◭

Bölüm Şarkıları:

Ben Crocks - So Cold

Isal Danielson - Broken

Chase Atlantic - Okay

◭

Bir pamuk ipliğine bağlıdır hayat. Doğarken o ip var olur ve ilk nefes alındığında o ipin yanına keskin bir bıçak konur. İp yıllar geçtikçe yıpranır, sararır, kararır ve zayıflar fakat son nefes verilene kadar hiç kopmaz. O ipi yalnızca keskin bıçak kesebilir ve alınan darbeler ne olursa olsun ölüm vaktinden önce uğramaz hiçbir insana. O keskin bıçağı Azrail'den başkası tutamaz.

Ve bir nefes alınır, bıçak havalanır. Etraf aydınlanır, gözler kapandıkça aydınlık karşılar insanı. Keskin bıçağın yansıması insanın gözünü acıtır ve alınan nefes son kez verilir. Nefes kesilir, bıçak pamuk ipliğine değer ve ince bir dokunuş ikiye ayırır ipi. Bir pamuk ipliğine bahşedilen hayat, bir pamuk ipliğine değen ince bir darbe sonunda son bulur.

Turna, sol parmağına dolanmış bir pamuk ipliğine bağlanmış bir şekilde açtı gözlerini. O ipliği göremedi, o ipliğinin ucunun nereye uzanacağını bilemeden kalktı yatağından. Yüzünü yıkadı, sıcak ve keyifli bir duş aldı. Saçlarını taradı, en güzel elbiselerinden birini giydi. Sarıya çalan saçlarına Fulya'nın kendisine bıraktığı tokalarından birini taktı. Dudaklarına kendi renginde bir lip gloss sürdü, kirpiklerini kıvırdı. Bahar çiçeklerini anımsatan parfümünden sıktı. Mutfağına gitti, sıcak birer kahve yaptı ve Narin'in kabına yemeğini koyup kahvelerin olmasını beklerken onunla eğlendi. İki kahve kupasını elinde dikkatle tutarken adımları Yekta'nın evini buldu.

Çimlere pembe terlikleriyle basa basa ilerledi. Beyaz çitin açık olan kapısından Yekta'nın bahçesine geçti, evi şöyle bir inceledi. Yekta'nın yatak odasındaki pencerenin açık olduğunu gördü ve uyanık olduğunu anladı. Zaten uyanık olmasa da kapısını çalacaktı. Kahveleri boşa mı yapmıştı?

Elleri dolu olduğu için kapıyı ayağıyla çaldı. Haddinden fazla ses çıktı, sanki bir alacaklı gibi çalmıştı kapıyı ama umursamadı. Yüzünde baharı müjdeleyen bir gülümseme vardı. Bir dakikadan az bir süre sonra kapıyı açtı Yekta. Saçları dağınık, yüzünde bir yastık izi vardı. Yeni kalktığını anladı ve daha çok gülümsedi.

"Günaydın!" dedi neşeyle Turna. Elindeki kahve fincanını adama doğru uzattı. Yekta da uykulu bir gülümsemeyle baktı kadına. Başını kapıya yaslayıp uykulu bir ses tonuyla, "Günaydın, Turna," dedi ve kadının elindeki kupayı aldı.

"Sen beni düşünüp kahve mi yaptın bana?" diye sordu hınzır bir gülüşlü. Turna kaşlarını kaldırdı.

"Kendime yapmıştım da kahveyi fazla koyuvermişim. İsraf olmasın diye sana da yaptık arta kalanlardan." dedi eğlenen bir ses tonuyla. Yekta, uykulu olduğu için boğuk çıkan bir ses tonuyla mırıldandı ve kadına doğru bir adım atıp onun yanağına bir öpücük kondurdu. Dudakları kadının yanağına değer değmez kadının teninden ciğerlerine bir nefes bahşetti. İki bedenin de tüyleri ürperdi.

"Fazla kattığın kahveye mi yoksa sana mı teşekkür etsem, bilemedim," dedi Yekta ve kahve gözlerini kadının ışık saçan gözlerine dikti.

"Bana et sen," dedi Turna. Yekta kadına gülümsedi ve kenara çekilip eve geçmesi için izin verdi.

"Bugün benimle geleceksin, değil mi?" diye sordu Turna koltuğa oturur oturmaz. "Fulya ile tanışmanı çok istiyorum."

Yekta kadının yanına oturdu ve kolunu kadının arkasına atıp gözlerini gözlerine çevirdi. "Sen gelmemi istiyorsan geleceğim elbette," dedi Yekta. "Sana hem ablalığı hem de kimsesizliği tattıran kadınla tanışmayı ben de çok istiyorum."

Turna Fulya'yı savunmak istedi ama Yekta'nın sözlerinin doğru bir kapıya çıktığını içten içe biliyordu. Bu yüzden sustu ve kahvesinden bir yudum aldı. Aralarında geçen huzursuz edici bir sessizlik oldu. O sessizliği bölen ise Turna'nın çalan telefonu oldu. Elini arka cebine atıp telefonunu çıkardı ve Yekta'nın meraklı gözleri de kendi telefonundayken arayan kişinin Zahir olduğunu görünce yutkunma ihtiyacı hissetti.

Yekta ise dişlerini sıktı, çene hatları belirginleşirken gerilen omuz kasları da ona eşlik etti. Zahir'i seviyordu, ona güvenirdi de ama Turna ile olan bu yakınlığına bir türlü anlam veremiyordu. Bu iki insanın neler yaşadığını, neler yaşayamadığı merak ediyor ve bu sinsi merak, ruhunun ücra köşelerine sessizce sızarken adamın kaşlarını çatmasına, dişlerini sıkmasına ve gerilmesine sebep oluyordu.

Turna telefonu yanıtladı. "Günaydın, güzelim," diyen Zahir'in sesini ikisi de duydu. Sessizce bekledi Yekta. Kadının vereceği tepkiyi bekledi.

"Günaydın, Zahir." Her zamanki gibi, hissiz bir ses tonu. Turna'nın gözleri yerdeki halıya odaklanmıştı.

"Fulya ile olanları duydum," dedi Zahir. Kadının yanında Yekta'nın olduğundan ve dün yaşanan yakınlaşmadan haberi yoktu. "Senin adına çok sevindim. İstersen beraber gidebiliriz Fulya'nın yanına. Kendini yalnız hissetmeni istemiyorum," dedi Zahir.

Turna boştaki elini yumruk yaptı. "Zahir," diye fısıldadı. Adını duyan adamın gözlerini huzurla kapattığından habersizce devam etti. "Fulya Yekta'yı görmek istedi. Bu yüzden onunla gideceğim."

Sessizlik. Kadının kalbini soğutan, ellerini üşüten bir sessizlik. Adamdaki çaresizliği ve kırgınlığı uzak mesafelerden hissedilecek olan can yakıcı bir sessizlik.

"Elbette," dedi adam. "Elbette, Turna." Gözleri doldu adamın ama sesine belli etmedi. "Görüşürüz o zaman," diyerek telefonu kapattı. Telefonu kapatır kapatmaz eline geçen ilk bibloyu duvara öfkeyle fırlattı Zahir. İçinde tutamadığı duyguları dışa vurmaktan çekinmedi çünkü kalbi artık ona ağır geliyordu.

Turna'yı karşılıksız sevmek de hoştu, huzurdu ama kalbinin ihtiyaçları vardı. Kadına sarılmaya, onun tenini teninde hissetmeye, adını defalarca zikretmesine, gözlerinin içine sevgiyle bakmasına, kokusunu kalbini kaplayan ciğerlerinde hissetmeye ihtiyacı vardı.

Fakat elde kalan yine koca bir sıfırdı.

"Seni seviyor, değil mi?" diye sordu Yekta. "Seni uzun zamandır seviyor." Turna adama bakmadı. Adam dayanamadı. Kadını çenesinden nazikçe kavrayıp kendisine çevirdi. "Gözlerimin içine bak ve Zahir ile aranda ne varsa tek bir cümleyle anlat bana."

Turna gözlerini kaçıramadı. "Benim kalbimde bir yerinin olmadığını bile bile kendi kalbinin bana ait olduğunu söyledi."

İkisi de sustu.

"Şimdilik yalnızca bir cümle," dedi Yekta. "Ama günü gelecek ve bana neler yaşadıysanız, neler yarım kaldıysa hepsini anlatacaksın. Söz mü?" diye sordu.

Sana anlatana kadar ben hatırlayabilirsem, söz Yekta.

"Söz." dedi Turna. Bu bir kaçıştı, ikisi de bunun farkındaydı.

İçinde tufanlar kopsa da kadına gülümsedi ve "İç hadi kahveni," dedi. "Sonra çıkalım."

🕊️

Yekta arabayı dikkatle sürerken arabada bir sessizlik hakimdi. Yolların sonu Fulya'ya çıkacakken yan koltuğunda oturan kadının heyecanını gözlerinden görebiliyor, heyecanla titreyen bacaklarına gözü kayıyor ve ufak da olsa tebessüm ediyordu. Turna şu an onun gözünde küçük bir çocuktan farksızdı.

Lakin kadının gözleri bir atmaca gibi etraftaydı. Ensesindeki çipi hissediyordu çünkü. Zero'nun varlığını hiçbir zaman inkâr edemeyecekti ve şimdi de, bu ıssız dağ yolunda sanki adamın gözlerini tam da üzerinde hissediyordu.

Gökyüzüne baktığında bulutsuz gökyüzünü görüyordu ama aslında griye boyanmış sisin içerisinden geçiyormuş gibi hissediyordu. Kalbini sıkıştıran bir his vardı ve bunun heyecan olduğunu düşünüyordu ama başını ağrıtan, kaşlarını çatmasına sebep olan da bir endişe hakimdi.

Zero'nun tek kozu Fulya'ydı. Turna'yı şehre göndermek için Fulya'nın hayatı üzerinden blöfler yapıyordu ama ona zarar vermeyeceğini biliyordu. Yine de korkuyordu. Kalbinden sızıp ruhuna ulaşan bir sis vardı ve bu sis kulaklarına iyi şeyler fısıldamıyordu.

Kucağındaki bez bebeği daha sıkı tuttu. Adamın elini bacağının üzerinde hissedince gözlerini ona çevirdi.

"Gerginsin," dedi Yekta. "Rahatla biraz."

"Çok heyecanlıyım Yekta," diye itiraf etti. "Günlerdir kardeşimi görmedim ben. Ne kadar kötü bir manzarayla karşılaşırsam karşılaşayım onu göreceğim için çok heyecanlıyım."

"Az kaldı," diye mırıldandı Yekta. "Seni böylesine heyecanlı görmek hoşuma gidiyor ama her duygunun fazlası zehirdir."

Hak verircesine başını salladı Turna. Artık etrafta Zero'dan izler aramayı bıraktı ve yola odakladı kendisini. Tek istediği kardeşine kavuşmak, ona sarılmak, ona sevdiği adamı anlatmaktı. Bir de elindeki bez bebeği sonunda ona verebilmek için yanıp tutuşuyordu.

Bu yangın, önce kendisini sonra Fulya'yı yakacaktı ve etrafa saçılan külleri ise hayatındaki her insanın genzine dolacaktı.

"Sanırım burası," diye mırıldandı Yekta ve etrafa göz atmaya başladı. İkisi de aynı anda ahşap evi gördüler ve Turna o an nefesini tuttu.

"Kardeşim," diye fısıldadı, gözleri doldu. "Ben geldim, kardeşim. Sana geldim."

Heyecanla indi arabadan. Gözü hiçbir şeyi görmüyordu. Elindeki bez bebeği sıkıca tutarken, eteğinin uçları rüzgarla uçuşurken, sarıya çalan saçları ahenkle dans ederken o eve doğru adımladı. Yekta'nın arkasından geldiğini anlayıp hemen geriye döndü ve adamın elini kavrayıp hızlı adımlarla eve doğru ilerlemeye başladı.

Yekta, kadının yüzündeki tebessümü aklına kazımak istedi. Öyle ışıl ışıldı ki, daha önce karanlıklarda yaşadığını hissettirdi. Kadının gülüşlerinden yayılan bu ışık öyle eşsizdi ki, kendi nezdinde bu aydınlığa yeni bir isim vermek istedi.

Verandaya ulaştıklarında kadının ellerinin titrediğini fark etti ve daha sıkı tuttu ellerini. Turna elindeki bebeği sıkıca tutup kapıyı sertçe üç kez çaldı. Fakat kapıyı açan olmadı. Tekrar denedi, yüzündeki tebessümün silinmesine izin vermedi. Kapıyı açan olmadı ve dudakları düz bir çizgi halini aldı.

"Fulya!" diye seslendi. "Ben geldim Fulya!"

Yekta etrafa göz atmaya başladı. "Yanlış mı geldik?" diye sordu.

"Hayır," dedi Turna hemen. "Burada olduğunu hissediyorum," diye ekledi. "Masadaki papatyalar solmamış, perdelerinde çiçek desenleri var. Fulya burada, onu hissedebiliyorum."

Kapıyı bu sefer Yekta çaldı. Açan olmayınca arka cebindeki cep boy alet kılıfını çıkardı ve kilide uyacak bir ekipmanı eline aldı. Kapıya yanaştı ve kilidi saniyeler içerisinde kırdı. Evdeki bu rahatsız edici sessizlik daha çok hissedilir oldu. İlk adımı atan Yekta oldu. Belindeki silahını hissetti, sol eli oraya yakın duruyordu. Turna ise onun hemen arkasındaydı. Titriyordu, belki heyecandan belki korkudan.

"Fulya!" diye seslendi yine. "Ben geldim kardeşim." dedi.

Ahşap evde iki oda vardı ve kapıdan girer girmez büyük bir salon karşılıyordu insanı. Şömine yanıyordu, ev sıcacıktı. Odaların kapısı kapalıydı ve duyulan tek ses de yanan odunlardı. Yere bastıkça ahşap zemin gıcırdıyordu. Sağ tarafta kalan mutfağa baktı, kimseyi görmedi. Kapısı kapalı olan odaların ilkine yöneldi, titreyen elleri kapının kulpunu yavaşça çevirdi.

Genzine dolan kanın kokusu ciğerlerine bir zehir gibi sızdı ve onu nefessiz bıraktı. Elindeki bez bebek, yere düştü.

Karşısında gördüğü manzara ona var gücüyle bir çığlık attırdı. Diğer odaya bakmakta olan Yekta hemen kadının yanına geldi ve aynı manzara ile karşılaşınca Turna'yı aniden kavrayıp dışarı çıkarmak istedi. Turna onu var gücüyle itti ve hızla yatağa koştu.

Yatakta kanlar içerisinde yatıyordu kadın. Cennetleri sığdırdığı kalbindeki büyük bir kurşun yarasından sızmıştı kanlar. Gözleri kapalıydı, platin sarısı saçları yatağı komple kaplamıştı. üzerinde çiçekli elbisesi, bileğinde papatya sembollü bilekliğiyle boylu boyunca uzanıyordu yatakta.

Odadaki geniz yakan ölümün kokusu ondan geliyordu. Adı anılanca gözleri gülümseten, sesi duyulunca kulakları bayram eden, dik duruşuyla gönülleri ısıtan kadından geliyordu bu koku.

Ne de oturmamıştı ölüm üzerine ama ne de sahiciydi bu manzara?

"Fulya!" diye bağırdı acıyla. "Kardeşim!" Boğazları sızladı, gözlerindeki yaşlar durmadı.

Yekta onu tüm gücüyle kavrayıp odanın dışarısına çıkardı çünkü gördüğü manzara bir travmanın ta kendisiydi.

"Yekta görmedim de! Kardeşimin ölüsünü görmediğimi söyle bana! Bir kabusta olduğumu söyle bana!" Öyle acı bir çığlık attı ki ormanın havasına bir matem çöktü. Bulutlar kapladı gökyüzünü, gök ağladı, şimşekler çığlık attı ve ruhları bir ölüm sararken kuru toprağa hayat yağdı.

"Bakacağım." dedi adam tüm soğukkanlılığıyla. Kadının yanaklarını avuçları arasına aldı. "Hâlâ geç olup olmadığına bakacağım. Burada bekle, lütfen." dedi üzerine basa basa. Kadın zemine çöktü ve ağlarken öylece bakakaldı. Yekta içeriye girdi. Yatakta yatan kadının platin sarısı saçlarına gözü takıldı.

Kanlı çerçevede gördüğü yüz, şimdi kanlar içerisinde yatıyordu. Şah damarına gitti parmakları fakat soğuk bedeni hisseder hissetmez anladı ölümü. Lakin inanamadı, sonuçta o, parmaklarına kışı getirmiş kadında hayat bulmuştu. Soğuk tenler ölümü değil hayatı anlatırdı ona.

Fakat parmak uçlarında hayatın izine ulaşamadı. Nabız alamadı kadından. Gözlerini acıyla yumdu fakat kendisini çabuk toparlayıp kadının yara izini baktı. İntihar mı yoksa cinayet mi olduğunu anlamaya çalıştı.

Yakın mesafeden ateş edildiğini anladı. Yüreğine bir ağırlık çöktü. Hemen arkasında Turna'yı hissedince elleri sımsıkı yumruk oldu. Arkasını dönüp kadının gözlerinin içine baktı. Konuşmadı ama Turna ağladı. Hissizce akan gözyaşları omuzlarına indi, çöktü omuzları. Dudaklarından masallar çıkarken şimdi bir kilit vuruldu sanki.

Yekta kadına bakarken arkasındaki sandalyeyi fark etti. Odanın köşesinde sandalyeye bağlanmış kadını fark etti. Turna da aniden ona dönünce annesini gördü ve yaşadığı şaşkınlık onu iyice hissizleştirdi. Kadın baygındı, kollarından ve ayaklarından bağlanmıştı. Turna titrek adımlarla annesine doğru ilerledi. Kalbinin üzerine konulmuş olan telefonu görünce her şey yavaş yavaş idrak edildi ama inanmak istemedi. Bunları yaşadığına, bunları yaptığına inanmak istemedi.

Telefonun ekranını açınca bir video açıldı hemen. Sonra onları gördü. Zero ve Fulya'yı gördü. Yatakta yatan, ayağa kalkacak gücü olmayan kadını ve onu bu hale getiren adamı gördü. Nefesi kesildi. Adamın elindeki silahı görünce ve silahın hedefinin Fulya olduğunu görünce nefesi kesildi. Elleri titriyor, dudaklarından acı mırıltılar dökülüyordu. Lakin ne konuşabiliyordu ne de ayağa kalkıp adama karşı koyabiliyordu.

Oysa senelerce canını koruyabilmesi için eğitilmişti. Güçlü bir kadın olmuştu, kimsenin onu ezmesine, onda üstünlük kurmasına izin vermemişti. Lakin şimdi, Turna'nın bal rengi gözlerini dolduran bu görüntüler, kadının aslında çoktan öldüğünü gösteriyordu. Fulya kendini savunamayacak kadar hastalığa yenik düştüğünde ölmüştü zaten. Sadece üzerinde soğuk topraklar atılmamıştı.

Videonun sesi yoktu, sahi olsa da duyamazdı kardeşinin sesini. Başında dikilen adam almıştı çünkü o cenneti fısıldayan sesi.

Sonra bir silah patladı. Kadın zaten yatakta yatarken, adam söylenecek sözleri neyse bitirmiş ve kadına tek el sıkmıştı. Fulya'yı öldürmüştü. Onu yaşatabilecek tek kişi, yaşatma imkânı varken onu öldürmüştü.

Elindeki telefon bir ateşmiş gibi düşürdü ellerinden. Bütün bedeni titriyordu, annesinin bu anlara şahit olup olmadığını sormak istiyordu ama hissizlik bütün benliğine sızmıştı. Kulakları uğulduyor, bütün sesler birbirine karışıyordu. Sisli bir görüntü vardı ama hiçbir şeyi algılayamıyordu. Baskın bir acı vardı kemiklerinden ruhuna sızan. Kalbini sıkıştıran bir hiçlik sardı etrafını. Kardeşiyle anıları aklına düşünce başına ağrılar saplandı.

"Fulya!" diye çığlık attı. Yekta onun yanına çöküp omuzlarından tuttu ve sıkıca sarıldı. "Beni bekliyordu Yekta! Kardeşim beni bekliyordu! Zero geldiğinde benim geldiğimi düşündü belki de! Kardeşimi almış benden! O adi şerefsiz, sözünde durmamış!" Bedeni titriyordu, sesler ve görüntüler bulanıklaşmıştı. "Onu benden önce bulmuş!"

Yekta'nın kalbini sızlatan bu sözler yüzünü buruşturmasına sebep oldu. O da söz vermişti sevdiği kadına. Kendisini ve Fulya'yı koruyacağını söylemişti. Peki ne oldu?

Verilen onca söz hangi mezara gömüldü?

Gözlerden sızan bu zehirli yaşlar o mezarı çevirir miydi bahara?

Gözlerle yapılan anlaşmalar bir yeminse, neredeydi bu yemin bozulunca ortaya çıkan lanet?

Turna kardeşinin yanına gitmek istedi. Ona sarılmak, kan akan yarayı kapatmak istedi. Sonra gözleri komodine çarptığında oradaki saati gördü. Zamanın ilerlemediğini gördü.

Zaman, Sıfır'ı gösteriyordu.

Zaman, ölümü gösteriyordu.

Gözlerini öyle bir hırs büyüdü ki adamın sıkı sarılmış kollarından aniden kurtuldu ve komodinin üzerindeki saati eline aldı. Titreyen elleri yüzünden ekrandaki tek 0 sembolünü net göremiyordu.

Genzine dolan kan kokusu içini titretti. Gözlerinde biriken yaşlar göz pınarlarında bir cehennem ateşi başlattı. Çöken omuzları ağırlığa dayanamadı ve yerin dibine girdi. Kendi mezarını kendi elleriyle kazdı.

Avuç içleri yandı, öfkesi yüreğini kavurdu. Ateşi çıktı, bal rengi gözlerini bir sis çevirdi.

Kardeşine baktı. Onun yarım bırakılmış hayatı bir bir gözlerinin önünden geçti.

Katilinin katili olacağım, kardeşim. Seni benden ayıran elleri kesip, is tutmuş yüreğini avcumun içinde sıkacağım. Sana yeminim olsun, senden akıttığı kanda boğacağım onu.

Evden aniden çıktı. Gözü hiçbir şeyi görmedi. Kardeşinin başucunda bir ağıt yakmak yerine, kardeşinin katilini cayır cayır kavurmak için arabasına bindi. Gaza bastığında istikamet belliydi.

Yekta ise kadının gidişini gördüğünde arkasından gidemedi çünkü burayı bu halde bırakamazdı. Laura'yı aradı ve acilen buraya gelmesini söyledi. Onların da zaten yolda olduğunu öğrendi. Laura, beş dakika içerisinde ahşap eve geldiğinde Turna'nın dakikalar önce gördüğü manzaraya şahit oldu ve en az kadın kadar büyük bir şok geçirdi.

Mehmet onu ayakta kalması için tutarken o bütün gücünü kaybedip yere yığıldı. Fulya'nın ölü bedenine bakarak onlarca gözyaşı döktü. Turna'nın dökemediği feryatlar dilinden sıyrılırken, Turna'nın eksik kalan gözyaşlarını o tamamladı.

Yekta, Mehmet'in arabasına atlayıp Turna'nın peşinden gitmişti. Mehmet'in ilgileneceğinden emin olduğu için şu an düşündüğü tek şey Turna'ydı. Ondaki bu öfkenin en çok kendisine zarar vereceğini biliyordu çünkü.

Turna, Yergahva'nın üssüne geldiğinde arabayı sert bir şekilde park etti. Gök gürlüyordu, yağmur hiç durmadan yağıyordu. Kadının sarı saçlarını arabadan iner inmez ıslatmaya başlamıştı.

Bir şimşek çaktı, yakın mesafeye bir yıldırım düştü. Kuru toprak boğuldu, ayakların altında ezilen bir çamura dönüştü. Kadın, attığı her adımda bir mezar kazmaya başladı.

Elinde sımsıkı tuttuğu silahı karşıya doğrulttuğunda kapı önündeki güvenlikçilerin bağırışlarını bastıran kurşun sesleri duyuldu. Gök inledi, göğün yaşları zemine süzüldü.

Binanın kapısını elleriyle iktirip sertçe açtığında kendisine doğru hızla gelen adamlara silahını doğrulttu. Kendisine silahların doğrultulduğunun da farkındaydı. Fakat onu hiçbir şey durduramadı.

Geçtiğimiz zamanlarda yaptığı ziyaretlerden hatırladığı kadarıyla katın trafo dolabına doğru üç el ateş ettiğinde üzerine doğru gelen adamların etrafını bir ateş çemberi sardı. Herkes koşturmaya, binadan çıkmaya çalışırken onun adımları nereye gideceğinin bilincindeydi.

Postallarının çıkardığı ses, beyaz zemine çarptıkça ölümün sessizliği etrafı kuşatmıştı. Oysa etrafı kıyamet sarmıştı.

Zero'nun odasının olduğu kata geldiğinde üzerine doğru koşan adamları gördü. Kıvrak bir hareketle şarjörünü değiştirdi ve kendisine koşan adamların ellerine, bacaklarına kurşunlar sıktı. Adamlar yere yığıldığında Zero ile göz göze geldi. Camlarla çevrili odasında oturuyor, üzerindeki takım elbisesinin kırışmasına müsaade etmeyecek şekilde sırtını koltuğa yaslamış ve gözlerini de kadının gözlerine dikmişti.

Onun kendisine doğru geldiğini gördüğünde dudaklarında beliren o tebessüm, kadının içindeki yangını daha da harladı. Adımları artık zemine çarpmıyor, adete zeminden kayıyor ama dokunduğu yerde de bir mezar açıyordu.

Odanın kapısını açmadı. Odanın kapısına bir el ateş etti ve camdan kapı un ufak oldu. Cam parçalarının üzerinden geçip adama doğru adımlar atarken Zero ayağa kalktı ve masasının önüne geçti.

Kadın, adamın gözlerinin içine baktıkça kusmak istedi. Yüreğini saran bu öfke, dayanılmaz bir sıcaklık veriyordu kadına. Boğulduğunu hissediyordu bu sıcaklıkta.

Zero, ceketinin yakalarını düzeltti ve kadına, "Hoş geldin!" dedi her zamanki özgüveniyle.

Turna ona doğru ilerledi ve yanına geldiğinde yakasından tuttuğu gibi adamı odanın sol ucuna doğru savurdu. Zero, yere düştü. Turna, kalkmasına müsaade etmedi ve adamın üzerine çıkıp suratına sert bir yumruk attı.

"Adi herif!" Gözlerinden yaşlar akmaya başladı. Zero, kadına karşı koymaya tenezzül etmedi. Onun istediği de tam olarak bu öfkeyi görmekti çünkü. Bir yumruk daha attı Turna. "Kardeşim!" diye bağırdı öfkeyle. "Kardeşimi nasıl alabildin benden!" Göğsüne yumruklar atıyordu. Gözlerinden akan yaşları durduramıyordu. Adamın karnında oturuyorken onu yumrukluyor, bütün gücüyle onu ezmek istiyordu.

Uzun saçları yüzünü kapatıyor, gözyaşları yüzünden yüzüne yapışıyordu ve daha çok boğulduğunu hissediyordu Turna.

Adamın göğsüne iki eliyle tekrar yumruk attı. Zero, nefesi kesilince öksürdü. "Nasıl yapabildin!" diye acıyla bağırdı Turna. "Söyle puşt herif! Yüreğin nasıl el verdi?!"

Zero sabrının son kırıntılarını da yitirdiğini anlayınca yüzüne hareketlenen ellerini sıkıca tuttu ve ani bir hareketle ayağa kalktı. İkisi de dizleri üzerine oturuyordu artık. Kadının gözyaşlarından başka bir şey görmüyordu. Tuttuğu ellerin titrediğini hissediyordu.

"Dokunma bana! O kanlı ellerinle dokunamazsın bana!" diye bağırdı Turna. Adamın ellerinden kurtulamıyordu ve bu sinirlerini daha da bozuyordu. Bu acizliğini hiçbir zaman unutamayacaktı.

"Yarına alacak nefesi olmayan kadını, bugün öldürdüm diye beni suçlayamazsın!" dedi Zero. Sesi buz gibiydi. Sesi hissizlikti. Oysa sesine onlarca duyguyu gömmüştü fakat ne duyanı vardı ne de göreni.

Bu sözler Turna'yı iyice çıldırttı. Adama doğru eğilip üzerine tekrar çıkıp onu bu sefer sahiden öldürmek istedi ama Zero onu bileklerinden daha sıkı tuttu. Ellerine ulaşan kanı kesecek kadar sıkı tutuyordu artık.

"Onu öldürmeyecektin!" dedi Turna. Sesi titriyordu ama öfkeden mi, acıdan mı bilmiyordu. "Anlaşmıştık! Onu yaşatacaktın!"

"Onu öldürmemi sen istedin!" dedi Zero. Turna aklını yitirecekti artık. Nefes alamaz hale gelmişti. Adamın sözleri hiç yolundan sapmadan kalbine saplanıyordu.

"Nasıl dilin varıyor adi herif! Onu öldürdüğünü söylemeye nasıl dilin varıyor!" Zero, içinden gelen güdüye karşı koyamadı. Kadını bileklerinden tuttuğu gibi kendisine çekti ve sımsıkı sarıldı. Turna çığlık attı. Bu adama sarılmak şöyle dursun, dokunmak bile istemiyordu. Kardeşinin kanının kokusu bile çıkmamıştı bu ellerinden. Ne hakla dokunurdu ona?

Bir çığlık attı. Yüreğinden kopup gelen acı bir çığlık attı. "Dokunma bana! Defol şerefsiz! Defol!" Çırpınmaya başladı. Ayaklarını kullanıp adamın kollarından kurtulmak istedi. Oysa adamın kolları değil, sözleri zehirlemişti onu.

"Fulya'yı sen öldürdün!" dedi Zero. Kadını bu yanıltıcı dünyadan tamamen silebilmek için elinden gelen her şeyi yapacaktı şimdi. "Bana karşı koydun, onun mezarını kendi ellerinle kazdın."

Turna bayılacağını hissetti. Adamın sözleri onu uyuşturmuştu. Belki acısı ağır geldi ona, belki de çektiği vicdan azabı.

"O benim kardeşimdi!" diye bağırdı Turna. "O benim tek ailemdi!" Gözlerinden sızan yaşlar zemine düşse de adamın kalbine de uğruyordu adeta. Yüreği sızlıyordu Zero'nun. Uzun zamandır hissetmediği rahatsız edici bir histi bu. "Ben ne yaptıysam onun için yaptım! Kendin gördün! Ben senin doğrularına inanmak için çabaladım! Kendi gözlerinle gördün, kendi ellerinle çıkardın beni Yergahva'dan!"

"Sana bir şans sundum. Yapacağın tek şey, çekirdeği iyileştirmekti. Sen ise benim evimi yıkmak istedin. Sen beni yuvamdan ayırmak istedin." Kadını omuzlarından tutup yüz yüze gelmelerini sağladı ve mavi gözlerini kadının öfkeden kızaran bal rengi gözlerine dikti. "Bir yuvanın çatısı öyle değil, böyle yıkılır, Turna Dağhan!"

Kadının az önce hissettiği öfkenin yerini korkunç bir acı kapladı. Dudaklarına kilit vuran bir acıydı bu. Yüreğinin katilin avuç içinde sıkıldığını hissettiren bir acıydı bu. Gözlerini bulanıklaştıran, soluklarını durağanlaştıran bir acıydı bu.

Zero, kadının bir bedenden ibaret kaldığını hissetti. Sanki ruhunun bedeninden ayrılışını anbean izlemiş gibi içi titredi ama belli etmedi. Onun istediği kadına acı çektirmekti. Onun istediği kadını yaşarken öldürmekti. Onun istediği buydu.

Onun istediği buydu, değil mi?

Kadını bıraksa yere yığılacaktı artık. Onu karşı koymak için tutmuyordu artık, bıraksa yere yığılacağı için tutuyordu. Tutmak istiyordu. Bu arsız isteği bastıramıyordu.

Bastırmak istiyor muydu?

Acıdan gözleri görmez olan bu kadına tam olarak ne yapmak istiyordu?

Fulya'yı öldürünce bu kadın için ne amacı kalmıştı?

Mavi gözleri kadının baygın bakan gözlerini talan ederken odaya bir başka bedenin girildiği hissedildi. Yangın alarmı bütün katları sağır edercesine çalmaya başlamışken Yekta'nın adım sesleri daha güçlüydü. Sevdiği kadını bu halde görmek, öfkesini artırmıştı ve o da hiçbir şeyi göremiyordu şimdi.

Zero'nun yakalarından tuttuğu gibi ayağa kaldırdı ve öfkeyle duvara savurdu. Yergahva sembolü asılı olan duvara çarpan Zero, sırtının acısıyla inledi. Turna, ellerini tutan kollarından kurtulunca düşecek gibi oldu ama avuç içlerini zemine bastırıp düşmesine engel oldu.

"Siktiğimin pezevengi!" diye bağıran Yekta, doğrulan Zero'nun yakalarından tekrar tuttu ve zaten dağılmış olan yüze bir kafa attı. Acıyla inledi Zero. Öfkelenmeyeceğinin sözünü vermişken bu adamın oyuna dahil olması bütün dengelerini bozmuştu. Elini kaldırıp adama bir yumruk atacakken Yekta, adamın karnına diz kapağını geçirdi. Bükülen adamın sırtına da diz kapağını geçirdiğinde Zero nefessiz kalıp inledi.

"Mezarını ellerimle kazacağım lan senin!" diye bağırıp bir tekme attı ve Zero geriye doğru üç adım attı.

"Küreği aşağı kattan temin edebilirsin." dedi Zero, dudağının kenarından akan kanı sinsi bir gülüşle silerken.

"Ulan!" diye bağırdı Yekta ve adama doğru adımladı. "Ellerimle öldürsem ne kanın çıkar elimden ne de toprak kabul eder seni! Gelmiş hâlâ lüzumsuz lüzumsuz konuşuyor!" Öfkeden kavrulan ellerini adamın yüzüne bir yumruk atarak ferahlattı. Tek eliyle Zero'nun boğazını kavradı ve onu hemen solda kalan kolona yasladı.

Zero, nefessiz kalırken ani bir hamleyle dirseğini adamın yüzüne geçirdi. Yekta buna hazırlıksız yakalanıp geriye doğru bir adım attı. Uyuşan yanağına elinin tersiyle dokundu. "Eline ne geçti lan!" diye bağırdı Yekta. Adama yaklaşıp yüzüne tekrar bir yumruk attı. "O kadını öldürünce eline ne geçti!"

Zero, darbe dolayısıyla eğilen başını kaldırdı ve gözlerini Yekta'ya dikti. Dudaklarına sinsi bir tebessüm konarken hızla alıp verdiği nefesleri arasında bir fısıltıyı andıran bir sesle konuştu.

"Tam arkanda kalan bu yıkımı yaratmak için yaptım," dedi tüm dürüstlüğüyle.

Yekta o an irkildi. Kadını öfkeden tamamen unutmuştu. Arkasını döndü ve zemine çökmüş, gözleri yere odaklı kadına baktı. Yüreği sızladı, elleri yumruk oldu. Saçları yüzünü kapatıyordu kadının. Vücudu titriyordu ama neredeyse hiç hareket etmiyordu. Belki nefes bile alamıyordu artık. Zihninde Fulya'nın silueti kol gezerken nasıl nefes alabilsindi ki zaten?

"Onun yeri ne Meydan ne de o saklandığınızı sandığınız siteniz." diyerek devam etti Zero sözlerine. Sanki dilini bir çıngıraklı yılandan çalmış gibiydi. Dilinden sıyrılan her söz, etrafındaki insanları ölümcül bir zehirle zehirliyordu. "Onun yeri ne senin yanın ne de kardeşim diye ağladığı yalancı kadının yanı." Gözlerini Turna'nın üzerinden çekip sol taraftaki duvarda kalan Yergahva sembolüne dikti. "Onun yeri Yergahva, onun yeri benim yanım."

Hırladı Yekta. Öfke gözlerini sarmaladı, kadının acısı yüreğini paramparça etti. Kalçasına kemerle sıkıştırdığı uyuşturucu silahı aldı ve hiç düşünmeden adama dönüp kalbine bir kurşun sıktı.

Zero inledi ama ayakta durabileceğini hissedince kolona tutunup adamın gözlerinin içine baktı.

"Hiçbiriniz daha kendinizi bile tanımıyorsunuz!" dedi dişlerinin arasından, öfkeyle. "Sahici bir kurşun sıkacak kadar cesaretin yok!" Kadına baktı. "Kardeşinin intikamını almayı geç, ayağa kalkacak gücün bile yok!" Kadın gözlerini Zero'ya doğru yavaşça kaldırdı. Yüzünü buruşturup hırıltılı bir nefes aldı. "Hepiniz çürümüş bedenlerinize ne kadar aşıksınız öyle!" diye devam etti alayla. "Yergahva'yı reddettikçe Yergahva'ya nasıl yenildiğinizi göreceksiniz! İlk başta da ben izleyeceğim sizi!" diye bağırdı bu sefer. İçinde engel olmadan büyüttüğü bir öfke vardı. "Kollarıma sığınıp Yergahva'ya gitmek istediğini söyleyeceksin Turna!" Öfkeden dolayı alnındaki damarlar belirginleşti. "Öyle çok gözyaşı dökeceksin ki Yergahva'ya baharı getireceksin! Yeminim olsun, Yergahva'dan başka bir yerde nefes aldırtmayacağım sana!"

Turna başını hızla salladı. İnkâr etti. İnandığı hiçbir doğru kalmasın ama yine de Sıfır'ın bu gücüne inanmayacaktı. Yapmayacaktı, bu katili haklı çıkarmayacaktı.

Zero, kadının başını salladığını gördükçe içinde büyüyen bir hırsın esiri oldu. O da aklını kaybedecekti artık. Yere çökmüş kadının neden inatla reddettiğini anlayamıyordu. Bir başlangıç, bu kadar zor olabilir miydi?

Al işte, ona mükemmel bir hayat sunuyordu. Şimdi acı çekiyordu çünkü anlamalıydı. Yergahva'da hiç acı çekmeyeceğini anlamalıydı. Al işte, sunmuştu bütün kozlarını. Öldürmüştü kardeşini. Onu bu dünyaya bağlayan en büyük zinciri kesmişti. Niyeydi bu inkâr? Niyeydi bu mücadele?

İnkâr ettikçe kardeşinin ölümünü kendi elleriyle yazdığını görmüyor muydu?

Zero ellerini kana bulasa da kurşunu sıkan kendisi değil, Turna'ydı.

Zero'nun bildiği, inandığı tek şey buydu.

Yekta, çökmüş kadının bacaklarından ve belinden kolunu geçirdi ve onu kaldırdı. Kadının başı direkt adamın göğsünü buldu. Elleri boşlukta sallanmaya başladı. Yekta, kadını odadan çıkartırken arkalarında bıraktığı adam, uyuşturucu kurşunun etkisiyle ayakta durmakta zorlanırken baygın bakışlarla onların gidişini izledi.

Kapanmak üzere olan gözlerine meydan okuyup son kez onlara baktı ve yapışan dudaklarını ayırıp mırıldandı.

"Üç kişilik bir mezar kazmıştım. Mezara ilk giren sen oldun Turna Dağhan."

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Kendisini Azrail sanan adamın günahlarını taşıyan bir kadın tanıdım. Bir melekti, bir bahardı ama hepimizi fırtınanın kucağına bırakan da o melekti.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları