiçbir şey engel olamazdı. Turna her sabah koşuya çıkabilirdi, bacakları kuvvetliydi sonuçta. Turna dakikalarca insanlarla sohbet edebilirdi, dil kasları sağlamdı sonuçta.

"Onun adına sevindim." diye mırıldandı Yekta. Gözlerini usulca kadına çevirdiğinde çerçevedeki resme derin bir sükunetle baktığını gördü. "Sen hayatına devam ediyor musun peki?" diye sordu Yekta. Bu iki kadının göründüğü gibi olmadığını anlamıştı. Bunun için fazladan bir çaba sarf etmeye gerek yoktu çünkü bu fotoğraf karesindeki gibi ışıl ışıl değildi Turna'nın şimdiki gözleri. Arka plana saklanmış puslu bir acıyı hissediyordu. Gözlerindeki ışığı söndüren nedenler zincirinin varlığını görebiliyordu.

Ayrıca kadının kullandığı "üç hafta" detayı kafasını da karıştırmıştı. Bu olayın üç hafta önceki gece ile bir ilgisi var mıydı? Bunu bilmiyordu ve sorusunu da bu konuya açıklık getirebilmek için sormuştu.

"Duruyorum." diye yanıt verdi Turna. Yekta, onu dikkatle izlerken adamın gözlerine tırmandı bal rengi gözleri. "Zaman akarken, hayat geçip giderken duruyor olsam bile başladığım yerde değilim sonuçta. Oldukça yol kat ettim ama şimdi biraz dinleniyorum. Yorgun düşünce adım atmak da zor olur, bilirsin." dediğinde yüzündeki tebessümde acı dolu bir ifade göründü belli belirsiz. "Yakın bir zamanda harekete geçeceğim ve bu sefer hayatına devam eden herkesi geçmiş olacağım. Sonuçta onlar da bir gün yorulacak değil mi? Kimisi ayağa tekrar kalkacak kimisi de olduğu yerde kalacak."

Ölüm. Olduğun yerde kalmak değil midir? Birini kaybettiğimizde onun yaşlı halini düşünmekte zorluk çekeriz. Onu hayal ederken hep en sonki halini kullanırız. Seneler geçse bile, bizim yüzlerimizde kırışıklıklar olsa bile ölen insanlar hep aynı kalır. Olduğu yerlerden bir adım ötesine bile götüremezsin.

Zamana meydan okumak mı yoksa zamana yenilmek midir bu?

"Düşünmek seni yoruyor olmalı." diye mırıldandı Yekta.

"Bunu nereden çıkardın ki?" diye sordu Turna. Bedenini adama doğru çevirince Yekta'nın yüzünde minik bir tebessüm peyda oldu. Gözlerini çerçeveye tekrar çevirdi.

"Hem kendi hayatının planını hem de arkanda bırakacağın insanların sonunu aynı anda düşünüyorsun. Adım atacağını hayal ediyorsun ama aynı zamanda dinlendiğinin farkındasın ya, işte hem geleceğini hem de geçmişini düşünüyorsun. Bu yoruyor seni. Bazen sadece dinlenmek gerekiyor Turna. Bazen ileriye ya da arkana değil, ayaklarına bakman gerekiyor. İşte o zaman, durmuş olacaksın ve asıl o zaman dinleneceksin."

Gözlerini Turna'ya çevirdi. Kadının bal rengi gözlerinde anlık bir parıltı gördüğünde kalbinin üzerinde beyaz bir kelebeğin uçtuğunu hissetti. "Ânı yaşamalıyım, değil mi?" diye sordu Turna, Yekta'nın ilk kez duyduğu düşünceli ses tonuyla. Yekta usulca başını sallayıp kadına onay verdiğinde Turna'nın yüzünde günler sonra sahici bir tebessüm yerleşti. O beyaz kelebeğin kalbine konduğu hissetti.

"Yalnızca ânı yaşayınca zamanın aktığını hissetmezsin."

Yekta, elindeki çerçeveyi Turna'ya uzatınca narin parmaklarıyla çerçeveyi eline aldı ve derin bir nefes aldıktan sonra yavaşça nefesini verdi. Son bir kez çerçevenin içine gömülmüş iki kadına baktı ve yavaşça geri yerine koydu.

Gözlerini Yekta'nın kahve gözlerine çevirdi ve her zamanki neşeli haliyle konuştu.

"Bir havlu verecektim, konu nerelere geldi."

🕊️

Çocuk kalmanın birçok nedeni vardır. Eğer çok güzel bir çocukluk geçirdiyseniz o günleri geride bırakmak istemez ve büyümeyi reddedersiniz. Eğer yapayalnız bir çocukluk geçirdiyseniz, nasıl çocuk olunması gerektiğini öğrenemeden büyüdüğünüz için çocukluğunuzu bıraktığınız yerden bir türlü ayrılamazsınız.

Vazgeçememek ve hiç sahip olamamak, bu konuda hep aynı kapıya çıkıyordu.

"Turna kaç yaşında?" Akasya'nın gözleri bir anda Yekta'ya çevirilince sorduğu sorudan pişman oldu Yekta. Neden hiçbir sebep yokken bu soruyu sormuştu ki?

Oturduğu koltuktan biraz doğrulan Akasya, bağdaş kurup dirseğini bacağına yasladı ve elini çenesinin altına koydu. "Yirmi dört." diye yanıt verdi.

Yekta, zorlukla gözlerini Akasya'ya çevirdiğinde kadının gözlerindeki muzip ifadeyi gördü ve eli ayağına dolaştı. Açık vermekten nefret ediyordu. Duygularını anlık açığa çıkartmaktan çocukluğundan beridir nefret ediyordu.

"Bana neden öyle bakıyorsun?" diye sordu kaşlarını çatarak. Akasya kıkırdadı.

"Onu merak ediyorsun." diye yanıtladı ve gözlerini Turna'ya çevirdi. Zahir ve Lâl ile beraber bahçedeki çiçekleri inceliyorlardı. Turna'nın minik bir kış bahçesi vardı ve yaz-kış burada çiçekler büyütürdü. Lâl de bu çiçekleri izlemeyi çok sever, her eve geldiğinde mutlaka buraya uğrardı.

Akasya ve Yekta, verandadaki koltuk takımında oturuyorken Turna'nın Lâl'e çiçekler hakkında bilgiler veriyordu ve Zahir de onları izlemek ile meşguldü.

"Sadece yaşını sordum. Sicil kaydını istemedim sonuçta."

"Önce yaş sorarsın, sonra da 'Sevgilisi var mı? Nişanlı mı? Evli mi? Gizliden gizliye büyüttüğü bir çocuğu var mı?' diye. Bunların hepsini tek tek sorarsın." Yekta, Akasya'ya gözlerini büyüterek bakınca kucağına koyduğu yastığa sarılan Akasya, daha çok kıkırdamıştı.

"Gizliden gizliye büyüttüğü çocuğu mu var?" diye sordu kaşlarını çatarak.

Akasya bu sefer sesli bir kahkaha atmıştı. "Sen direkt son evreye geçtin. Geçmişler olsun." diye mırıldandı ve tekrar güldü. Yekta'nın yüzünü astığını görünce tekrar ciddileşti ve "Turna hakkında öğreneceğin birçok şey var Yekta." dedi. Adamın gözleri merakla kendisine çevrildiğinde devam etti. "Pandora'nın kutusu gibidir o. Neyi neden yaptığını anlayamazsın ama doğru yaptığından emin olursun her defasında. O kutunun içinde ne var bilemezsin ama yine de o kutuyu açmak istemezsin çünkü Turna sana, kendisini yeterince göstermiştir zaten. Gerisini öğrenmek haddin değildir."

Yutkundu Yekta. Akasya'nın sivri diline alışık olmadığı için ilk başta ne diyeceğini bilemedi çünkü haklıydı kadın. Daha birkaç gün olmuşken Turna'yı keşfetmek haddi değildi. En azından vakti değildi.

"Zaman birçok şeyi çözer derler ama sen buna inanma, olur mu?" Kadının ciddileşen ses tonunu duyunca gözlerini tekrar ona çevirdi. "Hiçbir şey için bekleme. Birini tanımak için çok geç kaldığında zamanın geriye doğru akmadığını acı bir şekilde öğreniyorsun. O yüzden mümkünse geç kalma." Sözlerinin nereye vardığını anlasa da nereden geldiğini çözememişti Yekta. Akasya'nın bu konuda bir yarası olduğunu anlamak zor değildi fakat tam anlamıyla çözememişti.

Bu sırada ikinci kattaki odaların birinde olan Laura, Yönetim Kurulu'nun üyesi olan Berhan ile görüşmesini bitirmişti. Turna'ya haber vermeseler de Fulya ile Yönetim Kurulu bu sabah gizli bir toplantı yapmıştı. Fulya, açıkça sorguya alınmıştı ve Laura ile tanışık olduğu için Laura bu toplantıya davet edilmemişti. Toplantının sonucunu Berhan, detaylı bir şekilde kendisine az önce aktarmıştı.

Merdivenleri sessizce inerken birkaç dakika önce konuştuğu Fulya'nın nefes alışverişlerini duyabiliyordu. İkisinin de nabızları asileşmiş, aldıkları nefesler sıklaşmıştı çünkü bir karar verilmişti az önce. Ucu görünmeyen bir çıkmaz sokaktı belki adımlamaya başladıkları yol. Belki de onları başarıya götürecek sokağa girmişlerdi.

Bu durumu doğru sonuca bağlayacak olan tek bir kişi vardı ve o da şu an Lâl'e zambaklar hakkında bilgi vermekle meşguldü. Eğer normal bir hayatı olsaydı birazdan akşam yemeğinde ne yapacağını düşünebilirdi. Yeni objeler almak için alışverişe çıkabilir, keyif yapmak için kahvesini hazırlayabilirdi.

Fakat Turna'nın normal bir hayatı yoktu. Hiç olmamıştı.

Verandaya çıktı Laura. Adımları yavaştı. Bu yavaşlığı Akasya ve Yekta da görebildikleri için bir sorun olduğunu kolayca anlamışlardı. Bu yüzden ikisi de ayağa kalktılar ve verandanın demirlerine tutunup Laura'nın sessizce ve yavaş adımlarla kış bahçesine ilerlemesini izlediler.

Camdan kapıyı açtı Laura. Turna ile göz göze geldiler. Kadının yüzündeki ciddiyeti gören Turna, kaşlarını çatmadan edemedi. Bir anda nefes alışverişleri hızlandı. Ellerinde hafif bir titreme başladı. Kirpikleri birbirlerine yaklaştı, gözlerini kıstı.

Kırmızı ruj sürdüğü dudaklarını aralayan Laura, telefonu Turna'ya doğru uzattı ve dakikalar süren sessizliğini bozdu.

"Fulya, seninle konuşmak istiyor Turna."

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Bana öğrettiği ilk şey, beni prangalara boğan geçmişimden kurtulmamdı. Bana anı yaşamamı söylediği o gün, ben tekrar çocuk oldum. Kaldığım yere geri döndüm ve bu sefer, mutlu bir çocuktum.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları