◭

Bölüm Şarkıları:

Çağan Şengül- Veda

Sıla - İnandım

Indila - Tourner Dans Le Vide

◭

Bir hayal alemiydi gözlerini kapattığında gördüğü. Yanılsamaların somut varlığıydı etrafındaki nesneler. İşittiği sesler bir illüzyondu. Ciğerlerine çektiği hava bir zehirdi. Ellerinin arasından kayıp giden bereketli topraklar, yanmış bedenlerin ardında bıraktığı küldü. Başını kaldırınca gördüğü güneş, aslında kıyameti başlatan yangındı.

Her şey artık bir nesneden ibaretti. Artık her şeyin tanımı değişmişti. Artık her şeyin tadı zehir; her aydınlık, karanlık; her çiçek kokusu, çürümüş bedenlerin kokusu; elinden kayıp giden her toprak, bir mezarın toprağıydı.

Artık hayat anlamsızdı. Kuşlar göç etse ne yazardı artık? Kışı bahar takip etse ne değişirdi? Zaman aksa, Sıfır'ı gösterse artık ne anlam ifade ederdi?

Fulya'nın mezarını tırnaklarıyla kazıdığını gördüğü o kabustan nefes nefese uyandı Turna. Alnından boncuk boncuk terler akarken sarı saçları da yüzüne yapışmıştı. Boğazını tutan bir el olmasa da nefesini kesen her neyse onu durdurmak için eli boğazına gitti. Ensesindeki çip sızladı, gözlerinin içi kızardı.

Ah bir ağlasa, akıp gidecekti boğazındaki yumru. Ah bir ağlasa söküp atılacaktı ensesindeki çip. Ah bir kâbus görmeden uyusa geçecekti gözlerindeki kırmızılık.

Yataktan doğruldu. Ev sessizdi, herkesin aşağı katta olduğunu biliyordu. Ayaklarına terliklerini geçirmek çok manasız geldi ama yine de yaptı. Yürümek çok saçmaydı ama yine de yürüdü. Nefes almak çok zordu ama yine de aldı. Sarı saçlarını geriye doğru yavaşça attı ama nefes almakta yine zorlandı.

Merdivenleri indiğinde herkesi gerçekten salonda gördü. Bütün ekip salondaydı ama gözleri onu aradı. Babasını, Devrim'i aradı. Bu haberi ona nasıl verecekti bilmiyordu ama artık ertelediği her şeyin acısını yüreği öyle ağır bir bedelle ödüyordu ki zihninde ne varsa gerçekleştirmek için bir dakika bile beklemeyecekti.

Yekta, yaptığı telefon görüşmesini sonlandırmıştı ve bahçe kapısından içeri girdiğinde Turna'yı görünce adımları direkt onu buldu. Turna da yalnızca adamın gözlerinin içine baktı ve hayatında ilk kez, birinin ona sarılması için kollarını açtı. Yekta hiç düşünmeden ona sarıldı, saçlarının üzerinden öptü. Kollarını öyle çok sardı ki, kadının tenine değecek havayı bile engelledi.

"Devrim," diye fısıldadı Turna. "Bana Devrim babamı getir." Başka bir şey söylemedi Turna, Yekta da cevap vermedi. Kadının saçlarından bir kez daha öptü ve kollarını ayırdı. Devrim'i ona getirmek için evden çıktı.

Laura, Turna'ya doğru adımladı. İki kadının da gözleri dolu doluydu ama ikisi de ağlamıyordu. Lakin bakışlar canhıraştı. Yürekleri dağlıyordu, sessiz kelimeler çok, çok keskindi. Sımsıkı sarıldılar, acılarını paylaşsın, azalsın istediler ama ikisinin yüreği de yangın yeriydi. Yangın yangını severdi. İkisinin de acısı dinmedi, ateş ateşi harlamaktan öteye gidilmedi.

"Ben böyle olsun istemedim." dedi Turna. "Ben o ölmesin diye uğraştım ama elime yüzüme bulaştırdım."

"Sakın," dedi Laura emredici tavrıyla. "Sakın ağzından suçluluk cümleleri duymayayım. İkimiz de biliyoruz ki o silahın namlusu ikinize doğrultulsaydı kardeşinin önüne geçip ölmeyi bir an bile düşünmezdin."

"Ama doğrultulmadı. Namlunun tek bir hedefi vardı ve ben önüne geçemedim." Kadına sımsıkı sarıldı. "Ben yetişemedim. Ben ölemedim."

"Sözlerini hiç sevmedim." diyerek araya girdi Zahir. Turna'nın gözleri adamı bulunca çenesi titredi ama ağlamadı. Yapamadı. Laura'nın desteğiyle gri L koltuğun köşesine oturdu ve bacaklarını kendisine doğru çekti. Akasya hemen yanına oturdu ve başını Turna'nın omzuna yasladı. Akasya ağlıyordu, ekipte ağlayabilen tek kişi oydu. Laura da Turna'nın diğer yanına oturdu ve başını Turna'nın omzuna yasladı.

Bu bir yasın sessizliğiydi. Mehmet hayatında ilk kez konuşmak istememişti. Hayatında ilk kez yaşadıklarını alaya vurmak saçma gelmişti. Zahir ilk kez ölümü düşünmüştü. Ölümün keskin kokusu burnuna dolduğundan mıdır bilinmez, o koku genzinde keskin bir tat bırakmıştı ve dudaklarını aralayacak bütün gücü çekip almıştı.

"İnanamıyorum," diye fısıldadı Akasya. "Daha birkaç ay önce bana gülümseyen kadını şimdi hiç göremeyecek olmamıza inanamıyorum."

"Çok güzel gülerdi," diye mırıldandı Turna. Gözleri, televizyon ünitesinin üzerindeki kanlı çerçevedeki fotoğraftaydı. Kardeşi ile çekindiği son fotoğrafta... "Kıkırdayınca insanın gülümsememesi imkansızdı. O işini bilen gülümsemeleri yok muydu? Herkese her istediğini yaptırabilirdi."

"Hele ellerini çenesine koyuyorsa," diye ekledi Zahir. Dolmuş gözleri, çerçeveye dalmıştı. "Başım çok belaya girdi o tatlı gülümsemeleri yüzünden." diyip başını iki yana salladı.

"Polise yakalanmıştın, değil mi?" diye ekledi Akasya. Herkesin hatırladığı o anı, dudaklarına kırgın, çok kırgın bir tebessüm yerleştirmişti.

"Hangi sahte kimliğimi vereceğimi bilememiştim." dedi Zahir.

Turna bacaklarını kendisine doğru çekti ve omuzlarında yatan kadınlara daha çok destek oldu. Oysa en çok kanayan oydu. Ruhundaki o beyaz lekenin Araf'ı temsil ettiğini biliyordu ve Fulya'nın yokluğu o beyaz lekeyi ruhunun her yerine yaymıştı.

Kaç dakika konuşmadan, öylece durdular bilmiyorlardı ama bahçe kapısı gürültüyle açıldığında Turna baygın bakışlarını karşısındaki adama çevirmişti. Devrim, solmuş gömleğiyle, yırtık kadife ceketiyle, dağılmış saçlarıyla, çökmüş omuzlarıyla tam karşısındaydı. Buruşmuş ellerini ise Lâl tutuyordu.

Turna ayağa kalktı. Adam ile göz göze geldikçe gözlerindeki yaşları tutamadı ve ona doğru adımlamaya başladı. Devrim'in hiçbir şeyden haberi yoktu ama kötü şeylerin olduğunu anlamıştı. Kızı bildiği kadının ona böyle kırgın bakmasının başka ne sebebi olabilirdi ki zaten?

"Baba," dedi Turna. Birilerinin yanındayken ilk kez Devrim'e "baba" demişti çünkü artık Devrim'i baba yapacak bir kızı yoktu. Kızı artık bir kuru toprağa mahkumdu. "Yapamadım," dedi Turna. "Bana kızını emanet ettin ama ben kızını yaşatamadım."

Devrim'in bakışları sarsıldı. Gözü seğirdi, omuzları mümkünmüş gibi daha çok çöktü. Yutkunmaya çalıştı ama yapamadı. Kızının kahkahaları doldu kulaklarına, isyankâr tavırlarını anımsadı, depodan kavga ederek çıkıp akşam eve yorgun gelişlerini hatırladı. Canı sıkkın olduğunda kendisini sobanın yanına oturttuğunu ve dizlerinde uyuduğunu hatırladı.

Gözünden sakındığı küçük kızı önce evini terk etmişti, sonra yeni bir kardeş bulmuştu şimdi ise hem kardeşini hem de babasını bırakmış, bir kuşun kanadında göçüp gitmişti.

"Hayır Balkız," dedi Devrim başını iki yana sallayarak. "Bana istediğin hakaretleri et, istersen evinden acımadan kov ama bana kızım öldü deme."

Turna daha çok ağlamaya başladı.

"Bana yalanlar sırala ama gözlerime kızımın öldüğünü doğrular gibi bakma."

Turna başını iki yana salladı.

"Özür dilerim, baba." dedi Turna. "Keşke sana ilk kez yalan söyleyebilsem."

Herkes afallamıştı. Laura dışında kimsenin bilmediği bir gerçek vardı ki o da Fulya'nın Devrim'in kızı olmasıydı. Evet, Fulya, Devrim'in öz kızıydı ama Fulya Turna ile tanıştığından beridir aralarına aşılamaz duvarlar örülmüştü. Ekrem Dağhan Fulya'yı öyle çok kendi kızı gibi hissettirmişti ki Fulya gerçek babasının kim olduğunu unutmuştu. O yaşta küçük bir bedeni kandırmak kolaydı sonuçta. Devrim de ne yaparsa yapsın kızını Ekrem Dağhan'ın kollarından alamamıştı.

Fulya depoyu artık sevmemeye başlamıştı ama artık Turna daha çok uğrar olmuştu yanına. Fulya artık Devrim'e daha çok bağırmaya başlamıştı ama artık Turna uyuyordu Devrim'in dizlerinde. Fulya artık babasına baba demiyordu ama Turna artık tek babasının Devrim olduğunu biliyordu.

Kızlar büyüdükçe yerlerini değiştirdiler. Turna Fulya olmayı bir kaçış olarak görürken Fulya Turna olmayı bir kazanç olarak görüyordu. Artık evini bulmuştu, olmayan annesini ve olmasını istediği babasını bulmuştu. Devrim aklına bile gelmezdi bu yüzden.

Devrim de söz edemezdi. Seneler onun diline vurulan kilidi daha da sıkılaştırmıştı çünkü. Kızını Ekrem Dağhan'ın elinden alacak hiçbir şey bulamamıştı ve kaybetmişti onu. Yine de, bir yerlerde nefes aldığını bilirdi, bir yerlerde mutlu olduğunu hissederdi. Bir yerlerde seviliyordu Fulya, bir yerde, kendisinin bilmediği bir yerde Fulya hayattaydı. Bu ona seneler boyunca yetmişti ama artık sırtını yasladığı bir direk yoktu. Başını örten bir çatısı yoktu. Diline vurulan kilit çözülmüştü ama artık Devrim için kelimeler de yoktu.

"Kızımı geri ver," dedi Devrim. Gözlerini göğe kaldırmıştı. "Al beni, onu bana geri ver."

Akasya, Lâl'in ellerinden tuttu ve onu evden çıkardı.

"Baba," diye fısıldadı Turna. Ona doğru bir adım attı. "Yapma böyle."

"Her şeyim elimden kayıp gitti, gıkımı çıkarmadım." Başı hâlâ gökteydi. "Karım gitti, evim gitti, işim gitti, kızım benimdi bir. Ben bir ona tutunurdum. Benim her şeyim oydu. Bana onu geri ver." Başını iki yana salladı. "Sana bir kere bile isyan etmedim ama kızımı da alırsan benden nasıl susarım?"

Devrim dizleri üzerine çöktü, Turna da onun yanına oturdu. Babasının kırışmış yüzünde süzülen gözyaşlarını titreyen elleriyle sildi.

"Bunu da mı göreceğim?" diye sordu Devrim, Turna'ya. "Bana bu acıyı da mı yaşatacaklar?"

"Baba!" diye mırıldandı Turna, titrek sesiyle. Devrim'in yıkılmaz sanılan duruşu saniyeler içerisinde yerle bir oldu ve Turna'ya sımsıkı sarıldı. İkisi de omuzları sarsıla sarsıla ağlarken, Devrim'in dudakları arasından tek bir kelime döküldü. Kim için söylendi, başını göğe kaldırdığında sesini duyan bilir.

"Kızım!" diyerek isyan etti. Kolları arasındaki kızını teselli ederken yüreğindeki acının sebebi olan kızı için de isyan etti. Bütün cümleler tek bir kelimede toplandı. Bütün acılar beş harfe sığdı.

"Benim nefes aldığım bu hayatta, nasıl bulunmaz ona nefes?" diye isyan etti Devrim. Kalın ses tonundan acının en derin fısıltıları sıyrılıyordu. Dilinden sıyrılan her bir kelime zehirdi sanki. Önce Turna'nın derisine işliyor, ruhuna sızıyor ve ruhunu bir tabuta koyuyordu. Sonra sızıyordu odaya. Odadakilerin ciğerlerini sıkıştırıyordu bu isyanlar. Nefes almak herkes için zorlaşıyordu.

"Koruyamadım onu." Turna başını babasının omzuna daha çok gömdü. "Ben sana söz verdim. Yaşatacağım dedim, sana geri getireceğim, sana tekrar baba demesini sağlayacağım dedim. Yapamadım baba, verdiğim hiçbir sözü tutamadım. Kardeşimin ellerinden tutup eski günlerdeki gibi depoya getiremedim."

Devrim gözyaşları içerisindeyken başını hızla iki yana salladı. Kolları arasındaki yorgun bedeni doğrulttu ve yüz yüze geldiler. "Ölürüm," dedi Devrim. "Eğer kendini bir saniye daha suçlarsan şurada ölürüm. Bir kızımı kaybettim, diğer kızımın acı çektiğini bilmek benim yüreğimi dağlar Balkız'ım."

Ve Turna daha çok ağlamaya başladı. Babasına tekrar sımsıkı sarıldı ve uzun bir süre öylece kaldılar. Devrim ağladı, Turna anlattı. Nefesi kesilince babasına daha sıkı sarıldı, sonra Fulya'nın başına gelen her şeyi tek tek anlattı. O diz çöktükleri zeminden kalktıklarında ikisi de artık değişmişti.

Devrim kinci bir adam değildir. O dünyanın yükünü yeterince taşıyordu zaten. Kin gibi yüreğe ağır gelen bir duyguyu bünyesine almıyordu ama artık hiçbir şey eskisi gibi değildi. Ne zaman eskisi gibi hızla akıyordu ne de hayatın eski tadı vardı. Artık ölüm daha tatlıydı, bu yüzden cesaretin hissi daha çok kıvılcım yaratıyordu. Bu da tehlike demekti.

Kaybedecek hiçbir şeyi kalmayan iki insan yaratmıştı Zero katil olarak. En öteye koydukları insanı bir yığın toprağın altına esir ettiğinde iki insan sıyrılmıştı kabuğundan. Artık kaybetmek onlar için bir zaaf değildi. Artık hırs vardı bu iki gözde. Artık intikam ateşi karışmıştı damarlarında akan asi kana.

Artık zaman hiçbir zaman Sıfır'ı gösteremeyecekti çünkü bu iki yaralı beden, Fulya'nın yaşadığı anılarda kalacaktı. Onlar için artık zaman ilerlemiyordu ve onlar için zaman da durmayacaktı. Yelkovanı takılmış bir saat gibi, yalnızca Fulya'nın olduğu anlarda yaşamaya devam edeceklerdi.

Ve bu, onlar için ölümün hiçbir zaman gelmeyeceğinin de kanıtıydı.

Tabii, ölümü siz nasıl tanımlıyorsanız.

🕊️

Turna, pencerenin kenarına yaklaştığında verandada oturan Devrim'i gördü. Yatağa gitmek için adımlayan ayakları anında durdu ve adamın çökmüş bedenini izledi. Elini cama koydu, sanki onu duyacakmış gibi "Kalk yerden baba," diye fısıldadı. "Düşürme omuzlarını, ağladığın için hıçkırıkların karışmasın bahçeye."

"Turna?" Yekta'nın seslenişini duyduğunda bakışlarını pencereden çekti Turna ve adama döndü. Yekta, kadının yüz ifadesinin dağılmış olduğunu gördükçe yüreği daha da parçalanıyordu. Şayet bulabilse bir çözüm, ne kadar imkânsız olursa olsun bu acısını alacak o şifayı bulmak için çabalardı.

"Yekta..." diye mırıldandı Turna. Sesinde o yorgunluk adamın içini sızlattı. Kadına doğru adımladı adam. Her adımı gergindi, her bakışı şifa olmak ister gibiydi. Kadının ellerinden tuttu ve yatağına doğru ilerletti. Turna adamın elini sımsıkı tuttu. Yatağa oturunca adamın sırtını yatak başlığına yasladığını gördü ve hemen kendi yerini buldu. Yekta'nın bacaklarını açarak bıraktığı boşluğa girdi ve başını adamın göğsüne yaslayarak uzandı. Yekta, kadını sımsıkı sardı ve ürpermiş bedeninde parmaklarını gezdirerek onu ısıtmak istedi.

"Ben ölüm görmedim hiç," diye başladı sözlerine. Kadının saçlarını okşamaya başladı bir yandan da. Turna adamın göğsüne daha çok sığındı. "Ne bir cenaze gördüm ne de yokluğu bilirim. Babam benden uzaktı, tamam belki ona sarılamıyordum ama yaşadığını bilirdim. Ona tekrar sarılabileceğim ihtimali imkânsız gelmezdi. Yani çektiğin acıyı anlayamıyorum," Turna, adamın kolunu tuttu ve güç bulmak istercesine sıktı. "Ama acını almak istiyorum senden. Ne kadar yabancı olursa olsun, bu sonu gelmez acını söküp almak istiyorum." Kadının şakağına bir öpücük kondurdu. "Ya yıpratma bu kadar kendini ya da ver bütün acını bana."

"Özür dilerim," diye mırıldandı Turna. "Canım çok yanıyor ve bunu saklayamıyorum. Öyle keskin bir acı ki, bu acıyı hiç tatma istiyorum ben de. Boğazım düğüm düğüm ve senin bu hisle tanışmanı istemiyorum."

"Ne olacak bu halimiz o zaman?" diye sordu Yekta. "Ne şifamız var ne de birbirimizin acısına tahammülümüz."

"Bilmiyorum," diye mırıldandı Turna. "Ama kaçmak istiyorum. Hayatımda ilk kez kaçmak istiyorum. Acının beni bulamayacağı bir yer var mı?" diye sordu.

Kırgın bir gülüş sundu Yekta. "Var," diye yanıtladı. "Benim göğsüm, senin acılarından kaçmak için sığındığın tek yer olsun. Benim kollarım, seni ayakta tutacak o görünmez iplerin bağlandığı tek dayanak olsun. Benim kokum, genzini yakan o acımsı tadı unutturacak tek his olsun."

Kadının gözlerinden birkaç damla yaş firar etti.

"İyi ki sen," diye fısıldadı varla yok arasında.

"Hep sen," diye yanıt verdi adam.

Kadın, adama sığındı. Adam, kadın uyurken onu kuşatacak duvarlar ördü. Kadının acısı dinmedi, adam kadını anlayamadı. Kadın için için ağladı, adam kadının gözyaşlarında boğuldu.

Lakin zaman aktı. Tenler uyuştu, nefesler daha yavaş alındı. Gök karardı, sis sardı. Ölüm geldi, ölüm geçti. Ölüm yıktı, toprak gömdü.

Hayatın tanımını bugün hepsi yeniden yazdı. Aldıkları nefesin ne kadar sınırlı olduğunu fark ettiler. Kapılarına ölüm uğradığında artık savaşmanın bir şey getirmediğini anladılar. Her bir beden, gerçeklerin ağırlığıyla yüzleşti ama her bir beden, bu akşam düşünceleri ile yeni bedenler yarattılar.

Zaman aktı, zaman geçti.

Fulya'ydı, toprak oldu.

🕊️

Bir camide kılınmadı cenaze namazı. Çok geleni olmalı, çok tanıyanı olmazdı zaten onu. Kefene sarılmış bedenini bir tabuta koydular, tabutu mezarlığa taşıdılar. Mezar kazıldı, toprak havalandırıldı. Gizli saklı, gecenin ikisinde gömüldü Fulya.

Turna ağıtlar yakmadı, gözyaşı dökmedi. Acısını dile getirmek için ağlarsa ondaki bu zayıflığı görürlerdi ve Turna tam bir asker gibi, her zaman olduğu gibi acısını gizledi herkesten.

Devrim yıkılmıştı. Omuzları daha ağır geliyordu artık ona. Tek bildiği Lâl'e sarılmaktı. Acısını alma ümidiyle Lâl de sımsıkı sarılıyordu babasına. "Ben buradayım, baba," diyordu sürekli. "Sen ağlıyorsun, ben daha çok üzülüyorum," diyordu. Uzanıp minik parmaklarıyla babasının gözlerindeki yaşları siliyordu. Adamın kirli sakalları tenine batıyordu ama ne çok severdi bu hissi.

Ekibin hiçbir üyesi gözyaşı dökmemişti. Fulya onurlu bir asker olarak gömüldü. Birim için verdiği hizmetler sebebiyle mezarını kuşatmış Kriyosların uğurlamasını işitti. Cenazeye katılan otuz iki Kriyos vardı. Birim'in gönderdiği askerler bunlardı çünkü hepsi Fulya'nın çalışma arkadaşlarıydı. Kadını, adamı fark etmeksizin her bir Kriyos gelmişti cenazeye. Mezarının etrafını kuşatmışlar, hazır olda bekliyorlardı. Hepsinin üzerinde üniformaları vardı ve Zahir de mezarın baş ucunda elleri arkasında, üniformasıyla dikiliyordu. Kriyoslar, Zahir'den gelecek komutu beklemekteydiler ve başları dikti.

Zahir, gür sesiyle bağırdı. "Hazır ol!"

Birimin her bir üyesi duruşunu düzeltti. Turna, Yekta, Akasya, Laura, Mehmet hazır ola geçtiler. Devrim ve Lâl arkalarında kaldı, Turna'nın babası ve annesi ise mezarın karşısında hazır ola geçtiler.

Zahir bağırdı. "Var oldun, asker!"

Birimin üyeleri devam ettirdi. "Yok oldun, asker!"

Zahir bağırdı. "Güneş ile geldin,"

Birimin üyeleri devam ettirdi. "Ay ile gittin, asker!"

Zahir bağırdı. "Birim için doğdun!"

Birimin üyeleri devam ettirdi. "Birim için öldün, asker!"

Herkes tek bir ağızdan konuştu. "Hep böyle onurlu ol asker!"

Kriyoslar geri çekildi. Turna ayakta kalmaya devam etti ama aldığı her nefes daha da ağırlaşmıştı artık. Dizleri yorgundu, bedenini taşıyamayacak, yığılacak gibiydi.

Ekrem Dağhan, dolmuş gözlerini mezar taşında ayıramıyordu ve Turna'nın gözleri istemsizce babasına çevrilmişti. Annesinin döktüğü gözyaşlarını gördükçe kızdı onlara. İçinde engel olamadığı bir his belirdi. Sinsi bir ses dolanıyordu zihninde ve soruyordu.

"Ben ölsem benim için de gözyaşı dökerler miydi?"

Turna'nın elleri titredi. Yekta bunu fark etti ve kadının ellerinden tuttu. Çenesi titremesin diye dişlerini sıkmaya başladı. Kardeşini bir yığın toprağa emanet etmeye aklı yetmiyordu. Mümkün olamazdı bu, kaldıramazdı bunu. Kulaklarında Fulya'nın kahkahaları geziyordu ve dayanamıyordu artık.

"Hayır!" diye sayıklamaya başladı. "Geri açın mezarı." Başını iki yana salladı. "Bu çok yanlış."

Yekta, kadına döndü ve yanaklarını avuçları arasına aldı. "Bak bana," dedi, gözlerini kadının gözlerine kilitleyerek. Turna bakmadı adama, gözleri mezarın üzerindeydi. Mezarın kenarında oturan ve sessizce gözyaşı döken Devrim'in üzerindeydi. "Bunu kendine yapamazsın," diye devam etti Yekta.

"Fulya nasıl ölür? Olmaz, Yekta. Fulya taşıyamaz üzerindeki toprağı. Yapamaz. O toprağı sever ama o toprağa çiçek dikerse topraktır. Şimdi bu kuru toprak ona nefes aldırmaz. Kardeşim yaşayamaz orada. Yapamaz." Turna, gözlerinden akıp giden birkaç damla yaşa engel olamadı.

"Keşke bu farkındalığa o ölmeden varmış olsaydın." Uzaklardan gelen, boğuk ve kin dolu bir sesti. Ekrem Dağhan'ın kızına karşı söylediği cümleydi bu. Turna'nın yüzü buruştu ve babasının yüzüne baktı.

"Eğer o zehirli dilinden bir kelime daha duyarsam seni Fulya'dan en uzak toprağa gömerim Ekrem Dağhan." Konuşan Devrim'di. Şu zamana kadar hiç olmadığı kadar kin dolu ve öfkeli bir ses tonuydu bu. Gözlerini Ekrem Dağhan'a dikmiş, Lâl'in yaslandığı kolu kasılmıştı.

"Senin önce dik duracak omuzların olsun, Devrim." diye yanıtladı Ekrem.

"Senelerce kızım diye bağrına bastığın kadını şimdi toprağa verdin. Senin nasıl dik durabiliyor omuzların!" Devrim hızla doğruldu çöktüğü toprağın üzerinden. Elini Ekrem'e doğru salladı. Üzerindeki kadife ceketi yüzünden midir, öfkesinden midir bilinmez, sıcak bastı adamı. "Madem dik duracaktı, neden aldın onu benden? Ey Allahsız, ey kitapsız, nasıl yüreğin el veriyor bir çift söz söylemeye!"

"Baba yapma!" diye araya girdi Turna ve Devrim'in yanına gitmek için adımladı.

"Baba mı?" diye sordu Ekrem. Sesi alaycıydı. "Senin tek bir baban var ve o kesinlikle Devrim değil."

Turna onu dinlemedi ve Devrim'in yanına geldi. Adamın kolunu tutup onu sakinleştirmek istedi. Aralarında Fulya'nın mezarı varken iki adam da birbirlerine öldürecekmiş gibi bakıyordu. Ekrem, kızının Devrim'in yanına gitmiş olmasına sinirlendi.

"Buraya gel," dedi otoriter ses tonuyla.

Devrim, Turna'yı göğsüne çekti. Turna babasına sığındı. Ekrem sinirlendi. "Bir kere bile sözümü dinlemedin! Bir kere bile babam haklıdır, onu dinleyeyim demedin! Al işte! Geldiğin noktadan mutlu musun? Fulya'nın yerinde sen olsan o senin ölmene hiç izin vermezdi." Tükürür gibi dile getirdiği sözler üzerine öne doğru bir adım attı Ekrem. "Çünkü o hep babasını dinledi! Ahmak bir adamın kolunun altına girmeyi reddetti. O benim gölgemde büyüdü ve hiç hata yapmadı! Sen ise Devrim diye tutturdun, ne söz dinledin ne emirlere uydun! Al işte! Al baban! Al sarıl, al koynunda ağla! Geri getirebilir misin Fulya'yı? Gözyaşların neye fayda! Sözümü dinlesen ne bu mezarın başında olurduk ne de gözyaşlarını görmek zorunda kalırdım!"

Ekrem'in öfkeyle dile getirdiği sözler Turna'yı sarstı.

"O kelimelerine dikkat edeceksin!" Öne atılan Yekta oldu. Ekrem Dağhan'a doğru sert adımlarla ilerlerken sözlerine devam etti. "Önce mezara saygın olacak! Sonra haddini bileceksin! Karşında kanından biri duruyor olsa da haddini bileceksin!" Gözleri bir atmaca gibi Ekrem'in üzerindeydi. Ona doğru attığı her adımda omuzları geriliyordu çünkü artık bu adama tahammülü kalmamıştı.

"Sana mı vereceğim bunun hesabını! Birim'deki yerini veren adama söylediklerin sözlere dikkat et sen önce! Sonra bana haddimi sorarsın!" Ekrem de tükürür gibi dile getirmişti sözlerini.

"Hiçbir farkın yok," dedi Yekta başını iki yana sallayarak. Ekrem'in tam karşısına dikildi. "Savaş Gökmen'den hiçbir farkın yok!" Mehmet'in omuzları gerildi. "O kadar çok beraber takılmışsınız ki, çocuklarınızın neler yaşadığını anlayamamışsınız." Ekrem'in kaşları çatıldı.

"Savaş ne alaka?" diye sordu tek kaşını kaldırarak.

"Ne sen ne de o baba müsveddesinin yeri var bizim hayatlarımızda. Birim'e kattınız bizi, eyvallah. Bize bir hayat amacı verdiğinizi düşündünüz, eyvallah. Ama bir kere bile masal anlatmadınız, bir kez bile kabuslardan uyanınca gölgenizde sakinleşmemize izin vermediniz!" Ekrem'in iki yakasına yapıştı Yekta. Mehmet, öne atılan Zahir'in kolundan tutarak onları ayırmasına müsaade etmedi.

"Hakkın yok lan! Turna'ya babalık yapmaya hakkın yok!" Adamı yakalarından sarstı. "Senin babalığına da patronluğuna da tüküreyim ben!" Tiksinir gibi bıraktı adamı. Öfkeden dolayı omuzları hızla inip kalkıyordu. "Bize bir hayat verdiğinizi düşünüyorsunuz ama yanılıyorsunuz! Ne Turna ne de ben sizin verdiğiniz hazır yerlere konduk! İkimiz de en baştan başladık, sıradan insanlar gibi başladık ve siz hiçbir şey yapmadınız! Biz kabuslardan korkmamayı öğrendik, biz savaşmayı öğrendik! Siz yalnızca nefreti öğrettiniz ve şimdi karşıma dikilip tek bir saniye bile babalık taslarsan yeminim olsun seni hayatında hiç görmediğin bir nefretle tanıştırırım!"

"Bu sözlerinin cezasız kalacağını mı düşünüyorsun sen?" diye sordu Ekrem Dağhan. Turna öfkesine engel olamadı ve babasına doğru hızlı adımlarla ilerledi.

"Defol!" diye bağırdı ve göğsünden iktirdi babasını. "Seni bu mezarın başında bir kere daha görürsem kafana hiç düşünmeden sıkarım Ekrem Dağhan!" Tekrar göğsünden iktirdi. "Duygusuz herif!" diye inledi. "Defol!" diyip var gücüyle omuzlarından sarstı. "Bir daha yüzümü görmeyeceksin! Bir daha sesimi duymayacaksın! Bugün bu mezara iki kızını da gömdün Ekrem Dağhan ve bir daha iki kızını da göremeyeceksin!"

Gözlerinden istemsizce yaşlar akıyordu Turna'nın. Mehmet, Ekrem'in kolundan tutup daha kısık sesle fakat daha baskın bir ses tonuyla ona gitmesini söyledi. Ekrem, etrafında toplanan insanlara yavaşça göz gezdirdi ve kin dolu nefesler alarak öfkesini dizginlemeye çalıştı.

Çiçek, Ekrem'in kolundan tuttu ve "Gidelim," dedi. Kızına kin dolu bir bakış attığında Turna'nın canı daha çok yandı. İkisi de arabasına doğru ilerlediğinde Turna kendisini yere bıraktı ve etrafındakilere aldırmadan gözyaşları dökmeye başladı.

"Ben annemin o nefret dolu bakışını hak edecek hiçbir şey yapmadım!" Başını iki yana salladı. Titreyen bedenini tuttu Yekta. Kadın gibi diz çöktü. "Bana katilmişim gibi bakıyorlar. Kardeşimi ben öldürmedim!" Başını sallamaya devam etti. "Onların öz kızı benim. Çöp muamelesi görmeyi hak etmiyorum ben! Ne isterlerse yaptım! Ne isterlerse o oldum! Bana biçtikleri hayatı yaşadım. Sırf Turna Dağhan olarak kalmadım diye bana bunları yapamazlar! Beni annesiz babasız bırakamazlar! Tam karşımdalar ya!" Yüzünü acıyla buruşturdu Turna. "Bana sarılabilecek kadar yakınımdalar ama onlar beni yok sayıyorlar! Ben bunları hak etmedim. Kardeşimi ben öldürmedim!"

"Tek bir gözyaşına tahammülüm yokken," Kadının yüzündeki yaşları sildi Yekta. "Bu insanlar için döktüğün her gözyaşı beni onların katili olmaya itiyor." Ses tonu boğuktu. Kadını göğsüne çekti, kadın adama sımsıkı sarıldı.

"Mezarına bile saygıları yok," diye fısıldadı Turna. "Fulya'nın huzur içinde uyumalarına bile izin vermiyorlar."

Devrim, Turna'nın yanına diz çöktü. Turna, gözlerini Devrim'e dikti ve özür dilercesine baktı. Devrim gözlerindeki yaşları elinin tersiyle sildi. Lâl, iki gündür konuşmuyordu ama varlığını hissettirdi ve Turna'nın kucağına oturup bu sefer de kadını sakinleştirmek için ona sarıldı.

Adı gibiydi Lâl. Çok acı çekmişti ve acısı yüreğine ağır geldiğinde dili lâl olurdu. İki gündür, herkes gibi Lâl de acı çekiyordu.

Laura, Mehmet, Akasya, Zahir, Turna, Yekta, Devrim ve Lâl... Bambaşka hayatların başrolleri. Acıları bambaşka, ruhları eşsiz. Lakin bu mezar etrafında toplandıklarında hepsinin acısı birleşti ve ruhları bir araya geldi. Acı baskın, öfke baskın, kin ve intikam hırsı tehlikeli. Artık tek bir başrol var çünkü artık Turna eskisinden de daha öfkeli. Artık tek bir mezar var ama ölü ruhların sayısı birden fazla.

Artık hiçbir şey eskisi gibi değildi. Artık hiçbiri kabuslardan korkmuyordu ve artık hepsi, zamanın Sıfır'ı göstermesini durdurabileceğine inanıyordu.

🕊️

"Onu görmek istiyorum." Elindeki bardağı döndürmeyi sürdürürken kısık gözlerini Efnan'a dikti. Efsan, odadaki pencereden dışarıyı izliyorken adama döndü ve alaycı bir bakış sundu.

"Seni en son gördüğünde canını veriyordun." dedi ve başını tekrar dışarıya çevirdi.

"Onu görmek istiyoruz," dedi Zero, Zer'i de kastederek. "Acıysa acı. Gömdüler, bitti işte. Oyuna başlamamızın zamanı geldi." Salondaki ayaklı abajurun loş aydınlatması adamın yüzüne gölge düşürdü. Başını sağa doğru yavaşça eğdi Zero. Turna ile Yergahva'da yapacakları aklına geldikçe içindeki heyecana engel olamıyordu. Bu heyecana Zer de ortaktı çünkü şu zamanlarda Turna'ya en çok ihtiyaç duyan kendisiydi. Sebebi ise bariz bir şekilde belliydi.

"Onu görmek istiyorsan bana neden soruyorsun Zero?" Zero'ya döndü Efnan. Alayla gülümsedi. "Korkuyorsun, değil mi? Turna ile yüzleşmekten korkuyorsun." Adama doğru yürüdü. Topuklu botları zeminde tok sesler çıkarıyordu. "Çünkü Turna'ya her baktığında onu görüyorsun. Fulya'yı öldürecek kalpsizsin ama onun sendeki ruhunu gömebilecek kadar cesaretin yok senin!"

Zero, hırıltılı bir nefes aldı. Elindeki bardağı daha çok sıkmaya başladı.

"O ihanetinin bedelinin ölüm ile sonuçlanacağını biliyordu!" diyerek kendisini savundu. "O bana ihanet ettiği her saniye, mezarını kendi elleriyle kazdığını biliyordu!"

"Korkak," diye mırıldandı Efnan. Başını tiksinircesine iki yana salladı. "Şu zamana kadar hep arkandaydım, hep seni kolladım ama onu öldürmeyecektin. Sen sınırlarını zorladın Zero. Şimdi bana o sınırın öteki tarafına geçmek istediğini söyleme. Geçeceksen geç ama o sınırın ötesinde başlattığın yangında kül olacağını da bil!"

"O yangını ikimiz de istiyorduk!" diye bağırdı Zero. Oturduğu koltuktan öfkeyle kalktı ve Efnan'ın tam karşısına dikildi. "İkimizin içindeki yangın ne olacak? Ne zaman unutacağız, ne zaman geçecek bu acılar! Uyuyor musun Efnan! En son ne zaman huzurla uyudun?" Kollarını hırsla kavrayıp kadını sarstı. "Unutabilelim, ikimiz de yeniden başlayabilelim diye yaptım! Dizimde annenin cesedi için ağlarken bana yalvaran sendin. Ne olursa olsun yeni bir başlangıç için yemin eden sendin! Şimdi Fulya'nın katili benmişim gibi davranma!"

Mavi gözleri doldu Zero'nun. Belki acıdan, belki öfkesinden. Lakin vicdanı çok baskındı ki, durmadan, durmadan, ona katil diye sesleniyordu.

"Fulya senin geçmişindi ve sen geçmişinin katilisin. Gelecek istiyorsun diye geçmişini katleden, fakat geleceği için geçmişini bırakamayan bir çaresizsin."

Elindeki bardağı hırsla duvara fırlattı. "Çıkmıyor sesi aklımdan!" diye bağırdı Zero. "Allah kahretsin! Çıkmıyor! Ne papatyaları soluyor ne kahkahası diniyor! Nasıl yer ettim onu içimde? Bu nasıl bir kor acıysa geçmiyor Efnan! Canım yanıyor lan! Bastırmıyorum! Canım çok yanıyor. Öldürdüm onu ama o değil, ben öldüm sanki." Başını iki yana salladı. "Gitmem lazım benim! Unutmam lazım yaptığım her şeyi! Başka türlü geçmeyecek acısı, kinim, öfkem." Efnan'a dolu gözleriyle baktı. "Ben çok yoruldum Efnan. Ben güçlü durmaktan, her şeyi alaya almaktan yoruldum. Ben uyumak istiyorum. Ben sadece huzurla uyumak istiyorum. Yergahva, bana bunları vadediyor. Yergahva benim evim, benim gecem, benim rüyalarım olmak istiyor. Anlıyor musun Efnan? Turna'yı neden görmek istediğimi anlıyor musun?"

"Acın dinsin diye acılar yarattın. Geçer sanıyorsun ama yaraları deşmekten öteye gitmiyorsun. Buz dağıyım sanıyorsun ama gözlerinle her şeyi ele veriyorsun." Zero'nun titreyen ellerinden tuttu Efnan. "Git Zero. Turna'nın yanına git ama geri gelme. Yergahva'ya git ve beni yanına öyle çağır çünkü ben artık bu kovalamacadan çok yoruldum. Bana vadettiğin başlangıcı ellerinle sunmadan seni görmek istemiyorum. Git Zero. Turna'ya git ve ona Fulya'nın kim olduğunu anlat. Turna'nın sana itaat etmesini istiyorsan ona tüm gerçekleri göstermek zorundasın. Bu da sana verebileceğim son tavsiye olsun. Turna'ya Fulya'yı göster. Onu ellerinden sürüklemene gerek kalmayacak çünkü Turna gerçekleri öğrendiğinde isteyerek senin ellerinden tutacak."

Zero yutkunamadı. Karşısındaki kadının gözlerine öyle boş bir bakış attı ki Efnan o an adamın kafasında dönen onlarca tilkiyle aynı anda göz göze gelmiş gibi hissetti. O tilkilerin kara gözleri bir araya gelmiş, her dilden bir fikir çıkarken her göz de bir araya gelip bir kara delik yaratmıştı adamın gözlerinde.

"Biliyorum," diye mırıldandı Zero. "Ne yapacağımı çok iyi biliyorum."

🕊️

Günler birbirine girmişti sanki. Uyandığını, uyuduğunu, yemek yiyip nefes almaya çalıştığını biliyordu ama bir algı yoktu. Hayatın bütün renkleri solmuş gibiydi ama sesler vardı. Sesler çok baskındı. Zero'nun sesi, Turna'nın ensesinden sızıyor, gözlerini dolduruyor, kalbini sıkıştırıyordu.

Nasıl alacaktı intikamını? Nasıl yapacaktı, nasıl ayağa kalkacaktı?

Turna, gördüğü kabustan nefesi kesilerek uyandı. Aldığı nefes ciğerlerine yetmedi. Fulya'nın boğazına yapıştığı bir rüyadan uyanmıştı ama sanki o el hâlâ boğazını sıkıyor gibiydi. Yanında uyuyan adamı uyandırmamak için nefeslerini daha sakin almaya başladı ama başaramadı. Komodinin üzerinde duran saate gözleri iliştiğinde alacağı nefesler iyice kalmadı.

Gözlerini kan bürüdü, burnuna ölümün kokusu çalındı ve eline bir bıçak verilmiş gibi parmaklarını sıktı.

Çünkü zaman Sıfır'ı gösteriyordu.

Sessiz oldu. Etrafına bakındı ama hiçbir iz göremedi. Zero gelmişti ama neredeydi? Bu nasıl bir zihin oyunuydu? Onun zihnini de Zero mu yönetiyordu? Her şey bir yanılgı mıydı?

Turna neredeydi ve ne yapmak istiyordu?

Ensesinde korkunç bir sızı belirdi. İnlememek için gözlerini sımsıkı yumup dişlerini sıktı. Kalbinin üzerindeki Üç Anahtar Lekesi sızladı, teni yanıyor sandı. Üzerindeki ince askılı pijamayı sıyırdığında beyaz dövmenin parıldadığını gördü. Yüreğini bir korku sardı ama bunu dışarıya belli etmedi.

"Neredesin?" diye sordu içinden.

"Zihninde," sesi duyuldu aniden. Turna korktu, yerinde sıçradı. Bir ses vardı ama bir ses yoktu. Bir siluet yoktu ama zihninde bir siluet belirmişti.

Yekta'ya dönüp baktı. O sesi duyup duymadığını sormak istedi ama adam uyuyordu. Yekta ki duyduğu en ufak seste gözlerini açan adamdı. O an, sesin sahiden de zihninden geldiğini anladı Turna ama nasıl yapmıştı bunu?

"Nasıl olduğunu merak ediyorsun büyük ihtimalle," dedi Zero. Turna bir cevap vermedi ama ne kadar merak ettiği yüzündeki ifadeden aşikardı. "Bütün sorularına cevap vereceğim."

"Dilinden sıyrılan zehre ihtiyacım yok." Turna nasıl konuştuğunu anlayamıyordu. Hem ayıktı hem de baygındı sanki. Gözleri açık, bedeni sevdiği adam ile aynı yataktaydı ama sanki ruhu ve soyut bedeni burada değilmiş gibiydi. Sanki Zero ile zihinleri bir sarmaşığa dolanmıştı ve birinin zihni yansa diğerinin zihni de kül olacak gibi hissettiriyordu.

Cevaplara ihtiyacı vardı.

"Bu zehrin panzehiri zaten sensin." dedi Zero. "Korkman gereken en son insanım."

"Ne istiyorsun?" diye sordu Turna zihnindeki sese.

"Bana gelmeni."

"Rüyanda görürsün." Turna'nın yüzü gerildi. Bu adamın ayaklarına gitmek şöyle dursun, sesinin yakınında olduğunu bilmek bile onu tiksindiriyordu.

"Sence şu an neyin içindeyiz?" Zero'nun alaylı ses tonu kadını çileden çıkardı. Zero kendini toparladı ve tekrar devam etti. "Sana her şeyin cevabını vereceğim Turna. Tek istediğim, söylediğim yere gelmen. Söylediklerimden sonra beni istersen öldür, istersen yak. Umurumda bile değil ama ben sana her şeyi bu gece öyle ya da böyle anlatacağım."

Turna, cevap istiyordu. Turna bunca acının nedenini merak ediyordu. Turna bitsin istiyordu. Turna savaşmak, Turna kazanmak istiyordu. Bu yüzden doğrulara ihtiyacı vardı. Doğrular onun yolunu aydınlatacaktı, biliyordu. Doğrular onu yıkacaktı, farkındaydı.

Fakat yıkımsa yıkım, aydınlıksa aydınlıktı.

"Nereye geleyim?" diye sordu. Yataktan sessizce kalktı.

"Fulya'nın kaldığı dağ evinde seni bekliyorum. Beni tanıyamazsın diye elimde bir demet papatya tutuyor olacağım."

Emeğime saygı duyup oy vermeyi unutmayın. 🕊️

◭

Acı acıyı harlar. Kin acıyı gölgeler. Ölüm, kini gölgesine hapseder. Gölgenin üzerine ışık vurduğunda ne acı kalır ne kin beslenir ne de ölüm bir son olur.

◭

BÖLÜM YORUMLARI

Yorum Yap

Bölüm Yorumları