◭

Bölüm Şarkıları:

Kieran Alleyne - Runnin Low

Onur Can Özcan- Yaramızda Kalsın

Melike Şahin - Tutuşmuş Beraber

◭

"Abi?" Meydan'ı birkaç saniyeliğine de olsa ölüm sessizliğine mahkum eden bu soru, Yekta'nın dudakları arasından çıkmıştı. Ansızın Meydan'a gelen bu adamı bir yabancı sanıyorken Yekta'nın bu seslenişi, herkesi şok etmişti.

Turna'nın bal rengi gözleri şaşkınlıkla aralanırken Laura kaşlarını çatmıştı. Akasya, Zahir'e biraz daha sokulup manzarayı uzaktan izlemeye karar vermişti. Tehlikeli bir sessizlik havaya karışırken Yekta'nın gerilen omuzlarını, yumruk yaptığı ellerini görebilmişti Turna.

Abisine doğru bir adım attı Yekta. "Kardeşim." diyerek yanıtladı adamı, Mehmet. Dolgun dudaklarına yamuk bir tebessüm yerleştirdi ve kardeşine doğru bir adım attı. Yüzündeki çarpık tebessüm yerini korurken sağ elini kaldırıp Yekta'ya sarıldı. Elindeki deri ceketini sımsıkı tutuyordu fakat Yekta'ya sarılmak için bırakmıyordu.

Belki de senelerin özlemini geçirebilecek bir sarılmanın olmadığını düşünüyordu Mehmet. Belki de bir sarılma ile senelerin geri gelmeyeceğini biliyordu Yekta.

"Ne işin var senin burada?" Yekta'nın ses tonu buz gibiydi. Şaşkın değildi. Şaşırmaktan çok kızgın, kızgın olmaktan çok hissizdi.

Birbirlerinden ayrıldıktan sonra derin bir nefes aldı Mehmet. "Anlatacağım." diye mırıldandı ve kaşlarını hafifçe alnına doğru çıkartarak uyarıcı bir bakış attı Yekta'ya. "Ama önce kendimi tanıtayım değil mi?"

Gözlerini kendisini şaşkınlıkla izleyen ekibe çevirmişti. Laura, vaktinin geldiğini anlamış gibi öne doğru bir adım attı ve omuzlarını genişletip adama baktı. Mehmet, boğazını temizledi ve kadının yeşil gözlerine bakıp ciddiyetle elini uzattı. "Ben, Mehmet Gökmen. Denetim ve Disiplin Kurulu başkanıyım. Yönetim Kurulu'nun bu sabah yayımladığı emirle beraber artık vazifemi burada yapmak için görevlendirildim."

Turna'nın kaşları çatılmıştı ama belli etmemek için boğazını sessizce temizleyip bir milim geriye doğru adımladı. Bu sırada Laura da elini adama uzatmıştı. "Laura. Birinci Birim'in yöneticisi. Yönetim Kurulu'nun sekizinci üyesi." diyerek tanıttı kendisini. Mehmet'in gülüşü daha da belirginleşti ve kemikli parmaklarıyla kadının ince ve uzun parmaklarını kavradı.

"Memnun oldum Laura."

"Ben de memnun olurum, umarım." Laura'nın cevabına gülümsemişti Turna.

"Zahir Karaca." Öne çıkan ikinci kişi Zahir olmuştu. "Askeri Birim'in yöneticisiyim."

Kaşlarını alnına doğru kaldıran Mehmet, "Memnun oldum Zahir." diyerek adamın elini sıktı. Üstünlük taslamaktan çok, samimi bir kavrayıştı.

"Akasya Şahver. Bilişim Birim'inin yöneticisiyim." Kızıl saçlarını omzunun ardına atıp gülümseyerek öne çıkmıştı Akasya. "Aramıza hoş geldiniz." dediğinde ise Laura'nın kaşlarını çatarak kendisine baktığını sezdi. Sessizce yutkundu Akasya.

"Çok kibarsınız Akasya Hanım." Centilmenlik kimliğine bürünen Mehmet, Akasya'nın elinin üzerine minik bir öpücük kondurdu ve bir reverans yaptı.

Mehmet, bu sefer arkada kalan Turna'ya baktı. Buraya gelmesinin asıl sebebi olan kadınla tanışmak en sona kalmıştı. Dudaklarını diliyle nemlendirdikten sonra kadına doğru bir adım attı. Turna da ciddi bir ifade takınıp göğsünde bağladığı ellerini çözdü.

"Turna Yaman." dedi ve elini adama uzattı.

"Yergahva projesinin yükümlüsü." diyerek yanıt verdi Mehmet. Gözlerini kısmıştı. Göreve layık görülen kadını elinden geldiğince analiz etmeye başlamıştı. Birim, kendisi için bu kadar önemliyken bir aceminin çıkıp görevde başarısız olma ihtimalini düşünemezdi. Her hareketini anbean takip eden Yekta, sinirle dudaklarını dişlemeye başlamıştı bile. Hiç değişmemişsin, diye geçirdi içinden.

"Kurbanı." diye düzeltti Turna. "Ve sanırım siz de bu kurbanı gözetlemek için gönderildiniz." Mehmet buna şaşırmıştı. Hiçbir açıklama yapmamasına rağmen kadının her şeyi kavraması, onu hem mutlu etmiş hem de düşündürtmüştü.

"Bunları sonra konuşuruz." Mehmet'in donuk cevabına bir cevap vermek yerine başını eğip yukarı kaldırmıştı Turna.

"Ofisime geçelim isterseniz." Araya giren kişi Laura idi. Bu adamın asıl amacının ne olduğunu hemen öğrenmesi gerekiyordu. Bu yüzden Yekta ile konuşmasına bile izin vermemişti.

"Olur tabii." diye yanıt veren Mehmet, geniş omuzlarını bir kez indirip kaldırdı ve kadının işaret ettiği odaya doğru ilerlemeye başladı. Üzerine siyah, boğazlı bir kazak giymişti Mehmet. En az Yekta kadar yapılı, en az Yekta kadar uzundu. Saçları çok kısaydı ve yüzünün her hattı uzaktan bile seçilebilecek kadar keskindi. Sağ yanağında bir gamzesi vardı ve kapıdan ilk girdiğinde herkesin ilk odak noktası da o gamze olmuştu.

Zeminde postalları tok bir ses çıkartırken Laura'nın topuklu sesi, onun adım seslerini bastırıyordu. Laura'dan önce odasına girmişti ve daha kadın ne olduğunu anlayamadan onun sandalyesine oturmuştu. Turna'nın dudakları arasından bir şaşkınlık nidası koparken hızlı adımlarla Yekta'nın yanına geldi.

"Abinin cenazesini nerede yapmak istersin Yekta?" diye mırıldandı ve ellerini göğsünün hemen altında birleştirdi. Hemen arkalarında masa vardı ve Turna, bir adım geriye giderek kalçasını masaya yasladı. Yekta da kadını takip edip ellerini göğsünde birleştirdi.

"Neden sordun?" diye sordu. Kaşlarını çatıp odaya bakmaya devam ederken Laura da en az Turna kadar şaşkınlıkla bakıyordu Mehmet'e.

Laura'nın koltuğuna kimse oturamazdı. Bu, Meydan'ın en keskin kurallarından biriydi ve herkes buna saygı duyardı. Lakin Mehmet, gelir gelmez ilk ve en temel kuralı yıkmıştı.

"Laura'nın koltuğuna oturmaya cesaret etti." diye mırıldandı Turna. "Ölmeyi bayılmak sanmıyorsa onu üzücü günler bekliyor."

"Oturulması yasak mıydı ki?"

Gözlerini adamın kahve gözlerine çevirdi ve adama doğru biraz daha yaklaştı. "Laura'nın başına silah daya ama koltuğuna oturma. Benden sana tavsiye. O koltuk onun için özeldir. Otoritesini elinde tutmasına yardımcı olan bir şey gibi düşün. Oraya başka biri oturduğunda tahtı tehlikeye girmiş olur ve görüyorum ki, abin an itibariyle bir savaş başlattı."

"Öyle mi?" diye mırıldandı Yekta ve arkasındaki masada duran kahve makinesinden hem kendisine hem de Turna'ya birer fincan kahve doldurdu. Abisinin başına gelecekleri izlerken keyifli dakikalar geçireceğinin farkına varmıştı ve bu keyfini, kahve ile taçlandırmıştı. Bir yandan da Turna gözlerini odadan ayırmıyorken Zahir ve Akasya da koltuklara oturmuş, gizlice odayı izliyordu.

"Siz ne yaptığınızı sanıyorsunuz?" Laura'nın keskin ses tonu, Mehmet'i etkilememişe benziyordu. Kapının önünde hâlâ dikilmekte olan Laura'ya çarpık bir tebessümle bakıp ceketinin cebinden sigara paketini çıkardı. İçerisinden bir dal sigara çıkartıp paketi masaya doğru fırlattı. Paketin içindeki siyah çakmağıyla sigarasının ucunu alevlendirdikten sonra işaret ve orta parmağı arasında tuttuğu sigarasından derin bir nefes aldı.

"Asıl sen n'apıyorsun?" diye sordu. Ağzında sigarası varken tam bir serseri gibi gözüküyordu. Laura, serserilerden nefret ederdi. Yaratılışlarında zorbalık varmış gibi hissederdi çünkü lisedeyken, üniversitedeyken karşılaştıkları her serseri ile aynı senaryo işlemişti. Hepsi Laura'nın ne kadar ezik, ne kadar yetersiz olduğunu dile getirir ve kadını yerin dibine sokacak kadar aşağılarlardı. Laura'nın bu yenilmez duruşunu ve sarsılmaz hırsını inşa ettiği dönemler, zorbalıklara maruz kaldığı zamanlardı.

"Koltuğuma oturamazsınız." dedi Laura ve masasına doğru büyük adımlar attı. "Hemen kalkmanızı istiyorum."

"Aramızda ciddi bir rütbe farkı varken bu cesareti nereden buluyorsun?" diye sordu Mehmet. Sigarasından bir nefes daha çekti ciğerlerine. Koltukta daha yayvan bir şekilde oturdu ve dirseğini masaya yasladı. Kahve gözleri kadının yeşil gözlerine büyük bir dikkatle bakıyordu. Kirli sakallarında parmaklarını bir tur gezdirdikten sonra gözlerini kısarak kadını incelemeye koyuldu.

"Sizin rütbeniz, benim mekanımda yalnızca bir kancadan ibarettir." Laura, adamın karşısında dimdik duruyordu. Üzerine giydiği beyaz askılı bluzu, siyah dar pantolonu ve siyah kalın tabanlı botuyla ciddiyetine ciddiyet de katmıştı. Ortadan ayırdığı ve omzunu kaşındıran siyah saçları ise siyahın asilliğini duruşunun her detayına ekliyordu. Kadını bu kadar kısa zamanda incelemek, Mehmet'e yutkunma ihtiyacı hissettirmişti.

"Ayrıca aşağıladığınız rütbem, Birinci Birim'in yöneticiliği. Fakat unuttuğunuz bir detay var. Ben Yönetim Kurulu'nun üyelerinden de biriyim. Eğer rütbemden söz edeceksek sizin rütbenizi elinizden alacak rütbem olduğunu konuşalım isterseniz."

"Laura kazanır." Meydan'a yayılan sessizliği bozan Turna'ydı.

"Abim o koltuktan artık asla kalkmaz." diye yanıt veren Yekta'ydı.

"Laura, abini liğme liğme doğrar Yekta."

"Abimi tanımıyorsun."

"Asıl sen Laura'yı tanımıyorsun. Bu konuma nasıl geldi sanıyorsun? Onu alaşağı etmek isteyen ne insanlar çıktı karşısına? Dekoltesi yüzünden yakasını iliklemesini isteyen insanları kravatıyla boğan biridir Laura. Ona karşı çıkmak için yürek yemek gerekir ama Laura, o yüreği de söker alır senden." Yekta, şaşkınlıkla döndü Turna'ya. Uzun bir zamandır tanışıyor olmalıydılar. Turna'nın sesindeki gururlu tonu duymuştu ve bu ton, birkaç senelik tanışıklıktan dolayı çıkmış olamazdı. Turna, Laura'nın hep yanındaymış gibi duruyordu. Ki öyleydi de. "Ama bakma böyle olduğuna, pamuk gibi bir insandır." diyince dördü de kıkırdamıştı.

"Çetin ceviz çıktın." diye yanıt verdi Mehmet. Sigarasından bir nefes çekti ciğerlerine. Kadının taviz vermez bakışlarından ve duruşundan hoşlanmıştı. Bu göreve gönül verdiği şu dik duruşundan bile belliydi.

"Bir şeyleri kavramış olmanıza sevindim." Masasına doğru bir zafer adımı attı. "Ama siz hâlâ koltuğumda oturuyorsunuz."

Başını koltuğun sırtına yaslayan Mehmet, gözlerini hafifçe kısıp sigarasından bir nefes çekti ve kadının koltuğundan yavaşça kalktı. Kadının sağına geçti. Laura kendi duvarına bakıyorken Mehmet de hobi alanına bakıyordu. Başını kadının olduğu tarafa doğru çevirince siyah saçlarının arasından sızan kokusu ciğerlerine dolmuştu. Tekrar yutkundu. "Bu kadar kolay olmayacağını hatırlatmak isterim." dedi kısık fakat boğuk bir tonda.

Başını kaldırıp adamın kahve gözlerine baktı Laura. "Koltuğumda oturup bir sonraki hamlenizi bekliyor olacağım." Ve koltuğuna oturdu.

"Ve Laura kazandı." diyen Turna, büyük bir tebessüm ederek kadının koltuğuna oturuşunu izledi.

"Laura'dan söz ediyoruz. Elbette o kazanacaktı." Zahir, kolunu koltuğun sırtına atıp arkasına yaslandı. "Neyse, konumuz bu değil." diyip sağ bacağının bileğini sol bacağına attı. "Gelen kişi gerçekten abin mi?" diye sordu Yekta'ya bakarak.

Yekta'nın gülüşü solmuştu. Dilini dişlerinin üzerinde bir tur gezdirdi ve dişlerini sıktığı için çehresi de belirginleşmişti. Mehmet'in burada olmasından hoşlanmamış gibiydi. Söylemeyi hiçbir zaman tercih etmediği konumunu herkese açıklayacaktı abisi, biliyordu. Mehmet bu durumdan övünürken Yekta hep gizlemek istemişti çünkü başarısına gölge düşüreceğine inanıyordu.

"Bir dakika..." diye mırıldandı Akasya. Geçtiğimiz günlerde arşiv odasının dijital dosyalarını incelerken "Gökmen" soyadını gördüğüne emindi. "Yekta Gökmen, Mehmet Gökmen..." Koltuğa yasladığı sırtını dikleştirdi ve o belgeleri tekrar hatırlayınca elini dudaklarına götürdü. "Savaş Gökmen'in oğlusunuz siz!" dedi.

Turna, Yekta'ya bakarken Yekta ise gözlerini bir saniyeliğine yumup derin bir nefes aldı. Bu sahneden hiç ama hiç haz etmiyordu.

"Yedinci Kuşak'ın yöneticisi olan Savaş Gökmen mi?!" Zahir de bedenini dikleştirmişti. "Yok artık!" dedi yüksek bir ses tonuyla.

Turna ise ne diyeceğini bilmiyordu. Savaş Gökmen'i birçok kez görmüştü. Hatta her sene kendi evlerinin bodrumunda düzenlenen gizli toplantıların baş davetlisi olduğunu da biliyordu. Babasının Savaş Gökmen ile saatlerce toplantılar yaptığını, çocukluğunu bu adam ile tanışmak için can atarak geçirdiğini hatırlıyordu. Turna şaşkındı. Turna, çok şaşkındı.

"Ah abi..." diye mırıldandı Yekta. Geçmişinin yükleri bir bir omzuna bırakılmıştı. Bugünün elbet geleceğini biliyordu fakat aniden yakalanmak, ona zor gelmişti şimdi.

"Doğru mu bu?" diye sordu Turna. Bal rengi gözlerini adama çevirdi. Yekta da hemen yanındaki kadına çevirdi gözlerini. Ilık nefesi kadının yüzüne çarpıyorken kadının gözleri de gözlerini deşip zihninin içine sızıyordu. Ciğerlerine derin bir nefes çektiğinde Turna'nın kokusu da aldığı havaya karışmıştı. Genzinin yandığını hissetti.

"Söyleyecektim." diye fısıldadı Yekta.

"Babanın babamın patronu olduğuna inanamıyorum." diye araya girdi Zahir. "Babanı görme fırsatım olamadı ama babam her akşam onun ne kadar disiplinli biri olduğunu ve benim de onun gibi olmamı istediğini söylerdi." Ayağa kalktı Zahir. "Babanın bir efsane olduğunun farkında mısın?" diyip bir elini Yekta'nın omzuna attı.

Boğulduğunu hissediyordu Yekta. Söyleyemedikleri boğazına bir bir dizilmiş ve yutkunma ihtiyacı hissettirse de genzini yakıp kavuruyordu sanki. Geçmişin sisli dumanları ciğerlerine doluyordu. Alacağı soluklarını bile zehirliyordu. Gözlerinin önüne geçmişin perdesi çekilmişti ve kapkaranlık bir hiçlikte yapayalnız kalmıştı şimdi.

"Emin ol, babamı benden daha iyi tanıyorsundur." dedi Yekta. Buz gibiydi ses tonu ve herkesi bir saniyelik sessizliğe esir etmişti. Kimse böyle bir cevabı duymayı beklemiyordu ve Yekta'nın ceketini bile almadan çekip gideceğini de.

Zahir kaşlarını çatarak adamın kapıdan çıkışını izlemişti. Turna ise koltukta duran kendi ceketini ve Yekta'nın ceketini alıp Meydan'dan çıkmıştı. Zahir'in kaşlarını daha da çatılmıştı. Turna'nın tereddüt etmeden adamı takip etmesi, dişlerini sıkmasına ve omuzlarının gerginleşmesine sebep olmuştu.

Ayağa kalkan Akasya, adamın kolunu hafifçe okşayıp başını adamın omzuna yasladı ve o da adamı taklit ederek Meydan'ın kapısına baktı. Ellerinden başka bir şey gelmemişti. Birbirlerinin arasında bir nefeslik mesafeleri olsa da, ruhları arasına aşılmaz dağlar örülmüştü ve birbirlerine ulaşamıyorlardı. Ellerini uzatmışlardı ama ne görebiliyor ne de tutabiliyorlardı.

"Neden geldiğinizi hâlâ belirtmediniz." Meydan'da soğuk rüzgarlar eserken Laura ve Mehmet'in bulunduğu oda, cehennemi anımsatıyordu.

"Ha, şu mesele." dedi Mehmet ve kadının masasının önündeki koltuklardan birine oturdu. Dirseğini tekrar masaya yasladı ve başını hafifçe kaldırarak kadına baktı. "Yergahva görevini yönetmek için gönderildim."

"Ne için?" Laura'nın sesi kontrolsüzce yüksek çıkmıştı. "Bu görevin başında biri var zaten. Siz de şu an o kişiye bakıyorsunuz!"

Mehmet kaşlarını alnına doğru kaldırdı. "Kararları ben vermiyorum." diyip omuz silkti. "Yönetim Kurulu, bu sabah karar vermiş. Bana söz düştüğü söylenemez."

"Ben zaten Yönetim Kurulu'ndayım! Bana sormadan nasıl karar alırlar?" Adamın sigarasına gözü takıldı. Sertçe pakete uzanıp hızlı hareketlerle bir dal çıkardı. Siyah çakmağı alıp sigarasının ucunu yaktı. Ciğerlerine derin bir nefes çektiğinde Mehmet'e bakma fırsatı bulmuştu. Adam ise hafif bir şaşkınlık, bolca memnuniyet dolu ifadeyle kadına bakıyordu. Laura'nın asi tavırları hoşuna gidiyordu.

Hem de fazlasıyla.

"Dürüst olmak gerekirse, ihbarı yapan Fulya Keskin ile ve görev için seçilmiş ajanımız Turna Yaman ile yakın bir ilişkiniz olması, durumu değiştiriyor." dedi ve sakallarını kaşıdı birkaç saniye.

"Arf gönderdi seni, değil mi?" Arkasına yaslandı Laura. Hırsı, öfkesi, yeşil gözlerinin her bir yanına yayılmıştı ve Mehmet de çok net görebiliyordu.

" 'Siz' demeyi bıraktın sonunda." dedi Mehmet keyifli bir tonda. Fakat gülen yüzü, Laura'nın öfkeli bir bakışla kendisini baktığını görünce solmuştu. "Evet, Arf gönderdi." diye yanıtladı daha ciddi bir tonda.

"O adama tükürdüğünü yalatmazsam bana da Laura demesinler." Ciğerlerine bir nefeslik daha sigara dumanını çekti. Yanaklarını dişlemeye başladığı için elmacık kemikleri daha da belirginleşmişti ve omuzları da gerginleşmişti.

"Bunları geçelim." dedi Mehmet. Dakikalar sonra ilk kez bu kadar ciddi olmuştu. İş konuşma vakti gelmişti. "Yergahva görevi için izleyeceğimiz politikayı konuşmamız gerekiyor. Yönetim Kurulu sabırsızdır, en iyi sen bilirsin. En kısa sürede Turna Yaman'ın Yergahva'ya gönderilmesi gerekiyor. Ben de buraya tehditler dinlemeye değil, işimi yapmaya geldim."

"Dedi az önce rütbesini önüme koyan adam." diye mırıldandı Laura. Mehmet kadını duymuştu ve belli belirsiz bir tebessüm etmişti. Laura görememiş olsa da kadının hazırcevap olması onu gülümsetmişti.

"Yarın toplantı yapacağız. Zero ile iletişime geçmek için Turna Yaman ile özel bir toplantı da yapacağım. Elimde hazır bir plan var ve bu konuyu yarın ona da açacağım. Tahminlerim doğrultusunda, iki gün sonra Yergahva'ya gitmiş olacak."

Gözlerini kadına çevirdi. "Artık orası her neresiyse."

🕊️

"Yekta!" Bu, Turna'nın ilk kez adama bu denli içten seslenişiydi. "Beni bekle!"

Yekta, siyah gömleğinin yakasını düzeltti ve kadını duymazlıktan gelerek Meydan'ın arka kapısından dışarıya çıktı. Turna ise adımlarını hızlandırdı ve Yekta'nın yanına gelip kolundan tuttu. Bu, Turna'nın ilk kez adama bu denli cesaretli davranışıydı. "Sana beni bekle dedim."

Yekta, ilk önce kadının kolunu kavrayan parmaklarına; ardından da büyük bir kararlılıkla kendisine bakan gözlere baktı. "Yalnız kalsam daha iyi olacak." diye yanıt verdi.

"Bence kalmasan daha iyi olacak." dedi Turna. Yekta yutkundu çünkü Turna, kolundaki elini sıkılaştırmıştı. Anlamıştı, Turna yalnız kalmak istemiyordu. Anlamıştı, kendisi de Turna ile yalnız kalmak istiyordu.

Gülümsedi Yekta. Sol ve sağ yanağındaki küçük gamzelerini ilk kez görmüştü Turna. Adamın gülüşünü kusursuz bir detayla tamamlıyor gibiydi ve ilk kez bu samimi gülüşe şahit oluyordu. O da gülümsedi. Gözleri kısılınca bal rengi irisler küçüldü fakat hâlâ parıl parıldı.

"Çok iyi bir dinleyici olduğumu söylerler." Yekta, kadının kolundaki ceketleri fark edince uzandı ve iki ceketi de eline aldı. "İstersen, ne anlatmak istersen dinlerim. Belki iyi gelir." diye mırıldandı Turna.

Oysa geçen gün, acılar içinde kıvranan kadın kendisi değil miydi? Ateş çemberinin içinde yalnızlıktan şikayet eden kadın, şimdi karşısında gülen kadın değil miydi? Her iki kadın da Turna'ydı. Her iki kadın da aynı ruhun birer yansımasıydı.

Derin bir nefes aldı Yekta. Gömleği sıkılaştı, ardından eski haline döndü. Turna ise dudaklarını diliyle bir kez nemlendirdi. Sert bir rüzgar, ikisinin de saçları arasına karışmıştı. Turna'nın yüzü saçlarıyla kapanırken Yekta'nın saçları da alnına dökülmüştü.

"Sanırım sadece sana anlatmak istiyorum." dedi Yekta. Kalbinden sıyrılıp gelen bu cümle, Turna'nın yüzünde bir tebessüme sebep olmuştu. Uzandı Yekta. Turna'nın yüzünü kapatan saçların bir tutamına dokundu. Kadın, bu hamleyi beklemediği için donakalırken Yekta ona doğru bir adım attı. Başını hafifçe eğdi. Bir pamuk tarlasından farksız tutamları, yanaklarını okşayarak kulağının arkasına attı.

Parmak uçları uyuşmuştu. Parmak uçlarında bir yangın vardı. Sönmesini hiç istemediği, tenini yakıp kavurmasını dilediği bir yangındı. Çünkü biliyordu. Parmak uçlarında başlayan bu yangın, ruhunun en ücra köşelerine kadar sızacak kadar kor alevlerle var olmuştu. "Sanırım, beni dinleyecek tek kişi sensin."

"Beni de yalnızca sen dinlemiştin zaten." diye mırıldandı Turna. Adamın parmakları kendi teninde izler bırakırken konuşmak çok daha güç bir hâl almıştı fakat iyi toparlamıştı kendisini. "İhtiyacım olduğunda, konuşmak istemediğimde beni bir şekilde anlayan sadece sendin."

İkisi için de zaman durmuştu. Sözlerin tükendiği fakat ayaklarının altından hayatın akıp geçtiğini hissettikleri bir ânın içine hapsolmuşlardı. Birkaç saniyeliğine de olsa dinlenmişlerdi.

"Hadi o zaman," diye devam etti Turna. "Sana kısa bir İstanbul turu attırayım. Sen de ne istersen onu anlatırsın."

Yekta, kadına başıyla onay verdikten sonra İstanbul'un kalabalığına karışmışlardı. Kadıköy'ün barlarının önünden geçmişler, o meşhur tatlıcının önünde fotoğraf çekinen insanların fotoğraflarını mahvetmemek için büyük bir uğraş vererek adımlamışlardı sokakları.

Her sokağın sonu denize çıkıyordu ve ikisi de her sokağın başında gözlerini denize çeviriyorlardı. Sanki bugün her insan, Kadıköy'e derdini anlatmak için çıkmış gibiydi çünkü herkes konuşuyordu. Herkes yanındaki insana kendinden bir şeyler aktarıyordu. Bu yüzden kendisini soyutlanmış hissetti Yekta. İsyanını bağırarak anlatsa bile kimse duyamazdı onu.

Çünkü İstanbul yutardı dertleri. Çünkü İstanbul, gömerdi bütün acıları.

"Babam evden hep uzaktı." diyerek başladı sözlerine. Yokuş aşağı bir sokaktan aşağıya doğru yürüyorlardı bu sırada. Turna'nın elleri ceketinin cebinde, Yekta'nın elleri ise pantolonunun cebindeydi. "Akşam yemeklerinde onu hep beklerdik ama o hiç gelmezdi. Annem bizim için sohbet açar, babamın yokluğunu bize yansıtmazdı."

Turna, bilhassa adamın gözlerine bakmıyordu. Daha rahat konuşması için üzerinde bir baskı hissetmesini istemiyordu. "O zamanlar üç yaşındaydım. Koşuşturmaktan ve yıldızları izlemekten başka hiçbir şey yapmayan, evin dört duvarını kendi dünyası sanan saf bir çocuktum."

"Abim ise on yaşındaydı. Annem onunla gizlice konuşur, benim öğrenmemem gereken şeyleri ona anlatırdı." Trafik ışıklarının önünde durdular. Arabalar sağına soluna bakmadan kayıp gidiyordu asfalt zeminde. İkisi de kaldırım taşının üzerinde beklemeye başladılar. "Sonra babam, artık salonda değil bodrumda vakit geçirmeye başladı. Benimle konuştuğu vakitler çok kısıtlıydı ama en çok da benimle konuşurdu. 'İşlerim var evlat. Size bir gelecek kurmak için çok çalışmam gerek.' derdi her defasında. 'Senin geleceğimi inşa etmen, geceleri yalnız uyuduğum gerçeğini mantıklı kılmıyor.' diyemedim hiç. Hep hak verdim ona. Hep daha çok çalış dedim." Yeşil ışık yandı ve karşıya geçmeye başladılar. Karşıdan gelen insanlarla omuzlarının çarpışmaması için arada uzaklaşıyorlardı fakat iskelenin olduğu yere gelebilmişlerdi.

"Sekiz yaşıma basmıştım." Turna, cüzdanından kartını çıkarttı ve turnikeden Yekta'yı ve kendisini geçirdi. "Babamın bodrumda ne yaptığını öğrenecek yaşa gelmiştim kendimce." Yekta, kadına dakikalardır hiç bakmıyordu. Turna da ona. İkisi de göz teması kurduklarında içinde hapsoldukları bu andan kopacaklarını düşünüyorlardı.

Beşiktaş vapuruna bindiler. Üst kata çıkmaya başladılar. "Babam meğerse bodrumda savunma eğitimleri alıyormuş. Kendini savunmayı, okçuluğu, kılıç kullanmayı ve kamufle olmayı öğreniyormuş." Turna, bu duyduklarından sonra adama bakmak istedi ama yapmadı. Kendisini tuttu. Yekta uca doğru ilerlerken adamın kolundan tuttu ve baştan sekizinci sıradaki koltuklara oturdular. Vapurun motor sesini duydular ve Yekta, kendi sesini duyurmak için Turna'ya biraz daha yaklaştı. "Onu ilk kez ok ve yayla gördüğümde bir saat konuşamamıştım çünkü tam da izlediğim çizgi filmlerdeki savaşçı kahramanlar gibiydi."

Turna gülümsedi. Yekta'nın ses tonundaki hayranlığı hissetmemek imkansızdı. "Benim için tarif edilemez bir hayranlıktı. Babama senelerdir beslediğim kini saniyeler içinde yok edebilecek kadar fazla bir hayranlıktı hem de." Aklına sekiz yaşındaki o heyecanlı halleri gelince buruk bir tebessüm etti Yekta. "Sonraki günlerde onu gizlice izlemeye başladım. Ona hayranlığım her gün arttı, arttı, arttı..." Esen rüzgar, ikisinin de saçlarını dağıtıyordu ve Turna, saçlarını yüzünden çekmeye başladığında Yekta gözlerini biraz daha kısıp saç uçlarının gözlerine değmesine engel oldu. "Sürekli onu izliyordum ve eğer şu an geniş bir hayal gücüne sahipsem bunun sebebi, babamın kum torbasına karşı değil de zırhlı bir savaşçıyla dövüştüğünü hayal ettiğim içindir." Martılar vapurla yarışmaya başladığında ikisi de gözlerini martılara çevirdi. "On üç yaşıma geldiğimde de yakalandım. E artık merdivenin arkasına saklanabilecek kadar küçük değildim sonuçta." diyince ikisi de kıkırdamıştı.

Turna, aniden yerinden kalktı ve Yekta, itiraz etmeden kadını takip etmeye başladı. Vapurun yan kısmındaki koltuklara ilerledi Turna. Ardından sırtını demirlere yasladı ve bacaklarını duvara uzattı. Yekta ise sol tarafına geçip sırtını duvara yasladı. Artık karşı karşıyaydılar. Yekta, deri ceketinin iç cebindeki sigara paketini çıkartınca Turna şaşkınlıkla adama baktı.

"Sen sigara mı içiyorsun?" diye sordu.

Kahve gözlerini kadının şaşkınlıkla aralanan bal rengi gözlerine dikti Yekta. "Beni sahiden hiç tanımıyorsun, değil mi?" Yutkundu Turna. Sigarasının ucunu yakan Yekta'nın yüz ifadesi daha ciddi bir hâl aldı.

Parmak uçları bile kadını merak ederken onun kendisi hakkında hiçbir duygusunun olmaması, adama ağır geliyordu. Kadının bal rengi gözlerinin her bir santimini aklına kazımak isterken onun kendi gözlerinin ne renk olduğunu bilemeyecek kadar uzak olması, adamın ruhuna tonlarca yük bindiriyordu. "Gör beni" diye bağırmak değil miydi şimdiki bakışları? "Tam karşındayım. Tıpkı o geceki gibi bakıyorum sana." demek değil miydi yüzündeki o beklenti dolu ifadenin anlamı?

Oysa kadın da merak ediyordu onu. Oysa kahve gözlerinin hangi şehrin toprağı olduğunu söyleyebilecek kadar ezbere biliyordu. Fakat üç hafta önceki silueti zihninde canlandırınca "Sen o adamsın." diyemiyordu. "Karanlıktı Yekta. Ateş gözlerimi kamaştırıyordu ama ben zifiri bir karanlıktaydım. Tenim kavruluyordu ama parmaklarım bir buz kütlesinin altında eziliyordu." diyemiyordu.

Üç hafta önceki gece, onun için silik bir anıydı. Acısından başka hiçbir duygu, Fulya'nın siluetinden başka hiçbir insan onun için net değildi.

"Kendin hakkında kurduğun hiçbir cümle olmadı." diye yanıt verdi Turna. Yüz ifadesi ciddileşti. "Birinci Birim'e geleli bir hafta oldu. Bir insanı tanımak için bir ömür gerekir Yekta. Sekiz yaşındaki sen ile şimdiki sen, aynı kişi mi?" Yekta bir şey söyleyemedi. Sigarasından bir nefes çekti ciğerlerine. Elinde çay tepsisi ile dolanan adam onlara doğru yaklaşıyordu. "Bir insanı tanıdım sanırsın, içini dışını bildim sanırsın ama bir anda bildiğin her şeyi yıkacak bir şey yapar. Kalakalırsın. Kimse kimseyi tanıyamaz. Kimse kimsenin içini bilemez. Kimse, kimsenin kalbinden geçenleriyle aklından geçenleri kavrayamaz. Hiçbirimizde o güç yok ve ben kimseyi tanıyamam artık. Buna inancım kalmadı. Bana ne kadar kendini açarsan o kadarlıksın benim için. Ben de senin için öyle olmalıyım."

"Ağzıma lafları dizmekte çok iyisin Turna." Başını iki yana sallarken sigarasından bir nefes daha çekti ciğerlerine. Turna gülümsedi.

"Sence sigara içen biri miyim?" diye sordu Turna. Yekta gözlerini kıstı fakat bir saniye sonra başını iki yana salladı. Turna doğruldu ve adamın elindeki sigarayı bir çırpıda elinden aldı. Yekta kaşlarını alnına doğru çıkartmış ve kadını izliyorken Turna da az önce adamın dudaklarından izler kalmış izmariti dudaklarına yerleştirdi, bir nefes çekti ciğerlerine. Çektiği zehirli dumanlar ciğerlerine dolar dolmaz yandığını hissetti. Boğazında acı bir tat peyda olurken ciğerlerinin bir anlığına sıkıştığını hissetti fakat ifadesizce adama bakmaya devam etti. "Bak, artık içiyorum." Konuşurken dudakları arasından ciğerlerine fazla gelen dumanlar firar ediyordu. "İşte bu kadar kolay bir insanın değişmesi. Sadece bir anlık bir mesele. Bir anlık karar, bir anlık göz kararması ya da bir anlık mutluluk..."

Turna, sigarayı adama uzatmadı. Yekta da almak istemedi. Kendisine yeni bir sigara yaktı. Vapur ise Beşiktaş iskelesine yaklaşıyordu. "Neyse, baban seni yakalamıştı en son. Devam etsene oradan." diyip tekrar demirlere yaslandı. Yekta gözlerini kadından çekip denize çevirdi. Alnına düşen saçları geriye doğru atınca kaşlarını çattığı daha anlaşılır oldu. Çay tepsisi olan adam, ikisine de birer çay verdi ve Yekta, cebinden çıkardığı yirmi lirayı adama uzattı. Çaylarından bir yudum aldılar.

"Beni dövmekten beter etti o gün. Onun gibi olmak istediğimi söylediğim o gün, bana öyle bir soğuklukla baktı ki... İstemedi Turna. Kendisini öyle alçak biriymiş gibi görüyordu ki onun gibi olmamı hiç istemedi. Abimi kendi yanında işe aldı ama ben onun kullandığı boks eldivenlerini bile kullanamıyordum."

Vapur kıyıya yanaştı. Herkes inmeye başlamıştı ve Turna da ayağa kalktı. Ellerini tekrar ceplerine soktu. Sigarası bitmişti ve sönmüş izmaritini cebine atmıştı. Bu, onun ilk sigarasıydı. Bir vapurun çöpüne atmak istememişti.

"Sadece babam gibi olmak istemiştim ama babam beni kurtardığını, abimi ise bir ateşe attığını söylüyordu. On sekiz yaşıma geldim. Beş sene boyunca babamın gölgesinin içinde kayboldum ama on sekiz olduğum gün, doğum günü partime gelmeyince benim için her şey bitmişti. Beni o gece sadece annemle bıraktım babam. Abimi de benden aldı ve ben ilk kez, doğum günümü kutlamadım." Vapurdan indiler. İnsanlar sağa ve sola doğru yürümeye başlarken Beşiktaş'ın sokaklarına karıştılar. Esnafların önünden geçerken ikisi de kalabalığın büyüsüne kapılmıştı fakat Yekta, kendisine gelip devam etti.

"O gece eve abimle beraber geldiklerinde karşısına dikildim. Benden ne saklıyorsa söylemesini istedim. Reddetti. Ne iş yaptığını söylemeyeceğine dair yemin etmiş ve bana söylememek için de hâlâ kararlıydı." Turna, ciğerlerine sessiz sedasız bir nefes çekti. "Terk ettim evi." Gözleri kocaman açıldı Turna'nın. Nasıl yapabilmişti? Sahiden bu kadar cesaretli biri miydi? Daha on sekizindeyken, hayat konusunda çok toyken nasıl sırt çevirmişti ailesine?

"İzmir'in sokaklarında günler geçirdim. Bir kez bile dönmek istemedim eve. Herkesten soğudum. Yalanlardan nefret ettim, benim iyiliğim için olduğunu söyleyen herkese sırt çevirdim. Kimsenin iyiliğimi falan istediği yoktu çünkü. Yalanlarla ayakta kalırsın sanıyor insanlar. 'Boş ver bilme onu, boş ver dinleme sen bizi,' diyerek hayata yabancı birine çeviriyorlar bizi. Ben buna katlanamıyorum. Ben sadece gerçekleri bilmek istiyorum. On sekiz yaşındayken de bunu istedim, yirmi altı yaşındayken de sadece bunu istiyorum."

Adımlarını durdurdu Turna. Fulya ile olan konuşmaları zihninde tekrar belirince solukları kesildi. Oysa Turna, Yekta'nın aksine yalanlara sığınmak istememiş miydi Fulya ile konuşurken?

"Ya altında ezilirsen?" Yekta da kadının durduğunu görünce adımlarını durdurdu ve omzunun ardından kadına baktı. "Ya gerçekleri kaldıramayacağını düşünüyorsan? O zaman da ister misin gerçekleri?"

Kadına döndü ve bir adım atarak tam karşısına geçti. Yanlarından insanlar geçip duruyordu fakat ikisi için tek görünür yüz, kendilerinkiydi. İki kişilik bir kalabalıktı onlarınki.

"Ezildim." dedi Yekta tok bir ses tonuyla. Çehresi belirginleşti ve kahve gözlerinde gri bulutlar belirdi. Karardı irisleri, arafın zifiri karanlığı kadar karardı. "Babam da üzerimde tepindi Turna ama ben yalancı şefkati değil, gerçekçi acıyı bilmek istedim hep. Ezilmek korkutmaz beni. Düşersem yine ayağa kalkardım. Gerçekler ağır gelirse sindirmek için senelerimi hebâ eder ama yine de göğsülerdim her şeyi." Turna'nın dolmuş gözlerine uzun bir süre baktı. Ağlamadı Turna. Gece yastığına sarıldıktan sonra ağladığı gibi koyveremezdi şimdi. Yekta'ya o güçsüz kadını göstermek istemiyordu.

"Yedinci Kuşak efsanedir, değil mi?" diye sordu Yekta. Başıyla onayladı Turna. "Çünkü babam, Birim'i yeniden kurdu." Turna'nın kaşları çatıldı. Bu detayı nasıl olur da kendisi bilmezdi? Babası, Yedinci Kuşak'tan iken ve onun her şeyini bilirken bunu nasıl bilmezdi? "Ciego'yu hatırlıyor musun? Birim'in eğitimlerinde adı geçen son konu odur. Yedinci Kuşak'ın savaştığını ve Ciego'yu alt ettiğini yazar kitaplar. Milyonlarca insanın hayatını kurtarmışlar ve Ciego da şu an kimsenin bilmediği bir mezarda yatıyormuş." Bu detayları biliyordu Turna fakat konunun buraya nasıl geldiğini çözemiyordu.

"Ciego'yu öldüren kişi, babam." dedi Yekta.

"Ne?!" dedi Turna şaşkınlıkla.

"Duydun işte..." Derin bir nefes aldı Yekta. "O eğitimler, eve geç gelmeler, doğum günlerini kaçırmalarının tek sebebi Ciego'ymuş. Ciego'yu alt edebilecek bir ekip kurmuş babam. O büyük saldırıdan sonra üç senedir Ciego yüzünden sessizliğe gömülmüş olan Yönetim Kurulu'nun her üyesini bir araya getirmiş ve Birim'i yeniden kurmuş." Turna hareket edemiyordu. Rüzgar bile ona dokunmayı reddediyordu şu dakikalar içerisinde.

"Onu alt edecek bir plan kurmuşlar çok yakın dostuyla. Günlerce çalışmışlar ve o yakın dostuyla beraber Ciego'yu öldürmüşler." Turna'nın nefes alışverişleri hızlanmıştı. Duyduklarına inanamıyordu çünkü Yekta'nın "çok yakın dost" olarak bahsettiği kişi, Ekrem Dağhan, yani kendi babasından başkası değildi.

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Seni hiç tanıyamayacağım için mutluydum. Sen, ezbere bilmediğim ama ansızın aklıma düşecek bir şiir olacaksın benim için ve unuttuğum her dizeyi kendin tamamlayacaksın. Her gün, bir başka dize armağan edeceksin bana ve her dize, sen kokacak.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları