◭

Bölüm Şarkıları:

Agnes Obel - The Curse

Zack Hemsey - The Way

Tyler Bates - Frank's Choice

◭

Zamanın bir başlangıcı vardır fakat bu nokta, bilinmezdir. İnsanoğlu, bu bilinmezliği bir değerle tanımlamak istemiş ve bu başlangıcı "bir" rakamı ile ifade etmiştir. Günün ilk saatleri, ilk dakika, ilk saniye... Her durumda bahsedilen "ilk" kelimesine "bir" değerini atarız.

Ayrıca sadece zamanın bir başlangıcı da yoktur. Örneğin, sağ elinizin parmaklarınızı saymaya başlarsanız da, içinizden beş rakamına kadar sayarsınız fakat gözden kaçan bir husus vardır. Bir olarak saydığınız değer, baş parmağınızı temsil etmesi gerekirken işaret parmağınız ile ifade edilir. Baş parmağınızı en son, beş rakamını içinizden söylerken kaldırırsınız fakat atladığınız husus da budur. Aslında artık baş parmağınız beş rakamını değil, sıfırı ifade ediyordur.

Yoktan var etmek için de sıfırdan biri elde edersiniz. Yok olanı, görmezden gelebilir fakat var olanı yok sayamazsınız. Bir, güçtür. Sıfır, etkisizdir. Var olan Bir'e, Sıfır eklerseniz bir değişim olmaz fakat ciddi bir değişiklik için Bir'i Sıfır'a karıştırırsanız da var olanı yok edersiniz. Bu sefer sıfır, güç; bir, etkisiz olur.

"Beni gördüğüne sevinmiş gibisin." Dünden beridir zihninde dolanan o ses, odasının içinde duyulduğunda yatağının altına sakladığı silahı çevik bir hareketle kavrayıp aynı saniye içerisinde de arkasına döndü. Zero'yu tam karşısında görmeyi planlıyorken televizyonunun ekranında görmeyi beklemiyordu.

Bu durum bir nebze olsun rahatlamasını sağlarken televizyonuna doğru bir adım attı.

"Korkak." Dudakları arasından firar eden ilk söz buydu. Zero'nun kaşları çatılırken Turna ekrana doğru bir adım daha attı. "Karşıma çıkamayacak kadar korkaksın."

Kadının hislerden arınmış ses tonu, Zero'nun ince bir sınırla çevrilmiş öfkesini harlamıştı. Biçimli kaşları derinden çatılmış, omuzları gerginlikle genişlemişti.

"Seni bekliyorum." dedi Zero, kendisini biraz toparlayarak. "Devrim'in sokağına gir, orada seni bekleyen arabaya bin ve yanıma gel."

Turna'nın dudaklarına alaycı bir tebessüm yuva yaptığında kaşlarını hafifçe çatıp ellerini beline koydu. "Sen gerçekten benimle oyun oynuyorsun!" dedi alaycı bir ses tonuyla.

Zero da dudaklarını sağa doğru kıvırdı ve "Daha oyun başlamadı, Turna." diye yanıtladı kadını.

"Ayağına gelmeyeceğim, Zero." dedi Turna oldukça kararlı bir edayla. Zero, bu duruşun tanıdık bir yüzde de defalarca gördüğü için anılarının zihninde bir yılan gibi kıvrıla kıvrıla dolanmasına engel olamamıştı fakat kadına hiçbir açık vermedi.

"Gelmek zorundasın Turna." dedi ve kadının konuşmasına izin vermeden ekledi. "Fulya için buraya gelmek zorundasın."

Turna, kardeşinin isminin adamın dudakları arasından çıktığını duyduğunda ise başında keskin bir acı peyda oldu. Bu adam kartlarını açık oynayan, kendisinden taviz vermeyen, menfaatçi, egoist bir heriften daha fazlası değildi fakat her şeyin başlangıcı olduğunu da göz ardı edemiyordu.

Turna, adamın birçok şeyden haberi olduğunu anladığı için fazladan cümle kurup vaktini boşa harcamak istememişti. Tek istediği gerçekleri öğrenmekti. Bu yüzden adama hiçbir cevap vermemiş, dolabının kapağını açmış, içinden beyaz askılı bir bluz, siyah dar bir kot pantolon çıkartıp banyoda üzerini değiştirmişti.

Odasına tekrar döndüğünde ise televizyonun ekranının çoktan karardığını görmüştü. Zero, Turna'yı bekliyordu.

Laura ya da Yekta'ya haber vermenin olayı yokuşa süreceğini düşündüğü için siteden sessiz sedasız ayrıldı ve bilindik ara sokaklardan ilerleyip Devrim'in sokağına giriş yaptı. Devrim'in eski, paslı yatağında yırtık montuna sarılıp uyuduğunu görmüş fakat yanına gitmek yerine, sokaktaki tek arabaya doğru kendinden emin adımlarla gitmeye başlamıştı.

Siyah jeepin kapısı kendisi için açılmıştı. Arabaya bineceği sırada, kapının yanında bekleyen şoför kapıyı hafifçe kapatıp "Silahınızı bize teslim etmeniz gerekiyor." dedi. Kısa saçları yüzünün her hattını daha çok açığa çıkarttığı için adamın yüzündeki ciddi ifadeyi daha net gördü Turna. Fakat onun için yine hiçbir şey ifade etmiyordu bu ifade.

"Komik adamsın!" dedi Turna ve elini adamın omzuna bir kez sertçe vurup kapısını hafifçe kapatan adamdan daha fazla güç uygulayıp kapıyı daha çok açtı ve adamın kaşlarını çatarak bakmasına aldırmadan arka koltuğa oturdu.

Kulaklıktan konuşmaları dinleyen Zero, kadının kararına saygı duymasını ve bir an önce yanına getirmesini istediği için şoför ısrarda bulunmamış ve arabaya binip Zero'nun yanına gitmek için gaza yüklenmişti.

Siyah film kaplı araçtan içerisi gözükmezken Turna geçtiği her bir sokağı zihnine kazıyordu. Üzerindeki rahatlık şoförü de şaşırtmış, sanki zorla götürülmüyormuş gibi bir izlenim bırakan rahat tavrı adamın kafasını karıştırmıştı.

Acaba Zero'yu tanımıyor muydu?

Çatalca'nın seyrek konutlaştırılmış arazisinde duran arabadan inen şoför, hızlı hareket ederek kadının kapısını açtı. Turna da arabadan inmiş, karşısındaki binayı incelemeye başlamıştı.

Burası bir ev değildi. Bir holding demek için oldukça az katı olan, bir ev demek için fazla resmi gözüken, siyah film kaplı camlarından içerisinde ne olduğu seçilemeyen beyazlarla kaplı bir binaydı. Sekiz kattan oluşan, her kata ait on iki penceresi olan, en üst katta on camlık alanı kaplayan terasa sahip sade bir binaydı geldiği yer.

"Patron sizi bekliyor. Acele edelim." dedi şoför, kadını harekete geçirmek için.

"O beni daha çok bekler." dedi Turna, binayı incelemeye devam ederken. Sekizinci katın siyah filmlerle kaplı penceresinden kendisini izleyen Zero'dan habersizdi.

Zamanını boşa harcamak istemediği için adımlamaya başladı ve on bir basamaklı merdivenleri tek tek çıkıp sakin adımlarla binaya girdi. Etrafını saran takım elbiseli birçok adam, kadına eşlik etmeye başladığında Turna gözlerini devirmeden edemedi. Lakin sakin duruşunu zedeleyecek her hamleden kaçınıyordu.

Ellerini deri ceketinin ceplerine sokup topuklu ayakkabıları beyaz mermer zeminde tok bir ses çıkarırken etrafını incelemeye başladı. Altın ve beyazın buluştuğu duvarlar, birçok estetik desenle döşenmiş; geniş kata ikişer metre arayla konulmuş on iki koltuk takımını da görebilmişti. Zero'nun bu katta misafirlerini beklettiğini kavrayabilmişti.

Asansöre bindiklerinde de camla kaplı asansör sayesinde binayı kuş bakışı görebilmişti fakat normalden hızlı ilerleyen asansör sayesinde aklında kalan çok bir detay yoktu. Yine de görebildiği en kesin şey, bilgisayar başlarında proje tasarlayan birçok programcıydı.

Bu durum, odasındaki televizyona Zero'nun kendi görüntüsünü verebilmesini açıklıyordu. Günümüzde bu gibi birçok hack işi oldukça kolay gerçekleştirilebildiği için ve bunun eğitimini de ayrıca gördüğü için fazlasıyla şaşırmamıştı zaten Turna.

Asansör, tiz bir "Tik" sesiyle sekizinci katta durduğunda asansörü paylaştığı altı adam dışarı çıktı ve Turna da önüne düşen saçlarını iki eliyle de omzunun ardına attı, adımlamaya başladı. Öndeki adamları takip ederek sola döndü ve camlarla çevrili beş odanın önünden geçtikten sonra koridorun en sonundaki, katın en geniş odasına girdi. Adamlar odaya girmemiş, kapıda bekliyorlarken Turna kendinden emin adımlarla karşısındaki adama doğru ilerledi.

Zero, elleri keten pantolonunun ceplerinde, başı dik, omzu geniş bir vaziyette kadını karşılıyorken Turna adamın tam karşısına dikildi. "Beni sakın bir daha tehdit edeyim deme!" dedi ve bileğindeki yanığın sızısına aldırmadan adamın yüzüne sert bir yumruk attı. Bu beklenmedik hamle ile başı sağa düşen Zero, sağ eli ile elmacık kemiğine parmaklarını bastırdı, acıyı bir nebze olsun azaltmak istedi.

Atılan yumruktan sonra Zero'nun adamları odaya anında giriş yaptılar ve kadını kollarından tutup geriye doğru çekmek için hareketlendiklerinde de Turna, sağ kolunu tutan adamın yüzüne dirseğini geçirip kendisinden uzaklaştırdı.

"Siz çıkın!" Zero'nun itiraz kabul etmez ses tonu, camlarla kaplı odada yankılandığında ise adamlarının hepsi Turna'dan bir adım uzaklaştı ve yavaş adımlarla odayı terk ettiler. Dilini dişleri üzerinde bir tur gezdiren Zero, kadına dönüp "Hoş bir tanışma faslı olmadı." dedi burun bükerek.

"Ben çok keyif aldım!" dedi Turna gülümseyerek.

"Oturmaz mıydın?" Kadının kendisine yumruk atmış olmasını çabuk atlatmış, nazik tavrından ödün vermeden sağ tarafındaki masayı işaret etmişti. Turna ise işi uzatmak istemediği için siyah deri sandalyelerden birini kendisine doğru çekip oturdu.

Siyah ahşap masa, karşılıklı iki sandalye, Zero'nun arkasında kalan iki Benjamin çiçeği, üç Barış çiçeği; Turna'nın solunda kalan beyaz tuğlalarla kaplanmış şömineden ibaret bir odadaydılar.

Üzerindeki blazer ceketi sandalyesinin arkasına özenle asan Zero, sandalyesine oturup arkasına yaslandı. Asi saçları geriye doğru taranmış, çoğu sağa yatırılmıştı. Kirli sakalları ve ince kaşları sayesinde berrak bir yüze sahipken uzun kirpiklerinin gölge düşürdüğü gözleri ise yüz ifadesini ürkütücü bir hale getiriyordu.

"Fulya'yı nereden tanıyorsun?" Dirseklerini masaya yaslayıp bedenini öne eğdi Turna.

"Bu sorunun cevabı bende değil, onda." dedi Zero ve kadını taklit ederek bedenini öne eğdi, dirseklerini masaya yasladı. "Biz başka sorularına cevap bulacağız bugün. Baştan başlayacağız, sonu kendimiz belirleyeceğiz."

Kaşlarını çattı Turna. Adamın tekrar konuşacağını sezdiği için sustu, dudaklarını bir kez nemlendirip onun konuşmasını bekledi.

"Birimin en gözde saha elemanısın, Turna." dedi Zero yumuşak bir ses tonuyla. "Çocukluğundan beridir kendini kanıtlamak istedin, içindeki gücü hep gizli tutmayı tercih ettin." Derin bir sessizliğin esiri olunan yedi saniyelik dilim, Turna'ya bir ömür gibi gelmişti. "Ara sokaklarda büyüdün, paradan kaçtın. Dostluk aradın, samimiyetsizliği yerdin. İyilik yaydın etrafa, kötülük biçildi sana."

"Saçmalamayı kes!" dedi Turna dişlerinin arasından. Zira bu adamın kendisi hakkında bu kadar kesin konuşması, sinirlerini fazlasıyla bozmuştu.

"Söyleyeceklerimi dinleyeceksin." Zero'nun itiraz kabul etmez ses tonu her ne kadar Turna'ya işlemese de sessiz kaldı kadın. "Başlangıç demiştik değil mi?" Gözlerini odada gezdirdi Zero. "Seni buraya kadar sürükleyen o başlangıç, 18 Haziran 2020 yılı." Mavi gözleri kadına çevrildi. "O günü hatırlıyor musun?" diye sordu Turna'ya.

Kadın başıyla onayladı adamı çünkü bu tarihte yüzyılların bir ilki gerçekleşmiş, Türkiye'deki birçok ilde "Kara Kar" olarak adlandırılan bir hava olayı gerçekleşmişti. Herkesin gündelik işlerini hallettiği o vakitte, İstanbul başta olmak üzere İzmir, Ankara, Eskişehir, Antalya, Mersin gibi birçok şehirde saat 13.30'da başlayan Kara Kar, 19.02'ye kadar sürmüş fakat kar hiç tutmamıştı.

Kara Kar denmesinin sebebi ise bahar aylarında olmalarına rağmen kar yağması olduğu gibi, aynı zamanda kar tanelerinin renginin beyaz değil gri olmasından kaynaklıydı.

"Güzel." diye yanıtladı kadını, Zero. Parçalarını kadının önüne serip yapbozu tamamlamasını istiyordu ve ilk parçaları ortaya sermişti.

"Ben, oyun kurucuyum." dedi Zero ve arkasına yaslandı. "Online oyunların oldukça rövanşta olduğu bir dönemdeyiz, biliyorsun." Göz kırptı. "Şimdilik piyasaya sürülmemiş, taramaları yapılan bir oyunu tasarlıyoruz ekibimle beraber." Sandalyesini yüz seksen derece döndürüp kadına sırtını döndü ve gözlerini duvara çevirdi.

Turna da adamı takip edip baktığı noktaya baktı. O anda, duvardaki dijital levhayı ve levhanın üzerindeki sembolü de görebilmişti. Ters bir piramit şeklinde olan sembol, yer yer petek görünümü veren parçalara ayrılmış ve piramitten kopuyormuş gibi duruyordu. Sol kısmı siyah sağ kısmı ise beyaz olan bu piramit, kopan her bir parçayı güçlü bir bağ ile tutuyormuş gibi bir izlenim bırakıyordu.

"Yergahva." Odadaki sessizliği Zero'nun sesi bölmüştü. "Oyunun adı, Yergahva." Sandalyesini tekrar kadına doğru çevirdi. "Hazır olduğunda dünyayı değiştirecek, her şeyi yeniden başlatacak bir oyun."

"Kulağa fazla tehlikeli geliyor." dedi Turna kuşkuyla. Zero'nun kısa süren kahkahası alaydan çok samimiyet barındırıyordu.

"Öyle." dedi kaşlarını alnına doğru kaldırarak.

"Ben hâlâ konunun ben ve Fulya ile ilgili kısmını anlayamadım." dedi ve bedenini öne eğdi Turna. "Oyunun hayırlı olsun. Umarım birçok genç neslin çöpe atacağı bir oyun tasarlarsın ve bütün paran boşa gider. İnan hiç umrumda değil. Masalının bizimle ilgili noktasını duymak istiyorum."

"Fulya'nın enfeksiyonu nereden ve nasıl kaptığını bilmiyor musun?" diye sordu Zero ciddiyetle. Kadın bilmediğini başını iki yana sallayarak gösterdi.

"Vücuduna hızla yayılan enfeksiyonu durduracak tedavi, sadece bende var." diyerek direkt konuya girdi Zero. Turna'nın dudakları şaşkınlıkla aralanırken kaşları da şaşkınlıkla alnına doğru yol aldı. Kardeşi için bir umut doğması ve bunu hiç ummadığı bir adamdan duyuyor olmak, kafasını karıştırmış olsa da sevinci daha baskın gelmişti. "Çünkü o enfeksiyonu, vücuduna ben enjekte ettim."

Turna'nın sakinliğini yıkacak tek cümle buydu ve tahmin edilen gerçekleşti. Sandalyesini geriye doğru iten Turna, hızla ayağa kalkıp kemerine sıkıştırdığı silahını eline aldı ve adama doğrulttu.

Zero, kapının dışarısında bekleyen adamlarına elini kaldırıp sorun olmadığını işaret etti ve gömleğinin kıvrılmış kısımlarını düzeltip ayağa kalktı. İkisi de sola kaydığında Turna adama doğru bir adım attı ve silahı tam alnına dayadı.

"Gözlerime bak." dedi dişlerinin arasından Turna. Zero, yere bir saniyeliğine indirdiği gözlerini kadına çevirdi. "Eğer şimdi her şeyi, dürüstçe anlatmazsan," diye ekledi silahı adamın alnına biraz daha bastırdıktan sonra. "Göreceğin son şey, bu irisler olacak."

"Caydırıcı bir teklif aslında." diye yanıtladı Zero yüzünü hafifçe buruşturarak.

Turna, silahını aniden sağa çevirip camla kaplı duvara bir el ateş etti ve saniyeler içinde camdan duvar tuzla buz olup etrafa parçaları saçıldı. Turna oyun oynamayı sever fakat vaktini boşa harcamaktan da bir o kadar nefret ederdi. Zero'nun alaya vurduğu fakat kendisi için hayati bir mesele olan bu hastalık, ne oyun oynamak için ne de vakti boşa harcamak için uygundu.

Zero, işin tahmin ettiğinden daha zorlu geçeceğini anladığı için artık el atması gerektiğinin de farkındaydı. Fakat karakterinin ona biçtiği, acılarını ve sorunlarını en iyi gizleyebildiği şey de işi alaya vurmaktı. Her ne kadar kumar masasına Fulya'nın hayatı konulmuş olsa da işi kendince ciddiye almıyor, alaya vuruyordu.

"Sakince oturacağız." dedi kaşlarını alnına doğru kaldırarak. Sabrının sınırlarında dolandığını yüzündeki keskin ifade ile kadına göstermek istedi. "Şartları konuşup anlaşma yapacağız. Sonra da istersen binayı yakarsın, umrumda değil."

Turna ciğerlerine derin bir nefes çekip geriye doğru adımladı ve sandalyesine geri oturdu. Alması gereken cevapları almadan bu binadan çıkmayacağının farkındaydı ve kendisinden gizlice dönen birçok işin iç yüzünü de öğrenmesi gerekiyordu. Bu yüzden şimdilik uzlaşmacı bir tavır takınacak, sonrasında gerekirse de bu adamı hiç düşünmeden öldürecekti.

Kardeşini ölüme sürükleyenin kendisini olduğunu açık açık dile getirmesi ve çözüm yolunun da kendisinden geçtiğini söylemesi, Turna'nın aklını karıştırdığı gibi ellerini de bağlıyordu. Lakin böyle bir bağlantı çıkabilme ihtimalini de Zero'yu araştırırken masaya yatırmıştı zaten.

O her zaman, her şeye hazırlıklı olmuştu.

"Fulya, kaldıramayacağı bir yükün altında ezildi ve ona biçilen ceza da bedeninde dolanan enfeksiyon." dedi Zero ölümden değil de, basit bir gripten bahsediyormuş gibi rahat bir tavırla. "Bunu kendisi de kabullendi."

"Hayır!" Masaya yumruğunu sertçe vuran Turna, bedenini öne eğip bal rengi gözlerini adamın mavi gözlerine dikti. "Fulya, hastalıktan kurtulmak istiyor. Bana yalanlarla gelme, Zero!" Öfkeli ses tonu, açıkçası Zero'yu biraz ürkütmüştü. Gözü karalığını bal rengi irislere yansıyan öfkesi sayesinde çok net anlamış, sarsılmaz duruşunun altında güçlü bir ruhun yattığını da hissetmişti.

"Bu konuya gelmeden önce biraz geriye gitmemiz gerekiyor anlaşılan." dedi Zero ve masanın altındaki açma düğmesine dokundu. Siyah ahşap kaplı masa ortadan ikiye ayrılmış ve yavaş hareketlerle yanlara doğru kaymaya başlamıştı. Masanın ortasında açığa çıkan ekran ise yavaşça yukarı çıktı.

Turna kaşları çatık olanları izliyorken Zero sağ elini kaldırdı ve kemikli parmaklarına yön vererek ekranın ortasına dokundu. Ekranın ortasındaki piramit desenini tutup yukarı doğru çektiğinde ise iki boyutlu ters piramit sembolü üç boyutlu olmuş, ekranın üzerinde kendi ekseni etrafında Zero'nun yönlendirmesiyle dönmeye başlamıştı.

Parmaklarına yön verip piramiti ikiye ayırdı ve ortasındaki çekirdeği sol eli ile kenara doğru çeken Zero, sağ elindeki piramiti sağa kaydırıp çekirdeği öne çıkardı. İki elini kullanıp yanlara doğru yön verdiğinde ise çekirdek iki parçaya ayrılmış, kürenin içerisinden de Yergahva'nın laboratuvar dönemlerinden kalma birçok anı, hızla gösterilmeye başlanmıştı. Fakat net bir görüntü değildi.

"Bu çekirdek, Yergahva'nın beyni. Yani tasarım, yaratılış ve kurulum aşamalarının hepsini kaydettik." Turna bedenini öne eğip anılara göz atmaya, zihnine kazımaya başladı. "Projeyi yapabilmek için çok uğraştım. Seneler... Senelerimi harcadım Turna ve her şey gayet güzel ilerliyordu. Mükemmel bir ekiple projenin büyük bir kısmını tamamladık ama herkesin atladığı kısım, senin az önce de dile getirdiğin kısım olan, projenin tehlikeli olduğuydu."

Zero, havadaki sağ eliyle "X" işareti çizdiğinde anıları gösteren simülasyon durmuş ve 18 Haziran 2020'de Kara Kar gününden görüntüleri göstermeye başlamıştı. "Sanıldığı gibi sanal bir oyun değil, Yergahva. Konsolu yok, herhangi bir CD'si ya da indirme linki de." Zero ayağa kalkıp şömineye doğru ilerledi ve üstteki tuğlanın üzerine konulmuş çiplerden birini alıp geri yerine oturdu. İşaret ve baş parmağı arasında tuttuğu çipi kadına gösterdi ve "Her şey, bu." dedi.

"İnsanların beynine çip yerleştirip oyuncu mu yapmayı planlıyordun?" diye sordu kaşlarını çatarak. Zero, "Zeki kadınsın." diyip arkasına yaslandı. "Bunu hiçbir oyuncu kabul etmez." dedi Turna ve arkasına yaslandı. "Beyninin kontrolünü sırf bir oyun için, sırf sen biraz fazla para kazan diye sana vermezler. Aptal bir projeymiş!"

"İzin istemedim kimseden." dedi Zero ve kaşları ile ortalarındaki simülasyon görüntülerini işaret etti. Birçok insan, gözlerini göğe kaldırıp yağan karı izliyor, bazıları tatmak için ağzını açıyor, bazıları da saçlarını savurarak kafalarındaki karları yere savuruyordu. Turna birkaç saniye görüntüleri izlediğinde halihazırda çatık olan kaşları mümkünmüş gibi daha çok çatılmaya başlamış, önüne serilmiş yapboz parçalarının birçoğunu birleştirdiği için yaşadığı aydınlanma ile Zero'nun gözlerine bakmıştı.

"Kara Kar'ı sen yağdırdın!"

Zero'nun ego kokan kahkahası camdan odada daha yüksek desibelde duyulduğu sırada gücünün verdiği zevkle omuzları genişleyen adam, mavi gözlerini hafifçe kısarak kadına baktı.

"Deriden, gözden, ağızdan, açık yaradan, burundan girebilen bir çip tasarladık ekibimle fakat bunu insanlara kabul ettirmek, dediğin gibi imkansızdı. Ama benim para kazanmam, güçlenmem de gerekiyordu. Bu yüzden insanları etkileyecek, herkesi bir yerde toplayıp kolayca içlerine sızabilecek bir şeyler yapmam gerekiyordu. Ben de size bu imkanı sundum, siz de değerlendirdiniz."

Oldukça rahat dile getirdiği sözler, Turna'nın tüylerini ürpertmişti. Bu adam nasıl bu kadar soğukkanlı olabiliyordu? Kalbi var mıydı? Gözleri peki, ruhunun mu yoksa kara bulutlarla kaplı kalbinin mi yansımaydı? Merhamet nedir, nasıl hissettirir biliyor muydu?

"Bunu yapmış olamazsın!" Turna daha fazla sandalyede oturamadı ve hızla ayağa kalkıp odada tur atmaya başladı. Topuklu ayakkabısı parlak, beyaz mermer zeminde tok bir ses çıkartıyorken sıkıntıyla alıp verdiği nefeslerin seslerine de karışıyordu. "Bir insanın hayatı bu kadar ucuz değil!"

Zero ise sakin bir tavırla ayağa kalktı ve arkasındaki dijital ekrana doğru ilerledi. "Bazı insanlar tereddüt etmeden kabul ettiler." diye mırıldandı düşünceli bir edayla. "Neden biliyor musun?"

Turna'nın ayakları yere sabitlenince Zero da kadına dönüp birkaç adım atarak yaklaştı. "Sıkıldılar bu düzenden çünkü. Hayatın acımasız yüzü ile tanışmışlar, belli. Nefes bile almak istemiyor çoğu. Stres, öfke, nefret, kin, acı sarmış her bir yanımızı. Dostluklar sahte geliyor artık, aşklar da kuru bir 'Seni seviyorum.'dan ibaret olmuş. Sözler yalan, hayat sahte, umut desen zaten yok. Hâlâ umut eden insanlar var mı sanıyorsun sen Turna? Hâlâ şu içinde çırpınıp durduğumuz dünyanın bir geleceği olacağını düşünüyor musun?" Kadına doğru attığı sert adımlar, Turna'yı korkutmadı. Adamın boynundan yayılıp kendi ciğerlerine dolan odunsu kokusu, yakınlıklarının tehlikeli olduğunu kadına söylüyor gibiydi fakat yine de inat edip geriye doğru adımlamadı.

"Bırak artık bu çocuksu hayalleri sen de. Nefret, izini bırakmadan ayrılmaz bedenden. Bir kez bile nefret ile tanıştıysan sonu gelmez. Hep nefret edersin, en küçük şeyden bile. Ama ben bunu değiştireceğim." Kadına doğru attığı son adım, ılık nefeslerinin kadının yüzüne çarpmasına sebep olmuştu. Bal rengi gözlerin hâlâ korkusuzca kendisine bakıyor olması onu kışkırtıyor, karakterini ve gururunu sarsacak bu güçlü duruş, adama bildiklerini unutturuyordu.

Elleri kontrolsüzce titremeye başlamış, Turna'ya kendisini nasıl inandırabileceği konusunda kendisiyle bir münakaşaya girişmişti. Nedenini sorgulamak yerine sonuca odaklanmak, yani Turna'yı kendisine inandırmak istiyordu.

Ciğerlerine çektiği öfkeli soluklar, ruhunda beliren nefretin birer yansımasıyken bunu herkesten hem gizlemek hem de sessiz kaldığı her şeye inat dışa vurmak istiyordu. Bu arafın içinde kendisini bulması, onu en fazla beş saniye kontrol altında tutabilmişti.

Öfkeden titreyen elleri, kendisinden bağımsız kadının yanaklarına tırmandığında ise Turna geriye doğru hızlıca bir adım atmak istedi fakat onu takip eden Zero, kadının kendisinden uzaklaşmasına izin vermedi.

"Hepimizin yeni bir başlangıca ihtiyacı var." dedi kadını ürpertecek kadar keskin bir tonda. Adamın bileklerini tutup kendisinden uzaklaştırmaya çalışıyordu ama öyle sıkıydı ki yüzündeki parmaklar, teninden ayrılmasına müsaade etmiyordu. Lakin canının yanmaması da garip bir tezattı.

"Sıfır'dan... Sıfır'dan başlamamız gerek. Yergahva'da yeniden sevgiyle, aşkla, şefkatle bir hayata başlayacağız hepimiz. Çürükler ayıklanmalı, suçlular ölmeli, Yergahva'ya hiçbiri girmemeli." kadının gözlerine daha da yakından baktığında ise "Girmeyecek de." diye mırıldandı.

Turna, içinde olduğu bu garip ama oldukça rahatsız edici andan kurtulmak istediği için son kez bütün gücünü kullanıp adamdan uzaklaşmak istedi. Adamın bileklerini sertçe geriye çektiğinde ise kendisi de geriye doğru hızla adımladı.

"Öldürmek çözüm değil. Çürükler diye bahsettiğin kişiler cezalarını çekmeli ama ölüm, ceza değil kurtuluştur." Zero kendisine doğru adım atınca tekrar geriye doğru adımladı. "Sıfır'dan başlamaz kimse. Başlayamaz. Geçmişinden uzaklaştıramazsın kimseyi. Nefretten kaçıp sevgiye sığındırmak istediğin her insanın geçmişi kir dolu. Seneler geçse de geçmişi değiştiremezsin. Bu da insanları da değiştiremeyeceksin demek oluyor. Nefret doğacak yine, sen istesen de istemesen de. Bu insanoğlu dünyaya bin kez daha gelse bile, ihaneti yeniden var eder ama umut, o alay ettiğin umut var ya, o hiç unutulmaz!"

Turna'yı sabırla dinleyen adam, kendisini anlatamadığını anlamış, kendisini bir saniyeliğine de olsa çaresiz hissetmişti.

"Hepiniz yanlış düşünüyorsunuz." dedi ve ellerini beline koyup omuzlarını dikleştirdi. "Sıfır'dan başlamayı çok yanlış tanımlıyorsunuz. Senin bahsettiğin bu kısım, Bir'den başlamak demektir." Kadın kaşlarını çatınca ellerini belinden çekip havaya, göğsünün biraz aşağı hizasına kaldırdı ve açıklamaya başladı. "Sıfır, hiçtir. Bir ise her şey. Geçmişin, geçmişinden şekillenip oluşan geleceğin de her şeydir. Her şey de, sensin. Ama ben bundan bahsetmiyorum. Geçmiş olmayacak, sen yara bere içinde yaşamayacaksın Yergahva'da. Hiç olacaksın en başta. Silik bir beyaz nokta iken, büyüyüp gökkuşağı oluşturan saf bir beyaz ışık olacaksın."

Oyunun sembolünün neden bir piramit olduğunu şimdi anlıyordu Turna. Beyaz, bütün renkleri içinde barındırır ve beyaz ışık camdan bir piramite yansıtıldığında bütün renkler açığa çıkar. Fiziğin estetik bir görüntüsünü oluşturan bu tanım, Yergahva'nın amacını da açıklıyordu.

Zero, Yergahva ile yeni bir dünya yaratmak ve bu dünyaya siyahı bulaştırmak istemiyordu. Rengarenk olmasını, kendisinden esirgenen her renge kavuşmak istiyordu.

"Sıfırı değersiz gördü insanoğlu. Oysa her şeyi değiştiren tek şey, sıfır. Canını yakan o enkazı yıkmak mı istiyorsun? Trilyonlarca acına "bir" de, sonra gel "sıfır" ile yık o binayı. Artık hiçbir "bir"in önemi olmaz. İşte ben de bundan bahsediyorum!" Kadına doğru tekrar sert bir adım attı. "Geçmişlerimiz her ne kadar kirli olursa olsun, ruhumuza sıfırı karıştırıp silik bir beyaz nokta olacağız hepimiz. Yeniden, her güne yeni bir umutla Yergahva'da uyanacağız."

"Sen hastasın!" dedi Turna başını iki yana sallayarak. Bal rengi gözlerinde görebildiği tek şey, acıma duygusuydu ve bu, adamı iyice kontrolden çıkartmıştı.

"Hayır sadece insanım!" diye öfkeyle bağırdı. "Yeniden insan olmak için çabalayan bir insanım sadece!"

"Umut ediyorsun işte." Turna, sözünü bitirdiğinde omuzlarını düşürdü ve küçük bir tebessüm etti. "Az önce alaya aldığın şeyi yapıyorsun. Bu kirli dünya için bile umutların var senin. Bu evreni yakıp yıkmak da bir hayal, buradan kurtulmak da... İster Bir'e istersen de Sıfır'a başlangıç de. İnsanın özü iki değerde de aynıdır. Sıfır'dan başladığında, sonrasında nefretin olmayacağını nasıl biliyorsun?"

"Özü de ben yaratacağım. Kimse Yergahva'nın bir oyundan ibaret olduğunu düşünmeyecek. Ne akrabası ne de dostu olacak en başta. Hepsini teker teker ben öğreteceğim. İnsanoğlunu yeniden var edeceğim."

"Kendini fazla değerli görüyorsun sen!" Adama doğru bir adım attı. "Bir hiçken her şey olabilirsin ama her şeyi, bir hiçe çevirirken de zarar görmek zorundasın! Nefret, iz bırakmadan ayrılmaz Zero. Bunu az önce kendi ağzınla söyledin."

Zero, köşeye sıkıştığını hissediyor ve çaresizliğin ruhuna da bedenine de iyi gelmediğini fark ediyordu. Ciğerlerine çektiği her nefes, sanki yıkılan hayallerinin arasından sıyrılıp da ciğerlerine ulaşamıyor gibiydi.

"Palavraların umrumda değil, Zero." Kadının duygusuzca dile getirdi her cümle, adamın içten içe kalbini kırmıştı fakat bunu kendisine bile itiraf edemedi. "Beni buraya getirme amacını hâlâ söylemedin." diye eklediğinde ise daha da çıkmaza sürükleneceğinin farkındaydı.

"Yergahva'nın çekirdeğinde, yani şehrin merkezinde olan bir virüs var." Zero'yu dikkatle dinleyen kadının kaşları çatıldı. Zero tekrar masaya doğru ilerledi ve piramiti tekrar masanın ortasına kaydırıp 3D görüntüden piramitin hasarlı kısmını kadına gösterdi.

Piramitin içindeki çekirdek, kodlarla örülmüştü. Oyun tamamen bir simülasyondan ibaret olduğu için adamın bahsettiği virüs de, kod programlarının çalışmasını engelleyen bir bilgisayar virüsüydü.

"Her planımı mahveden, nereden geldiğini kimsenin kestiremediği bir virüs." Zero, dakikalar sonra ilk kez sakinleşmiş ve bu sakinlik gözlerine de samimi bir bakış olarak yansımıştı. Belki de amaçları uğruna büründüğü bir rolden ibaretti şu anki duruşu. Ne yazık ki bunu kendisi şu an kestiremiyordu. "Denklemi ve algoritmayı alt üst ediyor bu virüs. Yani, sıfır ile başlatacağım denklemi bir ile başlatıyor. Ya da farklı bir örnekle açıklayacak olursam, hayır kurumunun içine sızıp onu kumarhaneye çevirmek gibi bir işlevi var."

Bahsettikleri şehir tamamen bir kod diziliminden ibaret olduğu gibi, kendi gerçekliğini kendin yazmana da izin veriyordu. Bu yüzden normal hayatta bu gibi değişimler imkansız ya da uzun süreli olmasına rağmen, sanal bir evrende birkaç saniyesini alırdı.

"Hâlâ benimle ilgili kısmını anlatmıyorsun." diye yanıtladı Turna. Duygusuz ve ilgisiz tavırları, Zero'yu tahmin edilenden daha fazla zorluyordu ve adamın samimiyetini yerle bir etmek için gayet yeterli bir nedendi bu tavırlar.

"Virüsü sen yok edeceksin!" dedi oldukça sert ve itiraz kabul etmez bir tonda. Turna ise ilk önce kaşlarını çatmış sonra da olayın saçmalığını kahkaha atarak dışa vurmuştu.

"Asla yapmam." diye yanıtladı, kahkahası durulunca. "Sana yardım etmemi benden beklemen ne kadar komik."

"Yardım etmek zorundasın!" Zero, sert adımlar atarak tekrar kadının karşısına geçti. Öfkesi bedenini çoktan ele geçirmiş, hafiften titreyen elleriyle, hızla kirpiklerini kapatıp açmasıyla, yüzündeki hatların keskinleşmesiyle kendisini dışa vuruyordu. Bu öfke Turna'yı korkutmasa da insanoğlunun geleceği için oldukça tehlikeliydi.

"Fulya'nın tek umudu benim." dedi çenesini kaldırıp üstten bir bakış attı Turna'ya. "O enfeksiyonu hızlandıran da, durduracak olan da benim."

"Sen hiçbir şeysin." diye yanıtladı Turna ve adama doğru korkusuzca adımladı.

"Doğru." dedi Zero gülümseyerek. "Ben bir Sıfır'ım sonuçta."

Turna, dakikalardır kontrol altında tuttuğu öfkesinin artık kendisine yük olduğunu hissetmeye başlamış ve köşeye sıkışmış olması ayrıca sinirlerini bozuyorken bu adamın gözlerindeki kibir ve ego da öfkesinin alevlerini harlıyordu.

"İki seçenek, bir karar ve sıfır kaçışın var." Zero geriye doğru adımlarken yüzündeki egoist gülümseme de gittikçe derinleşiyordu. "Virüsü yok edersen Fulya'nın enfeksiyonu için gereken tedaviyi sana veririm."

Turna hâlâ Fulya ve Zero arasındaki olan bu husumetin nedenini kavrayamamış olsa da bunu Zero'dan öğrenmeyecekti. O yüzden bu konuda sessiz kalıp şimdiki durumuna odaklanmaya çalıştı. Şimdi bir karar vermesinin imkansız olduğunu anladığı, etrafını saran bu kararın da sonuçları altında ezilmekten korktuğu için bir anda bir seçim yapmanın doğru olmadığını bilecek kadar mantıklı düşünebiliyordu.

"Temeli olmadan yaptığın bu binanın enkazı altında kalacaksın Zero. Ben de o enkazın altında ölmen için elimden gelen her şeyi yapacağım."

Artık bu odada kalmasının yersiz olduğunun farkında olduğu için adamın bir cevap vermesine izin vermeden, sadece bir saniyeliğine bal rengi gözlerini mavi gözlere çevirip kararlı bir bakış attıktan sonra odadan çıktı.

Öğrendiği gerçekler ve sırtına yük bindirilmiş insanlığın değişmesine sebep olacak karar, kadını şimdiden yormuşken duruşunun sarsılmasına izin vermeden, kendisine bakan her takım elbiseli adama korkusuzca bakarak Yergahva'nın merkez üssünden ayrıldı.

Attığı adımları bile geçmiş ile gelecek arasında kurulmuş bu köprüyü sarsacak bir hamleydi artık. Aldığı nefesler, Fulya'nın ölümüne yaklaşılan her saniye, birimin bu "Yergahva" projesine karşı yapacağı plan, artık hayati bir önem taşıyordu ve Turna bunca yükü nasıl taşıyacağını bilmiyor, bu bilinmezlik de ciğerlerine çektiği havanın ısınmasına ve olduğu yeri yakıp kavurmasına sebep oluyordu.

Virüsü nasıl yok edeceğini bile bilmiyor, Fulya'nın elinden tutması gerekiyor ama bunu bile yapamıyordu. Peki o zaman, bu kadına bu kadar yük bindirmek kimin üzerine vazifeydi?

Kader ağlarını sinsice, ardında bir iz, peşinde bir gölge bırakmadan ilmek ilmek örüyordu. Hayat akıyor, zaman geçiyor, elde kalanlar bir hiçe, hayal edilenler ise her şeye dönüşüyordu.

Bir ile kurulan hayaller, sıfır ile yıkılıyor; insanoğlu ise bu iki ayrım arasındaki ince köprüde, arafın kolları arasında daha çok çıkmaza sürükleniyordu. Ve geriye sadece "Yaşayıp göreceğiz." demek kalıyordu.

Her zamanki gibi.

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Yok olanı var eden ile var olanı yok edecek değer arasında sadece bir nefeslik mesafe vardır ve o nefesin ruhlara bıraktığı hasar da ya öfkedir ya da umut.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları