◭

Bölüm Şarkıları:

Jamie Salisbury - Quest of Perfection

Eternal Eclipse- Dawn of Faith

Audiomachine- Wildfire

◭

Bir gerçek uğruna belki ortaya canımızı bile koyabileceğimiz anlar gelir. Hatalar açığa çıkar, doğrular kendini gösterir ve pişmanlıklar, yüreği yakıp kavurur. Bir doğruyu, yanlış bile olsa doğru kabul etmek zincirin en hassas noktasıdır çünkü kırılma hep zayıf halkadan başlar.

Onun kendi gerçeklerine sımsıkı sarıldığını ve bu gerçeklerin ne olduğunu kaçırdığını düşünüyordu Turna. Masasının başına geçtiğinde ve sağ tarafındaki beyaz çerçevenin içinde Fulya ile olan gençlik fotoğrafına baktıkça Fulya'nın kendi doğruları arasında kaybolduğunu hissediyordu.

Bir şeyleri sürekli kaçırdığı aşikardı fakat o zincirin hangi halkasını tutması gerektiğini bilemiyordu ve bu da kafasının allak bullak olmasına sebebiyet vermişti.

Masasından kalkıp Akasya'nın masasına doğru ilerlerken Meydan'da işlerini halleden her üye kısa bir anlığına Turna'ya baktı. Laura ve Mehmet, Laura'nın odasında; Yekta, laboratuvarında; Akasya ve Zahir ise meydanın sağında konumlanmış kendi masalarında oturuyordu.

Turna'nın kendisine geldiğini gören Akasya tüm dikkatini kadına verdi.

"Senden Fulya'nın sağlık taramalarının raporlarını istiyorum Akasya. En son yapılmış rapor da dahil olmak üzere hepsini bir taratıp benim bilgisayarıma atar mısın?" diye sordu. Ses tonu hissizdi. Fulya'nın ölecek olması gerçeğine karşı sergilediği tavır yalandan ibaretti ve herkes bu davranışlarına inanıyormuş gibi davranmayı huy edinmişti.

Akasya başıyla kadını onayladı ve Laura da odasından çıkıp Turna'nın hemen yanına geldi. "Neden istiyorsun bu belgeleri?" diye sordu.

"Kafamdaki eksik taşları oturtmak için en baştan başlamalıyım." dedi Turna ve kendi masasına geçip bilgisayarına bakmaya başladı. Laura, kadına kendi odasına gitmeyi teklif etmişti ama Turna reddetmişti çünkü artık saklanacak bir şey yoktu.

Fulya'nın ne halde olduğunu herkes bilmeliydi çünkü sırlardan da yalanlardan da sıkılmıştı. Ne kadar acınası bir şekilde terk edildiğini daha kimseye anlatmamış olsa da artık insanların ne hissettiklerini önemseyemeyecek kadar yorgun ve hissizdi.

Akasya raporları Turna'nın bilgisayarına gönderdi ve Turna hepsinin fotokopisinin çektirdi. Toplantı masasına bütün raporları dizdi ve Fulya'nın Birim kayıtlarına da göz atmaya başladı.

Herkes kendi işini bırakmıştı. Turna'ya yardım edebilmek için hepsi toplantı masasındaki sandalyelerine geçmiş, kadının kaşları çatılı bir şekilde incelediği dosyalara göz atmaya başlamışlardı.

"Zero ve Fulya'nın ne zaman tanıştığını öğrenmemiz gerekiyor. Her şeyin kilit noktası bu, arkadaşlar." dedi Turna ve ekibin her bir üyesine baktı.

"Siz çok yakın mıydınız? Birbirinizin kimlerle buluştuğunu ve ne konuştuğunu bilir miydiniz?" diye sordu Yekta. Fulya ve Turna'nın ilişkisi hakkında hiçbir şey bilmiyordu ama belki de öğrenme günü gelmişti.

"Her şeyimiz ortaktı. Aynı arkadaşlarımız vardı ve genelde dışarıya hep birlikte çıkardık. Fulya bensiz bir şeyler yapmaktan hiç hoşlanmazdı."

"İnsanların yalnızca kendilerine vakit ayırdığı bir yer, bunaldığında kafa dinlemek için bulduğu yöntemler vardır. Kimse hayatının tamamını ortak yaşayamaz." Araya giren Mehmet'ti.

"Onlar öyleydi ama." dedi Laura. "Ben Fulya ve Turna'yı ilk tanıdığım andan beridir her şeylerini ortak yaptılar. Aynı evde yaşadılar, aynı eğitimi aldılar ve aynı insanlarla yemek yiyip sohbetler ettiler."

Turna, kadının söylediklerinden sonra elinde tuttuğu dosyayı aniden parmakları arasından düşürdü. Bütün gözler ona çevrildi.

"Aynı eğitimleri almadık." diye mırıldandı ve gözlerini Laura'ya dikti. İkisi birbirlerine kaşlarını çatarak bakarken Turna hızla oturduğu sandalyeden kalktı ve toplantı masasının sağında kalan büyük ekrana ilerledi. Bu ekran dokunmatikti ve Birim'in arşiv dosyalarına buradan erişim sağlanabiliyordu. Turna'nın diz kapaklarından başlayıp kadının boyunu aşacak bir uzunluğa sahip olan ekranın genişliği ise bir buçuk metre idi. Oldukça büyük bir ekranı ve siyah ince çerçevesi, mavi arka yüzü ile oldukça estetik bir cihazdı. Akasya'nın Meydan'da en sevdiği cihaz buydu.

Turna, Birim'in arşiv dosyalarına girmek için arşiv odasına tıkladı ve sistem, parolanın girilmesini istedi. Mehmet, parolayı girmek için ayağa kalkmaya hazırlanırken Turna'nın parolayı girdiğini görünce kaşlarını çatmadan edemedi.

"Sen şifreyi nereden biliyorsun?" diye sordu çünkü bu şifreleri denetleyen ve oluşturan ekip, Mehmet'i bu birime atan ekipti. Yani Denetleme ve Disiplin Kurulu'ydu. Her üyeye de parola söylenmezdi.

"Dört sene Alfa eğitimi alırsan ve iki sene güvenlik testine girersen Birim'in bütün şifrelerine erişim sağlayabilirsin." dedi Turna ve işine geri döndü. Mavi ekranda sıra sıra dizilmiş yirmi sekiz blok vardı ve her blokta da üyelerin dosyaları sıra sıra dizilmişti. Büyük bir kütüphaneyi andıracak şekilde çizilmişti arşiv odası ve teleekranın üstün kaliteli görüntüsü sayesinde kendilerini bu arşiv odasındaymış gibi hissetmişti herkes.

"Sen, göründüğünün noktası kadar bile değilsin, değil mi?" diye sordu Mehmet.

Turna, avucunun içi gibi bildiği arşiv odasında sağ eliyle yönünü ayarlayıp sol eliyle de bloklar üzerinde gezinirken Mehmet'in söylediklerine kıkırdadı. "Beni ben bile tanımıyorum. O yüzden nokta kadar bile değilimdir. Bu benim en güçlü silahım." dedi.

Yekta'nın dudakları sağa doğru usulca kıvrıldı ve saçlarını iki eliyle geriye doğru attı. Kadının sarıya çalan saçlarını izlerken ve maharetli parmakları ekranın üzerinden kayıp giderken ona duyduğu hayranlığın katlandığını hissediyordu.

"Buldum!" dedi Turna ve iki elini kendi taraflarına doğru yönlendirince yedinci bloktaki bir dosya, yerinden ayrılıp ekranın üst tarafına çıktı. Turna, ellerini tekrar kendisine çektiğinde de arşiv odası normal görünümünü aldı. Üstte süzülen dosyayı ortaya doğru çekince dosya açıldı. Ekran üçe bölündü.

Sol üstte Fulya'nın fotoğrafı vardı. Hemen altında sağlık ve kimlik bilgileri; sağ tarafta katıldığı görevler ve tam ortasında da aldığı eğitimler büyük bir kutucuğun içinde yazılıydı.

Kadının gülerek çekinmiş olduğu fotoğrafa özlemle baktı bir saniye fakat kendisini hemen toparlayıp ortadaki sütunu incelemeye başladı.

"Ben Birim'e katıldığımda onu Fransa'ya göndermişlerdi, hatırlıyor musun Laura?" diye sordu Turna ve arkasını dönüp kadının gözlerine baktı. Laura kadının yanına geldi.

"Evet, eğitimini sonra alması için anlaşma imzalamıştık." dedi Laura.

"Ben Alfa eğitimini alırken o Fransa'da dil eğitimi alıyordu. Yani biz aynı eğitimi almadık. Çalışma saatlerimiz bir değildi ve ben Alfa eğitimi aldığım zamanlarda eve günlerce gelmediğim zamanlar olurdu. O zamanlar yalnızca telefonla konuşurduk ve sözlerin ne kadar yalancı olduğunu hepimiz biliyoruz." dedi Turna ve ekibe döndü.

"E peki bundan ne çıkarmamız gerekiyor?" diye sordu Zahir.

"Yani ben eğitimdeyken Zero ile tanışmış olabilir ve Zero da en başından beridir onu bir şeyle tehdit ediyor olabilir. Beni kullandığı gibi Fulya'yı kullandı ve Fulya da korkup bana hiçbir şey söylemedi."

"Yergahva'yı kurarken onu kullanmış yani." dedi Akasya.

Turna öne doğru bir adım attı. "Neden olmasın?" dedi heyecanla. "Zero, zaafları sever ve kendisinin hiçbir kaydına ulaşmamızın sebebi de bu. O zaafını bize göstermek istemiyor çünkü onun da en güçlü silahı bu."

Sarı saçlarını iki eliyle geriye doğru attı Turna. "Belki beni canımla tehdit etti Zero. Eğer istediğini yapmazsa beni öldüreceğini söyledi. Belki aylar, günler önce en değer verdiği insanın ölmesinden korkan Fulya; ölmek üzere olan da bendim. Fulya da beni korumak için evi terk etti, benden uzaklaştı. Hastalığı da bunda bir etken ama bana hiçbir zaman yeterli gelmedi bu. Başka bir neden daha vardı çekip gitmesinde ve şimdi en yakın seçeneği bulduk bence." dedi.

"O zaman Fulya seni korumak istediği için mi ölmek üzere?" Bu soru, Akasya'nın dudakları arasından aniden çıkmıştı ve herkes şaşkınlıkla bakakalmıştı kadına. Turna'nın yüzü anında düşerken Akasya'nın söyledikleri yüzüne bir tokat gibi çarpmıştı.

Fulya enfeksiyonu kendi kabul ettiğini söylemişti. Artık masaya serilmiş zehirli bir varsayım vardı: Zero, aslında bu enfeksiyonu Turna'ya enjekte edecekti ama Fulya buna engel olmuş, kendi canını kaybetmekle yüzleşmişti. Sırf Turna yaşasın diye. Sırf kardeşi yaşasın ve zarar görmesin diye...

Bu varsayım, Turna'ya çok doğru geldi.

Yekta hızla ayağa kalkıp Turna'ya doğru adımladığı sırada Turna geriye doğru adım attı ve sarsılmış yüz ifadesini zorlukla toparlamaya çalıştı. Ensesini kaşıdı ve sızlayan gözlerini herkesten kaçırarak sandalyesinin arkasında asılı olan deri ceketini alıp Meydan'dan hızla çıktı.

Gerçekler ve yalanlar birbirine girmişken bu iki varlığın en güçlü düşmanı olan şüphe de kendi yüzünü göstermişti. Artık ne doğruyu ne yanlışı biliyorlardı ve her ihtimale şüphe ile yaklaşıyorlardı. Artık hiçbir şey doğru değildi. Artık hiçbir şey yanlış değildi. Artık herkesin zihninde şüphe hüküm sürüyordu.

🕊️

Eve kendisini nasıl attığını bilememişti Turna. Bacakları titrerken elleri de kendisine eşlik ediyor, gözlerinden yaşlar akmak için an kolluyordu. Yüreğine ağır gelen her his, acımasızca tekrar çökmüştü kalbine ve artık bu ağırlığı kaldıramıyordu.

Günler öncesinde Fulya yerine kendisinin ölmesini istemişti. Fulya gülmeyi çok severken onun huysuz bakışlarını, tebessüm uğramayan dudaklarını kabullenmişti hayat. Yaşamayı çok seven kadını kendisine kurban seçip hayatını defalarca sonlandırmayı düşünen kadını yaşatmıştı.

Turna, intihar girişiminde hiç bulunmamıştı ama sayamadığı kadar çok kez ölmeyi dilemişti. Bedenen olmasa da ruhen defalarca ölmüştü.

Ve şimdi, Fulya'nın sırf kendisi yaşasın diye ölmeyi seçmesi kalbine inanılmaz bir yük bindirmişti. Bu yanlıştı. Bu dünyanın adalet terazisi hep haksızlıkta ağır basıyordu.

Turna'nın bu dünyaya tahammülü kalmamıştı.

"Allah kahretsin!" diye bağırdı ve elindeki ceketi sertçe yere attı. "Niye ben ölmüyorum ki! Niye o yatakta yatan ve ölüden farksız olan ben değilim ki!" diye bağırdı ve salona gitti hızlı adımlarla. Sehpanın üzerindeki objeyi alıp hırsla duvara fırlattı. Başını yukarı kaldırıp hırsla bağırdı. "Benimle ne planın var?!"

"Turna!"

"Bırakın ben öleyim! Bırakın bu acıları da unutup defolayım bu faydasız hayattan!" Koltuğa çöküp bacaklarını kendisine çekti ve öylece durdu.

"Turna!" Adı bir kez daha duyuldu. Onun Yekta olduğunu biliyordu ama kapıyı açmak istememişti.

Bunu anlayan Yekta ise verandadan geçip bahçe kapısının önüne geldi ve güvenlik kartını okutarak kadının kapısını açtı. Kartı Laura'dan almıştı çünkü Turna'nın böyle bir şey yapacağından çok emindi.

Karşısında ağlayan bir kadın görmeyi bekliyordu ama hiçbir şey yapmadan öylece duran bir kadına hazırlıksız yakalanmıştı. Sarı saçlarına ellerini geçirmiş ve dirseklerini diz kapaklarına yaslayarak oturan kadının yanına geldi ve iki elini de tutup yüzüne bakmasını sağladı.

"Acını da öfkeni de benden saklamanı istemiyorum. Ne yaşayacaksan benimle yaşa. Yanında her zaman olayım ve kapılarını bana her zaman aç, Turna." dedi Yekta. Turna, adama boş gözlerle bakmaya devam etti çünkü artık sevgiyi hissedemeyecek kadar suçlu hissediyordu kendisini.

"Ölecek olan ben olmalıydım." diye mırıldandı Turna. "Fulya'nın yatağında ben yatmalıydım."

"Hayır." dedi Yekta sert bir tonda. Kaşlarını çattı ve kirpikleri kahve gözlerine gölge düşürdü. "İkiniz de ölmemelisiniz. Bunu kaçırıyorsun Turna. İlla bir suçlu, illa bir kurban arıyorsun." Kadının öne düşen saçlarını kulağının arkasına attı. "Ne sen ne de Fulya ölmeyi hak ediyorsunuz ve bu haksızlığa da göz yummayacağım. İkiniz de yaşayacaksınız ve beni Fulya ile tanıştıracaksın."

Yekta'nın dudaklarına küçük bir tebessüm kondu ve Turna da ufak da olsa gülümsedi. "Ona seni anlatmayı çok istedim ama senin hakkında söylediklerini duyamayacağım artık." diyince dudaklarındaki silik tebessüm silindi. "Artık konuşamıyor. Ben lanetler okumaktan başka hiçbir şey yapmazken onun dudaklarından sevgi dolu cümleler dökülmüyor. Haksızlık bu işte. Kendimi berbat hissettiren bir haksızlık bu!"

Yekta, kadını biraz daha yaklaştı. İkisinin de nefesleri hızlanırken göz temasını hiç kesmediler. Adam, kadının bal rengi gözlerini ezberine kazırken; kadın da adamın kahve gözlerinde kendi toprağını yaratıyordu.

Turna'nın yüzünü avuçları arasına aldı. Kendi nefesleri kadının tenine çarpmaya başlayınca Turna'nın kalp atışları hızlandı. Göğüsleri inip kalkarken aralarına giren birkaç saniyelik sessizlikte kalplerinin atışlarını dinlemişlerdi.

"Kötü bir çocukluk geçirdiğin için ettiğin sitemleri kendine yük bindirme." dedi Yekta kısık bir ses tonuyla. Bir milim daha kadına yaklaşsa dudakları birbirlerine değecekti. "Gül bahçelerinde koşturduktan sonra yok yere sitemler etsen seni haklı bulurdum ama kötü bir geçmişinin olduğu ortada. Bu yüzden istediğin lanetleri firar ettir bu dudaklarından." Adamın gözleri kadının pembe dudaklarına kaydı. Turna'nın nefesi kesildi. Karnında bir hareketlenme, bedeninde bir yangın başladı.

Ve Turna ilk kez, Yekta'nın kendisini öpmesini istedi.

Ve Yekta ilk kez, Turna'yı öpmek için bir fırsat elde etti.

Fakat zil çalınca ikisi de gerçek dünyaya döndüler. Yekta sesli bir nefes verirken Turna titrek bir nefes aldı ve kendisini toparlayarak adamdan uzaklaştı. Heyecandan titreyen bacaklarına aldırış etmeden kapıya doğru yöneldi ve adam da onu takip etti.

Kapıyı açan Turna, karşısında onu görünce aniden irkildi ve geriye doğru bir adım attı. Hemen arkasında beliren Yekta da kapıdaki kişiyi görünce şaşkınlıkla dudaklarını araladı. Ve onun dudakları arasından tek bir kelime döküldü.

"Baba?"

🕊️

Efnan, Zero'nun çalışma odasına kapıyı çalmadan girdi. Zero, bilgisayarına odaklı gözlerini kadına çevirdi ve onun masanın arkasına geldiğini görünce ayağa kalkıp kadına kollarını açtı. Efnan hemen ona sarıldı ve "Seni çok merak ettim, kuzen." dedi.

Zero samimi bir gülümseme yerleştirdi dudaklarına. "Kötüye bir şey olmaz, diye bir laf duymadın mı sen?" dedi eğlenir bir tonda. Efnan da gülümseyip adamdan ayrıldı. Masanın önündeki koltuklara oturdu ve Zero'ya meraklı gözlerle baktı. Yergahva'da yaşadıklarını bir an önce kendisine anlatmasını istiyordu.

"Virüs çekirdeğin %80'inini kaplamış. %50 olan istatistiklerimiz de yanıltmış bizi. Kasabaların %90'ı boşaltılmış." dedi Zero. Sesi ciddileşmişti ve Efnan'ın da yüzü düşmüştü. "Virüs, artık bizim istatistiklerimize bile sıçramış. Yanlış değerler ile hayatta kalmaya çalışıyoruz."

"Artık vaktimiz kalmadı, değil mi?" diye sordu Efnan. Siyah saçlarını geriye doğru attı.

"Zer'in de sabrı kalmadı. Onun hayatı tehlikede. Virüs en çok onu etkiliyor çünkü direkt arşive ulaşmak istiyor virüs. Şiddetli baş ağrıları oluyormuş bazen. Yataktan kalkamadığı günler de oluyormuş." Zero'nun ses tonundaki endişeyi sezen Efnan'ın kaşları çatıldı. Zer'e bu kadar değer yüklemesine anlam veremiyordu ve o kadından hiç haz etmiyordu. O ihaneti kolayca sindirememişti. O, Zer'i hâlâ affetmemişti.

"Yeniden yerleştirirsin oyuna." diyerek kestirip attı Efnan. Zero kaşlarını çattı.

"O zaman hayatın ne anlamı kalır?" dedi ve dirseklerini masaya yaslayıp kadına doğru eğildi. "Her defasında onu diriltebilecek kudretim varsa ve bunu kullanırsam ona nasıl hak ettiği değeri veririm? Onu seviyorum Efnan!" dedi ve son cümlesinde sesi gürdü. "Ve ona verdiğim bu hayatı canım pahasına da koruyacağım!"

"Sana yeniden ihanet edecek!" dedi Efnan. "Onun kanında var bu! Anlasana şunu! Onu her yolumuza çıkardığında hata yapacaksın ve her şey sona erdiğinde yine yanında o değil, ben olacağım!"

"Sence bana ihanet etme ihtimalini hiç düşünmedim mi sanıyorsun? Onu Yergahva'ya yerleştirirken hangi ihtimalleri göz önünde bulundurduğumu hiç bilmiyorsun!" dedi ve masasından kalktı. "Her ne neyse," diye mırıldandı ve Efnan'ın hemen karşısındaki koltuğa oturdu.

Zer ile konuştukları her bir detayı kadına anlattı ve sözleri bittiğinde sırtını koltuğa yaslayıp sağ elini çenesinin altına koydu. Bacak bacak üstüne attı ve üzerindeki siyah kumaş pantolonu kırıştı.

"Yani artık Turna'nın Yergahva'ya gitme vakti geldi." dedi Efnan. Arkasına yaslandı.

"Ya isteyerek ya da zorla gidecek. Artık herkes için zamanının Sıfır'ı gösterme vakti geldi."

🕊️

"Baba." Kelimesi döküldü Turna'nın dudakları arasından.

"Siktir." diye mırıldandı Yekta çünkü karşısında siyah takım elbisesini giymiş ve dik bir duruşla kendi gözlerine bakan adamı çok iyi tanıyordu. Ekrem Dağhan'ı çok iyi tanıyordu çünkü küçükken babasının en yakın dostu olan adam, şu an tam karşısında olan Ekrem Dağhan'dı.

Ekrem, karşısında hayalet görmüş gibi bakan gençlere kaşlarını çatarak baktı ama bekletilmekten hiç hoşlanmadığı için onları es geçip eve girdi. Bilindik yolu arşınlayıp salona geldi ve gri L koltuğa oturup bacak bacak üzerine attı. Sol kolunu koltuğun sırtına yasladı ve onların gelmesini beklemeye başladı.

Turna, günler öncesinde öğrendiği gerçeği hâlâ sindirememişken Yekta'nın gözlerinde de aynı hissi görüyordu şimdi. Babalarının çok yakın dost olmaları ikisini de sarsan bir gerçekti ve Yekta da kadının gözlerine baktığında bu gerçeği uzun zamandır bildiğini görebiliyordu.

"Baba mı dedin sen?" diye fısıldadı kaşlarını çatarak. Turna telaşla bir salona bir de Yekta'ya baktı ve "Sonra konuşalım, lütfen." dedi. Yekta ise bu meselenin burada konuşulmayacağını anlatınca başını sallamaktan başka bir şey yapamadı ve salona girdiler. Ekrem, onları kısaca süzdü. Yekta'yı tanıyamaması normaldi çünkü onu en son sekiz yaşında görmüştü. Savaş Gökmen, Ekrem ile görüşmesine izin vermediği için onun geldiği zamanlarda odasına çıkardı ama onların bahçede ve bazen de bodrum katta ettikleri sohbetleri dinlemeye çalışırdı Yekta.

Yıllar geçtikten sonra onu karşısında görünce incelemekten alamadı kendisini. Adamın aklar düşmüş saçlarına baktı. Geniş alnına ve alnındaki kırışıklarda gezindi gözleri. Aklar karışmış sakallarına, keskinleşmiş çehresine, öfkeli olduğunu belli eden gözlerine baktı. Ardından tek bir kırışığı olmayan siyah takım elbisesine, gösterişli kol düğmesine ve yeni cilalanmış ayakkabını inceledi. Adamda bir kusur bulmak imkansızdı ama elbette takım elbisenin içindeki gerçek Ekrem Dağhan'ı tanımıyordu. Bu yüzden ona kusursuz damgası vuramazdı Yekta.

"Hoş geldin baba." dedi Turna ve koltuğun diğer ucuna oturdu. Ne soğuk ne de çok sıcak bir tavır takındı her zamanki gibi. Aklar düşmüş saçları, ona yaşını hatırlatıyorken dinç ve dinamik duruşuyla da yaşına meydan okuyan Ekrem ise kızına otoriter bir bakış attı.

Yekta da tekli koltuklardan birine oturup ikisinin arasında geçecek olan konuşmayı dinlemeye koyuldu.

"Görevde başarısız olmuşsun." dedi Ekrem. Günler sonra kızına karşı kurduğu ilk cümle bu olmuştu. Turna'nın umut dolu bakışları bir anda kırgın bakışlara döndü ve bacaklarının üzerindeki ellerini birbirine kenetledi.

"Başarısız olmadım. Gözlem yapmamı istediler-" Kızının lafını kesti.

"Virüsün ne olduğunu görememişsin bile! Oraya gezmeye mi gittiğini sanıyorsun sen?!" dedi sert bir ses tonuyla.

"Hayatında kaç kez Yergahva'ya gittin de oraya girmenin bu kadar kolay olduğunu sanıyorsun?" diye karşı çıktı Turna. Babasına karşı sabrı hiç olmamıştı. O gün kertenkelelerle saatler geçirdikten sonra babasına duyduğu sevgiden büyük bir kayıp vermişti. O yüzden bu baş kaldırışı bir saygısızlık olarak görmedi.

"Bana sesini yükseltme!" dedi Ekrem ve daha dik oturmaya başladı. "Baban var karşında senin!"

"Babalar böyle sorular sormazlar. Kızlarını ziyaret ediyorlarsa ilk önce nasıl olduklarını, bir ihtiyacı olup olmadığını sorarlar." Arkasına yaslandı Turna. "Ya da boş versene." diye mırıldanıp başını pencereye doğru çevirdi. İçinde böylesine güçlü kasırgalar koparken bu adamın da açık yaralarına tuz basıyor olması onu şimdiden yormuştu. En iyisi susmaktı çünkü sessizlik, en büyük başkaldırıştı.

"Fulya için vaktin kalmadığının farkında mısın Turna?" diye sordu Ekrem. Dirseklerini diz kapaklarına yaslayıp bedenini öne eğdi ve kızına baktı. "Hiç arayıp soruyor musun? Ne halde olduğundan haberin var mı?" Ses tonu yargılar cinstendi.

Turna başını babasına çevirip endişeyle baktı adamın gözlerine. Fulya ile günlerdir konuşmuyordu ve bu süreçte ona bir şey olduysa da haberi yoktu.

"Böyle mi kardeş oluyorsun ona? Artık konuşamadığını, yürüyemediğini biliyor musun?"

Turna, karnına bir bıçak saplanmış gibi nefessiz kaldı. Babasının söyledikleri kulaklarında çınlarken dolan gözlerini zorlukla sakladı ondan. Duyduklarını idrak etmeye çalıştı ama zihninin kuytu yerlerinden çıkagelen bir ses, babasının yalan söylediğini iddia etti. İnanmak istemedi. Fulya'nın artık yürüyemediğine inanmak istemedi.

"Hayır, yalan söylüyorsun." diye fısıldadı Turna. Yekta, kadının yanına gitmek istedi ama biraz daha beklemesi gerektiğini düşünüyordu. Gerektiğinde ve vakti geldiğinde araya girebilirdi.

"Sen bu işi bir oyun sanıyor olabilirsin ama o aptal şehre girip en kısa zamanda o virüsü yok etmezsen kızım ölecek!" Turna, bu sefer kalbinden bir darbe yemiş gibi sarsıldı.

"Yergahva'da ölebilirim baba." dedi. Yekta, kalkmak istedi ama o da bu anın etkisindeydi. Şaşkınlığı yüzünden bir şey yapamıyordu.

"Oraya gitmezsen de Fulya ölecek." Ekrem ayağa kalktı. "En kısa zamanda gideceksin Yergahva'ya." Salonun ortasında dolanmaya başladı. Sol elini aklar düşmüş sakallarında gezdirdi. "Hatta yarın gideceksin. Zero ile iletişime geç, yarın git hemen." dedi telaşlı bir tonda. Fulya'ya bir şey olacak korkusu onu telaşlandırıyordu ama öz kızının ne halde olduğunu göremeyecek kadar duygularına kördü.

Turna utançla Yekta'ya baktı. Babalarının dost olduklarını bildiğini bu yüzden söylememişti çünkü Ekrem Dağhan'ın kızı olmak böyle bir şeydi. Bu kadar utanç duyulası, sevgisizlikle döşenmiş ve acımasız bir çaresizlikle süslenmişti bu tanım.

"Gideceğim." dedi Turna. "Yalnızca Fulya için gideceğim."

"Gideceksin tabii! Aksini iddia edemezsin! Annen eşyalarını hazırlıyor. Fulya'nın kaldığı yere yerleşecek ve sen tedaviyi getirene kadar da onunla kalacak." dedi Ekrem telaşla. Kızının söyledikleri umrunda bile değildi.

"Annem Fulya'nın nerede kaldığını biliyor mu?" diye sordu Turna ve ayağa kalktı. Omuzları geniş, başı dikti. Babası karşısında her zaman sarsılmaz duruşunu sergileyeceğinin yeminini etmişti kendisine ve ne olursa olsun, bu değişmeyecekti.

"Hepimiz en başından beridir biliyorduk. Fulya oraya gider gitmez arayıp söyledi bana yerini." Ekrem'in ses tonu oldukça normaldi. Kızının kırgın bakışlarını, nefeslerinin bile kırgınlıkla harmanlandığını göremiyordu. "Sen ise hiç gitmemişsin! Ne yapıyor, nasıl yiyip içiyor diye bir kez bile sormamışsın!"

"Çık evimden!" diye mırıldandı Turna. Ses tonundaki kısıklık, fırtına öncesi sessizlikti. "Çık evimden Ekrem Dağhan!" diye bağırdı. "İpin ucunda Fulya olmasaydı asla ama asla senin istediğin şeyleri yapmazdım!" Elleri öfkeden titremeye başlayınca ikisini de yumruk yaptı. Öfkenin pusu kurduğu gözlerini babasına korkusuzca dikti. "Oraya sırf sen istediğin için bile gitmek istemiyorum ama arayıp sormuyorsun dediğin kadın için oraya ölmeye gideceğim!"

Yekta da ayağa kalktı ama babasıyla arasına girmek istemedi. Aksine, ona içini dökmesi ona iyi geleceğini düşünmüştü.

"Görevde neden başarısız oldum biliyor musun, baba?" dedi Turna ve babasının tam karşısına geçti. "Çünkü Zero, 11 Şubat günü yaşadıklarımı gösterdi bana. Ben tekrar o dolabın altında kaldım ve saatlerce o kertenkelelerden kurtulmaya çalıştım. Uzanıp kurtaramadım kendimi! Çığlıklarımı dinledim ve sen gelene kadar da yerimden kıpırdayamadım. Hepsi senin yüzünden!" diye bağırdı ve babasının göğsünün iki yumruk attı. Ekrem, geriye doğru adımladı. "Bana yaşattığın travma yüzünden kurtulamadım oradan! Hepsi senin yüzünden oldu ve onca şeyi yaşadıktan sonra evime gelip bana Fulya'yı arayıp sormadığımı söyleyemezsin! Beni hiçe sayamazsın sen! Artık on bir yaşındaki kızın yok senin karşında!"

Geriye doğru adımlamış babasına karşı yürüdü. "Fulya'yı defalarca aradım ben! Telefonlarımı açmayan o! Defalarca nerede olduğunu öğrenmek için çabaladım ama kaldığı yeri benden saklayan o! Biricik kızın, göz ağrın, dokunmaya kıyamadığın kızın terk etti beni! Anla artık Ekrem Dağhan, hataları yalnızca benim yapmadığımı anla!" diye bağırdı Turna. Bir damla bile gözyaşı dökmedi çünkü bu adam için değmezdi.

"Sen benimle böyle konuşmaya nasıl cüret edersin?!" Ekrem, sağ elini hızla havaya kaldırdığında Yekta adamın bileğini sertçe tuttu ve öfkeden nasibini alan gözlerini adamın bal rengi gözlerine dikti.

"Size gitmenizi söyledi." dedi dişlerinin arasından her bir kelimeyi vurgulayarak.

"Sen de kimsin?" diye sordu Ekrem. Küçümseyici bakışlarla adamı süzdü ama öfkeden inip kalkan göğsü ona tekrar odağını hatırlattı ve kızına döndü.

"Size gitmenizi söyledi ve ben de bu cümleyi üçüncü kez kurmaya hiç niyetli değilim." dedi Yekta. Ekrem kaşlarını çatarak baktı adama. Yekta'nın gözlerindeki kararlığı ve yüz hatlarının keskinleşmesinde de ne kadar öfkeli olduğunu anladı. Gerilen omuzlarını, bileğini tutan elinin sıkılaştığını görüyor ve bir şeyleri fazla zorladığını anlıyordu yavaştan.

Bozuk bir saat misali, bazen doğru kararları verebiliyordu.

Öfkeden titreyen kızına kısa bir bakış attı ve adamın hâlâ sertçe tuttuğu bileğini kendine doğru çekip kurtardı. Hırıltılı birkaç nefes aldı ve her zamanki donuk ve sert adımlarıyla kapıya doğru ilerledi. İkili, adamın gideceğini düşünüyorken Ekrem Dağhan, ceketinin yakalarını düzeltip kızının gözlerine baktı.

"Sen burada öfkene yenilip babana saygısızlık yaparken Fulya'nın birkaç günlük ömrü kaldığını unutma!" dedi ve başka bir şey demeden evden çıkıp gitti.

"Allah kahretsin!" diye mırıldandı Turna ve salonun ortasında dolanmaya başladı. Ses tonundaki endişeyi ve çaresizliği artık saklamıyordu çünkü dakikalar önce kardeşinin artık yürüyemediğini öğrenmişti. Konuşmaktan mahrum bırakılan kardeşi, artık sahil kenarında koşturamayacaktı. Artık ne kahkahalarının sesini duyacak ne de kendisine heyecanlı bir şekilde koştuğunu görecekti.

Bu, hem Turna hem de Fulya için ölüm demekti. Yaşarken ölmek, karanlıklar içinde zar zor yanan bir mumu söndürmek, kopmak üzere olan bir kitap sayfasını acımasızca koparmak demekti.

Yekta, kadını hemen sarmaladı ve varlığını ona hatırlattı. Turna, başını adamın omzuna yasladı ve titrek birkaç nefes aldı. Ağlamak istemiyordu çünkü ağladıkça Araf'ı hatırlıyordu. Güçsüzleştiğini hissediyordu ama içindeki güce olan inancını hiç kaybetmemeliydi. "Elimden kayıp gidiyor kardeşim! Sırf ben yaşayayım diye onun ölümünü izliyorum! Gülüşlerini çaldılar, sesini aldılar şimdi de yoluna taşlar seriyorlar. Yapmasınlar. Kardeşime bunu yapmasınlar. Beni onunla sınamasınlar." Yekta, kadına daha sıkı sarıldı. "Kardeşimi bana geri versinler!"

"Kurtaracağız Fulya'yı. Sen kendini bırakmazsan onu beraber kurtaracağız. O canını hiçe saydıysa ben de ikiniz için sayarım canımı. Hiç gocunmam. Sen yeter ki ağlama. Sen yeter ki pes etme." dedi Yekta. Artık o da neler söyleyeceğini bilmiyordu çünkü cümleler artık tamamlanamayacak kadar kifayetsizleşmişti. Artık harekete geçme vaktiydi.

Artık isyanları bir yana bırakıp baş kaldırma vaktiydi.

Turna artık eve sığamıyordu. Aklındaki birçok düşünce zehirli birer sarmaşık gibi benliği sarıyor, buzdan parmaklarına daha fazla soğukluk getiriyordu. Yalnızlığı hissettikçe parmak uçlaru uyuşuyordu kadının. Nefesleri kesiliyordu artık. Fulya'nın varlığının gezindiği mekanlar, artık ona cehennem gibi geliyordu.

Yekta, kadına iyi geleceğini düşündüğü için onun elinden tutup sitenin arkasındaki sahile gitmeyi teklif etti. Turna da Yekta'nın sahile inme fikrine onay vermişti. Şile'nin sahillerindeki rüzgar, sert eserdi ve kendisini toparlaması için yardımcı olacaktı.

Kayalıkları beraber yürürlerken Turna da izinsizce akan birkaç damla gözyaşını boştaki eliyle silmeye ve toparlanmaya çalışıyordu. Yekta'nın elini sımsıkı tutarak ondan destek alıyordu, adam da bütün desteğini veriyordu kadına.

Beraber bir kayalığa oturdular ve sert rüzgar, saçlarını karıştırıp yüzlerini kapatırken ikisi yan yana denizi izlemeye başladılar. Karşılarına serilmiş deniz manzarasını bir süre seyre daldılar ve dalgaların sesini dinleyerek kendi aralarındaki acımasız sessizliği görmezden geldiler.

"Bana babanın Ekrem Dağhan olduğunu neden söylemediğini ve Araf'ta neler yaşadığını anlatmak ister misin Turna?" diyerek konuşmaya başladı Yekta. "Sana yardım etmek istiyorum ve şimdi seni biraz tanımaya ihtiyacım var." dedi ve uzanıp kadının kucağındaki iki eli tuttu. Sımsıkı tuttu. Isıtmak istedi ve kendi sıcak parmakları, kadının buzdan parmaklarına şifa oldu. "Sana yazılmış dizeler var. O dizeleri okumak istiyorum ama bildiğim dilde yazılmamış. Bana o dili öğret. Öğret ki olmayayaım artık bu kadar yabancı. Anlayabileyim artık seni."

Kadın titrek bir nefes aldı ve başını usulca aşağı yukarı salladı. Artık içine sığmayan bu lavlar, volkanından çıkmalıydı. Artık konuşmalı, içini dökmeliydi yoksa o lavlar yine kendisini aleve çevirecekti.

Yekta'nın gözlerine baktı ve "Anlatmadan önce, sana sırtımı yaslayabilir miyim Yekta?" diye sordu kısık ve istekli bir ses tonuyla.

Adam gülümsedi. "Başka ne işe yarar ki bu işe yaramaz beden?" dedi ve bedenini kadına doğru çevirip kadını göğsüne çekti. Turna sırtını adamın göğsüne yasladı ve ikisi de aynı anda sessiz bir nefes çektiler ciğerlerine.

"Her zaman değil." diye mırıldandı Turna. "Sadece yorgun olduğumda yaslanayım." Yekta, kadını daha çok kendisine çekti. "Yoksa bilirsin, kendi kendime ayakta durabilirim. Sadece şimdi... Şimdi biraz yorgunum. Sende biraz dinleneyim..."

Yüzlerini sert bir rüzgar yalayıp geçerken ruhlarında birbirlerine karşı besledikleri hisler bir yangın başlatmıştı. Birbirlerinin tenlerinde can bulan ruhları, köşelerine çekilip usulca dinlenirken adam sessizliğini bozdu.

"Tüm bildiklerimi unutturup öznesi sen olan cümleler kurdurtuyorsun bana. Artık seni bilmek istiyorum. Yalnızca gücünü değil, seni sen yapan; Turna Dağhan'ı Turna Yaman yapan gerçekleri bilmek istiyorum."

Ve kadın, adamın göğsünde soluklandıktan sonra, birkaç saat önce zehirli varsayımlar çıkan dudaklarından şimdi de zehirli sarmaşıklara dolanmış geçmişini anlatmak için dudaklarını araladı.

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Yapayalnız adımladığımı düşündüğüm yolda, şu adaletsiz dünyaya beni zincirleyen adama sırtımı yasladım ve bir kez daha burada onunla olduğum için şükrettim. İçten içe, o olmasa Yergahva'ya çoktan yenileceğimi biliyordum.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları